«Στα 34 διαγνώστηκα με καρκίνο και έμαθα πώς να ζω την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία»

 

Μια μητέρα που διαγνώστηκε με καρκίνο στην ηλικία των 34 αναθεώρησε όλη της την ζωή και μοιράζεται την ιστορία της με την ελπίδα να δώσει κουράγιο και σε άλλες γυναίκες που παλεύουν για τη ζωή τους.

«Ο καρκίνος σε φέρνει αντιμέτωπη με εκατοντάδες ανεπιθύμητες ερωτήσεις. Τρομακτικές ερωτήσεις. Ερωτήσεις που δεν θέλεις να κάνεις σε κανέναν ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό.

Τι θα γίνει αν εξαπλωθεί;

Τι θα γίνει αν δεν πιάσει η θεραπεία;

Τι θα γίνει αν γίνω καλά και μετά από κάποιο καιρό επιστρέψει;

Θα πεθάνω;

Θα αφήσω πίσω μου τα παιδιά μου ολομόναχα; Θα τους ραγίσω την καρδιά;

Την περασμένη εβδομάδα, διαγνώστηκα με ουρολοίμωξη, κάτι αρκετά συνηθισμένο -ειδικά για τις γυναίκες- ώστε να μην αποτελεί λόγο ανησυχίας. Αλλά εγώ έχω καρκίνο και τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα…

Οι γιατροί μού είπαν ότι στα ούρα μου βρέθηκε ένα σπάνιο βακτήριο, το οποίο δεν ξέρουμε από πού προήλθε, και δεν είναι σίγουροι ότι θα με ”πιάσει” η αντιβίωση που θα μου δώσουν.

Πήρα τα αντιβιοτικά που μου έδωσαν και παρατήρησα αμέσως την ιδιότυπη παρενέργειά τους: πονεμένοι τένοντες. Έτσι, ενώ κουτσαίνω αυτή την εβδομάδα, τα “τι θα γινόταν αν” ήταν ιδιαίτερα βασανιστικά.

Κάθε επώδυνο βήμα που έκανα μου θύμιζε, ότι η υγεία μου είναι επισφαλής, ότι ίσως ο χρόνος μου τελειώνει. Και παρόλο που ο σύζυγός μου δεν το παραδέχεται, ξέρω ότι τέτοιες σκέψεις βασανίζουν και το δικό του το μυαλό.

Μέρος της πρόκλησης του να ζεις με καρκίνο είναι να συμβιβαστείς με ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ζωής. Όλοι ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε, αλλά δεν ξέρουμε πότε. Και δεν θέλω αυτό το μεγάλο ερώτημα, σε όλες τις διάφορες μεταμφιέσεις του, να θολώσει τον χρόνο που μου απομένει.

Έτσι, καθώς πονούσα ολόκληρη και το μυαλό μου χανόταν σε μαύρα μονοπάτια, αποφάσισα ότι έπρεπε να αναδιατυπώσω τις ερωτήσεις μου.

Κι αν, μαζί με την αγωνία που φέρνει ο καρκίνος, προσφέρει και ένα δώρο; Όχι μόνο για μένα, αλλά για όλους όσους με αγαπούν, για όλους όσους βλέπουν το ταξίδι μου και είναι δίπλα μου με τον τρόπο τους;

Τι γίνεται αν ο καρκίνος με παρακινεί να εκτιμώ τον ποιοτικό χρόνο έναντι του ποσοτικού, και αν, έστω και για μια στιγμή, ανακαλύψω ότι μπορώ να γευτώ την αιωνιότητα σε μια μόνο, πολύτιμη στιγμή;

Τι γίνεται αν ο καρκίνος με διδάσκει να μην λέω “αργότερα” αλλά αντίθετα να λέω “τώρα” και με προκαλεί να παίρνω περισσότερα ρίσκα;

Kι αν με διδάσκει να βάζω όρια και να λέω περισσότερα όχι εκεί και σ’ αυτούς που πρέπει;

Αν με βοηθά να συγχωρώ πιο εύκολα και να βρίσκω νόημα στην ουσία των πραγμάτων;

Τι θα συμβεί αν η εμπειρία μου με τον καρκίνο με βοηθήσει να ενθαρρύνω ένα άτομο να παραιτηθεί από μια φοβερή δουλειά και να ξεκινήσει κάτι νέο, συναρπαστικό και όμορφο; Τι γίνεται αν αυτό το άτομο βρει την κλίση του και τη χρησιμοποιήσει για να αλλάξει τον κόσμο;

Μήπως τελικά δημιουργεί περισσότερο χώρο για χαρά, αγάπη, ελπίδα και πίστη;

Στο «Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» το μικρό αυτό κορίτσι είχε γράψει: “Δεν σκέφτομαι όλη τη δυστυχία, αλλά την ομορφιά που εξακολουθεί να υπάρχει”. Η σοφία αυτού του παιδιού που έχει περίπου την ίδια ηλικία με την κόρη μου, με καθοδηγεί σε ένα άλλο μονοπάτι. Μου δείχνει τι είναι πραγματικά δυνατό, ακόμη και σε μια τόσο ζοφερή κατάσταση όπως είναι το να έχεις καρκίνο.

Τα ”τι θα γινόταν εάν…” είναι πολλά και δεν μας προσφέρουν τίποτα. Ίσως πρέπει να αναδιατυπώσουμε κάποιες ερωτήσεις στο μυαλό μας. Εγώ αυτό κάνω… Έφτασα 34 χρονών για να μάθω πώς να ζω την κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία.»

 

Ελεύθερη μετάφραση από herviewfromhome.com

Πηγή: https://www.mama365.gr

O γιος μου με ρώτησε με μια φωνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ: «Τι ήταν αυτό που είπε; Δηλαδή… θα πεθάνω τώρα;»

 

Το 2016 ο γιος μου, δέκα ετών τότε, διαγνώστηκε με οξεία μυελογενή λευχαιμία.

Ένα παιδί που έπρεπε να παίζει, βρέθηκε ξαφνικά να παλεύει για τη ζωή του. Να ωριμάζει πριν την ώρα του.

Στις 23 Μαρτίου 2017, μια μέρα πριν από την πρώτη του μεταμόσχευση, είχε μια μόνο επιθυμία:
να ανέβουμε στον Άγιο Γεώργιο στον Λυκαβηττό και να ανάψουμε ένα κεράκι.
«Να πάρουμε δύναμη», όπως είπε. Και την είχαμε ανάγκη όσο ποτέ.

Κατεβαίνοντας, δύο άγνωστες κυρίες μας προσπέρασαν.
Είδαν ένα παιδί εξαντλημένο από τις θεραπείες, χωρίς μαλλιά, με μάτια που είχαν δει περισσότερα απ’ όσα αντέχει ένα παιδί.
Η μία έκανε τον σταυρό της και είπε δυνατά:
«Πάει αυτό τώρα…»

Δεν μιλήσαμε. Παγώσαμε.
Δεν θέλαμε φασαρία. Δεν θέλαμε να πληγώσουμε περισσότερο το παιδί μας.
Όμως οι λέξεις είχαν ήδη ειπωθεί.

Λίγο πιο κάτω, ο γιος μου με ρώτησε με μια φωνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ:
«Τι ήταν αυτό που είπε; Δηλαδή… θα πεθάνω τώρα;»

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως, εκτός από την αρρώστια, έχεις να αντιμετωπίσεις και κάτι εξίσου σκληρό:
την έλλειψη ανθρωπιάς.
Γιατί κάποιοι δεν καταλαβαίνουν ότι οι λέξεις μπορούν να σκοτώσουν πιο γρήγορα από τις αρρώστιες.
Και ότι η αμορφωσιά δεν είναι άγνοια — είναι επιλογή.
Και μαζί με την αρρώστια, δίνεις και άλλες μάχες. Αόρατες, καθημερινές, εξοντωτικές.

Τότε του εξηγήσαμε πως έχει ήδη περάσει τόσα και είναι εδώ.
Ότι θα το παλέψουμε μαζί, μέχρι τέλους.
Και πως ο Άγιος Γεώργιος θα είναι δίπλα μας — άλλωστε γι’ αυτό βρεθήκαμε εκείνη την ημέρα. Για να πιστέψουμε ξανά.

Αυτό είναι μόνο μία από τις τρεις πιο εξωφρενικές εμπειρίες που ζήσαμε.
Γιατί ο δρόμος ενός παιδιού με καρκίνο δεν είναι μόνο ιατρικός. Είναι και κοινωνικός. Και ψυχικός.

Και όμως… συνεχίσαμε.
Γιατί η αγάπη μιας οικογένειας, η πίστη και η δύναμη ενός παιδιού είναι πιο δυνατές από κάθε άστοχη λέξη, από κάθε βλέμμα, από κάθε πρόβλεψη.
Και μας έμαθαν τι σημαίνει πραγματικά να είσαι άνθρωπος. 

Συντάκτης:  μαμά Φρόσω

 Πηγή: Win Cancer

Η αληθινή ιστορία του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη. Ο καρκίνος, οι 300.000€, η γραφειοκρατία, το «Ριφιφί»

Η ιστορία του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη, που πάλεψε με τον  καρκίνο και  χάθηκε εξαιτίας της τράπεζας, αναβιώνει στη σειρά «Ριφιφί». 

Στο πέμπτο και προτελευταίο επεισόδιο της σειράς του Σωτήρη Τσαφούλια, «Ριφιφί» που προβάλλεται κάθε Δευτέρα βράδυ στην Cosmote TV, η Όλγα, την οποία υποδύεται η Ευαγγελία Μουμούρη, αφηγείται τη δική της ιστορία.

Μια ιστορία που μοιάζει βγαλμένη από εφιάλτη. Με μια μικρή, αλλά καθοριστική λεπτομέρεια,  δεν είναι μυθοπλασία. Είναι αληθινή, όπως και το «Ριφιφί» άλλωστε. Και δεν ανήκει σε κάποιο μακρινό παρελθόν, αλλά σε μια Ελλάδα που όλοι θυμόμαστε. Η ιστορία αυτή έχει το όνομα του Παναγιώτη Βασιλέλλη.

Ο Παναγιώτης δεν πρόλαβε να πάει νηπιαγωγείο. Δεν έμαθε γράμματα, δεν έκανε φίλους, δεν έπαιξε κυνηγητό. Πρόλαβε μόνο να αρρωστήσει βαριά. Το 1999, σε ηλικία μόλις 18 μηνών, οι γιατροί ανακοίνωσαν στους γονείς του ότι πάσχει από ένα είδος επιθετικού παιδικού καρκίνου, νευροβλάστωμα τετάρτου σταδίου όπως καταγράφηκε τότε στην ιατρική του πορεία, με συμπτώματα που συχνά συγχέονται με λευχαιμία. Η ουσία ήταν ότι ο χρόνος που είχαν δεν ήταν σύμμαχος

Ο πατέρας του, Στράτης Βασιλέλλης, οικοδόμος από τη Μυτιλήνη, βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με το αδιανόητο. Με τη μητέρα του μικρού Παναγιώτη,  Γεωργία Πιτσιλάδη βρέθηκαν από τη Λέσβο στην Αθήνα, στο νοσοκομείο Παίδων. Χειρουργεία, χημειοθεραπείες, μεταμόσχευση μυελού. Μήνες ολόκληροι σε θαλάμους, με τους γονείς να ζουν ανάμεσα στην ελπίδα και στον τρόμο. Οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν αλλά θα υπήρχε μια τελευταία για να σωθεί μονάχα εάν πήγαιναν στο νοσοκομείο Memorial στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κόστος άγγιζε το αστρονομικό για την εποχή ποσό των  100 εκατομμυρίων δραχμών, δηλαδή σχεδόν 300 χιλιάδες  ευρώ. Ένα ποσό αδιανόητο για μια οικογένεια που ζούσε από το μεροκάματο.

Ο Στράτης Βασιλέλλης έκανε τότε το μόνο που μπορούσε. Βγήκε στα κανάλια. Μίλησε δημόσια. Ζήτησε βοήθεια. Και η ελληνική κοινωνία ανταποκρίθηκε όπως μόνο εκείνη ξέρει όταν νιώθει ότι διακυβεύεται κάτι ιερό, η ζωή ενός ανθρώπου πόσο μάλλον ενός παιδιού. Κόσμος έδινε από το υστέρημά του, μαγαζιά έβαζαν κουτιά για να συγκεντρωθούν χρήματα και ο έρανος απλώθηκε από άκρη σε άκρη της χώρας.

 

Ο Γολγοθάς: Μια ιστορία αλληλεγγύης και γραφειοκρατίας

Στις 5 Μαΐου 2000 άνοιξε τραπεζικός λογαριασμός στο όνομα των γονιών και του Παναγιώτη. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, το ποσό είχε συγκεντρωθεί. Σχεδόν 300.000 ευρώ. Ήταν μια από τις πιο δυνατές στιγμές κοινωνικής αλληλεγγύης που γνώρισε η χώρα. Όλα έδειχναν πως το παιδί θα προλάβαινε. Πως θα έφευγε για τις ΗΠΑ. Πως θα κυνηγούσε την όποια ελπίδα είχε. Κι όμως όλα σταμάτησαν.  Στις 13 Ιουνίου 2000, η τράπεζα δέσμευσε τον λογαριασμό. Η αιτιολογία ψυχρή, γραμμένη σε ξύλινη  γλώσσα. Ο έρανος δεν είχε χαρακτηριστεί εξαρχής ως ερανικός και, βάσει νόμου του 1931, η εκταμίευση χρημάτων υπέρ ιδιώτη χωρίς ειδική άδεια δεν ήταν νόμιμη. Παρά τις εκκλήσεις, παρά τη λαϊκή απαίτηση, παρά τη δημοσιότητα, τίποτα δεν άλλαζε.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας δεύτερος Γολγοθάς. Όχι στα χειρουργεία, αλλά στα γραφεία. Αιτήσεις, υπογραφές, γνωμοδοτήσεις, υπουργικές αποφάσεις. Ο χρόνος για το παιδί έτρεχε αμείλικτα. Ο χρόνος του κράτους κυλούσε βασανιστικά αργά. Κάποια χρήματα αποδεσμεύτηκαν ως «δωρεά», όχι όμως όσα απαιτούσαν οι γιατροί στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίοι ζητούσαν προκαταβολή δεκάδων χιλιάδων δολαρίων για να ξεκινήσει η θεραπεία.

 

Ο τραγικός επίλογος

Τον Δεκέμβριο του 2000, η κατάσταση του Παναγιώτη επιδεινώθηκε δραματικά. Ο καρκίνος προχωρούσε, το μικρό του σώμα εξαντλούνταν. Τον Φεβρουάριο του 2001 ψηφίστηκε ειδική ρύθμιση για κατ’ εξαίρεση αποδέσμευση χρημάτων σε περιπτώσεις σοβαρής ασθένειας. Στις αρχές Μαρτίου εκδόθηκε και η σχετική υπουργική απόφαση. Το κράτος, επιτέλους, είπε «ναι». Δύο μέρες αργότερα, στις 5 Μαρτίου 2001, ο Παναγιώτης Βασιλέλλης πέθανε. Τραγική ειρωνεία, δύο ημέρες μετά τον θάνατό του, η τράπεζα εκταμίευσε 12 εκατομμύρια δραχμές, τα οποία δόθηκαν σε ιδρύματα για την καταπολέμηση παιδικών ασθενειών. Όταν ο τότε υπουργός Υγείας του ΠΑΣΟΚ, Αλέκος Παπαδόπουλος, ρωτήθηκε σε συνέντευξη Τύπου για την υπόθεση, η απάντησή του έμεινε στην ιστορία: «Άλλη ερώτηση…». Η υπόθεση δεν έκλεισε εκεί. Οι γονείς του παιδιού αναζήτησαν δικαίωση στα Δικαστήρια.  Το 2008, τα ελληνικά δικαστήρια έκριναν ότι κανείς δεν έφερε ευθύνη για τον θάνατο του παιδιού, καθώς όλοι ενήργησαν σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο. Χρόνια αργότερα, ακόμη και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ότι δεν υπήρξε τυπικά παραβίαση του δικαιώματος στη ζωή, αν και καταγράφηκαν μειοψηφικές φωνές που τόνισαν το αυτονόητο,  ότι η γραφειοκρατία δεν μπορεί να προηγείται της ανθρώπινης ζωής. Σήμερα, περισσότερα από είκοσι χρόνια μετά, η ιστορία επιστρέφει μέσα από τη μυθοπλασία και συνταράσσει τους τηλεθεατές.  Ο Παναγιώτης Βασιλέλλης θα ήταν σήμερα 28 ετών. 

Και αυτό, ίσως, είναι το πιο σκληρό στοιχείο αυτής της ιστορίας. 

Όχι μόνο ότι χάθηκε ένα παιδί. 

Αλλά ότι χάθηκε ενώ υπήρχε χρόνος να σωθεί. Έστω λίγος.

Πηγή: https://www.iefimerida.gr

15χρονος που πάλεψε ηρωικά με τον καρκίνο, κέρδισε μια 2η ευκαιρία στη ζωή!

Ο 15χρονος Daniel Greer διαγνώστηκε με οξεία μυελογενή λευχαιμία τον Ιούνιο και από τότε δεν σταμάτησε να παλεύει για τη ζωή του. Χωρίς να χάσει το κουράγιο και το χαμόγελό του έβαλε όλες τις δυνάμεις του ακόμα και όταν οι γιατροί του είπαν πώς χρειαζόταν επειγόντως να βρεθεί συμβατός δότης μυελού των οστών…

Η διαδικασία δεν ήταν εύκολη και πολλές φορές η οικογένειά του απελπίστηκε, καθώς ο καιρός περνούσε και δεν είχε βρεθεί ακόμα ο άνθρωπος που θα του έσωζε τη ζωή. Ο Daniel ωστόσο, δεν σταμάτησε να ελπίζει και… δικαιώθηκε!

Τον Οκτώβρη βρέθηκε ο κατάλληλος δότης και ο 15χρονος έκανε την μεταμόσχευση που του έσωσε τη ζωή. Εκτός από την επέμβαση χρειάστηκε να κάνει και χημειοθεραπείες, οι οποίες ήταν πολύ επίπονες.

Η μητέρα του, βαθύτατα συγκινημένη, δήλωσε: «Είμαστε πολύ ανακουφισμένοι και ευγνώμονες. Αν και ο δρόμος για την ανάρρωση θα είναι μακρύς, ελπίζουμε ότι όλα θα πάνε καλά! Το μέλλον του αγοριού μου φαίνεται και πάλι λαμπρό. Ας είναι καλά ο άνθρωπος που του χάρισε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Το παιδί μου πέρασε πολλά – πολύς πόνος, αλλά πλέον είναι καλά.»

Πηγή:  https://followgreece.com

«Μια καινούργια ζωή ξεκίνησε»: το μήνυμα της μητέρας του Μάριου μετά τη μεταμόσχευση ήπατος στο Τορίνο

 

Ένα δυνατό μήνυμα ελπίδας στέλνει η οικογένεια του 18χρονου Μάριου, ο οποίος υποβλήθηκε με επιτυχία σε μεταμόσχευση ήπατος στο Τορίνο της Ιταλίας.

Τα νέα είναι αισιόδοξα, καθώς η υγεία του εξελίσσεται ομαλά και ο νεαρός ασθενής έχει πλέον βγει από τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Για την οικογένεια, αυτή η εξέλιξη σηματοδοτεί ένα νέο ξεκίνημα, μετά από μια μακρά και δύσκολη δοκιμασία.

«Ξαφνικά έχουμε ελπίδα»

Η μητέρα του, Εύη Βέρρη, μίλησε με συγκίνηση για τη νέα πραγματικότητα που βιώνουν:

«Ξαφνικά υπάρχει μια καινούργια ζωή. Ξαφνικά έχουμε την ελπίδα. Ξέρουμε ότι θα πάμε καλά. Νιώθουμε πάρα πολύ ευτυχισμένοι. Μας έδωσαν μια νέα ζωή οι Ιταλοί γιατροί, αλλά και ο κόσμος με τις προσευχές του», δήλωσε στον τηλεοπτικό σταθμό ALPHA.

Με λόγια απλά, γεμάτα μητρική αγάπη, περιέγραψε την πιο μεγάλη της επιθυμία:
να επιστρέψει ο Μάριος στο σπίτι του, στο δωμάτιό του, στην καθημερινότητα που του είχε στερηθεί.

«Θέλω να γυρίσει σπίτι, να μπει στο δωμάτιό του και να κάνει όσα έκανε πριν. Του είπα “φάγαμε τον γάιδαρο και έμεινε η ουρά” και μου απάντησε “η ουρά δεν τρώγεται”», είπε χαμογελώντας.

«Να ζήσει τη ζωή του στο έπακρο»

Η ίδια ευχήθηκε η περιπέτεια υγείας του γιου της να είναι το τελευταίο δύσκολο κεφάλαιο:

«Θα ευχηθώ να ήταν το τελευταίο δύσκολο κομμάτι της ζωής του. Να πάρει τη νέα ζωή που του χάρισαν οι Ιταλοί γιατροί και ο Θεός και να τη ζήσει στο έπακρο».

Τι σημαίνει μεταμόσχευση ήπατος για έναν νέο άνθρωπο

Η μεταμόσχευση ήπατος είναι μία από τις πιο σύνθετες αλλά σωτήριες ιατρικές πράξεις, που προσφέρει πραγματική δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Μετά την επέμβαση, οι ασθενείς χρειάζονται:

στενή ιατρική παρακολούθηση

ειδική φαρμακευτική αγωγή

χρόνο αποκατάστασης, ώστε το σώμα να προσαρμοστεί στο νέο όργανο

Στις περισσότερες περιπτώσεις, όταν όλα εξελίσσονται ομαλά, οι νέοι άνθρωποι μπορούν να επιστρέψουν σταδιακά σε μια φυσιολογική και ενεργή ζωή, με σχολείο, σπουδές, φίλους και όνειρα.

Ένα μήνυμα ζωής για όλους

Η ιστορία του Μάριου υπενθυμίζει πόσο πολύτιμη είναι η δωρεά οργάνων και πόσες ζωές μπορεί να σώσει. Πίσω από κάθε επιτυχημένη μεταμόσχευση, υπάρχει μια αλυσίδα ανθρώπων: γιατροί, οικογένειες δοτών και μια κοινωνία που στηρίζει.

Για τον Μάριο και την οικογένειά του, η δοκιμασία αυτή μετατράπηκε σε ελπίδα, ευγνωμοσύνη και ένα νέο ξεκίνημα.

Και για όλους εμάς, σε μια υπενθύμιση ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο — ακόμη και μετά τις πιο δύσκολες στιγμές.

Πηγή: https://www.infokids.gr