Από τη λευχαιμία στη μεταμόσχευση πνευμόνων: Η 9χρονη που έγινε σύμβολο θάρρους!

 

Η 9χρονη Florrie Bark, που συγκίνησε τη Βρετανία με τη μάχη της με τη λευχαιμία, έκανε νέα αρχή μετά από μεταμόσχευση πνευμόνων.

Η μικρή Florence “Florrie” Bark, το κορίτσι που συγκίνησε τη Βρετανία με το θάρρος και τη χαρά της παρά τη μάχη με τον καρκίνο, έχει πλέον κάθε λόγο να χαμογελά. Η 9χρονη, που είχε γίνει γνωστή μέσα από τα βίντεό της στα social media και τη βράβευσή της στα Pride of Britain Awards, «επέστρεψε» στη ζωή μετά από μια σωτήρια μεταμόσχευση πνευμόνων.

Η Florrie διαγνώστηκε το 2022 με οξεία μυελογενή λευχαιμία, μια επιθετική μορφή καρκίνου του αίματος. Τότε ήταν μόλις 5-6 ετών. Ακολούθησαν πολλοί κύκλοι χημειοθεραπείας και μεταμόσχευση μυελού των οστών. Σύμφωνα με το ITV, η μικρή κατάφερε να απαλλαγεί από τον καρκίνο, όμως η θεραπεία άφησε σοβαρές βλάβες στους πνεύμονές της.

Παρά την περιπέτειά της, η Florrie δεν σταμάτησε να δίνει κουράγιο σε άλλα παιδιά που νοσηλεύονται. Μέσα από τα βίντεό της εξηγούσε με απλό τρόπο τι είναι ο καρκίνος, μιλούσε για την απώλεια μαλλιών και προσπαθούσε να δείξει ότι ακόμη και μέσα στο νοσοκομείο μπορεί ένα παιδί να χαμογελά. Η ιστορία της την έκανε σύμβολο αισιοδοξίας στη Βρετανία, ενώ το Pride of Britain την τίμησε ως παιδί με εξαιρετικό θάρρος.

Η σοβαρή επιπλοκή που αντιμετώπισε μετά τη μεταμόσχευση μυελού συνδέθηκε με τη λεγόμενη νόσο μοσχεύματος κατά ξενιστή — graft-versus-host disease, GvHD. Πρόκειται για επιπλοκή που μπορεί να εμφανιστεί μετά από μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων ή μυελού, όταν κύτταρα του δότη επιτίθενται σε ιστούς του λήπτη. Το NHS αναφέρει ότι μπορεί να προσβάλει διάφορα όργανα, μεταξύ των οποίων και οι πνεύμονες.

Τους τελευταίους μήνες η Florrie περίμενε μεταμόσχευση πνευμόνων. Η επέμβαση πραγματοποιήθηκε και, σύμφωνα με βρετανικά δημοσιεύματα, η μικρή έκανε πλέον τα πρώτα της ανεξάρτητα βήματα μετά τη σωτήρια μεταμόσχευση. Για την οικογένειά της, τους φίλους της και χιλιάδες ανθρώπους που παρακολουθούσαν την πορεία της, η εικόνα αυτή ισοδυναμεί με μια δεύτερη αρχή.

Η περίπτωσή της αναδεικνύει όχι μόνο τη σκληρότητα του παιδικού καρκίνου, αλλά και τη σημασία των μεταμοσχεύσεων, της δωρεάς οργάνων και της ψυχολογικής στήριξης των παιδιών που περνούν μακροχρόνιες θεραπείες. Η οξεία μυελογενής λευχαιμία είναι καρκίνος που ξεκινά από ανώριμα λευκά αιμοσφαίρια στον μυελό των οστών· η βασική θεραπεία είναι η χημειοθεραπεία, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις απαιτείται μεταμόσχευση μυελού ή βλαστοκυττάρων.

Η Florrie, παρά την ηλικία της, κατάφερε να μετατρέψει την προσωπική της δοκιμασία σε μήνυμα δύναμης. Και τώρα, μετά τη μεταμόσχευση πνευμόνων, η μικρή που έμαθε σε χιλιάδες ανθρώπους τι σημαίνει να χαμογελάς μέσα στη δυσκολία, κάνει ξανά τα πρώτα της βήματα στη ζωή.

Πηγή: medlabnews.gr iatrikanea

Πειραματικό φάρμακο εξαφανίζει επιθετικούς καρκινικούς όγκους

 

Εξάλειψη όγκων του παγκρέατος στο 75% των πειραματόζωων. Η θεραπεία φαίνεται να δημιουργεί ανοσολογική μνήμη, προσφέροντας προστασία ακόμη και απέναντι σε διαφορετικούς τύπους καρκίνου

Ένα πειραματικό φάρμακο που κατάφερε να εξαφανίσει επιθετικούς όγκους του παγκρέατος στο 75% των ποντικών που έλαβαν τη θεραπεία, ανοίγει νέους ερευνητικούς δρόμους στην αντιμετώπιση μορφών καρκίνου που παρουσιάζουν μεγάλη ανθεκτικότητα στις διαθέσιμες ανοσοθεραπείες.

Το εντυπωσιακότερο εύρημα, ωστόσο, δεν περιορίζεται στην υποχώρηση των όγκων. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η θεραπεία δημιούργησε μακροχρόνια ανοσολογική μνήμη, επιτρέποντας στο ανοσοποιητικό σύστημα των πειραματόζωων να αναγνωρίζει και να απορρίπτει νέους όγκους, ακόμη και μήνες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό CancerCell, πραγματοποιήθηκε από διεθνή ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Δρ Seong-Jin Kim της εταιρείας MedPacto στη Νότια Κορέα και τη συμμετοχή επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο Case Western Reserve και τα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία του Κλίβελαντ.

Πώς λειτουργεί η νέα θεραπεία

Ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια στην αντιμετώπιση των συμπαγών όγκων είναι το προστατευτικό περιβάλλον που δημιουργείται γύρω τους.

Πολλοί όγκοι, μεταξύ των οποίων του παγκρέατος, του μαστού, του πνεύμονα και του παχέος εντέρου, περιβάλλονται από πυκνό ινώδη ιστό, ο οποίος δυσκολεύει την είσοδο των Τ λεμφοκυττάρων, δηλαδή των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος που μπορούν να αναγνωρίσουν και να καταστρέψουν καρκινικά κύτταρα.

Καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία αυτού του προστατευτικού περιβάλλοντος διαδραματίζει το μόριο TGF-β, το οποίο ενισχύει την ανάπτυξη ινώδους ιστού και περιορίζει την αντικαρκινική ανοσολογική απόκριση.

Οι επιστήμονες ανέπτυξαν το πειραματικό φάρμακο FEBP-sTβRII, σχεδιασμένο ώστε να συγκεντρώνεται επιλεκτικά μέσα στους όγκους και να αναστέλλει το TGF-β στο σημείο όπου ασκεί την ανεπιθύμητη δράση του.

Με τον τρόπο αυτό επιχειρούν να ξεπεράσουν ένα σημαντικό πρόβλημα προηγούμενων θεραπειών: την αδυναμία αποτελεσματικής αναστολής του TGF-β μέσα στον όγκο χωρίς να επηρεάζεται υπερβολικά η φυσιολογική λειτουργία του στον υπόλοιπο οργανισμό.

Εξαφανίστηκαν οι όγκοι στο 75%

Τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά στα πειραματικά μοντέλα.

Σε ένα από τα μοντέλα επιθετικού καρκίνου του παγκρέατος, οι όγκοι εξαφανίστηκαν στο 75% των ποντικών που έλαβαν το φάρμακο. Επτά από τα οκτώ πειραματόζωα παρέμεναν ζωντανά 270 ημέρες μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας.

Σε πειραματικό μοντέλο τριπλά αρνητικού καρκίνου του μαστού, η θεραπεία επιβράδυνε την ανάπτυξη των όγκων, περιόρισε τη μετάσταση στους πνεύμονες και παρέτεινε την επιβίωση.

Παράλληλα, όταν το φάρμακο χορηγήθηκε σε συνδυασμό με ανοσοθεραπεία αντι-PD-1, παρατηρήθηκε σχεδόν πλήρης εξάλειψη όγκων του παγκρέατος που δεν ανταποκρίνονταν ικανοποιητικά στη συγκεκριμένη ανοσοθεραπεία όταν χορηγούνταν μόνη της.

Το ανοσοποιητικό «θυμάται» τον καρκίνο

Ιδιαίτερη σημασία αποδίδουν οι ερευνητές στην ανοσολογική μνήμη που παρατηρήθηκε μετά τη θεραπεία.

Όταν τα ποντίκια εκτέθηκαν εκ νέου στον ίδιο τύπο καρκίνου, το ανοσοποιητικό τους σύστημα κατάφερε να απορρίψει τους νέους όγκους.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι αρκετά από τα πειραματόζωα εμφάνισαν προστασία και απέναντι σε διαφορετικούς τύπους καρκίνου, όπως της ουροδόχου κύστης και του πνεύμονα.

Σε άλλο πείραμα, η μεταφορά Τ λεμφοκυττάρων από θεραπευμένα ποντίκια σε άλλα πειραματόζωα προσέφερε προστασία απέναντι σε όγκους της ουροδόχου κύστης.

Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι η θεραπεία δεν περιορίζεται στην αποδυνάμωση του προστατευτικού φραγμού του όγκου, αλλά ενδέχεται να επαναπρογραμματίζει το μικροπεριβάλλον του, ενισχύοντας τη δυνατότητα του ανοσοποιητικού συστήματος να αναγνωρίζει και να αντιμετωπίζει τον καρκίνο.

Ο συν-συγγραφέας της μελέτης, καθηγητής John Letterio, εξήγησε ότι η στοχευμένη αναστολή του TGF-β δεν επιτρέπει απλώς στα Τ κύτταρα να εισέλθουν στον όγκο, αλλά φαίνεται να δημιουργεί ανοσολογικές αποκρίσεις που διατηρούνται και μετά την εξαφάνισή του.

Το επόμενο βήμα: Δοκιμές σε ανθρώπους

Παρά τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, η θεραπεία βρίσκεται ακόμη σε πειραματικό στάδιο και η αποτελεσματικότητά της δεν έχει αποδειχθεί σε ανθρώπους.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, μια εκδοχή του φαρμάκου σχεδιασμένη για ανθρώπινη χρήση έχει εισέλθει σε διαδικασία αξιολόγησης της ασφάλειάς της, ενώ για το 2027 προγραμματίζονται κλινικές δοκιμές σε ασθενείς με συμπαγείς όγκους που παρουσιάζουν ανθεκτικότητα στις καθιερωμένες θεραπείες.

Οι δοκιμές αυτές θα πρέπει να διαπιστώσουν κατά πόσο η νέα προσέγγιση είναι ασφαλής και εάν τα εντυπωσιακά αποτελέσματα των πειραμάτων μπορούν να επαναληφθούν και στον άνθρωπο.

 

 

Πηγή: https://ygeia-news.com/

 

Συγκλονίζει Κύπρια μητέρα για καρκίνο:«Τα παιδιά δεν ζήτησαν να γίνουν ήρωες»

 

Τη δύσκολη πραγματικότητα που βιώνουν οι γονείς παιδιών με καρκίνο, ακόμη και μετά την ολοκλήρωση των θεραπειών, αναδεικνύει μέσα από μια συγκλονιστική ανάρτηση ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Γονέων και Φίλων Παιδοογκολογικής Μονάδας, δημοσιεύοντας την προσωπική μαρτυρία της Έλενας Παναγιώτου, μητέρας της μικρής Νάγιας.

Η μητέρα περιγράφει τη στιγμή που ένας γονιός ακούει τη φράση «το παιδί σου έχει καρκίνο», κάνοντας λόγο για μια στιγμή κατά την οποία ο χρόνος μοιάζει να σταματά και ο κόσμος καταρρέει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Από εκείνη τη στιγμή, όπως εξηγεί, αρχίζει μια πρωτόγνωρη και εξαντλητική διαδρομή, γεμάτη φόβο, αγωνία και αβεβαιότητα.

Οι χημειοθεραπείες, οι ακτινοθεραπείες, οι παρενέργειες και οι δύσκολες ημέρες αποτελούν μέρος μιας μάχης που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να δώσει. Ωστόσο, όπως επισημαίνει, ούτε η ολοκλήρωση των θεραπειών σηματοδοτεί απαραίτητα το τέλος της δοκιμασίας για την οικογένεια.

Αντίθετα, ακολουθεί το άγχος της πιθανής υποτροπής, με κάθε σωματική ενόχληση να προκαλεί ανησυχία και κάθε προγραμματισμένη εξέταση να συνοδεύεται από αγωνία. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, οι εξετάσεις πραγματοποιούνται κάθε ενάμιση μήνα, ενώ η αναμονή των αποτελεσμάτων επαναφέρει στη μνήμη τις πρώτες δύσκολες στιγμές της διάγνωσης.

Παράλληλα, η καθημερινότητα των γονιών συνεχίζεται με ευθύνες που συχνά παραμένουν αόρατες στους γύρω τους. Η χορήγηση καθημερινής χημειοθεραπείας, η παρακολούθηση της κατάστασης του παιδιού και η συνεχής επαγρύπνηση για πιθανούς κινδύνους μετατρέπουν τον γονεϊκό ρόλο σε μια διαρκή προσπάθεια φροντίδας, που απαιτεί επιπλέον αντοχές.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, οι γονείς καλούνται να συνεχίσουν να εργάζονται, να φροντίζουν την οικογένειά τους και να χαμογελούν, ακόμη κι όταν μέσα τους κυριαρχούν ο φόβος και η εξάντληση.

«Ο παιδικός καρκίνος δεν τελειώνει απαραίτητα την ημέρα που ολοκληρώνονται οι θεραπείες», τονίζει η Έλενα Παναγιώτου, υπογραμμίζοντας πως η εμπειρία αφήνει πίσω της φόβους, ανασφάλειες και τραύματα, αλλά και μια διαφορετική αντίληψη για τη ζωή.

Μέσα από τη μαρτυρία της, ζητά περισσότερη κατανόηση, ανθρώπινη ευαισθησία και στήριξη προς τις οικογένειες που συνεχίζουν να ζουν με τις συνέπειες της ασθένειας. Όπως σημειώνει, οι γονείς δεν επιθυμούν να χαρακτηρίζονται δυνατοί ή γενναίοι για μια δοκιμασία που ποτέ δεν επέλεξαν και την οποία κανείς δεν θα ήθελε να βιώσει.

«Κανένας γονιός δεν θέλει να χρειαστεί να γίνει “δυνατός” με αυτόν τον τρόπο», αναφέρει χαρακτηριστικά, στέλνοντας παράλληλα ένα ηχηρό μήνυμα για τα παιδιά που έρχονται αντιμέτωπα με τον καρκίνο.

«Κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να χρειαστεί να παλέψει για τη ζωή του. Δεν ζήτησαν να γίνουν ήρωες. Θα έπρεπε απλώς να είναι παιδιά, να ζουν την παιδική τους ηλικία στα πάρκα και όχι στα νοσοκομεία».

Η ανάρτηση καταλήγει με ένα μήνυμα που υπενθυμίζει ότι η μάχη με τον παιδικό καρκίνο δεν περιορίζεται στο διάστημα των θεραπειών, αλλά συνεχίζεται καθημερινά για τα παιδιά και τις οικογένειές τους, γι' αυτό και η ανάγκη για στήριξη και ευαισθητοποίηση δεν πρέπει να περιορίζεται σε μία συγκεκριμένη ημέρα ή περίοδο του χρόνου.

Πηγή: https://www.sigmalive.com

 

 

Έλενα Παναγιώτου
Η μαμά της Νάγιας μας

«Τι συμβαίνει όταν ακούς την φράση «το παιδί σου έχει καρκίνο»;

Παγώνει ο χρόνος. Κόβεται η ανάσα. Ο κόσμος σου γκρεμίζεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά σε μια πραγματικότητα που ποτέ δεν φανταζόσουν ότι θα ζήσεις. Συνειδητοποιείς πως όσο κι αν θέλεις να προστατεύσεις το παιδί σου, υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Πρέπει να εμπιστευτείς τους γιατρούς, να αφεθείς στα χέρια τους και να παρακολουθείς το παιδί σου να δίνει μια μάχη που κανένα παιδί δε θα έπρεπε να χρειαστεί να δώσει. Έρχονται οι εξαντλητικές χημειοθεραπείες, οι ακτινοθεραπείες, οι δύσκολες μέρες, οι παρενέργειες, οι φόβοι και οι ατελείωτες ώρες αγωνίας.

Όταν τελειώσει η θεραπεία, δεν σημαίνει πως τελειώνει και ο φόβος. Αρχίζει το άγχος της υποτροπής. Κάθε πόνος, κάθε ανεξήγητη ενόχληση, κάθε αλλαγή στο σώμα του παιδιού γίνεται αφορμή για χίλιες σκέψεις. Κάθε εναμιση μηνα εξετάσεις. Κάθε εξέταση μια αγωνία. Κάθε αναμονή αποτελεσμάτων μια επιστροφή σε εκείνες τις πρώτες εφιαλτικές στιγμές.

Υπάρχει και η καθημερινότητα που οι άλλοι δεν βλέπουν. Η καθημερινή χημειοθεραπεία που πρέπει να δώσεις στο παιδί σου. Η ευθύνη να θυμάσαι, να προσέχεις, να παρακολουθείς. Να είσαι γονιός αλλά ταυτόχρονα να νιώθεις πως πρέπει να γίνεις και νοσηλευτής, φροντιστής και προστάτης από κάθε πιθανό κίνδυνο.

Μέσα σε όλα αυτά πρέπει να συνεχίσεις να χαμογελάς, να δουλεύεις, να είσαι εκεί για τα παιδιά σου, για την οικογένειά σου, για όλους. Ακόμα και όταν μέσα σου φοβάσαι. Ακόμα και όταν εξαντλείσαι. Ακόμα και όταν κανείς δεν βλέπει πόσα κουβαλάς.

Γιατί ο παιδικός καρκίνος δεν τελειώνει απαραίτητα την ημέρα που ολοκληρώνονται οι θεραπείες. Αφήνει πίσω του φόβους, ανασφάλειες, τραύματα και μια διαφορετική αντίληψη για τη ζωή.

Ίσως αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι κατανόηση, ανθρώπινη ευαισθησία, στήριξη και χώρο για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Κανένας γονιός δε θέλει να του αναγνωρίζουν τη δύναμη και το κουράγιο του για κάτι που ποτέ δεν επέλεξε. Δεν θέλει αυτή την ευθύνη, αυτή τη δοκιμασία, αυτή τη ζωή.

Κανένας γονιός δε θέλει να χρειαστεί να γίνει «δυνατός» με αυτόν τον τρόπο.

Κανένα παιδί δε θα έπρεπε να χρειαστεί να παλέψει για τη ζωή του. Δεν ζήτησαν να γίνουν ήρωες. Θα έπρεπε απλώς να είναι παιδιά, να ζουν την παιδική τους ηλικία στα πάρκα οχι στα νοσοκομεία.

Ο παιδικός καρκίνος δεν είναι μια ιστορία που τελειώνει με το τέλος των θεραπειών. Είναι μια διαδρομή που συνεχίζεται, κάθε μέρα και αξίζει να τη θυμόμαστε όλο τον χρόνο.»

 

Πηγή:https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1782811523765129&set=a.539723778073916&type=3&ref=embed_post

Η καινοτόμος μεταμόσχευση που «σώζει» τη γονιμότητα 19χρονου - Η δεύτερη στον κόσμο

 

Η μεταμόσχευση κατεψυγμένου ορχικού ιστού επιχειρεί να αποκαταστήσει τη γονιμότητα σε νεαρό ογκολογικό ασθενή μετά τη χημειοθεραπεία – Η πειραματική μέθοδος μπορεί να ανοίξει έναν νέο δρόμο για αγόρια που υποβάλλονται σε θεραπείες που απειλούν τη μελλοντική τους γονιμότητα

Στα 19 του χρόνια, ένας νεαρός φοιτητής στη Βρετανία περιμένει να μάθει εάν μία πρωτοποριακή επέμβαση θα του δώσει τη δυνατότητα που κάποτε πίστευε ότι είχε χάσει: Να αποκτήσει στο μέλλον βιολογικά παιδιά.

Ο νεαρός, που επέλεξε να διατηρήσει την ανωνυμία του, έγινε ο πρώτος άνθρωπος στη Βρετανία και μόλις ο δεύτερος παγκοσμίως που υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ορχικού ιστού, ο οποίος είχε αφαιρεθεί και καταψυχθεί πριν από θεραπεία με υψηλές δόσεις χημειοθεραπείας. Η επέμβαση πραγματοποιήθηκε από γιατρούς του NHS Lothian στο Εδιμβούργο και βασίζεται σε περισσότερο από μία δεκαετία έρευνας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.

Η ιστορία του 19χρονου έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς δείχνει έναν πιθανό νέο δρόμο για τη διατήρηση της γονιμότητας σε αγόρια που χρειάζεται να υποβληθούν σε θεραπείες ικανές να προκαλέσουν μόνιμη βλάβη στην παραγωγή σπέρματος.

Τρία χρόνια στην κατάψυξη ο ιστός

Όπως αναφέρει ο Guardian, ο 19χρονος είχε διαγνωστεί με σοβαρή αιματολογική νόσο και το 2023 χρειάστηκε να υποβληθεί σε μεταμόσχευση μυελού των οστών. Η θεραπεία του περιλάμβανε υψηλές δόσεις χημειοθεραπείας, οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν μόνιμη βλάβη στα κύτταρα που είναι απαραίτητα για την παραγωγή σπερματοζωαρίων.

Πριν ξεκινήσει τη θεραπεία, οι γιατροί αφαίρεσαν και κατέψυξαν ορχικό ιστό του, με την προοπτική να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον. Τρία χρόνια αργότερα, οι εξετάσεις έδειξαν ότι δεν υπήρχαν σπερματοζωάρια στο σπέρμα του.

Τον Αύγουστο του 2026, οι γιατροί του NHS Lothian προχώρησαν στο επόμενο, πειραματικό βήμα: Mεταμόσχευσαν μέρος του κατεψυγμένου ιστού πίσω στο σώμα του νεαρού, με την ελπίδα ότι θα αρχίσει να παράγει σπερματοζωάρια. Το εάν αυτό συνέβη, ωστόσο, δεν το γνωρίζουμε ακόμη.

Όπως σημειώνει το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, ο 19χρονος έχει αναρρώσει καλά από την επέμβαση και παρακολουθείται στενά. Οκτώ μήνες μετά τη μεταμόσχευση, οι γιατροί σχεδιάζουν να αφαιρέσουν ένα μικρό τμήμα του μεταμοσχευμένου ιστού και να το εξετάσουν, προκειμένου να διαπιστώσουν εάν έχουν παραχθεί σπερματοζωάρια.

«Πάντα ήθελα να αποκτήσω δικά μου παιδιά»

Μιλώντας για την εμπειρία του, ο 19χρονος δεν έκρυψε πόσο σημαντική είναι γι’ αυτόν ακόμη και η πιθανότητα αποκατάστασης της γονιμότητάς του. Όπως αναφέρει ο Guardian, ο νεαρός δήλωσε ότι η γονιμότητα είναι ένα ζήτημα με το οποίο δυσκολεύεται εδώ και πολύ καιρό. «Πάντα ήθελα να αποκτήσω δικά μου παιδιά», είπε, εξηγώντας ότι σταδιακά είχε αρχίσει να αποδέχεται πως αυτό ίσως να μην ήταν ποτέ δυνατό. Δεν γνωρίζουμε ακόμη εάν θα πετύχει», παραδέχθηκε. Ωστόσο, σύμφωνα με τη δήλωσή του που δημοσιεύει και το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, η επέμβαση του έχει δώσει «πραγματική ελπίδα για το μέλλον».

Γιατί η μέθοδος μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα για τα παιδιά

Η σημασία της επέμβασης ξεπερνά την περίπτωση του συγκεκριμένου 19χρονου. Η κατάψυξη σπέρματος αποτελεί καθιερωμένη επιλογή για εφήβους μετά την εφηβεία και ενήλικες που πρόκειται να υποβληθούν σε θεραπείες οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν τη γονιμότητά τους. Για τα αγόρια πριν από την εφηβεία, όμως, αυτή η δυνατότητα δεν υπάρχει, καθώς δεν παράγουν ακόμη ώριμα σπερματοζωάρια.

Όπως εξηγεί το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, ο ορχικός ιστός περιέχει σπερματογόνια βλαστοκύτταρα, από τα οποία αρχίζει η παραγωγή σπερματοζωαρίων μετά την εφηβεία.

Η νέα προσέγγιση βασίζεται στην αφαίρεση και κατάψυξη ενός μικρού τμήματος αυτού του ιστού πριν από μια θεραπεία που μπορεί να προκαλέσει υπογονιμότητα. Χρόνια αργότερα, ο ιστός μπορεί να μεταμοσχευθεί ξανά στον ίδιο ασθενή, με στόχο να ξεκινήσει η παραγωγή σπέρματος.

Η πρώτη περίπτωση στον κόσμο

Η τεχνική έχει ήδη δώσει μια πρώτη σημαντική ένδειξη ότι μπορεί να λειτουργήσει στον άνθρωπο. Νωρίτερα μέσα στο 2026, στο Βέλγιο, ορχικός ιστός που είχε αφαιρεθεί και καταψυχθεί πριν από την εφηβεία μεταμοσχεύθηκε ξανά χρόνια αργότερα. Όπως αναφέρουν τόσο ο Guardian όσο και το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, ο ιστός παρήγαγε ώριμα σπερματοζωάρια, στην πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση αυτού του είδους στον κόσμο.

Η επέμβαση του 19χρονου στο Εδιμβούργο είναι η δεύτερη. Το ενδιαφέρον για τη μέθοδο είναι ήδη σημαντικό. Σύμφωνα με στοιχεία του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, περισσότεροι από 1.200 ασθενείς στη Βρετανία και 3.100 παγκοσμίως έχουν ήδη καταψύξει ορχικό ιστό με την προοπτική να μπορέσει να αξιοποιηθεί στο μέλλον.

Ένα βήμα προς τη διατήρηση της γονιμότητας

Ο καθηγητής Αναπτυξιακής Ενδοκρινολογίας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου Rod Mitchell, ο οποίος ηγείται της σχετικής ερευνητικής προσπάθειας, χαρακτηρίζει την εξέλιξη σημαντικό βήμα προς τη δυνατότητα να βοηθηθούν αγόρια που υποβάλλονται σε θεραπείες επιβαρυντικές για τη γονιμότητά τους ώστε να μπορέσουν στο μέλλον να αποκτήσουν βιολογικά παιδιά.

Οι επιστήμονες, πάντως, παραμένουν προσεκτικοί. Η επέμβαση πραγματοποιήθηκε, αλλά δεν έχει ακόμη αποδειχθεί ότι ο μεταμοσχευμένος ιστός του 19χρονου παράγει σπερματοζωάρια.

Η απάντηση αναμένεται τους επόμενους μήνες. Εάν είναι θετική, θα προσθέσει ένα ακόμη κρίσιμο στοιχείο στις προσπάθειες να μετατραπεί μια πειραματική τεχνική σε πραγματική επιλογή διατήρησης της γονιμότητας για παιδιά που αναγκάζονται να υποβληθούν σε ιδιαίτερα επιβαρυντικές θεραπείες.

 

ΚΛΕΛΙΑ ΓΙΑΡΙΜΟΓΛΟΥ

 

Πηγή: https://www.ygeiamou.gr

O 9χρονος Κωνσταντίνος που έδωσε μάχη με τον καρκίνο και το παραμύθι που έφτιαξε για τις επισκέψεις του πατέρα Νικόλαου στο νοσοκομείο

 Το παραμύθι του μικρού Κωνσταντίνου τιτλοφορείται «ΣΟΥΠΕΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ» έχοντας ζωγραφισμένο έναν σούπερ ήρωα με μια κόκκινη κάπα. Μεταξύ των ζωγραφιών του βρίσκονται και δυο όπου ο Σούπερ Κωνσταντίνος είναι με τον πατέρα Νικόλαο.

Ο εννιάχρονος Κωνσταντίνος δημιούργησε ένα βιβλίο με ζωγραφιές και το δικό του παραμύθι κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στο παιδοογκολογικό τμήμα του νοσοκομείου Ιπποκράτειο.

Το παραμύθι με τίτλο Σούπερ Κωνσταντίνος περιλαμβάνει ζωγραφιές του μικρού ασθενή μαζί με τον πατέρα Νικόλαο, ο οποίος τον επισκεπτόταν τακτικά στο νοσοκομείο.

Μετά την ολοκλήρωση της αποθεραπείας του, ο μικρός Κωνσταντίνος επισκέφτηκε τον πατέρα Νικόλαο στον Ιερό Ναό Μεταμόρφωσης του Σωτήρος για να του προσφέρει το βιβλίο του.

Ο πατέρας Νικόλαος εξέφρασε τη συγκίνησή του για την κίνηση του παιδιού, τονίζοντας την ιδιαίτερη τιμή να συμπεριληφθεί ως ήρωας στις ζωγραφιές του μικρού Κωνσταντίνου.

Τις επισκέψεις που του έκανε ο πατέρας Νικόλαος Παπαγεωργίου όσο νοσηλευόταν στο παιδοογκολογικό του «Ιπποκρατείου» νοσοκομείου, στη Θεσσαλονίκη, αποτύπωσε σε ζωγραφιές ο μικρός Κωνσταντίνος και μαζί με άλλες ζωγραφιές δημιούργησε ένα βιβλιαράκι με το δικό του παραμύθι.

Αυτό το βιβλιαράκι ο 9χρονος Κωνσταντίνος το χάρισε στον πατέρα Νικόλαο που τον επισκέφτηκε στο γραφείο της εκκλησίας του, στο Ιερό Ναό Μεταμόρφωσης του Σωτήρος που βρίσκεται στην οδό Δελφών.

«Ο Κωνσταντίνος ήταν ένα από τα παιδιά στο νοσοκομείο που κάθε μέρα έκανε μια ζωγραφιά. Και μια μέρα έβαλε κι εμένα στα θέματα που ζωγράφιζε. Το παιδί είναι στην αποθεραπεία πλέον και χτες φεύγοντας από το νοσοκομείο με επισκέφτηκε για να μου δώσει το παραμύθι του με τις ζωγραφιές τους» είπε στο thestival.gr ο πατέρας Νικόλαος προσθέτοντας ότι συγκινήθηκε από την χειρονομία του μικρού Κωνσταντίνου.

Το παραμύθι του μικρού Κωνσταντίνου τιτλοφορείται «ΣΟΥΠΕΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ» έχοντας ζωγραφισμένο έναν σούπερ ήρωα με μια κόκκινη κάπα. Μεταξύ των ζωγραφιών του βρίσκονται και δυο όπου ο Σούπερ Κωνσταντίνος είναι με τον πατέρα Νικόλαο. Στη μια περπατούν οι δυο τους με τον Σούπερ Κωνσταντίνο να του λέει ότι «φτάνουμε σε λίγα λεπτά» και στην άλλη να είναι παρέα μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Μάλιστα ο μικρός Κωνσταντίνος υπέγραψε και αφιέρωση στο βιβλίο που έδωσε στον πατέρα Νικόλαο. «Με αγάπη, Κωνσταντίνος», ενώ από κάτω ζωγράφισε μια καρδιά.

Ο πατέρας Νικόλαος επισκέπτεται τακτικά παιδιά και ενήλικες που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο και όπως είπε «αυτό δημιουργεί μια επικοινωνία και μια σχέση μαζί τους».

«Όταν μέσα σε όλη αυτή την δοκιμασία που περνούν τα παιδιά, σκέφτονται και μετά έρχονται να σε δουν για να σου δώσουν και κάτι από τον εαυτό τους, ασχέτως αν είσαι μέσα ή δεν είσαι μέσα, είναι πολύ συγκινητικό. Το παιδί επισκέφτηκε το «Ιππποκράτειο» για την αποθεραπεία του και μετά ήρθε στη Δελφών στην εκκλησία για να με συναντήσει και να μου δώσει το παραμύθι του, είναι συγκινητικό» τόνισε ο πατέρας Νικόλαος ενώ όπως πρόσθεσε «το παιδί, όταν νοσηλευόταν στο Παιδοογκολογικό, έγραψε ένα παραμύθι και μου έκανε την ξεχωριστή τιμή να με ζωγραφίσει ανάμεσα στους ήρωές του».

«Τον ευχαριστώ που μου έδωσε μια θέση στον κόσμο της φαντασίας του» είπε ο πατέρας Νικόλαος και όπως αποτυπώνεται και στις φωτογραφίες τα χαμόγελα και των δυο όταν συναντήθηκαν ήταν πλατιά!

 

Πηγή: https://www.huffingtonpost.gr