ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ….

 Με αφορμή το Χρυσό Σεπτέμβρη

Μήνας ευαισθητοποίησης κατά του καρκίνου της παιδικής ηλικίας και με αφορμή το γεγονός ότι αυτή τι στιγμή υπάρχουν 4 ή 5 περιπτώσεις παιδιών, που προσπαθούν να φύγουν για το εξωτερικό για μια καλύτερη τύχη, για το θαύμα, για το ακατόρθωτο....

Να αναφέρουμε ότι 350 παιδιά τουλάχιστον κάθε χρόνο νοσούν στην Ελλάδα από διάφορες μορφές καρκίνου δυστυχώς με αυξητικούς ρυθμούς πάντα τα τελευταία χρόνια. 

Αλήθεια όμως αυτή η ευαισθητοποίηση φτάνει στα αυτιά αυτών που πρέπει; Στην ελληνική κυβέρνηση, στο εθνικό σύστημα υγείας, στους συλλόγους που δραστηριοποιούνται στον παιδικό καρκίνο;

 Δεν φτάνει να ευαισθητοποιείται μόνο ο κόσμος. Βλέπεις απλούς ανθρώπους να προσπαθούν από το υστέρημα τους να βοηθήσουν αυτά τα παιδιά για να μπορέσουν να εξαντλήσουν την οποία πιθανότητα τους έχει απομείνει. 

Αλλα τι γίνεται με τα άλλα παιδιά που νοσούν καθημερινά στα νοσοκομεία, στα σπίτια τους; Τι γίνεται με τους γονείς που παλεύουν καθημερινά με ένα τέρας, με μια καταστροφή οικονομική οικογενειακή και ψυχολογική; Αλήθεια τι γίνεται με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας; Υπάρχει η κατάλληλη στήριξη από τους αρμόδιους φορείς;

Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές σε αυτόν τον κόσμο δεν χωράμε όλοι, μικροί – μεγάλοι. Και σε ένα πόλεμο πάντα υπάρχουν απώλειες. Πάντα έτσι ήταν πάντα έτσι θα είναι. Γιατί με το ίδιο σχέδιο, που προσπαθείς να κερδίσεις με το ίδιο σχέδιο χάνεις κιόλας.

Είμαι ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ, που έζησα με ένα παιδί με καρκίνο 27 μήνες κάνοντας με αυτό το αγγελούδι τα πάντα. Γιατί η κάθε μέρα ήταν ξεχωριστή, κάθε γέλιο, κάθε άγγιγμα, κάθε φιλί, κάθε δάκρυ …. το πιο όμορφο συναίσθημα του κόσμου. Γιατί ο άνθρωπος όταν φοβάται ότι κάτι μπορεί να το χάσει το αγαπάει 100 φορές πιο πολύ. Γιατί ίσως χρειάζονταν να ζήσω 10 ζωές για να αισθανθώ αυτά που έκανα όλο αυτό το διάστημα μαζί του. Γιατί ίσως αυτός ήταν ο ρόλος του στην ζωή. Να έρθει για να φύγει σαν κάτι μεγάλο, σαν κάτι τεράστιο, σαν κάτι μοναδικό. Μου το έλεγε άλλωστε αλλά εγώ δεν τον πίστευα. «Δεν θα γίνω ποτέ 5 χρόνων» και όντως δεν έγινε.

ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ γιατί δεν τον έχω πια....

Πηγή: Ανώνυμος

Ο Τζόνι Ντεπ ντύθηκε Τζακ Σπάροου και επισκέφθηκε νοσοκομείο με παιδιά στον Καναδά

  

Ο ηθοποιός παρέμεινε εκεί για 5 ώρες και συνάντησε έναν προς έναν όλους τους ασθενείς, από νεογέννητα μέχρι εφήβους

Ο Τζόνι Ντεπ επισκέφθηκε ένα νοσοκομείο παιδιών στο Βανκούβερ του Καναδά ντυμένος Τζακ Σπάροου, από τον γνωστό ρόλο του στην ταινία «Πειρατές της Καραϊβικής». Ο ηθοποιός βρέθηκε στην πόλη για τις ανάγκες της νέας δραματικής του ταινίας «Richard Says Goodbye» και αφιέρωσε λίγο χρόνο για να συναντηθεί με νεαρούς ασθενείς που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο. 

Ο Τζόνι Ντεπ εμφανίστηκε ντυμένος με το κοστούμι της ταινίας και βαμμένος και κυκλοφορούσε έτσι στους διαδρόμους και τα δωμάτια του νοσοκομείου σε όλη τη διάρκεια της επίσκεψής του, όπου και παρέμεινε για σχεδόν 5 ώρες.

 Ο 54χρονος ηθοποιός συνομίλησε με τα παιδιά που νοσηλεύονται, ποζάροντας μαζί τους για φωτογραφίες και υπογράφοντας αυτόγραφα και παράλληλα διασκέδαζε τους συγγενείς τους, ενώ με μερικούς ασθενείς έπαιξε και ξιφομαχία. 

Το νοσοκομείο δημοσίευσε πολλές φωτογραφίες από την επίσκεψη στον επίσημο λογαριασμό στο Facebook. «Οι ασθενείς του BC Children's Hospital ενθουσιάστηκαν από την σημερινή επίσκεψη ενός από τους διασημότερους πειρατές παγκοσμίως, του Κάπτεν Τζαν Σπάροου. Ο ηθοποιός Τζόνι Ντεπ απέδειξε πως έχει καρδιά από χρυσάφι και πέρασε 5 ώρες συναντώντας έναν προς έναν κάθε ασθενή, από νεογέννητα μέχρι εφήβους», σχολιάζει το νοσοκομείο στην ανάρτηση. Στο συγκεκριμένο νοσοκομείο νοσηλεύονται παιδιά σοβαρά τραυματισμένα ή βαριά άρρωστα. 

 Να σημειωθεί πως αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο διάσημος ηθοποιός επισκέπτεται νοσοκομείο με παιδιά αφού μετά τα Χριστούγεννα είχε κάνει κάτι αντίστοιχο στο Great Ormond Street Hospital του Λονδίνου. Η κόρη του Τζόνι Ντεπ είχε νοσηλευθεί εκεί το 2007 με νεφρική ανεπάρκεια και ο ίδιος δήλωσε πως επέστρεψε στο συγκεκριμένο νοσοκομείο ντυμένος Τζακ Σπάροου σαν «δώρο». «Τα παιδιά στο νοσοκομείο είναι τόσο θαρραλέα αλλά για να μπορέσεις να βγάλεις ένα χαμόγελο στους γονείς σημαίνει για μένα τα πάντα», είχε δηλώσει τότε. 

Δείτε φωτογραφίες και βίντεο από την σημερινή επίσκεψή του στο νοσοκομείο του Βανκούβερ:

Πηγή: www.lifo.gr

Ο Τζόνι Ντεπ ντύθηκε Τζακ Σπάροου και επισκέφθηκε νοσοκομείο με παιδιά στον Καναδά Ο ηθοποιός παρέμεινε εκεί για 5 ώρες και συνάντησε έναν προς έναν όλους τους ασθενείς, από νεογέννητα μέχρι εφήβους Πηγή: www.lifo.gr

Ο Τζόνι Ντεπ ντύθηκε Τζακ Σπάροου και επισκέφθηκε νοσοκομείο με παιδιά στον Καναδά Ο ηθοποιός παρέμεινε εκεί για 5 ώρες και συνάντησε έναν προς έναν όλους τους ασθενείς, από νεογέννητα μέχρι εφήβους Πηγή: www.lifo.gr

Θα σε θυμάμαι ….

Η Δώρα είναι νοσηλεύτρια σε αντικαρκινικό νοσοκομείο... 

λέει το δικό της τελευταίο αντίο στην Ιωάννα 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το καθάριο βλέμμα σου…
Δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου και στη συνείδηση μου να ξεχάσω αυτό που γνώρισα σε εσένα…
Πάντα θα υπάρχει στο μυαλό και στην ψυχή μου το υπέροχο ατόφιο και ειλικρινές βλέμμα σου… Πάντα θα ζει μέσα μου η τόση γαλήνη και απλότητα που συντρόφευε το στερνό σου αντίο…
Ποτέ δεν θα σε ξεχάσω …
Ποτέ δεν θα βγάλω από μέσα μου την ηρεμία και την αξιοπρέπεια που γνώρισα σε εσένα…
Θα σε θυμάμαι και αυτό να ξέρεις… Στο υπόσχομαι… Θα σε θυμάμαι και η θύμηση σου και μονό θα μου δίνει αφορμή να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος...
Θα σε θυμάμαι για αυτό που ήλπιζες πάντα.Για ένα καλύτερο υπέροχο αύριο. Δεν θα το γνωρίσεις. Δεν θα είσαι εδώ να το δεις. Δεν θα ‘σαι δίπλα μας να το χαρείς… Και με γεμίζει θλίψη.

Σε γνώρισα καθηλωμένη επί μήνες σε ένα κρεβάτι παλεύοντας να ξορκίσεις τόσους δαίμονες. Ερχόσουν έφευγες… Και ξανά ο ίδιος κύκλος, ίδιος επίπονος κουραστικός κύκλος. Αλλά για σένα δεν ήταν κύκλος.Ήταν μονόδρομος. Στην τελευταία σου εισαγωγή ήσουν τρομοκρατημένη… Το ήξερες… Τόσες χημειοθεραπείες, τόσα φάρμακα και τόση ταλαιπωρία… Ακόμα θυμάμαι τα τελευταία λόγια σου… «Άδικα έγιναν όλα Δώρα μου» μου είχες πει..
Ήξερες ότι αυτή ήταν η στερνή φορά…
Κι όμως… Ο τόσος φόβος σου μεταλλάχτηκε σε κάτι μαγικό. Ίσως τελικά η αντιμετώπιση με το θάνατο να μην είναι κάτι τόσο τραγικό. Ίσως όταν νιώθεις ότι έρχεται εκείνη η ώρα να ξυπναει κάτι μέσα σου. Κάτι που περιμένει σιωπηλό μόνο εκείνη την ώρα. Δεν ξέρω … και όταν το μάθω;  Πιθανόν να μην βρω το χρόνο να το μεταβιβάσω…

Το μεσημέρι που μας αποχαιρέτησες διαγράφεται ακόμα έντονο στην μνήμη μου… Δεν το περίμενα πότε. Πίστευα ότι μια μέρα θα σηκωθείς και θα πατήσεις στα πόδια σου όπως τόσες άλλες φορές. Δεν ήθελα να ‘μαι εκεί. Κι όμως, ίσως να ήταν και γραφτό μου να είμαι...
Ακόμα έχω στο μυαλό μου τους λυγμούς σου Ιωάννα. Ακόμα νιώθω βαριά την αγκαλιά μου και το χέρι μου ακόμα έχει την αίσθηση από τα μαλλιά σου. Εκείνο το μισάωρο δεν θα βγει ποτέ από μέσα μου… Γλυκιά μου Ιωάννα…
Αν ποτέ τύχει να διαβάσεις αυτή το κείμενο να ξέρεις ότι είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής στον υπέροχο άνθρωπο που είχες την τιμή να έχεις μάνα…
Ξέρω πως έχεις μείνει μόνη σου. Δεν θα αναπληρωθεί ποτέ αυτό το κενό που βιώνεις, δεν θα σβήσει ποτέ αυτός ο πόνος και αυτό το καταραμένο γιατί δεν θα χαθεί ποτέ από τα χείλη σου...
Είμαι περήφανη που σας γνώρισα. Και είχα την τιμή να κερδίσω την αγάπη σας. Είμαι περήφανη, που μπόρεσα να σταθώ δίπλα σας και να κερδίσω την εμπιστοσύνη σας…

Κυρία Πηνελόπη σε ευχαριστώ γιατί μου έμαθες να βλέπω με άλλα μάτια, τα δικά σου! Στο υπέροχο γαλάζιο τους εύχομαι να γαληνεύει η ψυχή σου...
Γλυκιά μου Ιωάννα, σε θαυμάζω, μέσα από την ψυχή μου σε θαυμάζω…
Πάντα θα έρχονται στην ζωή μας άνθρωποι που θα μας γεμίζουν γνώσεις και πάντα θα μαθαίνουμε …

Πηγή:  http://wincancer.gr

Ο Χάρος έκοβε βόλτες πάνω - κάτω σε τούτη την κλινική...

 H γιατρός διέκοψε την είσοδο μου στο δωμάτιο, έτρεξε και με πρόλαβε, κλείνοντας την πόρτα ώστε να μην έχω ορατότητα.

¨Συγγνώμη έχουμε ένα περιστατικό" είπε με χαμηλωμένο και στενάχωρο βλέμμα, και συνέχισε, θα σας παρακαλούσα να μείνετε στο σαλονάκι έξω, από την κλινική του ογκολογικου- αιματολογικού και όταν όλα είναι " έτοιμα" θα σας καλέσουμε.
 
Πήρα τη τσάντα μου και κατευθύνθηκα σε εκείνο το σαλονάκι, αν και άνετη μπροστά στην αδερφή μου, που με συνόδευε, μέσα μου αγωνιούσα, πρώτη φόρα εισαγωγή σε μία τόσο ετοιμοπόλεμη κλινική...

Προσπαθούσα να ακούσω και τον παραμικρό θόρυβο, ωστε να καταλάβω αν πέθανε κάποιος από το δωμάτιο που προοριζόταν να γίνει δικό μου για ελάχιστες μέρες.. Δεν άκουσα ούτε φωνές, ούτε κλάματα, ούτε τον γνωστό θρήνο.. Όμως η μυρωδιά του θανάτου με είχε περικυκλώσει.. Είχε περικυκλώσει το μυαλό μου... Βουβός θάνατος σκεφτόμουν και κάθισα στο σαλονάκι...

Δεν πέρασαν ούτε δέκα λεπτά και μαυροντυμμενοι άνθρωποι έβγαιναν από τη κλινική. Άλλοι με χαρτομάντιλα να κλαίνε βουβα, άλλοι να παρηγοριούνται, "ξεκουράστηκε μωρέ, ποιος το αντέχει όλο αυτό;" Άλλοι με βουρκωμενο βλέμμα..

Ναι, ο θάνατος είχε χτυπήσει τη δική τους πόρτα, όμως ένιωθα ότι ήταν τόσο οικείος με εκείνους, σαν να τον περίμεναν από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα....

Κ. Ροζάκη ελάτε μαζί μου. Το βλέμμα μου έπεσε στην ταμπέλα της εισόδου της κλινικής: αιματολογικο - ογκολογικο..

Ναι, το γνώριζα, αλλά βλέποντας το, ήταν σαν να το εμπέδωνα... Προχωρούσα και έδινα δύναμη στον εαυτό μου, 'έλα μωρέ, μην ανατριχιαζεις και ας μυρίζεις θάνατο εδώ μέσα'.. 'Ελεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου...Έστρωσα το κρεββάτι μου με δικά μου σεντόνια, κρατούσα και δικό μου μαξιλάρι και καθώς ξάπλωσα αναρωτιόμουν "Πόσοι άνθρωποι ξεψύχησαν σε εκείνο το στρώμα; Η αδερφή μου προσπαθούσε να απαλύνει τα σκαμπανεβασματα της εισαγωγής μου, με το μοναδικό της χιούμορ!
 
Ήρθε και η γιατρός, μας καθησυχάσε, λίγο τα αιμοπετάλια να παρακολουθήσουμε, πιστεύω όλα είναι περαστικά! Πιστέυω ότι έχουμε αιματολογικό θέμα και όχι ογκολογικό.. Πήρα ανάσα και ένιωσα τον αέρα να γεμίζει τα πνευμόνια μου ζωή, δεν ρώτησα πολλά, δεν ήθελα να μάθω περισσότερα, μια εμπειρία είναι και αυτή και θα περάσει, έλεγα! Η νύκτα έφτασε και ήταν ώρα να κοιμηθώ, δύσκολη νύκτα.. Πολλές σκέψεις, κακές σκέψεις...
 
Δίπλα μου άνθρωποι με καρκίνο, να προσπαθούν να πάρουν μια ανάσα.. Και Χριστέ μου ήταν τόσο δύσκολο γι΄αυτούς... Άκουγες την ταλαιπωρία... Το βρόγχο που είχε κολλήσει στο λαιμό και δεν έλεγε να ξεκολλήσει.. Το πρωί με βρήκε ξενυχτισμένη, σηκώθηκα να βγω, να φύγω από το θάνατο του δωματίου, μα καθώς κοντοστεκόμουν στην πόρτα έγειρα το πρόσωπο αριστερά...

Μαυροφορεμένοι άνθρωποι, μαζεμένοι, να αγκαλιάζει ο ένας τον άλλον με ανακούφιση, ξεκουραστηκε να ακούω και από αυτούς, βουβό κλαμμα από γυναίκες, βουρκωμενοι οι άνδρες!

Μα που πήγε ο πόνος του θανάτου εδώ; Τι συμβαίνει με αυτούς τους ανθρώπους; Τι ξεκουράστηκε; να μονολογώ στο μυαλό μου, χωρίς φωνή.. Και να συνεχίζω το μονόλογο σαν να νομίζω ότι με ακούν! Τον ρωτήσατε τον άνθρωπο αν ήθελε να ξεκουραστεί με το ζόρι; Όχι, όχι, όχι αυτό που ζω εδώ, είναι παράνοια, συνέχιζα και κατευθύνουν πάλι στο κρεββάτι μου...

Ο Χάρος έκοβε βόλτες πάνω- κάτω σε τούτη τη κλινική, έτοιμος να κατασπαραξει κάθε βρόγχο που δεν ξεκωλλούσε.. Απέναντι μου, μια κυρία.. Ήταν, δεν ήταν 45ετων.. Ήταν εκείνη με το βρόγχο.. Σκελετωμένη και αφυδατωμένη, να προσπαθεί να σηκωθεί.. Ήταν απόμακρη, δεν μιλούσε, δεν ήθελε καινούργιες γνωριμίες, σκυθρωπή και χλωμή, δεν ήθελε συζητήσεις, ήξερε ότι απ΄έξω από την πόρτα ο Χάρος εκείνη περίμενε.. Για εκείνη έκοβε βόλτες πάνω - κάτω ...

Ήρθε και η γιατρός, εντάξει καλύτερες οι εξετάσεις σήμερα, λίγο ανέβηκαν τα αιμοπεταλια, θα δούμε όμως και αύριο, απευθύνθηκε η γιατρός σε εμένα.. Σε εκείνη δεν είχε κάτι να πεί, εξάλλου για την γιατρό ήταν τόσο γνώριμη μιά τέτοια κατάσταση... Και σε κάθε γιατρό, όλο αυτό που φαντάζει σε έμενα τεράστιο, για εκείνους είναι τόσο γνώριμο, ίσως και ανάξιο συζήτησης...

Καθώς η γιατρός έκλεινε την πόρτα του δωματίου, ένιωσα το βλέμμα της κυρίας να καρφώνεται επάνω μου, με στεναχώρια, σαν να μου ζητούσε ελεημοσύνη, ίσως λίγο χρόνο από τη ζωή μου, σαν να με ικέτευε να της δώσω μια μέρα από τη δική μου.. Αν μπορούσα καλή μου, εκατό θα σου έδινα, σκέφτηκα και τότε μπήκαν δύο όμορφα αγόρια, ήταν δεν ήταν 15 ετών. Σαν άκουσε τη λέξη "μαμά" τα μάτια της έλαμψαν, η φωνή της βγήκε και η ανάσα της έγινε ανάλαφρη!
 
Ήρθε το γιατρικό της σκέφτηκα και αποφάσισα να βγω στο σαλονάκι και να τους αφήσω να απολαύσουν μια μικρή οικογενειακή στιγμή από τις λίγες που τους είχαν απομείνει. Πέρασε αρκετή ώρα, ίσως και δύο ώρες όταν αποφάσισα να ξαπλώσω, γιατί ούτε και εγώ ένιωθα καλά.. Γύρισα στο δωμάτιο και εκείνη έλειπε, όλοι έλειπαν! Μα που πήγαν, ρώτησα μια καλοσύνη νοσηλεύτρια.. Τίποτα καλή μου, ξάπλωσε εσύ.. Και κατάλαβα.. Εκείνη έφυγε μόλις είδε τα παιδιά της, οι 2 ώρες που έλειψα ήταν αρκετές για να στρωθεί το κρεββάτι για τον επόμενο..

Κανένα δεν είδα, έφυγαν από την πίσω πόρτα, όπως λέμε.. Θεέ μου σκεφτόμουν γιατί δεν της έδωσες χρόνο ακόμα; είχε σκοπό ακόμα.. Είχε μικρά παιδιά.. Πόσο ανελέητα χτυπάς τους ανθρώπους..
 
Αυτό που θυμάμαι και θα θυμάμαι πάντα για την κυρία με τον βρόγχο, ήταν τα μάτια της που ενώ δεν είχαν ζωή, μόλις αντίκρισαν τα παιδιά της, έλαμψαν, δυναμώσαν, όπως οταν η φωτιά κατασπαράζει δαση, τόση δύναμη απέκτησαν... Όμως αυτό ήταν για λίγη ώρα.. Έπειτα καταγάλιασαν μια για πάντα...

Η εισαγωγή μου, για εκείνη τη φορά, έληξε μέσα σε λίγες μέρες... Για κάποιους έληξε η ζωή μέσα σε εκείνη τη κλινική... Εκείνες τις μέρες κοιτούσα το ταβάνι τα βράδια και προσπαθούσα να κρυφτώ από τους μαυροφορεμένους... Ήμουν οργισμένη μαζί τους.. Για την αποδοχή, ίσως και προσμονή του θανάτου...
 
Κοιτούσα το ταβάνι και έτσι με έβρισκε κάθε πρωινό, εκείνης της εισαγωγής.. Προσωπικά με άλλαξε, άλλαξε το τρόπο σκέψης μου, άλλαξε την καθημερινότητα μου και μου έδωσε πανιά και σωσίβια για να σαλπάρω και να ανεβάσω κάθε βοήθεια που θα βρεθεί τυχαία στο καράβι μου. Γιατί πες μου, αν φύγεις κάποια στιγμή ξαφνικά η ακόμα και με "πρόγραμμα" πως θα ήθελες να σε θυμούνται οι άλλοι... Αλλά ακόμα και αυτό, αν δεν σε ενθουσιάζει τώρα, δεν πειράζει, γιατί κάποιο γεγονός, κάποια στιγμή, θα σε φέρει στα λόγια μου..
 
"Κάποτε με ρώτησαν γιατί βοηθάς;" Και απλά απάντησα νιώθω να κερδίζω μια μέρα ζωής ακόμα.
 
Η δική μου Αληθινή Ιστορία...

Ιωάννα Ροζάκη

Πηγή: http://flashnews.gr

ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ η εξομολόγηση της Χούκλη για τον καρκίνο:«Το σώμα σου εξαθλιώνεται, αλλάζει»

«Μπαίνεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με άγρια θηρία»

Σε μια συγκλονιστική συνέντευξη η Μαρία Χούκλη μίλησε για την δική της περιπέτεια υγείας και μεταξύ άλλων τόνισε:

«Το σώμα σου εξαθλιώνεται, αλλάζει, χαράσσεται δια βίου. Για πολύ καιρό η μόνη σου επιθυμία είναι να ξημερώσει και να είσαι καλά. Να νυχτώσει και να κοιμηθείς ήσυχα».

«Κανείς δεν είναι προετοιμασμένος για το κακό, όσο ενημερωμένος κι αν είναι. Η είδηση ότι διαγνώστηκε καρκίνος στο στήθος σε χτυπάει σαν κεραυνός. Αλλάζει εντός σου τον ρυθμό του κόσμου. Σε θυμώνει, σε τρομάζει, σε απελπίζει. Απλώνεται γύρω σου ένας γυάλινος θόλος που αφήνει έξω όσα μέχρι τότε ήταν η καθημερινότητά σου.

Μετά η ζωή σε τραβάει από το μανίκι κι έτσι πρέπει. Ανασκουμπώνεσαι και ορμάς κατά πάνω στον εσωτερικό εχθρό. Όταν σου συμβαίνει κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι σου συμβαίνει. Αλλά μην αποθαρρύνεστε. Έτσι είμαστε φτιαγμένοι οι άνθρωποι. Απλώς οι γύρω σου χρειάζεται να μπορούν και να θέλουν να κολυμπήσουν μαζί σου στην ίδια φορά του χειμάρρου. Αρκεί να είναι εκεί για να σε κρατήσουν μην πέσεις δίνοντας τη μεγάλη μάχη. Η μάχη σε αυτή την περίπτωση είναι πόλεμος. Ιδίως στους δύσκολους καιρούς μας περισσότερο από ποτέ είναι και ένας πόλεμος οικονομικός διαχωρισμών – αποκλεισμών. Πάντοτε όμως θα είναι ένας αγώνας προσωπικός που έχει στρατηγική, έχει τακτική, απώλειες μικρές ήττες, αλλά φέρνει τη μεγάλη νίκη.

Τα γεγονότα μετά την είδηση ότι εμφάνισες καρκίνο του στήθους έχουν πολύ πόνο και φόβο. Το σώμα σου εξαθλιώνεται, αλλάζει, χαράσσεται δια βίου. Για πολύ καιρό η μόνη σου επιθυμία είναι να ξημερώσει και να είσαι καλά. Να νυχτώσει και να κοιμηθείς ήσυχα. Να το πω αλλιώς. Μπαίνεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με άγρια θηρία. Θα σε κομματιάσουν, αλλά είναι στο χέρι σου να βρεις την έξοδο και να βγεις στο φως. Γιατί ο καρκίνος του στήθους είναι ιάσιμος. Θα το ξαναπώ. Ο καρκίνος του στήθους είναι ιάσιμος. Δεν είναι το τέλος του κόσμου. Μπορεί να θεραπευθεί, αν εντοπιστεί νωρίς. Μετά όλα ασφαλώς θα είναι αλλιώς. Αλλά δεν θα είσαι λιγότερο γυναίκα.

Η ζωή μετά θα είναι πιο ουσιαστική. Αναδιατάσσονται οι προτεραιότητες. Αξιολογείς διαφορετικά πρόσωπα και καταστάσεις. Κανείς δεν είναι προετοιμασμένος για το κακό. Αλλά το μόνο που έχετε να φοβηθείτε είναι ο φόβος. Πρέπει να τον διασχίσετε και να περάσετε απέναντι. Θα περάσετε απέναντι».

Πηγή: http://www.star.gr