Με χρώματα και σούπερ ήρωες η κηδεία του μικρού Μπράντλεϊ...

Στην τελευταία του κατοικία οδηγήθηκε ο μικρός οπαδός της Σάντερλαντ Μπράντλεϊ Λόουερι, που στα 6 του χρόνια νικήθηκε από τον καρκίνο...

Ο μικρούλης που συγκίνησε τον ποδοσφαιρικό – κι όχι μόνο – κόσμο, που το χαμόγελό του όταν έμπαινε στο γήπεδο στην αγκαλιά του αγαπημένου του φίλου, ποδοσφαιριστή Ζερμέιν Ντεφό, δεν μπορούσε να συγκριθεί με τίποτα άλλο, «έσβησε» πριν από λίγες μέρες...

Έχοντας ταλαιπωρηθεί και δώσει τεράστια μάχη με τον καρκίνο, τελικά νικήθηκε, μη προλαβαίνοντας να ζήσει όσα πρέπει να ζει κάθε παιδί...

Στην κηδεία του, το μεσημέρι της Παρασκευής, βρέθηκε πλήθος κόσμου με φανέλες ομάδων, ο Ντεφό φυσικά έδωσε το «παρών» έχοντας αποχωρήσει από την προετοιμασία της Μπόρνμουθ, ενώ, απηύθυναν έναν τελευταίο χαιρετισμό και οι αγαπημένοι του σούπερ ήρωες...

Ο μικρός Μπράντλεϊ οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία, με όμορφα χρώματα, οπαδούς και απλό κόσμο που μπορεί να μην τον είχαν γνωρίσει ποτέ από κοντά αλλά τους άγγιξε...

Ντυμένοι με πουκάμισα ποδοσφαίρου, οι συμμαθητές του Bradley Lowery κοιτάζουν τον ουρανό καθώς απελευθερώνουν δεκάδες μπαλόνια στη μνήμη του γενναίου φίλου τους μαχητή.

Πηγή: http://www.gazzetta.gr

Η Έμμα είναι 24 και δεν είναι «ασθενής» με καρκίνο

Φορά συχνά μαντήλι στο κεφάλι, γράφει στο blog της Scars and Scarves και είναι η πιο κατάλληλη να μιλήσει για ζωή και ευτυχία

«Όλα; με ρωτάει με απορημένο βλέμμα. Ναι όλα. Τις τελευταίες μέρες μου μένουν στο χέρι κάθε φορά που τα ακουμπάω και δεν μ’ αρέσει αυτή η αίσθηση, της λέω με ένα αμήχανο χαμόγελο σκεπτόμενη πού να κάθομαι τώρα να εξηγώ. Ακούω τον ήχο της ξυριστικής μηχανής, παίρνω μια βαθιά ανάσα και λέω από μέσα μου, μαλλιά είναι, ξαναβγαίνουν. Εκεί που πάει να ξεκινήσει, όμως, ξαφνικά σταματάει. Ξέρει πολλά για μαλλιά και χημειοθεραπείες. Όπως μαθαίνω έχει επιζήσει κι εκείνη από τον καρκίνο».

«‘Όταν δεν είχα μαλλιά δεν έβγαινα από το σπίτι”. Η φράση της αντηχεί στα αυτιά μου από εκείνη τη μέρα. Και είναι η φράση που με οδήγησε να ξεκινήσω αυτό το μπλογκ».

Αυτά γράφει η Έμμα, όταν μιλά στους άλλους για τη δική της ασθένεια, μόνο που η ίδια δεν είναι καθόλου ασθενής.

Τη θυμάμαι στο σχολείο, πώς κινούταν, τι έκανε και πώς όλοι την ήξεραν με το όνομά της. Με την Έμμα δεν ήμασταν φίλες, με περνούσε ένα χρόνο μάλιστα, αλλά γνωριστήκαμε σε κάποια κοινή δραστηριότητα κι έτσι πάντα λέγαμε ένα γεια. Ήταν όμως από εκείνες τις κοπέλες που νιώθεις ότι όλοι τις θαυμάζουν χωρίς να τις ζηλεύουν κι έτσι πρέπει να έκανα κι εγώ. Νομίζω ότι κανείς δεν είχε να πει κάτι αρνητικό για εκείνη και ήταν τόσο κουλ που ενώ ήταν πρώτη σε όλα έγινε και πρόεδρος 15μελούς και ξέρουμε όλοι ότι ο σχολικός συνδικαλισμός σπάνια ταυτίζεται με την αριστεία. Έτσι την παρατηρούσα και μ’ έναν περίεργο τρόπο ήταν σα να τη «σεβόμουν». Σοβαρή, γεμάτη ενέργεια και μέσα σ’ όλα με τα ωραία μακριά μαλλιά και τις παρέες, μέχρι που το σχολείο τελείωσε και την έχασα για να ξαναβρεθούμε πάλι 6 χρόνια μετά την τελευταία φορά που την είδα από κοντά.

Εκείνη τη μέρα τη θυμάμαι επίσης καλά. Στο παλιό στέκι του σχολείου είχαμε δώσει ραντεβού με τους συμμαθητές για αγιασμό ως απόφοιτοι πια. Κι επειδή στην αρχή ο αποχωρισμός είναι δύσκολος, είπαμε να βρεθούμε πάλι στα ίδια μέρη, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Εκεί και η Έμμα, γελαστή όπως πάντα και λίγο διαφορετική. Σήμερα της αφηγούμαι για πρώτη φορά αυτή την ιστορία, πως στο μαντήλι στο κεφάλι της με παραξένεψε και πως τότε κανείς δεν ήθελε πιστέψει αυτό που φαινόταν αδιανόητο.

Κι όμως τίποτα δεν είναι αδιανόητο όπως φαίνεται, αφού τότε ήταν η πρώτη χρονιά που η Έμμα φόρεσε το μαντήλι της για πρώτη φορά. 24 πλέον και το σάρκωμα εξακολουθεί να τη συνοδεύει, μόνο που εκείνη δεν πτοείται με τίποτα.  Κι αν τη ρωτήσεις πώς είναι να βρίσκεσαι με ένα σπάνιο είδος καρκίνου στα 19 θα σου απαντήσει ότι είναι δύσκολο, αλλά ότι ποτέ δεν αποφάσισε να τα παρατήσει.

«Στην αρχή δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Εντάξει, ήταν ένα σοκ, δηλαδή όσο ήταν παρόντες οι γιατροί απλώς έγνεφα καταφατικά σε ό,τι μου έλεγαν και μόλις έφυγαν έβαλα τα κλάματα, όμως μετά, νομίζω, άργησα να το συνειδητοποιήσω πραγματικά. Αυτό που έχω ονομάζεται σάρκωμα Ewing, εμφανίζεται κυρίως σε εφήβους και μπορεί να προσβάλει μυς και οστά. Στη δική μου περίπτωση βρέθηκε αρχικά στην αριστερή μου λεκάνη και στη συνέχεια έκανε μετάσταση σε διάφορα άλλα οστά».

«Όλα ξεκίνησαν με κάποιους ανεξήγητους πυρετούς και αδιαθεσίες και κάποια στιγμή αποφάσισα να το ψάξω κι έτσι ξεκίνησαν όλα».

Το θέμα είναι ότι αυτά που ξεκίνησαν, η Έμμα τα δέχτηκε και τα αντιμετώπισε με μία διάθεση μαχητική. Μεγάλο στήριγμα η Αναστασία, η αδερφή της, η οικογένεια και οι φίλοι της. Η μαμά της, που έζησε μαζί της στην Αμερική για ένα μεγάλο διάστημα, όταν χρειάστηκε θεραπείες και που πολλές φορές την κοίταζε και δεν πίστευε αυτά που ζούσαν μαζί. Η αδερφή της, που της δώρισε μυελό των οστών σε μεταμόσχευση, και οι φίλοι της, που τη συνοδεύουν σε όσα λατρεύει να κάνει.

Το χειρότερο που άκουσε ποτέ απ’ όταν διαγνώστηκε ήταν «να προσέχει τις θεραπείες που προτείνουν οι γιατροί γιατί κάποια άλλη είχε πεθάνει στο τέλος». Αυτό που έχει σταματήσει να κάνει είναι να στεναχωριέται για «τρίχες και άλλα αναντικατάστατα» κι αυτό που θέλει να συνεχίσει είναι να μιλάει ανοιχτά για τον καρκίνο, προσπαθώντας να τον απομυθοποιήσει.

Γι’ αυτό το λόγο έχει φτιάξει τους τελευταίους μήνες το blog Scars and Scarves. Για να μιλήσει για τη ζωή της, αυτά που δεν «πρόσβαλε» ο καρκίνος κι αυτά που εξαιτίας του άλλαξαν, αλλά όχι πάντα προς το χειρότερο. Να μιλήσει για τις μέρες που την είχε πάρει από κάτω και για εκείνες που πέρασε υπέροχα, για ιστορίες που της έμαθαν πολλά και εμπειρίες από μια ζωή που αιφνιδιάστηκε, αλλά δε φοβήθηκε.

Δε λέει ότι είναι εύκολο, δεν είναι όμως το τέλος!

Τρέχει κάθε χρόνο στο μαραθώνιο «Race for the cure» και είναι όλο και πιο ενθουσιασμένη. Στο χθεσινό αγώνα μάλιστα η ομάδα της βγήκε πρώτη σε συμμετοχές μετά από δικό της αγώνα! Όταν κάνει σκι είναι κάτι παραπάνω, υπερενθουσιασμένη. Κι όταν καμιά φορά τη μαλώνουν οι γιατροί τούς λέει ένα πράγμα: «Θέλω να ζήσω μια κανονική ζωή». Γι’ αυτό άφησε και τη Νομική και άλλαξε τελείως πεδίο σπουδών μετά τη διάγνωση. Τα ενδιαφέροντά της άλλαξαν και αποφάσισε να ασχοληθεί με το μάρκετινγκ με στόχο να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις της σε κάποια Μη Κυβερνητική Οργάνωση.

Όσο περνούσαν τα χρόνια και οι μεταστάσεις άρχισαν να εμφανίζονται ένιωθε όλο και μεγαλύτερη την ανάγκη να εκφραστεί και το μπλογκ ήρθε σαν αποτέλεσμα να ανοίξει το θέμα και να βοηθήσει όσους μπορέσει. Κι όταν τη ρώτησα πώς γίνεται να μην είπε ποτέ «γιατί σ’ εμένα» πολύ απλά εξηγεί ότι δεν το ένιωσε ποτέ. «Δεν αισθάνομαι ότι οι άλλοι δεν έχουν προβλήματα. Θα περάσω καλά με αυτά που έχω» είναι η απάντηση.

Πήρε δύναμη από ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο της και αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά γράφοντας στο blog που έστησε με τη βοήθεια ενός συμμαθητή.

«Τα γράφω όπως τα ζω, δε μου αρέσουν οι πολύ βαρύγδουπες εκφράσεις. Θέλω να βγαίνει κάτι απλό και ήρεμο. Ένας από τους λόγους που με οδήγησαν στη δημιουργία του blog ήταν η ανάγκη μου να μιλήσω για τον καρκίνο με νεανικό τρόπο, γιατί δεν υπάρχει πουθενά κάτι αντίστοιχο. Ο καρκίνος χτυπάει κυρίως πολύ μικρές και μεγαλύτερες ηλικίες, επομένως είναι λίγο σπάνιο να συναντήσεις άτομα γύρω στα 20. Συνήθως γράφουν μεγάλες γυναίκες και θεώρησα ότι ο δικός μου τρόπος ίσως να βοηθήσει».

Η ζωή της είναι κανονική και, μετά το νοσοκομείο, μπορεί να βρεθεί με τις φίλες της για καφέ. Μιλά για μία ασθένεια που ακόμα θεωρείται ταμπού, αλλά το κάνει με απλά λόγια γράφοντας για το πώς είναι να χάνεις τα μαλλιά σου, να κάνεις χημειοθεραπείες, να νιώθεις πολλές φορές αδύναμη, ότι πέρασε ο κίνδυνος, ότι τελείωσες, αλλά να έρχεται η δεύτερη φορά που είναι χειρότερη από την πρώτη… Τώρα βιώνει την τέταρτη μετάσταση και προσπαθεί καθημερινά να κάνει κάτι που την ευχαριστεί.

Μια βόλτα στο «χώρο» της εκεί που γράφει τις σκέψεις της θα σε αφήσει με συναισθήματα. Θαυμασμό για τη δύναμη, συγκίνηση για την έμπνευση και πίστη για τη θέληση. Όταν θα πηγαίνεις από τη μία ιστορία στην άλλη θα διαβάσεις για στιγμές κανονικές και άλλες λίγο πιο σπάνιες, όπως για το ταξίδι στο Παρίσι των επιθέσεων του περσινού Νοέμβρη, ή τη μέρα που απλά δεν ήταν σε θέση να εμπνεύσει τους αναγνώστες της κι εκείνη που τελείωσε έτσι μετά τη μαγνητική:

«Βγαίνω από το νοσοκομείο. Η ζωή συνεχίζεται αδιατάρακτη στον έξω κόσμο και χωρίς να το καταλάβω επιστρέφω κι εγώ σε αυτήν».

ΗΡΩ ΠΑΡΤΣΑΚΟΥΛΑΚΗ

Πηγή: http://www.athensvoice.gr

http://www.scarsandscarves.com/, 

https://www.facebook.com/scarsnscarves/?fref=ts

Δημιούργησαν μίνι μαγνητικό τομογράφο για νεογέννητα μωρά !

Με έναν μίνι μαγνητικό τομογράφο, ο οποίος είναι κατάλληλος για μαγνητικές τομογραφίες εγκεφάλου σε πρόωρα και νεογέννητα μωρά, εφοδιάστηκαν δύο νοσοκομεία σε Βρετανία και ΗΠΑ.

Το εξελιγμένο μηχάνημα άρχισε ήδη να λειτουργεί στο Νοσοκομείο Royal Hallamshire του Σέφιλντ και στο Νοσοκομείο Παίδων του Σινσινάτι, και οι γιατροί λένε ότι βελτιώνει σημαντικά την απεικόνιση των δομών του εγκεφάλου των βρεφών και την ανίχνευση τυχόν προβλημάτων.

Προς το παρόν, 40 βρέφη έχουν εξεταστεί στο Σέφιλντ για ερευνητικούς σκοπούς, διότι κανένας από τους δύο μαγνητικούς δεν έχει εγκριθεί ακόμα από τις αρμόδιες ρυθμιστικές Αρχές ώστε να χρησιμοποιηθεί στην καθημερινή κλινική πρακτική, αναφέρει το BBC.

Όπως εξηγεί ο δρ Πωλ Γκρίφιθς, καθηγητής Ακτινολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ και εκ των δημιουργών του μίνι μαγνητικού τομογράφου, όταν ένα νεογέννητο χρειάζεται έλεγχο του εγκεφάλου του συνήθως υποβάλλεται σε υπερηχογράφημα, διότι τα οστά του κρανίου δεν είναι ακόμα πλήρως ανεπτυγμένα και ανάμεσά τους υπάρχουν δύο μαλακά σημεία που λέγονται πηγές και επιτρέπουν την διέλευση του ήχου και την απεικόνιση των δομών του.

«Το υπερηχογράφημα είναι φθηνό, φορητό και βολικό, αλλά η θέση των πηγών σημαίνει ότι υπάρχουν ορισμένα σημεία του εγκεφάλου που δεν απεικονίζονται επαρκώς», εξήγησε ο δρ Γκρίφιθς.

«Η μαγνητική τομογραφία απεικονίζει ολόκληρο τον εγκέφαλο και τις δομές που τον περιβάλλουν, δημιουργώντας υψηλής ακρίβειας εικόνες που διευκολύνουν σημαντικά τη διάγνωση, ιδίως των προβλημάτων που οφείλονται στην ελλιπή οξυγόνωση ή αιμάτωση».

Μαγνητική τομογραφία σπανίως γίνεται στα πρόωρα βρέφη, λόγω των κινδύνων που κρύβει η μεταφορά τους από τη μονάδα όπου νοσηλεύονται στα υπόγεια των νοσηλευτικών ιδρυμάτων όπου συνήθως βρίσκονται οι κλασικοί μαγητικοί τομογράφοι. Ωστόσο ο μίνι μαγνητικός δεν είναι μεγαλύτερος από ένα πλυντήριο ρούχων και μπορεί να τοποθετηθεί δίπλα στις μονάδες εντατικής φροντίδας πρόωρων βρεφών και νεογνών.

Ο δρ Γκρίφιθς και οι συνεργάτες του προγραμματίζουν τώρα μελέτη στην οποία θα εξακριβώσουν πόσο βελτιώνει ο μίνι μαγνητικός τη διάγνωση και πόσο αλλάζει την κλινική διαχείριση των βρεφών.

Πηγή: http://www.newsitamea.gr

Ποιο είναι το νέο φάρμακο που χτυπά τον καρκίνο; Έγινε δοκιμή και εξαφάνισε…

Ποιο το νέο φάρμακο που χτυπά τον καρκίνο;

Γενετική «λύση» για όγκους σε όποιο όργανο κι αν εμφανιστούν.

Το πρώτο αντικαρκινικό φάρμακο γενικευμένης δράσης, που παρεμβαίνει γενετικά στα καρκινικά κύτταρα σε όποιο όργανο κι αν αναπτύσσονται αυτά, εγκρίθηκε για κλινική χρήση από τον αμερικανικό οργανισμό τροφίμων και φαρμάκων FDA.

Το φάρμακο θα κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ με την εμπορική ονομασία Keytruda.

Και η έγκρισή του θεωρείται ότι επιφέρει επαναστατική ανατροπή στην έως σήμερα καθιερωμένη προσέγγιση της έγκρισης νέων δραστικών ουσιών για τη θεραπεία νεοπλασιών, που ενθάρρυνε αποκλειστικά την ανάπτυξη εξατομικευμένων φαρμάκων αναλόγως του οργάνου στο οποίο εκδηλώνεται ο καρκίνος.

Πρόκειται για φάρμακο ανοσοθεραπείας που στοχεύει σε συμπαγείς όγκους οι οποίοι δεν μπορούν να χειρουργηθούν, με τους βιοδείκτες MSI-H (microsatellite instability-high) και dMMR (mismatch repair deficient), που απαντώνται σε υψηλές συγκεντρώσεις σε νεοπλασίες:

Tου γαστρεντερικού συστήματος, του ενδομητρίου και του παχέος εντέρου, αλλά και στον μαστό, στον θυρεοειδή, στην ουροδόχο κύστη, στον προστάτη και στο πάγκρεας.

Η δοκιμή

Το νέο φάρμακο μπλοκάρει τον μηχανισμό με τον οποίο τα καρκινικά κύτταρα καμουφλάρονται για να διαφύγουν της προσοχής των κυττάρων που τους επιτίθενται.

Μία δοκιμή του πέρυσι σε μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα έδειξε ότι το φάρμακο μπορεί να παρατείνει σημαντικά το προσδόκιμο ζωής, ενώ έχει ήδη εγκριθεί για τη θεραπεία του μελανώματος, νεοπλασιών στο κεφάλι και στον λαιμό, και για το κλασικό λέμφωμα Hodgkin.

Ο δρ Ντρου Πάρντολ, επικεφαλής του ερευνητικού ινστιτούτου Bloomberg-Kimmel του πανεπιστημίου Johns Hopkins, που ανακάλυψε το φάρμακο και διεξήγαγε τις επιτυχείς κλινικές δοκιμές του, χαρακτηρίζει το Keytruda συνδυασμό γενετικής του καρκίνου και ανοσοθεραπείας.

Και αυτό γιατί ασθενείς των οποίων οι όγκοι χαρακτηρίζονται από μία γενετική παρέκκλιση εμφανίζουν και υπέρμετρη ποσότητα πρωτεϊνών, που αναγνωρίζονται ως εισβολείς από το ανοσοποιητικό σύστημα, ενεργοποιώντας το στην αναζήτηση και την καταστροφή τους.

Και υπάρχει μία σειρά διαφορετικών εξετάσεων για τον εντοπισμό αυτών των γενετικών χαρακτηριστικών των καρκινικών κυττάρων.

Πηγή: http://www.fimes.gr

Τότε που ήμασταν ανυποψίαστοι για το τι μπορεί να φέρει η ζωή

ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Μου το διηγήθηκαν και το μεταφέρω:

«Βρισκόμασταν έξω από τα χειρουργεία Παιδιατρικού νοσοκομείου, με το παιδί μας πάνω στο φορείο, ντυμένο με τα ρούχα του χειρουργείου. Η μέρα ήταν σημαντική. Μετά από έξι μήνες χημειοθεραπειών και την επιτυχημένη ολοκλήρωση της θεραπείας του, θα έβγαινε επιτέλους ο κεντρικός φλεβικός καθετήρας Hickman και θα μπορούσαμε, την επομένη, να πάμε σπίτι μας. Η αναμονή λοιπόν είχε έναν πανηγυρικό χαρακτήρα, αφού αυτό θα ήταν το τελευταίο μας «χειρουργείο». Για όσους δεν ξέρουν, να πω πως ο Hickman είναι ένας καθετήρας απ’ όπου γίνεται η έγχυση φαρμάκων, ορών, αντιβιοτικών. Έξι μήνες πριν, η ογκολόγος, σε αυτό το ίδιο νοσοκομείο, μας είχε ανακοινώσει πως το παιδί μας είχε λέμφωμα. Μας είχε ενημερώσει για την κρισιμότητα της κατάστασης, αλλά ολοκληρώνοντας την ενημέρωση μάς είχε τονίσει: «Το παιδί σας έχει πάρα πολλές πιθανότητες να επιβιώσει και να ζήσει μια φυσιολογική ζωή ως τα γεράματα. Θα το παλέψουμε μαζί…»

Καθώς ήμαστε έξω από το χειρουργείο, θυμήθηκα όλο τον αγώνα των τελευταίων μηνών: την ταλαιπωρία του παιδιού, την αγωνία μας για την έκβαση, τις απανωτές χημειοθεραπείες, τα διαρκή χειρουργεία. Το παιδί μας, αν και μόλις έξι χρονών, είχε σταθεί δυνατό σαν βράχος. Ήταν υπάκουο, συνεργάσιμο, γελαστό, αισιόδοξο. Ήμουν περήφανη για τον γιο μας. Αλλά και για όλη την οικογένειά μας. Τα είχαμε καταφέρει! Είχαμε νικήσει το λέμφωμα. Και την επόμενη θα πηγαίναμε σπίτι!

Εκείνη τη στιγμή, ένα άλλο παιδάκι ήρθε πάνω στο φορείο, συνοδευόμενο από τους γονείς και τους παππούδες του. Επικρατούσε μία περίεργη κατάσταση. Η μητέρα έκλαιγε γοερά και ο πατέρας του παιδιού προσπαθούσε να την παρηγορήσει. Οι παππούδες ήταν επίσης τρομερά αναστατωμένοι. Το παιδάκι τα είχε κάπως χαμένα, καθώς το άγχος των ενηλίκων του είχε μεταδώσει ένταση. Περίμεναν να μπουν στο δεύτερο χειρουργείο, δίπλα σε αυτό που θα έμπαινε το δικό μας παιδί.

Υποψιάστηκα πως και το άλλο παιδάκι περνούσε μία αντίστοιχη κατάσταση με το δικό μας και ταυτίστηκα τρομερά με τη μητέρα του. Ήθελα να την παρηγορήσω αλλά και να της εμπνεύσω αισιοδοξία, να της πω: « Δες, εμείς τα καταφέραμε.. Και εσείς θα τα καταφέρετε, μη φοβάσαι λοιπόν!» Αγνοώντας λοιπόν τους κανόνες ευγένειας, ρώτησα, με διακριτικότητα, από τι έπασχε το παιδί και σε τι χειρουργείο θα υποβαλλόταν. « Θα κάνει κρεατάκια…» είπε η μητέρα. « Τόσο μικρό παιδί και θα μπει χειρουργείο…» συμπλήρωσε και ξέσπασε σε νέα δάκρυα.

Της έπιασα τον ώμο και της είπα χαμογελαστά: «Όλα θα πάνε καλά, δεν είναι σοβαρό χειρουργείο, μην ανησυχείτε!». Κάτι στα λόγια μου την έπεισε. Σταμάτησε να κλαίει, με κοίταξε με ευγνωμοσύνη. Λίγα λεπτά αργότερα, τα παιδιά μας μπήκαν στις χειρουργικές αίθουσες.

Κάθισα δίπλα στον άντρα μου και του είπα: «Σκέψου, κλαίγανε για μία απλή εγχείρηση για κρεατάκια. Τι θα έπρεπε να κάνουμε εμείς με τόσα που περάσαμε…». Εκείνος τότε μου είπε: «Και εμείς, ένα χρόνο πριν, τα ίδια θα κάναμε. Τότε που ήμασταν ανυποψίαστοι για το τι μπορεί να φέρει η ζωή, κι εμείς θα κλαίγαμε για τα κρεατάκια. Τα πάντα είναι σχετικά. Ο πόνος και οι αντοχές είναι σχετικά πράγματα. Αλλά είναι καλό να βλέπουμε την πραγματικότητα στις διαστάσεις της. Να μην μεμψιμοιρούμε για τα απλά και τα ανώδυνα».

Συμφώνησα μαζί του. Κι ευχήθηκα μέσα μου ο Θεός να μην δίνει σε καμία οικογένεια αυτά που μπορεί να αντέξει.

Από  Γιώτα Στεφάνου

Πηγή: http://www.themamagers.gr