Ο αόρατος κίνδυνος στο σπίτι μας: Πώς τα «αιώνια» χημικά (PFAS) συνδέονται με την παιδική λευχαιμία

Η πρώιμη έκθεση των παιδιών στα PFAS, τις λεγόμενες και ως «αιώνιες» χημικές ουσίες, συσχετίστηκε με υψηλότερο κίνδυνο οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας, τον πιο συνηθισμένο καρκίνο της παιδικής ηλικίας, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Ιρβάιν (UCI), που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Journal of Exposure Science & Environmental Epidemiology».   Τα PFAS βρίσκονται μεταξύ άλλων σε πόσιμο νερό, δοχεία τροφίμων και ποτών, αντικολλητικά μαγειρικά σκεύη και υφάσματα ανθεκτικά στους λεκέδες. Δεν διασπώνται εύκολα και μπορούν να συσσωρευτούν στο σώμα με την πάροδο του χρόνου.

Στην παρούσα μελέτη, οι ερευνητές ανέλυσαν αποξηραμένες κηλίδες αίματος από νεογνά. Συνολικά στην έρευνα συμμετείχαν 125 παιδιά που στη συνέχεια διαγνώστηκαν με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία στην ηλικία των 0-14 ετών και 219 παιδιά χωρίς καρκίνο. Όλα τα παιδιά είχαν γεννηθεί στην κομητεία του Λος 'Αντζελες την περίοδο 2000-2015.

Επίσης, διερευνήθηκαν οι διευθύνσεις των μητέρων τους κατά την περίοδο της γέννησης και συσχετίστηκαν με τις μετρήσεις του πόσιμου νερού για αιώνια χημικά.

Στο αίμα των νεογνών ανιχνεύθηκαν 17 PFAS με τις χημικές ουσίες PFOA και PFOS να εντοπίζονται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Τα παιδιά με υψηλότερα επίπεδα χημικών ουσιών είχαν αυξημένες πιθανότητες εμφάνισης λευχαιμίας, αν και οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι οι εκτιμήσεις δεν ήταν ακριβείς. Ο κίνδυνος φάνηκε επίσης να αυξάνεται με τη συνδυασμένη έκθεση στις δύο χημικές ουσίες.

Είχε προηγηθεί έρευνα της ίδιας ομάδας που παρακολούθησε την έκθεση σε PFAS στο πόσιμο νερό σε περισσότερα από 40.000 παιδιά στην Καλιφόρνια, που επίσης είχε συνδέσει τα υψηλότερα επίπεδα δύο κοινών χημικών ουσιών PFAS (των PFOA και PFOS), με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης αρκετών παιδικών καρκίνων.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η μελέτη δεν αποδεικνύει την αιτία και το αποτέλεσμα. Επίσης, διευκρινίζουν ότι η ανάλυση ήταν περιορισμένη λόγω του μικρού αριθμού των συμμετεχόντων. Ωστόσο, προσθέτουν ότι παρατηρήθηκε αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας έπειτα από την έκθεση σε ορισμένα «αιώνια χημικά» και η έρευνα προσθέτει επιπλέον στοιχεία στα ήδη αυξανόμενα δεδομένα για την σύνδεση των PFAS με τον κίνδυνο καρκίνου στα παιδιά.

Πηγή: ΑΠΕ

 

Ένας αγώνας γεμάτος «Πίστη»: Ο καρκίνος, η μάχη των παιδιών, οι γονείς και η ελπίδα

 

Ο Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων Παιδιών με Νεοπλασματικές Παθήσεις «Η Πίστη» μετρά περισσότερα από 30 χρόνια ζωής

Καρκίνος.  Μία λέξη, που στο άκουσμά της προκαλεί φόβο μέχρι και στις μέρες μας, όπου υπάρχουν προηγμένα διεθνή πρωτόκολλα θεραπείας. Ίσως γιατί, κανείς δεν μπορεί να προκαταβάλει το αποτέλεσμα, δεδομένου ότι πρόκειται για μία από τις πιο «ύπουλες» και θανάσιμες ασθένειες παγκοσμίως.

Ένας φόβος και μία ανασφάλεια που γεννιέται τόσο για τους ασθενείς όσο και για τους οικείους τους. Αρχές του 1993, μία ομάδα γονιών βρέθηκαν στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία». Όλοι τους είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Τα παιδιά τους είχαν διαγνωστεί με καρκίνο. Αυτό που τους ένωσε όμως, δεν ήταν η ασθένεια, αλλά η ανάγκη επίλυσης καθημερινών προβλημάτων ή καλύτερα προκλήσεων που θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν. Γιατί, στη διαδρομή της μάχης ενός ασθενούς με τον καρκίνο ανεξαρτήτως ηλικίας, ακολουθεί μία παράλληλη διαδρομή και ο φροντιστής του. Κοινό όραμα όλων η Πίστη.

Κάπως έτσι, από αυτούς τους γονείς που βρέθηκαν στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου γεννήθηκε και ο Σύλλογος «Πίστη». Έχοντας σαν πρότυπα, τα ειδικά κέντρα νοσηλείας του εξωτερικού, βάσει των οποίων ο παιδικός καρκίνος είναι ιάσιμος σε ποσοστό άνω του 80%, τα μέλη του συλλόγου καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να προσεγγίσουν το ποσοστό αυτό, στηρίζοντας το δύσκολο έργο των ιατρών, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα αποτελεσματικές και αξιοπρεπείς συνθήκες.

Σήμερα, η Πίστη μετρά περισσότερο από 30 χρόνια ζωής. Μία λέξη, η οποία ακολουθεί όλους τους ανθρώπους μικρούς και μεγάλους, που μάχονται τον καρκίνο ή συγγενής τους μάχεται με τον καρκίνο. Πόσο σημασία έχει στη διαδρομή των ανθρώπων που βιώνουν έμμεσα ή άμεσα την ασθένεια;

«Η πίστη είναι συχνά το πρώτο και το τελευταίο στήριγμα για έναν άνθρωπο που έρχεται αντιμέτωπος με τον καρκίνο. Δεν μιλάμε μόνο για τη θρησκευτική πίστη, αλλά για την πίστη στη ζωή, στην ελπίδα, στους γιατρούς, στην οικογένεια και στις δυνάμεις του ίδιου του ανθρώπου. Στη διαδρομή της ασθένειας, αυτή η εσωτερική δύναμη λειτουργεί σαν φως μέσα σε μια πολύ δύσκολη περίοδο» εξηγεί στο mononews.gr η Αναστασία Σταματέα, Πρόεδρος Δ.Σ. Συλλόγου «Η Πίστη» και προσθέτει:

«Για τα παιδιά και τις οικογένειές τους, η πίστη γίνεται πολλές φορές το στοιχείο που τους βοηθά να αντέξουν τον φόβο, την αγωνία και την αβεβαιότητα. Είναι η δύναμη που τους κάνει να συνεχίζουν τη θεραπεία, να ελπίζουν στο αύριο και να μην εγκαταλείπουν τον αγώνα.

Δεν είναι τυχαίο ότι και ο Σύλλογος ‘’Πίστη’’ έχει αυτό το όνομα. Για περισσότερα από 30 χρόνια εκφράζει ακριβώς αυτή τη στάση ζωής: την πίστη ότι κανένα παιδί και καμία οικογένεια δεν πρέπει να δίνει αυτή τη μάχη μόνη της και ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, η ελπίδα και η αλληλεγγύη μπορούν να κάνουν τη διαφορά».

Εικόνες που δεν ξεχνιούνται ποτέ

Ο αγώνας ενάντια στις νεοπλασίες, όπως είναι και η επίσημη ιατρική ονομασία του καρκίνου γεννά εικόνες που δεν ξεχνιούνται ποτέ. Είναι ένας αγώνας όπου πέραν από την ασθένεια καλείσαι να αντιμετωπίσεις και τις ίδιες σου τις αντοχές. Αντοχές που κλήθηκαν να αυξήσουν και τα μέλη του συλλόγου.

«Ο Σύλλογος ιδρύθηκε από γονείς που βρέθηκαν αντιμέτωποι με την πιο δύσκολη δοκιμασία της ζωής τους μέσα στους διαδρόμους του Νοσοκομείου Παίδων ‘’Η Αγία Σοφία’’. Εκεί γεννήθηκαν εικόνες που δεν ξεχνιούνται ποτέ: το βλέμμα ενός παιδιού που, παρά τις θεραπείες και την κούραση, συνεχίζει να χαμογελά, η αγωνία των γονιών έξω από ένα δωμάτιο ή ένα χειρουργείο, αλλά και η βαθιά αλληλεγγύη που δημιουργείται ανάμεσα σε οικογένειες που μέχρι χθες ήταν άγνωστες μεταξύ τους και ξαφνικά γίνονται μια μεγάλη αγκαλιά στήριξης.

Μέσα από αυτές τις εμπειρίες γεννήθηκε και η ανάγκη να δημιουργηθεί ο Σύλλογος ‘’Πίστη’’, ώστε καμία οικογένεια να μην αισθάνεται μόνη σε αυτή τη διαδρομή. Οι μνήμες αυτές μετατράπηκαν σε δύναμη, σε προσφορά και σε έναν οργανωμένο αγώνα για τα παιδιά που δίνουν τη μάχη με τον καρκίνο.

Και όλοι εμείς που συνεχίζουμε σήμερα αυτό το έργο αισθανόμαστε βαθιά ευγνωμοσύνη προς εκείνους τους γονείς. Γιατί μέσα από τον δικό τους πόνο βρήκαν τη δύναμη να δημιουργήσουν κάτι που μέχρι σήμερα στηρίζει και δίνει ελπίδα σε δεκάδες  παιδιά και οικογένειες», αφηγείται η κα. Σταματέα.

Ο καρκίνος μέσα από τα μάτια ενός παιδιού

Τα παιδιά και οι έφηβοι βλέπουν διαφορετικά τον καρκίνο σε σχέση με έναν ενήλικα και αυτό έχει να κάνει με την ηλικία του μικρού ασθενούς.

«Τόσο το παιδί, όσο και ο έφηβος, δεν έχουν την ίδια αντίληψη για τον καρκίνο με αυτή ενός ενήλικα, η οποία συνήθως εστιάζει στη σοβαρότητα της νόσου και στην απειλή για τη ζωή. Το παιδί και ο έφηβος αντιλαμβάνονται την ασθένεια υπό το πρίσμα των καθημερινών τους εμπειριών: τις επισκέψεις και τις νοσηλείες στο νοσοκομείο, τη σωματική δυσφορία που προκαλούν οι θεραπείες, την απομάκρυνση από το σχολικό περιβάλλον, το σπίτι, τη ρουτίνα τους», εξηγεί η Νάσια Φάντη, Ψυχολόγος – Προσωποκεντρική Ψυχοθεραπεύτρια Συλλόγου «Η Πίστη» και συνεχίζει:

«Ανάλογα την ηλικία, ο μικρός ασθενής εστιάζει σε διαφορετικό κομμάτι της εμπειρίας του αυτής. Σε κάθε περίπτωση και σε κάθε ηλικία, είναι απαραίτητο οι γονείς να διαμορφώνουν, με τη στάση και τη συμπεριφορά τους, ένα περιβάλλον μέσα από το οποίο το παιδί να μπορεί να βλέπει και να αντιμετωπίζει αυτή την περιπέτεια με αισιοδοξία, δύναμη, εμπιστοσύνη και ασφάλεια».

Περισσότερα από 8 στα 10 παιδιά θεραπεύονται

Ο καρκίνος εν έτει 2026 συνεχίζει να «τρομάζει». Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. «Η πραγματικότητα σήμερα είναι πολύ διαφορετική από αυτή που πιστεύει ο περισσότερος κόσμος. Η πρόοδος της ιατρικής τις τελευταίες δεκαετίες στον καρκίνο της παιδικής ηλικίας είναι εντυπωσιακή. Ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1970, λιγότερα από τα μισά παιδιά με καρκίνο κατάφερναν να επιβιώσουν, σήμερα θεραπεύονται περισσότερα από 8 στα 10 παιδιά, ενώ για ορισμένες μορφές καρκίνου το ποσοστό αυτό ξεπερνά ακόμη και το 90%. Αυτό έχει επιτευχθεί χάρη στη σημαντική πρόοδο στη διάγνωση, στα διεθνή θεραπευτικά πρωτόκολλα, στα νέα φάρμακα και στη βελτίωση της υποστηρικτικής φροντίδας. Αυτό δεν σημαίνει ότι η διάγνωση δεν παραμένει μια δύσκολη και απαιτητική εμπειρία για το παιδί και την οικογένεια· σημαίνει όμως ότι σήμερα υπάρχει πολύ περισσότερη γνώση, αποτελεσματική θεραπεία και πραγματική ελπίδα απ’ ό,τι στο παρελθόν», υπογραμμίζει ο Dr. Σταύρος Γλεντής, Βιολόγος – Γενετιστής Συλλόγου «Η Πίστη».

Δίπλα στους ανθρώπους

«Οι στόχοι του Συλλόγου ‘’Πίστη’’ γεννήθηκαν μέσα από τις πραγματικές ανάγκες των παιδιών που νοσούν από καρκίνο και των οικογενειών τους. Από την πρώτη στιγμή, βασική μας επιδίωξη ήταν να σταθούμε δίπλα τους ουσιαστικά: να προσφέρουμε ψυχολογική, κοινωνική αλλά και πρακτική στήριξη, ώστε καμία οικογένεια να μη νιώθει μόνη σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή», θα μας πει στη συνέχεια η κα. Σταματέα.

Στο πλαίσιο του έργου του, ο σύλλογος υλοποιεί μία σειρά από δράσεις από τον άνθρωπο προς τον άνθρωπο, ενισχύοντας το ιδεώδες της αλληλεγγύης. Ποιο το έργο του συλλόγου; Η κα. Σταματέα απαντά:

«Ο Σύλλογος στηρίζει διαχρονικά το έργο των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού στις Αιματολογικές – Ογκολογικές Κλινικές και στη Μονάδα Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία», συμβάλλοντας στη βελτίωση των συνθηκών νοσηλείας των παιδιών. Στις δράσεις μας περιλαμβάνονται η οικονομική και κοινωνική στήριξη των οικογενειών, η κάλυψη σημαντικών αναγκών για τη θεραπεία των παιδιών, η ενίσχυση των νοσοκομειακών δομών, αλλά και δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινωνίας για τον παιδικό καρκίνο και τη δωρεά μυελού των οστών.

Μετά από περισσότερα από 30 χρόνια συνεχούς παρουσίας, πολλά από αυτά τα βήματα έχουν ήδη αποδώσει σημαντικά αποτελέσματα. Έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε ένα ισχυρό δίκτυο στήριξης γύρω από τα παιδιά και τις οικογένειές τους και να συμβάλουμε ουσιαστικά στη βελτίωση της καθημερινότητας μέσα στο νοσοκομείο. Ωστόσο, για εμάς ο στόχος παραμένει πάντα ο ίδιος: κάθε παιδί που δίνει αυτή τη μάχη να έχει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες φροντίδας, θεραπείας και ελπίδας για το μέλλον».

Μία «αδικημένη» ασθένεια;

Όπως θα μας εξηγήσει ακολούθως ο κ. Ευάγγελος Δημακάκος, Ε. Καθηγητής Ανατομίας – Φυσιολογίας, Πρόεδρος της Παγκόσμιας Λεμφολογικής Εταιρείας, Μέλος του Δ.Σ. UEMS of Angiology/Vascular Medicine,  Μέλος του Δ. Σ. Συλλόγου «Η Πίστη», αν και μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για τα σύγχρονα συστήματα υγείας, ο παιδικός καρκίνος μέχρι πρότινος ήταν μία «αδικημένη» ασθένεια. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει βελτιωθεί.

«Ο καρκίνος της παιδικής ηλικίας αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για τα σύγχρονα συστήματα υγείας τόσο  παγκοσμίως όσο και στην Ελλάδα. Μάλιστα, θεωρείται ότι για πολλά χρόνια ήταν μια «αδικημένη» ασθένεια σε επίπεδο κρατικής προσοχής στην Ελλάδα. Μέχρι περίπου πριν από μία δεκαετία, οι δομές υποστήριξης, η ενημέρωση της κοινωνίας και τα προγράμματα ψυχοκοινωνικής φροντίδας για τα παιδιά με καρκίνο και τις οικογένειές τους ήταν πολύ περιορισμένα.

Ωστόσο, η δημιουργία και η δράση συλλόγων, οργανισμών και εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον τομέα της υποστήριξης παιδιών με καρκίνο συνέβαλαν σημαντικά στην ευαισθητοποίηση της κοινωνίας και της πολιτείας. Μέσα από ενημερωτικές δράσεις, εθελοντισμό και συνεργασία με ιατρικούς φορείς, ανέδειξαν τις ανάγκες των μικρών ασθενών και άσκησαν πίεση για την ανάπτυξη καλύτερων υπηρεσιών.

Ως αποτέλεσμα, το κράτος τα τελευταία χρόνια δείχνει μεγαλύτερη κινητοποίηση, προσπαθώντας να συνεισφέρει τόσο σε υλικό επίπεδο —με την ενίσχυση νοσοκομειακών δομών και εξοπλισμού— όσο και σε επίπεδο ψυχοκοινωνικής υποστήριξης για τα παιδιά και τις οικογένειές τους. Έτσι, παρότι στο παρελθόν ο παιδικός καρκίνος μπορούσε να χαρακτηριστεί «αδικημένος», σήμερα παρατηρείται μια σταδιακή προσπάθεια βελτίωσης της φροντίδας και της υποστήριξης».

Όμως, ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια και ποιο το μεγαλύτερο ψέμα για τον παιδικό καρκίνο; Ο κ. Δημάκος απαντά:

«Ως φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, θεωρώ ότι η μεγαλύτερη αλήθεια για τον καρκίνο της παιδικής ηλικίας είναι πως μπορεί να θεραπευτεί. Υπάρχει η ελπίδα και η πίστη ότι αυτή η μάχη μπορεί να δοθεί και να κερδηθεί.

Το μεγαλύτερο ψέμα για τον καρκίνο της παιδικής ηλικίας είναι ότι είναι ανίκητος. Ζούμε σε μια εποχή όπου έχουμε προηγμένη τεχνολογία τόσο για την έγκαιρη διάγνωση όσο και για τη θεραπεία του. Υπάρχουν υψηλού επιπέδου υποδομές για την αντιμετώπιση του καρκίνου, αλλά και για την υποστήριξη του μικρού ασθενή και της οικογένειάς του.

Και το κυριότερο: υπάρχουν γιατροί και παραϊατρικό προσωπικό με απίστευτες γνώσεις, εμπειρία και υψηλό επιστημονικό επίπεδο. Όλα αυτά συνδυάζονται με καλή διάθεση, καλοσύνη, χαμόγελο και θετική ψυχολογία απέναντι στον μικρό ασθενή, με ένα κοινό μήνυμα: Ότι θα τα καταφέρουμε ΜΑΖΙ».

Στο επίκεντρο και οι φροντιστές

Συνήθως ρωτάμε τι χρειάζονται οι ασθενείς που εμφανίζουν νεοπλάσματα. Ωστόσο, τι ισχύει για τους φροντιστές; «Η κόπωση του φροντιστή είναι μια κατάσταση σωματικής, συναισθηματικής και ψυχικής εξάντλησης που εξελίσσεται σταδιακά με την πάροδο του χρόνου. Ειδικά για τους γονείς, το συναισθηματικό βάρος του να βλέπουν το παιδί τους να μάχεται μέρα με τη μέρα, δημιουργεί στρες, μούδιασμα, ενοχές, απόγνωση και ένα πλήθος δύσκολων συναισθημάτων. Οι φροντιστές χρειάζονται και οι ίδιοι φροντίδα σε συναισθηματικό, πρακτικό και οικονομικό επίπεδο,  προκειμένου να μπορούν να συνεχίσουν να ανταποκρίνονται στις πολλαπλές απαιτήσεις του ρόλου αυτού. Αναγκαία η ξεκάθαρη και κατανοητή ιατρική ενημέρωση, η ψυχολογική στήριξη  από επαγγελματίες ειδικούς, η οικονομική στήριξη από το κράτος, συναισθηματική στήριξη και πρακτική βοήθεια στις καθημερινές ανάγκες από το κοντινό περιβάλλον, που θα προσφέρει έστω και ελάχιστο χρόνο για προσωπική φροντίδα», τονίζει η κα Φάντη.

Το Α και το Ω της ίασης

Ερωτηθείς για το Α και το Ω της ίασης, ο κ. Γλεντής εξηγεί τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης. «Το Α και το Ω είναι η έγκαιρη διάγνωση, η πρόσβαση σε εξειδικευμένα παιδοογκολογικά κέντρα και η ολιστική φροντίδα του παιδιού και της οικογένειας. Πρόκειται για έναν πραγματικό μαραθώνιο, όπου η θεραπεία, πέρα από τα φάρμακα και τα ιατρικά πρωτόκολλα, απαιτεί μια οργανωμένη διεπιστημονική ομάδα και συνεχή ψυχοκοινωνική υποστήριξη, ώστε το παιδί να μπορέσει να ολοκληρώσει τη θεραπεία του και η οικογένεια να αντέξει αυτή τη δύσκολη διαδρομή.

Σήμερα, στις ανεπτυγμένες χώρες θεραπεύονται περισσότερα από 8 στα 10 παιδιά με καρκίνο, ποσοστό που αυξάνεται σταθερά τα τελευταία χρόνια. Στην Ελλάδα τα αποτελέσματα είναι συγκρίσιμα με εκείνα των περισσότερων Ευρωπαϊκών χωρών, χάρη στο πολύ καλά καταρτισμένο προσωπικό των παιδοογκολογικών μας κέντρων, αλλά και στη στενή συνεργασία τους με διεθνή κέντρα αριστείας, όπως το DKFZ στη Γερμανία και το Princess Máxima Center στην Ολλανδία».

Τα «όπλα» ενάντια στο «τέρας»

Μιλώντας με όρους παραμυθιού, για ένα μικρό παιδί ο καρκίνος είναι ένα «τέρας», που καλείται να αντιμετωπίσει. Όμως, τα πιο ισχυρά όπλα ενός ασθενούς δεν είναι μόνο τα «δηλητήρια», όπως αποκαλούν οι ογκολόγοι τα φάρμακα των χημειοθεραπειών. Η Σοφία Σκολίδη, Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος Συλλόγου «Η Πίστη», υπογραμμίζει:

«Τα πιο ισχυρά «όπλα» απέναντι στον καρκίνο δεν είναι μόνο οι ιατρικές θεραπείες, αλλά και η γνώση, η ανοιχτή επικοινωνία και η συστηματική ψυχολογική υποστήριξη. Η στενή συνεργασία ψυχολόγων με την ιατρική ομάδα βοηθά ώστε το παιδί και η οικογένεια να κατανοούν καλύτερα τη θεραπευτική πορεία και να νιώθουν ότι δεν είναι μόνοι σε αυτή τη διαδρομή.

Παράλληλα, ο δεσμός εμπιστοσύνης ανάμεσα στον γονιό και το παιδί λειτουργεί ως βασική πηγή δύναμης και ασφάλειας. Μέσα από αυτή τη συνεργατική φροντίδα, ενισχύεται η ανθεκτικότητα της οικογένειας και καλλιεργείται η αισιοδοξία σε κάθε βήμα. Η αγάπη, η παρουσία και η μεταξύ τους εμπιστοσύνη αποτελούν ίσως τα πιο ουσιαστικά «όπλα» γονιών και παιδιών σε αυτή τη διαδρομή. Μαζί, ως ομάδα, μπορούν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες με περισσότερη δύναμη και ψυχική αντοχή

».

Το «καμπανάκι» της απελευθέρωσης

Όταν ένα παιδί ολοκληρώσει τη θεραπεία του, χτυπά ένα καμπανάκι μαζί με τους γιατρούς, το προσωπικό και τους οικείους του. Τι σημαίνει αυτό το καμπανάκι για την επόμενη ημέρα;

«Όταν το παιδί χτυπά το καμπανάκι, βιώνει μια αίσθηση απελευθέρωσης και επιβεβαίωσης ότι η προσπάθειά του απέδωσε, ενώ η οικογένεια αισθάνεται τη χαρά ενός νέου ξεκινήματος μετά τη μακρά περίοδο θεραπείας. Αυτή η στιγμή έχει μεγάλη ψυχολογική αξία, καθώς ενισχύει την αυτοεκτίμηση του παιδιού και την αίσθηση ελέγχου πάνω στη ζωή του. Επιστημονικά, λειτουργεί ως σύμβολο μετάβασης, σηματοδοτώντας το πέρασμα από την κατάσταση της ασθένειας στην κατάσταση της ίασης.

Παράλληλα, προσφέρει δύναμη και έμπνευση στο προσωπικό της κλινικής, υπενθυμίζοντας τη σημασία της υποστήριξης και της ελπίδας για τα παιδιά που συνεχίζουν τη θεραπεία τους. Το καμπανάκι γίνεται έτσι ένα τελετουργικό που ενώνει το παιδί, την οικογένεια και τους επαγγελματίες σε μια συλλογική στιγμή εορτασμού και ανανέωσης. Είναι ένας ορατός δείκτης της ανθεκτικότητας και της δυνατότητας για μια νέα αρχή, τόσο για το παιδί όσο και για τους ανθρώπους που το στήριξαν», καταλήγει η κα. Σκολίδη.

 

Συντάκτης: Ράνια Παπαδοπούλου

Πηγή: https://www.mononews.gr

«Η Παρέα της Αγάπης»: Επτά χρόνια δίπλα στα παιδιά με καρκίνο, μετατρέποντας τον πόνο σε ελπίδα

 

  Στήνουν παιδικά πάρτι, μεταμορφώνοντας τον παιδότοπο της Παιδοογκολογικής Κλινικής του ΠΑΓΝΗ από ένα χώρο νοσηλείας σε έναν χώρο χαράς και ξεγνοιασιάς. Φέρνουν τα παιδιά σε επαφή με αγαπημένους τους καλλιτέχνες, τους συστήνουν ταχυδακτυλουργούς και μάγους κι όλα αυτά για να νιώσουν ότι ο καρκίνος μπορεί να είναι μια παρένθεση στη ζωή τους και πως τα ίδια, δεν είναι μόνα. Επτά χρόνια ζωής συμπληρώνει φέτος ο Σύλλογος «Η Παρέα της αγάπης», μια πρωτοβουλία που γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη για προσφορά και εξελίχθηκε σε σταθερό στήριγμα για παιδιά που δίνουν τη δική τους μάχη, με τον καρκίνο, αλλά και τις οικογένειές τους. Η ίδρυσή του, κάθε άλλο παρά τυχαία, πραγματοποιήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου -- μια ημέρα με έντονο συμβολισμό, όπως είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η πρόεδρος του συλλόγου, Πόπη Καστελιανού: «Ο σύλλογος μας ιδρύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου ημέρα αφιερωμένη στην αγάπη, ο στόχος μας ήταν πέρα από τον συμβολισμό της, να αναδείξουμε και να υπενθυμίσουμε ότι την επόμενη μέρα, 15 Φεβρουαρίου, τιμάται η Παγκόσμια Ημέρα καρκίνου στα παιδιά».

    Από μια μικρή ομάδα περίπου 20 ανθρώπων, που ξεκίνησαν με μία μόνο ετήσια επίσκεψη στην Παιδοογκολογική Κλινική του ΠΑΓΝΗ, ο σύλλογος εξελίχθηκε σε έναν ενεργό πυρήνα εθελοντισμού, με εβδομαδιαία παρουσία και πολυδιάστατο έργο. Μια σταθερή δηλαδή παρέα, που στόχο έχει να δίνει αγάπη, όπως το όνομα που επέλεξαν, όπως ανάφερε η κ. Καστελιανού.

    «Η ονομασία αυτή επιλέχθηκε γιατί εκφράζει με τον πιο ουσιαστικό τρόπο την ταυτότητά μας: μια ομάδα ανθρώπων που ενώνονται, με κοινό γνώμονα την αγάπη προς τον συνάνθρωπο», τόνισε χαρακτηριστικά.

    Στην Κλινική Αιματολογίας - Ογκολογίας Παίδων του Πα.Γ.Ν.Η., όπου τα παιδιά και οι οικογένειές τους περνούν συχνά μήνες ολόκληρους, η πραγματικότητα είναι απαιτητική και σκληρή. Εκεί, η «Παρέα της Αγάπης» προσπαθεί να δώσει χρώμα σε μια δύσκολη καθημερινότητα.

   «Οι συνθήκες νοσηλείας είναι ιδιαίτερα απαιτητικές. Πολλές οικογένειες αναγκάζονται να παραμένουν για εβδομάδες ή και μήνες εντός της Κλινικής, μετατρέποντας έναν νοσοκομειακό χώρο σε καθημερινό τους “ σπίτι”», επισήμανε η Πόπη Καστελιανού, που αναφέρθηκε στις δράσεις του συλλόγου, οι οποίες έχουν εξελιχθεί σημαντικά. Ανάμεσά τους , θεατρικές παραστάσεις, μικρές συναυλίες, δημιουργικά εργαστήρια, συμμετοχή σχολείων και συλλόγων. Όλα με έναν κοινό παρονομαστή, όπως τόνισε: «Την αγάπη, την ενσυναίσθηση και την ειλικρινή διάθεση προσφοράς προς τα παιδιά».

    Παράλληλα, ο σύλλογος δραστηριοποιείται ενεργά στην ενημέρωση και προσέλκυση εθελοντών αίματος, αιμοπεταλίων και δοτών μυελού των οστών. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην συγκρότηση και στην ενίσχυση εθελοντών αιμοδοτών, μέσα από δράσεις που υλοποιούνται σε όλη την Κρήτη με στόχο την κάλυψη των αναγκών των παιδιών που νοσηλεύονται στην κλινική, αλλά και για κάθε συνάνθρωπο που έχει ανάγκη. Πρόκειται για έναν τομέα που, όπως υπογράμμισε, είναι ζωτικής σημασίας και κερδίζει συνεχώς περισσότερους εθελοντές.

    Πάντως η καθημερινή επαφή με τα παιδιά και τις οικογένειες τους, έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα στους εθελοντές, καθώς τους έχει διδάξει «τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής, της ελπίδας και της αλληλεγγύης». Για το λόγο αυτό όπως τόνισε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η πρόεδρος της «Παρέας της αγάπης», η στήριξη δεν περιορίζεται μόνο στις δράσεις ψυχαγωγίας, αλλά επεκτείνεται και στην ουσιαστική ενίσχυση της ψυχολογικής υποστήριξης, καθώς ο σύλλογος καλύπτει το κόστος παρουσίας ψυχολόγου στην Κλινική, αναγνωρίζοντας ότι η ψυχική ανθεκτικότητα είναι εξίσου σημαντική με τη θεραπεία, όπως και εξετάσεις που δεν καλύπτονται από τον ΕΟΠΥΥ.

    Προκειμένου να επιτευχθεί το έργο, όπως τόνισε η κ. Καστελιανού, σημαντική είναι και η αμέριστη συμπαράσταση που έχουν δεχθεί, από ανθρώπους επώνυμους και μη, που ανταποκρίνονται στο κάλεσμα του Συλλόγου και συχνά βρίσκονται κοντά στα παιδιά.

    «Ανταποκρίνονται άμεσα στο κάλεσμά μας και παραμένουν δίπλα μας με ζεστασιά. Η στήριξη των ανθρώπων στους οποίους έχουμε απευθυνθεί, είναι σταθερή και συγκινητική» τόνισε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Πόπη Καστελιανού, που δεν παρέλειψε να μιλήσει και για τις δύσκολες στιγμές που ακολουθούν μια απώλεια παιδιού. Μια εμπειρία που, όπως εξήγησε, αγγίζει βαθιά όλους τους εμπλεκόμενους.

    «Η απώλεια ενός παιδιού είναι μια εμπειρία ανείπωτου πόνου. Αυτό που χρειάζεται είναι χρόνος, σεβασμός και ουσιαστική φροντίδα του πένθους», είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως ακόμη και μέσα από αυτή τη δοκιμασία, «γεννιέται συχνά κάτι συγκλονιστικό, αφού γονείς που βίωσαν την απώλεια, συνεχίζουν να στηρίζουν τον σύλλογο, μετατρέποντας τον πόνο τους σε προσφορά για τα παιδιά που δίνουν τη δική τους μάχη».

    Σε ό,τι αφορά το έργο του συλλόγου, η κ. Καστελιανού επισήμανε ότι δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί χωρίς τη στήριξη της κοινωνίας και των θεσμών, όπως της Περιφέρειας Κρήτης, της 7ης Υγειονομικής Περιφέρειας και της Διοίκησης του Πα.Γ.Ν.Η. Επιπλέον καθοριστικής σημασίας , ουσιαστικης και πολύτιμης, ανέφερε ότι είναι η συνεργασία με την Παιδοογκολογική Κλινική του ΠΑΓΝΗ και τους ανθρώπους της, μεταξύ των οποίων η διευθύντρια της κλινικής, καθηγήτρια Ευτυχία Στειακάκη οι διευθυντές του ΕΣΥ Μαρία Στρατηγάκη και Νικόλαος Κατζηλάκης, ο επίκουρος καθηγητής Ιορδάνης Πελαγιάδης, η επιμελήτρια Ιωάννα Λυγερού, ο επιστημονικός συνεργάτης Ιωάννης Κυριακίδης αλλά και η προϊσταμένη Εύα Φουντουλάκη, καθώς και όλο το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

   «Το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό επιτελεί ένα σπουδαίο έργο, προσφέροντας όχι μόνο επιστημονική φροντίδα υψηλού επιπέδου αλλά και ανθρώπινη ζεστασιά» είπε χαρακτηριστικά, ενώ συμπλήρωσε πως σε ό,τι αφορά το μεγαλύτερο όνειρο των ανθρώπων της «Παρέας της αγάπης», «είναι να φτάσει μια μέρα που η παρουσία μας δεν θα είναι πλέον απαραίτητη. Μια μέρα όπου κανένα παιδί δεν θα χρειάζεται να δίνει αυτή τη δύσκολη μάχη», ανέφερε χαρακτηριστικά η πρόεδρος της «Παρέας της Αγάπης» καταλήγοντας ότι μέχρι τότε δεν είναι χρέος, αλλά βαθιά τους ανάγκη, επιθυμία και λαχτάρα «να στεκόμαστε δίπλα σε κάθε παιδί και οικογένεια, να χαρίζουμε χαμόγελα ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές και να υπενθυμίζουμε ότι κανείς δεν είναι μόνος».

Ουρανία Μωραΐτη

Πηγή φωτογραφιών: Η Παρέα της Αγάπης

 

Πηγή: https://www.amna.gr

«Κολυμπάμε μαζί με τους ΟΥΚ για τους δικούς μας Μικρούς Ήρωες»: Η συγκινητική δράση για τα παιδιά με καρκίνο

 

  Το Ίδρυμα «Μικροί Ήρωες» και ο  Πρεσβευτής του Ιδρύματος στην Ελλάδα, κ. Θοδωρής Μαροσούλης, διοργανώνουν για πρώτη φορά στην Αθήνα την εκδήλωση «Κολυμπάμε μαζί με τους ΟΥΚ για τους δικούς μας Μικρούς Ήρωες», η οποία θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 4 Απριλίου 2026 και ώρα 12.00 στον κόλπο Βουλιαγμένης (Δημοτική παραλία Όρμου Βουλιαγμένης, παραπλεύρως του Ναυτικού Ομίλου επί της οδού Απόλλωνος).

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνει:

• Αγώνα δρόμου συνολικής απόστασης 3,2 χλμ., με αφετηρία τον χώρο της εκδήλωσης και αναστροφή στο τέρμα του Λαιμού Βουλιαγμένης. 
• Συμβολική κολυμβητική διαδρομή περίπου 1.000 μέτρων (έως το Λολο και επιστροφή), με τη συμμετοχή στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών (ΟΥΚ).
• Μουσικό πρόγραμμα με γνωστούς καλλιτέχνες.

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Σάββας Πούμπουρας. Συμμετέχει ο Dj Κωνσταντίνος Μαλισσόβας.

Στόχος της εκδήλωσης είναι η ψυχολογική και οικονομική στήριξη των παιδιών που αντιμετωπίζουν τον καρκίνο και των οικογενειών τους.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί υπό την αιγίδα του Δήμου Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης.

ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ

• Το Ίδρυμα Μικροί Ήρωες είναι ένας φιλανθρωπικός Οργανισμός, ο οποίος ξεκίνησε τη δράση του με πρωτοβουλία του εμπνευστή κ. Λουκά Φουρλά το 2017.
• Το Ίδρυμα είναι εγγεγραμμένο στον Έφορο Σωματείων και Ιδρυμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας δυνάμει του περί Σωματείων και Ιδρυμάτων και άλλα συναφή θέματα Νόμου και φέρει τον αριθμό μητρώουΛΕΥ/Ι/23.
• Από τον Νοέμβριο του 2025, Πρεσβευτής στην Ελλάδα είναι ο κ. Θοδωρής Μαροσούλης.

ΟΙ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ

• Στόχος είναι η ψυχολογική και οικονομική στήριξη των παιδιών που πάσχουν από καρκίνο και χρειάζονται νοσηλεία σε Ελλάδα, Κύπρο ή εξωτερικό.
• Πέρα από τις κοινωφελείς και φιλανθρωπικές δράσεις, το ίδρυμα επικεντρώνεται στη δημιουργία αλλά και την ενίσχυση υποδομών, κτιρίων, εξοπλισμού αλλά και ερευνών που αφορούν στην καταπολέμηση του παιδικού καρκίνου.
• Το ίδρυμα ενισχύεται και στηρίζεται από φιλανθρωπικές εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται από διάφορους φορείς, οργανωμένα σύνολα που επιθυμούν να στηρίξουν έμπρακτα τον αγώνα του.
• Κάθε εισφορά είναι σημαντική.

Πηγή:  https://www.infokids.gr

Μαριάννα Βαρδινογιάννη: Το κορίτσι από την Ερμιόνη που χάρισε «ΕΛΠΙΔΑ» στα παιδιά με καρκίνο

 

«Για τη ζωή ενός και μόνο παιδιού αξίζει να αγωνίζεσαι». 

Αυτό έλεγε η Μαριάννα Βαρδινογιάννη και σε όλη τη ζωή της γι’ αυτό αγωνίστηκε. Να βοηθήσει να σώσει τη ζωή ενός παιδιού. Άλλωστε η ίδια από παιδί, έμαθε από τη δική της μητέρα την αξία της προσφοράς. Και μεγαλώνοντας έγινε η ίδια μάνα – εκτός των πέντε παιδιών της – για τα παιδιά όλου του κόσμου που βρέθηκαν από πολύ νωρίς να παλεύουν για τη ζωή τους.

Και η Μαριάννα Βαρδινογιάννη άνοιξε την αγκαλιά της σε αυτούς τους μικρούς ήρωες και στις οικογένειές τους, χαρίζοντάς τους την Ελπίδα και την πολύτιμη αρωγή να πάρουν πίσω τη ζωή τους. Έσκυψε πάνω τους, με τρυφερότητα, ειλικρινή αγάπη και γνοιάξιμο… Με την αγάπη μιας μάνας. Γέλασε μαζί τους, έκλαψε, απογοητεύτηκε, χάρηκε, μοιράστηκε την αγωνία των οικογενειών που έβλεπαν τα παιδιά τους να υποφέρουν και να παλεύουν απέναντι στο θεριό. Πενθούσε όταν ένας μικρός ήρωας δεν τα κατάφερνε σε αυτή την άνιση μάχη.

Αν κάποιος έχει βρεθεί σε αυτή τη θέση ή έχει άνθρωπο από το περιβάλλον του που ανέβηκε αυτόν τον Γολγοθά, ξέρει καλά σε τι αναφερόμαστε. Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη για τα παιδιά με καρκίνο και τις οικογένειές τους, δεν ήταν η κυριά Βαρδινογιάννη, η σύζυγος ενός εκ των ισχυρότερων επιχειρηματιών της χώρας. Ήταν η “κυρία Μαριάννα”, η δική τους νεράιδα, η μάνα, η γιαγιά, ο καλός αυτός άνθρωπος που έκανε τα πάντα για να απαλύνει τον πόνο και την αγωνία των οικογενειών.

Η ανάμνηση από τη μητέρα της

Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ερμιόνη. Ο τόπος της ήταν για εκείνη πάντα σημείο αναφοράς και το πατρικό της σπίτι, το μέρος που είχε κλείσει τις ωραιότερες αναμνήσεις των παιδικών της χρόνων.

Μία από αυτές τις αναμνήσεις, όπως είχε εξομολογηθεί σε παλαιότερη συνέντευξη, ήταν να βλέπει τα βράδια τη μητέρα της να ανοίγει αθόρυβα την πόρτα και κρατώντας ένα καλάθι γεμάτο τρόφιμα να πηγαίνει σε σπίτια ανθρώπων που είχαν ανάγκη. Το έκανε πάντοτε βράδυ γιατί δεν ήθελε να φέρει κανέναν σε δύσκολη θέση.

«Από εκεί πήρα τα πρώτα μαθήματα αλληλεγγύης και προσφοράς. Θεωρώ αυτονόητο να μοιράζεσαι με τους συνανθρώπους σου τις ευλογίες που σου έχει χαρίσει ο Θεός, να επιστρέφεις από τα δώρα της ζωής. Και είναι μεγάλο δώρο να παίρνεις, αλλά ακόμα μεγαλύτερο να προσφέρεις» είχε εξομολογηθεί.

Η γνωριμία και η σχέση ζωής με τον Βαρδή Βαρδινογιάννη

Η οικογένειά της την έστειλε στον Πειραιά για να φοιτήσει στο γυμνάσιο. Η ίδια δεν ήθελε να αποχωριστεί τον τόπο της και τις φίλες της, αλλά στη δική της την περίπτωση το «κάθε εμπόδιο για καλό» ίσχυσε με το παραπάνω.

Κι ενώ ήταν ακόμα μαθήτρια στο γυμνάσιο, γνώρισε σε ένα συγγενικό σπίτι τον Βαρδή Βαρδινογιάνη. Εκείνος, τότε, ήταν ένας νεαρός αξιωματικός του Ναυτικού. Παντρευτήκαν το 1961 και ξεκινήσαν από νεαρή ηλικία και οι δυο τους το κοινό ταξίδι της ζωής που τερμάτισε με τον θάνατό της.

«Ούτε το γεγονός ότι εγώ έφυγα για την Αμερική για να συνεχίσω τις σπουδές μου μπόρεσε να σταθεί εμπόδιο ανάμεσά μας. Ήμουν στην Αμερική και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πότε θα έρθει ένα γράμμα από τον Βαρδή. Έχουμε περάσει πολλά στην κοινή μας ζωή. Αγώνες και αγωνίες, χαρές και λύπες, αλλά πάντα μαζί», εξομολογήθηκε στην τελευταία της συνέντευξη στο Gala πριν 20 ημέρες.

Τα πρώτα χρόνια για το νεαρό ζευγάρι ήταν πολύ δύσκολα λόγω της δικτατορίας στην Ελλάδα. Ο Βαρδινογιάννης εκδιώχθηκε από το Ναυτικό, από το καθεστώς, φυλακίστηκε και στη συνέχεια στάλθηκε στην εξορία.

Με ένα μωρό στην αγκαλιά και άλλα δύο μικρά παιδιά, η Μαριάννα δεν χρειάστηκε καν να το σκεφτεί: τον ακολούθησε στην εξορία, στην Αμοργό. Εμπιστεύτηκε τα παιδιά της στη μητέρα της και για τους επόμενους μήνες στάθηκε στο πλευρό του συζύγου της. Εκεί έμειναν σε ένα μικρό δωμάτιο χωρίς ηλεκτρικό και θέρμανση. Τα έβγαλαν πέρα χάρη στη γενναιοδωρία των ντόπιων που τους αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή.

Η «Αγία» των παιδιών με καρκίνο

Τα δακρυσμένα μάτια μιας μάνας στον διάδρομο του νοσοκομείου είναι μια εικόνα που τη σημάδεψε. «Πέρναγαν βράδια ολόκληρα που δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί στα μάτια μου έρχονταν εικόνες από τα παιδιά που υπέφεραν», είχε εξομολογηθεί η Μαριάννα Βαρδινογιάννη.

Σκέφτηκε, λοιπόν, πως αν δεν κάνει κάτι όλα αυτά τα παιδιά δεν θα έχουν καμία ελπίδα. Και το 1990 «γεννήθηκε» o Σύλλογος φίλων παιδιών με καρκίνο Ελπίδα. «Η ζωή ενός και μόνο παιδιού αξίζει για να αγωνίζεσαι»: ήταν η υπόσχεση ζωής που έδωσε και για τρεις δεκαετίες, μέχρι και το τέλος της ζωής της, αγωνιζόταν γι’ αυτό.

Μάλιστα, δεν δίστασε στις πρώτες μεταμοσχεύσεις να μπει μαζί με τους γιατρούς στο χειρουργείο, φορώντας την πράσινη ιατρική μπλούζα, για να τους δώσει δύναμη και κουράγιο. Και την ίδια στιγμή στεκόταν στο πλευρό των παιδιών και των οικογενειών τους. Μάλιστα, φρόντισε να δημιουργηθούν χώροι που φιλοξενούν τους γονείς από την επαρχία.

Οι στιγμές που έζησε με το Ελπίδα, δεν περιγράφονται με λόγια. Έτσι, είχε εξομολογηθεί σε συνέντευξή της στο Mononews.

«Πώς να βάλω σε λέξεις το συναίσθημα που ένιωσα όταν ο Παναγιώτης, το πρώτο μεταμοσχευμένο μας παιδί, παντρεύτηκε και εγώ ήμουν η κουμπάρα; Ή το συναίσθημα που ένιωσα όταν η Έφη, που έχασε το πόδι της δίνοντας τη μάχη ενάντια στον καρκίνο, κατάφερε να γίνει πρωταθλήτρια Ελλάδας στην ξιφασκία με αμαξίδιο και μου παρέδωσε το μετάλλιο της;», είχε εξομολογηθεί.

Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη προσέφερε και στην πατρίδα. Υπήρξε Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNESCO για περισσότερα από 20 χρόνια της, ενώ της απονεμήθηκε, από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, το βραβείο «Νέλσον Μαντέλα 2020».

«Αυτό το βραβείο δεν ανήκει σε μένα. Ανήκει στη χώρα μου και το αφιερώνω στον ελληνικό λαό», είπε με δάκρυα στα μάτια, παραλαμβάνοντας το τιμητικό βραβείο.

Τώρα, τα μάτια του κόσμου είναι δακρυσμένα για την απώλεια μιας σπουδαίας Κυρίας, ενός καλού ανθρώπου, της «μάνας» των παιδιών με καρκίνο.

 

Πηγή:  https://www.athensmagazine.gr