Παιδικός καρκίνος, απώλεια όρασης και κίνδυνος νέων παθήσεων

Παιδιά που επιζούν μετά από καρκίνο και επηρεάζεται η όρασή τους έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο μελλοντικών επιπλοκών στην υγεία, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Ο καρκίνος και η απώλεια όρασης μπορούν να έχουν βαθιά επίδραση στη ζωή. Στην περίπτωση παιδιών που επιζούν μετά από καρκίνο και επηρεάζεται η όρασή τους, ερευνητές δυο μελετών ανακάλυψαν ότι έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο επιπλοκών στην υγεία, περιλαμβανομένης νέας εμφάνισης καρκίνου.

Στην περίπτωση του καρκίνου στον εγκέφαλο και του ρετινοβλαστώματος παρατηρήθηκαν επιδράσεις κατά τη διάρκεια της ζωής των συμμετεχόντων. Οι ερευνητές έδειξαν, ωστόσο, ότι το αν ο καρκίνος επηρεάζει ένα ή τα δυο μάτια και η επιλογή της αγωγής μετατοπίζουν τον παράγοντα κινδύνου για έναν ασθενή.

Ερευνητές του Memorial Sloan Kettering Cancer Center επέλεξαν 470 ενήλικες επιζώντες από ρετινοβλάστωμα που διαγνώστηκαν μεταξύ 1932 και 1994 και παρακολουθήθηκαν για 42 χρόνια, κατά μέσον όρο, μετά την αγωγή. Οι ασθενείς, στη συνέχεια, συγκρίθηκαν με 2.377 ανθρώπους που δεν είχαν καρκίνο και ήταν παρόμοιας ηλικίας, φύλου και φυλής.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cancer και έδειξε ότι οι επιζώντες είχαν αυξημένο κίνδυνο ιατρικών προβλημάτων, όπως δευτεροπαθείς όγκους.

Οι επιζώντες από το ρετινοβλάστωμα είχαν τουλάχιστον 86,6% κίνδυνο να εμφανίσουν τουλάχιστον μια πάθηση και 71,7% να εμφανίσουν σοβαρή απειλητική νόσο. Ο υψηλότερος κίνδυνος φάνηκε να ισχύει για όλους τους επιζώντες, αν και όσοι είχαν καρκίνο στα δυο μάτια εμφάνιζαν αυξημένο κίνδυνο για οποιαδήποτε νόσο, περιλαμβανομένου του καρκίνου.

Στη δεύτερη έρευνα, που πραγματοποιήθηκε στο Case Western Reserve University και επίσης δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cancer, ερευνητές ανέλυσαν ιατρικά αρχεία 1.233 ανθρώπων που επέζησαν από καρκίνο στον εγκέφαλο και επίσης έλαβαν μέρος στη μελέτη Childhood Cancer Survivor Study.

Μεταξύ των επιζώντων, ποσοστό 22,5% είχαν οφθαλμική βλάβη και ήταν πιο πιθανό να μην έχουν παντρευτεί, να είναι άνεργοι ή να ζουν με φροντιστή.

Οι ερευνητές των δυο μελετών δήλωσαν ότι τα αποτελέσματα θα πρέπει να βοηθήσουν τους γιατρούς στην αντιμετώπιση του καρκίνου και στο σχεδιασμό της μελλοντικής επιτήρησης πιθανών επιπλοκών.

Πηγή: http://www.iatronet.gr

Ευρωπαϊκή διάκριση για Ελληνίδα ερευνήτρια που «πολεμά» τον καρκίνο

Εργάζεται πάνω στον σχεδιασμό αντικαρκινικών φαρμάκων

Η Ζωή Κούρνια θα λάβει το πρώτο ευρωπαϊκό βραβείο «PRACE Ada Lovelace» για την ανάπτυξη νέων αντικαρκινικών φαρμάκων με τη βοήθεια υπερυπολογιστών

Η Ζωή Κούρνια, ερευνήτρια στο Ίδρυμα Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών (ΙΙΒΕΑΑ), όπου εργάζεται πάνω στον σχεδιασμό αντικαρκινικών φαρμάκων και στις υπολογιστικές προσομοιώσεις βιομορίων, θα τιμηθεί με το πρώτο ευρωπαϊκό βραβείο "PRACE Ada Lovelace", το οποίο βραβεύει γυναίκες επιστήμονες που αξιοποιούν τους υπερυπολογιστές στην έρευνά τους.

Τo PRACE-RI (Partnership for Advanced Computing in Europe) είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα τις Βρυξέλλες, ο οποίος αποτελείται από 20 χώρες, των οποίων οι οργανισμοί που τις αντιπροσωπεύουν (στην Ελλάδα το Εθνικό Δίκτυο Δικτύου Έρευνας και Τεχνολογίας-ΕΔΕΤ), δημιουργούν μια πανευρωπαϊκή υποδομή υπερ-υπολογιστών για την παροχή υπηρεσιών σε επιστημονικές εφαρμογές με πολύ υψηλές απαιτήσεις σε υπολογιστική ισχύ.

Το νέο βραβείο -που συνοδεύεται από το ποσό των 1.000 ευρώ- φέρει το όνομα της βρετανής μαθηματικού και μηχανικού 'Αντα Λάβλεϊς (1815-1852), κόρης του λόρδου Βύρωνα και θεωρούμενης πρώτης γυναίκας προγραμματίστριας στον κόσμο. Το βραβείο θα απονεμηθεί στην Πράγα, στο πλαίσιο της εκδήλωσης "PRACEdays 16", στις 10 έως 12 Μαΐου.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση του PRACE, η δρ Κούρνια «επιλέχθηκε για τις εξέχουσες συνεισφορές και την επίδρασή της στις έρευνες με υπερυπολογιστές στην Ευρώπη, που είναι παγκοσμίου επιπέδου».

Η Ζωή Κούρνια ειδικεύεται στην Υπολογιστική Χημεία, εστιάζοντας -με τη βοήθεια των υπερυπολογιστών- στον τρόπο που οι μεταλλαγμένες πρωτεΐνες προκαλούν την εμφάνιση του καρκίνου, ανοίγοντας έτσι νέες δυνατότητες για την ανάπτυξη αντικαρκινικών φαρμάκων. Έχει επίσης συμμετάσχει σε έρευνες σε άλλους τομείς, όπως η αξιοποίηση της νανοτεχνολογίας στη φαρμακευτική (σε συνεργασία με τη δρα Παρασκευή Γκέκα).

Όπως δήλωσε η κα Κούρνια, «η χρήση των υπερυπολογιστικών πόρων του PRACE και οι σύγχρονες πρόοδοι στον σχεδιασμό φαρμάκων μέσω υπολογιστών μας επιτρέπουν να αναπτύξουμε φάρμακα ειδικά για μια συγκεκριμένη πρωτεΐνη, συντομεύοντας έτσι τον χρόνο για την ανάπτυξη νέων φαρμάκων. Πιστεύω πως η έρευνά μας αποτελεί ένα καλό παράδειγμα του πώς οι υπολογιστές βοηθάνε στην ανάπτυξη υποψηφίων φαρμάκων που θα μπορούσαν να σώσουν εκατομμύρια ζωές. Αποτελεί τιμή για μέσα η απονομή αυτού του υψηλού κύρους βραβείου και ελπίζω ότι θα εμπνεύσει άλλες γυναίκες ερευνήτριες σε αυτό το πεδίο».

Η Ζωή Κούρνια είναι απόφοιτος του Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών (2001). Έλαβε το διδακτορικό της στην Υπολογιστική Βιοφυσικοχημεία από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης στη Γερμανία. Στη συνέχεια εργάστηκε ως μεταδιδακτορική ερευνήτρια στον τομέα του υπολογιστικού σχεδιασμού φαρμάκων στο Πανεπιστήμιο Γέιλ των ΗΠΑ.

Εξ αρχής οι έρευνές της επικεντρώθηκαν στο σχεδιασμό και στην ανακάλυψη νέων αντικαρκινικών μορίων χρησιμοποιώντας υπολογιστικές τεχνικές. Το 2007-2008 υπήρξε πρόεδρος της Φαρμακευτικής και Βιοτεχνολογικής Εταιρείας του Γέιλ και το 2009 ανακηρύχθηκε λέκτορας του ίδιου πανεπιστημίου.

Για το έργο της βραβεύθηκε με τις υποτροφίες της Αμερικανικής Ένωσης κατά του Καρκίνου, της Αμερικανικής Ένωσης για τον Καρκίνο του Eγκεφάλου και του Εθνικού Αντικαρκινικού Κέντρου των ΗΠΑ, ενώ τιμήθηκε επίσης με τα βραβεία «Woman of Innovation 2009» (Γυναίκα της Καινοτομίας) του Τεχνολογικού Συμβουλίου του Κονέκτικατ και «Outstanding Junior Faculty Award 2014» της Αμερικανικής Εταιρείας Χημείας (ACS) των ΗΠΑ.

Από το 2009 είναι ερευνήτρια στο ΙΙΒΕΑΑ με δικό της εργαστήριο, όπου επικεντρώνει τις έρευνές της στην ανακάλυψη νέων υποψηφίων φαρμάκων κατά του καρκίνου, μελετώντας την αναστολή της μεταλλαγμένης πρωτεΐνης ΡΙ3Κα, της αλληλεπίδρασης των πρωτεϊνών Myc-Max και του συμπλέγματος πρωτεϊνών Arp2/3.

Διδάσκει επίσης στο Διιδρυματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Τεχνολογίες Πληροφορικής στην Ιατρική και στη Βιολογία» του Τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Πηγή: http://www.protothema.gr

Τα νεότερα για την πιο συχνή κακοήθεια στα παιδιά

Ο καρκίνος παραμένει η συχνότερη αιτία θανάτου σε παιδιά, μετά τα ατυχήματα

Οι μικροί ασθενείς με καρκίνο είναι οι ήρωες της αληθινής ζωής. Και παρόλο, που τα παιδιά προσβάλλονται πολύ σπανιότερα από καρκίνο σε σχέση με τους ενήλικες, ο καρκίνος παραμένει για αυτά η συχνότερη αιτία θανάτου.

Κάθε χρόνο στην Ελλάδα διαγιγνώσκονται 300-350 παιδιά ή νεαροί έφηβοι με κάποιο νεοπλασματικό νόσημα. Οι πιο συχνές κακοήθειες στα παιδιά είναι οι αιματολογικές, με κύρια την οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ΟΛΛ).

Μιλώντας στο Healthmag, ο κ. Αντώνης Καττάμης, αναπληρωτής καθηγητής παιδιατρικής αιματολογίας ογκολογίας, διευθυντής της Παιδιατρικής Αιματολογικής Ογκολογικής Κλινικής Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία», επεσήμανε: «Η θεραπεία της ΟΛΛ έχει εξελιχθεί τα μέγιστα τα τελευταία χρόνια και η ίαση αποτελεί εφικτό στόχο για την πλειονότητα των ασθενών. Μέσα σε μια τεσσαρακονταετία περάσαμε από την παρηγορητική μονοθεραπεία στην αναγνώριση προγνωστικών δεικτών και στη χρήση πολύπλοκων χημειοθεραπευτικών πρωτοκόλλων, των οποίων το υψηλό θεραπευτικό αποτέλεσμα και η μειωμένη, άμεση και μακροχρόνια τοξικότητα, έχουν καταδειχθεί από εκτενείς μελέτες».

Η σημαντική αυτή πρόοδος, όπως εξηγεί ο διακεκριμένος ειδικός, έχει επιτευχθεί μέσα από την συνεχή προσπάθεια των λειτουργών υγείας και των οικογενειών των πασχόντων, για την ένταξη των ασθενών σε πολυκεντρικές μελέτες, που ταυτόχρονα προσφέρουν συστηματοποιημένη θεραπεία και συγκρίνουν θεραπευτικές εναλλακτικές. Ο βαθμός της συνεργασίας μεταξύ των ασθενών και των υπεύθυνων γιατρών, καθώς και μεταξύ των ογκολογικών ομάδων είναι αξιοσημείωτος. Στις Η.Π.Α. και στις περισσότερες χώρες της Ενωμένης Ευρώπης η μεγάλη πλειονότητα των ασθενών εντάσσεται σε ερευνητικά θεραπευτικά πρωτόκολλα, μια και είναι αποδεδειγμένο ότι οι ασθενείς αυτοί έχουν καλύτερα ποσοστά επιτυχίας, από αυτούς που θεραπεύονται βάσει μεμονωμένων προσωπικών εμπειριών του επιβλέποντος γιατρού.

«Η κατανόηση των γονιδιακών μηχανισμών της καρκινογένεσης, αλλά και της ανθεκτικότητας στη θεραπεία, οδηγεί στην ανάπτυξη νέων θεραπευτικών μεθόδων. Οι θεραπείες περιλαμβάνουν και άλλα στοιχεία, πέραν της κλασσικής χημειοθεραπείας, όπως τους αντιαγγειογενετικούς παράγοντες, την ενίσχυση του ρόλου του ανοσιακού συστήματος και στοχευμένες θεραπείες, που επιδρούν σε καθορισμένα μεταβολικά μονοπάτια του καρκίνου» υπογραμμίζει ο κ. Καττάμης.

Αν και στην ιατρική οι προβλέψεις είναι πάντα επισφαλείς, πολλοί αισιοδοξούν και πιστεύουν ότι στο άμεσο μέλλον θα θεραπεύεται το σύνολο των ασθενών. Παράλληλα θα ελαχιστοποιηθούν οι άμεσες και οι ανώτερες επιπλοκές.

Όλες οι παράμετροι του παιδικού καρκίνου θα συζητηθούν εκτενώς σε δύο συνέδρια, το 27ο Ετήσιο Συνέδριο της Διεθνούς Συνεργατικής Ομάδας BFM και το 10ο Διετές Συμπόσιο της Λευχαιμίας της Παιδικής Ηλικίας, που πραγματοποιούνται αυτές τις μέρες στην Αθήνα και που θα τα παρακολουθήσουν πάνω από 800 επιστήμονες από όλον τον κόσμο. Τα συνέδρια αυτά αποτελούν από τις πιο σημαντικές συναντήσεις στο αντικείμενο της παιδιατρικής αιματολογίας / ογκολογίας διεθνώς. Φέτος, για πρώτη φορά στα χρονικά, συνδιοργανώνονται από την Ελληνική Εταιρεία Παιδιατρικής Αιματολογίας / Ογκολογίας και προεδρεύει η κα Ελένη Κοσμίδη.

Πηγή: http://healthmag.gr

Δέκα μικρά μαθήματα από τη χημειοθεραπεία

Δέκα μικρά αλλά πολύτιμα μαθήματα από τη χημειοθεραπεία παρουσίασε στο 18ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ογκολόγων, όχι μία γιατρός αλλά μία γυναίκα που βίωσε τον καρκίνο, η συγγραφέας Σοφία Νικολαΐδου. Με αφορμή την εναρκτήρια ομιλία της στο συνέδριο, μίλησε για την προσωπική της εμπειρία.

«Στο πρώτο μας ραντεβού, ο ογκολόγος μου μού είχε πει μια φράση που την είχα βρει ιδιαζόντως ανησυχητική. "Σέβομαι πολύ τον καρκίνο. Είναι μια πολύ έξυπνη ασθένεια" μου είχε πει.. 'Ωχ, δεν με συμφέρει αυτό', σκέφτηκα. 'Δεν με συμφέρει καθόλου'. Ο έξυπνος είναι ανυπάκουος. Δεν ακολουθεί τους κανόνες. Βρίσκει παρακαμπτήριες οδούς. Μαθαίνει από τα λάθη του. Προσπαθεί κι εξελίσσεται. Τώρα που έχω έναν καρκίνο πίσω μου και ζωή (ελπίζω) μπροστά μου είναι η ευκαιρία να κάνω λογαριασμό. Να μετρήσω με ψυχραιμία και καλή καρδιά τι κέρδισα και τι έχασα με την αρρώστια. Να διασκεδάσω τους φόβους, να ονομάσω εκ των υστέρων το άρρητο. Πριν νοσήσω η ίδια, είχα την αλαζονεία του υγιούς. Πίστευα ότι δεν μπορούσε να μου συμβεί. Είχα φίλες που νόσησαν. Νόμιζα πως ήξερα τι πέρασαν. Δεν είχα ιδέα»λέει η Σοφία Νικολαΐδου.

 
Έχοντας μάθει από εμπειρία του καρκίνου να ζει πιο βαθιά, να χαίρεται την κάθε της μέρα και να πετάει από πάνω της ό,τι της είναι βάρος, η Σοφία Νικολαΐδου αποφάσισε να μιλήσει για τα 10 μαθήματα που της δίδαξε η χημειοθεραπεία.
   

Μάθημα πρώτο

Η χημειοθεραπεία είναι το πιο σκληρό, το πιο ανεξίτηλο μάθημα που μπορεί να λάβει κανείς. Μπορώ να την παραλληλίσω με τα βασανιστήρια, εκεί που δοκιμάζονται οι σωματικές αντοχές. Η χημειοθεραπεία είναι πόλεμος με το σώμα. Καίγονται τα ξερά, καίγονται και τα χλωρά. Το ζόρι σε κάνει άνθρωπο. Η χημειοθεραπεία σε χτυπά στον πυρήνα της ύπαρξης. Σε βυθίζει σε ένα πηχτό υπαρξιακό σκοτάδι, που δεν έχει σχέση με τον πόνο, τη ναυτία, την αδυναμία και τα υπόλοιπα συμπτώματα. Γι' αυτό και δεν μετριέται με αναβαθμούς, δεν μπαίνει σε κουτάκια στατιστικής. Αυτά βοηθούν τους γιατρούς, όχι τον άρρωστο.
   

Μάθημα δεύτερο

"Δεν υπάρχουν ασθένειες, υπάρχουν ασθενείς" είχε πει ο Ιπποκράτης. Δεν έχω ακούσει πιο σοφή, πιο βαθυστόχαστη φράση. Θα πρέπει να τη βάλουν ως προμετωπίδα στις Σχολές Ιατρικής και στα νοσοκομεία. Ο κάθε ασθενής είναι η ατομική του περίπτωση. Το κάθε σώμα βιώνει την ασθένεια -και τη θεραπεία- με τον δικό του τρόπο. Εγκέφαλος και σώμα, σώμα και ψυχή: δεν είναι τόσο διακεκριμένα όσο νομίζουμε. Σωματόψυχο. Δεν γίνεται να πονάει το ένα, χωρίς να αλαλιάζει το άλλο. Ούτε είμαι σίγουρη πώς μπορούμε να καταλάβουμε (ασθενείς και γιατροί) ποιο από τα δύο, το σώμα ή η ψυχή (ο εγκέφαλος αν είστε πιο επιφυλακτικοί και πούροι αγνωστικιστές) δίνει τις εντολές και ποιος υπακούει. Έχω πάντως την αίσθηση πως το αφεντικό δεν είναι μόνιμο: κάποιες φορές το σώμα, άλλες φορές η ψυχή παίρνουν τις αποφάσεις και το πάνω χέρι.

Μάθημα τρίτο

Οι στατιστικές και τα νούμερα μπορεί να μας τρελάνουν. Δεν υπάρχει πιο άδικο, πιο απάνθρωπο πράγμα από το να χρησιμοποιούμε νούμερα, όταν πρόκειται για ανθρώπους. Το ξέρω πως βολεύει, πως βοηθά, πως είναι -ενίοτε- επιστημονικό. Και ξέρω, επίσης, πως ο καθένας από μας έχει ένα νούμερο που επικρέμαται πάνω από το κεφάλι του. Ένα ποσοστό θανάτου. Σπανίως, όμως, κάθεται απέναντί του ένας γιατρός με άσπρη μπλούζα, για να τού αποκαλύψει το νούμερο που τον αφορά. Το δικό μου νούμερο ήταν (καταλαβαίνω τώρα, εκ των υστέρων) μικρό· 7% ποσοστό θανάτου. Κανείς δεν σκέφτεται το ποσοστό της ζωής. Όλοι κολλάμε στο ποσοστό του θανάτου. Βλέπουμε μπροστά μας τον χτισμένο τοίχο και θέλουμε να τον σπάσουμε με το κεφάλι μας.
   

Μάθημα τέταρτο

Η αρρώστια είναι σαν τα γηρατειά. Δεν σε αλλάζει. Σου βγάζει αυτό που είσαι, το κάνει έκτυπο. Ένα παραπάνω η χημειοθεραπεία, που δοκιμάζει τα πάντα. Τις σχέσεις σου με τους ανθρώπους, τη σχέση σου με τον εαυτό σου. Όταν ένα ζευγάρι το αντέξει αυτό, όταν μια οικογένεια το βγάλει πέρα, όταν μια φιλία επιβιώσει μέσα από τα δύσκολα, ε, τότε έχει ρίξει γερά μπετά. Δεν έχει να φοβάται και πολλά, από 'κει και πέρα.
   

Μάθημα πέμπτο

Η χημειοθεραπεία χτυπάει τη γυναικεία κοκεταρία, ύπουλα και εξοντωτικά. Πέφτουν τα μαλλιά, πέφτουν τα φρύδια, τα ματόκλαδα. Το δέρμα γίνεται χαρτί. Σκίζεται εύκολα. Το στόμα γίνεται φαρμακαποθήκη. Όσο και να μην δίνει σημασία κανείς, αυτό που αντικρίζει στον καθρέφτη δεν είναι ο εαυτός του. Είναι ένας εξωγήινος. Το χειρότερο: αυτή είναι η στάμπα της αρρώστιας. Ώσπου να πέσουν τα μαλλιά, μπορεί να ζορίζεσαι αλλά κυκλοφορείς αλλιώς. Μόλις πέσουν, βλέπεις την στάμπα της αρρώστιας στο κεφάλι σου. Είναι σαν κάποιος να έχει χαράξει με λεπίδι στο μέτωπό σου τη λέξη "καρκίνος".
 

Μάθημα έκτο

Όσο περνούν οι μέρες και οι χημειοθεραπείες συσσωρεύονται, τα μικρά πράγματα αποκτούν μεγάλη αξία: ποιος θα σε τρυπήσει, αν θα σε πονέσει, πόσες φλέβες έμειναν καθαρές, αν θα σου φτάσουν ως το τέλος. Η δουλειά ούτως ή άλλως θα γίνει. Όσο κι αν το θεωρούν οι γιατροί δευτερεύον, έχει σημασία να γίνει με χαμόγελο. Θα σας φανεί χαζό: θυμάμαι ότι έψαχνα τα ωραιότερα, τα πιο τρέντι ρούχα μου για να τα φορέσω στη χημειοθεραπεία. Με έκαναν να νιώθω πιο άνθρωπος. Ήταν ένα είδος καμουφλάζ. Μια ακύμαντη επιφάνεια κανονικότητας σε μία φάση τρικυμίας και θύελλας. Εκείνες τις μέρες, αρκούσε ένα κραγιόν ή ένα μολύβι που ζωγράφιζε σωστά τα φρύδια για να μού φτιάξει τη μέρα.

 
Μάθημα έβδομο

Όλοι σκεφτόμαστε το θάνατο. Με τη χημειοθεραπεία, περνάς ξυστά από 'κει. Ακόμα κι αν σου λένε οι γιατροί ότι δεν διακυβεύονται πολλά, έτσι νιώθεις. Θυμάμαι ένα μεσημέρι, στο αυτοκίνητο, επιστρέφαμε από τον Χολομώντα. Ο άντρας μου οδηγούσε, σαχλαμάριζαν με το παιδί. Γύρισα και τους κοίταξα. Κι ήταν σαν να έχω βγει από το σώμα μου, να είμαι αλλού, κάπου μακριά και να τους κοιτάω από εκεί ψηλά. Σκέφτηκα: "εντάξει, δεν χρειάζεται να αγωνιώ, θα είναι καλά μαζί. Δεν με έχουν ανάγκη". Το είπα από μέσα μου, ήρεμα. Σχεδόν χωρίς πόνο. Και μετά σκέφτηκα: "Κρίμα, μωρέ. Μπορούσα -ήθελα- να ζήσω παραπάνω".
   

Μάθημα όγδοο

Οι γιατροί δεν πρέπει να αφήνουν τον άρρωστο να χάσει την αξιοπρέπειά του. Δεν του έχουν μείνει και πολλά. Αρκετά τον ταλαιπωρεί ο ασφαλιστικός του φορέας και οι πάσης φύσεως μηχανισμοί που βρίσκουν τον πιο σατανικό κάθε φορά τρόπο να ξυρίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και να δυναμιτίζουν την ηρεμία. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να πω ότι έχω καρκίνο δημοσίως. Μπορώ να βγω και να το διαλαλήσω με ντουντούκα στην αγορά. Υπήρχαν όμως ασθενείς εκεί μέσα που ήθελαν να κρατήσουν κρυφή την ασθένεια. Κρυφή από συναδέλφους, κρυφή από συγγενείς κι από φίλους. Γι' αυτό σας λέω: ο καρκινοπαθής βγαίνει στον πόλεμο. Έχει να αντιμετωπίσει τον εχθρό. Ας μην τον φορτώνουμε με βλακείες. Ας του επιτρέψουμε να κρατήσει την αξιοπρέπειά του. Γιατί έχει χάσει ήδη πάρα πολλά.
   

Μάθημα ένατο

Η σχέση με το μεταφυσικό, η πίστη στον Θεό δοκιμάζεται κι αυτή, όπως όλα τα άλλα. Πολλοί προσπαθούν να κερδίσουν από αυτό (με θεραπευτικές εικονίτσες, θαυματουργά λάδια, γκουρού που κατέχουν τον τρόπο να σε θεραπεύσουν με μια βόλτα στον Όλυμπο ή με τη συνοδεία κλασικής μουσικής). Δεν πάει το μυαλό σας στο τι μπορεί να παρουσιαστεί ως πανάκεια στον άρρωστο. Καλώς ή κακώς, είμαστε όλοι τέκνα της δυτικής σκέψης και της δυτικής ιατρικής. Παρά ταύτα, η πίεση είναι τόσο μεγάλη που λυγίζουν ακόμα και τα σίδερα. Καυχώμουν η αφελής ότι δεν λύγισα στην εγχείριση. Κράτησα μακριά όλες τις εικονίτσες και τα συμπαρομαρτούντα. Κι ούτε συζήτησα σοβαρά την εμμονή φίλων να παρατήσω την χημειοθεραπεία και να επιχειρήσω εναλλακτική θαυματουργή θεραπεία που παρουσίαζαν ως αναίμακτη λύση. Όμως: τη μέρα που έκανα το σκάνινγκ των οστών λύγισα. Κλεισμένη εκεί, στο κουβούκλιο του μηχανήματος, χέρια και πόδια δεμένα με λάστιχο. Το ίδιο μάντρα ερχόταν στο μυαλό μου και επέμενε:-Θε μου, σε παρακαλώ. Εγώ, η αγνωστικίστρια, επικαλούμουν τον Θεό. Ήξερα πως, αν φαινόταν κάτι στα οστά, το πράγμα θα ζόριζε ακόμη περισσότερο. Κι αν όντως ζόριζε, ίσως κατέληγα να μετράω τη ζωή με το σταγονόμετρο.

Μάθημα δέκατο

Είμαστε η καθεμιά η ατομική της περίπτωση. Γι' αυτό και δεν μας παρηγορούν οι ιστορίες των άλλων. Είμαι η Σοφία. Δεν είμαι ούτε η Κατερίνα, ούτε η Άννα, ούτε η Έρση. Έχω τον δικό μου, ολόδικό μου καρκίνο, στο δικό μου σώμα. Σ' αυτή τη φάση, που βγαίνω στον πόλεμο, δεν με παρηγορούν οι ιστορίες των άλλων. Δεν θέλω το πιστόλι της εμπειρίας τους στον κρόταφο. Δεν θέλω να ξέρω πόσο φοβούνται το κόκκινο φάρμακο, πόσες σπασμένες φλέβες μετράνε, πόσο πόνεσαν. Αφήστε με να ζήσω και να αντιμετωπίσω την αρρώστια μου, όπως θέλω εγώ. Από την άλλη: μπορεί να διαφέρουμε, όμως το σωματόψυχο αντιδρά με τον ίδιο τρόπο. Δεν κοιτά ηλικία, σπουδές, χρήματα, ζωή που αφήνεις πίσω σου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

“Σύντομα θα έχω χαθεί για πάντα, αλλά δεν πειράζει αρκεί να διαβάσει κάποιος αυτό το γράμμα.”

Αυτός ο 24χρονος ξέρει πως δεν έχει πολύ χρόνο ζωής ακόμα.  Έτσι, έκανε μια ανάρτηση, όπου δημοσιοποίησε το τελευταίο του γράμμα, γιατί ήθελε να μοιραστεί με τον κόσμο αυτό που μπορούσε πλέον να δει ξεκάθαρα:

«Σύντομα θα έχω χαθεί για πάντα, αλλά δεν με πειράζει, αρκεί κάποιος να διαβάσει αυτό το γράμμα.

Είμαι μόλις 24, αλλά έχω ήδη διαλέξει την τελευταία μου γραβάτα. Είναι η γραβάτα που θα φοράω στην κηδεία μου, λίγους μήνες από τώρα. Μπορεί να μην ταιριάζει με το κουστούμι, αλλά είναι τέλεια για την περίσταση.

Η διάγνωση του καρκίνου έγινε πολύ αργά και δεν υπήρχαν πολλά που μπορούσα να κάνω, αλλά συνειδητοποίησα πως το πιο σημαντικό πράγμα στο θάνατο είναι να σιγουρέψεις πως ο κόσμος που αφήνεις πίσω σου έγινε λίγο καλύτερος με τη βοήθειά σου.

Ο τρόπος που έχω ζήσει τη ζωή μου μέχρι τώρα, η ύπαρξή μου, δεν θα μετράει, γιατί δεν έκανα κάτι που να έχει κάποιο αντίκτυπο.

Πριν, υπήρχαν πολλά πράγματα στο μυαλό μου. Όταν έμαθα όμως πόσο χρόνο είχα, όλα έγιναν ξεκάθαρα. Γι’ αυτό γράφω αυτό το γράμμα για ένα εγωιστικό λόγο. Θέλω να δώσω νόημα στη ζωή μου μοιράζοντας μαζί σας αυτό που κατάλαβα:

Μην χαλάτε το χρόνο σας σε κάτι που δεν σας αρέσει. Είναι λογικό να μην γίνεται ποτέ επιτυχημένος σε κάτι που δεν σας αρέσει. Η υπομονή, το πάθος και η αφοσίωση έρχονται φυσικά όταν κάνετε κάτι που αγαπάτε.

Είναι χαζό να φοβάστε τη γνώμη των άλλων. Ο φόβος μας κάνει αδύναμους και μας παραλύει. Εάν τον αφήσετε, θα μεγαλώσει μέχρι που δεν θα έχει μείνει τίποτα από τον πραγματικό εαυτό σας. Να ακούτε το ένστικτό σας. Κάποιοι μπορεί να σας πουν τρελούς, αλλά κάποιοι μπορεί ακόμα και να νομίζουν πως είστε ένας θρύλος.

Πάρτε τον έλεγχο της ζωής σας. Να παίρνετε την ευθύνη για ότι σας συμβαίνει. Περιορίστε τις κακές συνήθειες και προσπαθήστε να ζείτε μία υγιή ζωή. Βρείτε ένα άθλημα που να σας κάνει χαρούμενους και πάνω από όλα μην χρονοτριβείτε. Αφήστε τη ζωή σας να σχηματιστεί από αποφάσεις που πήρατε, όχι από αυτές που δεν πήρατε ποτέ.

Να εκτιμάτε τους ανθρώπους γύρω σας. Οι φίλοι και οι συγγενείς θα είναι πάντα μία πηγή δύναμης και αγάπης. Γι’ αυτό να μην τους θεωρείτε δεδομένους. Είναι πολύ δύσκολο να εκφράσω τα συναισθήματά μου για αυτές τις απλές συνειδητοποιήσεις, αλλά ελπίζω να ακούσετε κάποιον που έχει βιώσει το πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος.

Δεν είμαι αναστατωμένος, γιατί καταλαβαίνω πως πρέπει να δώσω νόημα στις τελευταίες μου μέρες. Στενοχωριέμαι μόνο που δεν θα έχω την ευκαιρία να δω το μέλλον.

Νοιαζόμαστε τόσο πολύ για το σώμα μας μέχρι το θάνατο, που δεν βλέπουμε πως δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα κουτί – ένα δοχείο της προσωπικότητάς μας, των σκέψεων, των πεποιθήσεων και των προθέσεών μας στον κόσμο.

Εάν δεν υπάρχει κάτι μέσα στο κουτί που να μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, δεν έχει και αξία αν απλά εξαφανιστεί.

Πιστεύω πως όλοι έχουμε προοπτικές, αλλά επίσης θέλει πολύ κουράγιο για να το συνειδητοποιήσουμε. Μπορείτε να συνεχίσετε να χάνετε ώρες και μέρες. Ή μπορείτε να πολεμήσετε γι’ αυτό που πιστεύετε και να γράψετε την ιστορία της ζωής σας. Ελπίζω να πάρετε τη σωστή απόφαση.

Αφήστε το αποτύπωμά σας στον κόσμο. Να ζήσετε μία ζωή με νόημα, ότι και αν σημαίνει αυτό για σας. Πηγαίνετε προς το μέρος που όλα είναι πιθανά. Δεν θα είμαστε εδώ για πάντα. Η ζωή μας είναι μικρή, οπότε ζήστε την με πάθος. Κάντε την ενδιαφέρουσα. Κάντε την να αξίζει!

Σας ευχαριστώ!»

Πηγή: http://spotthedot.gr