Η γνωριμία με τον Κύριο Χίκμαν!

Ο Κύριος Χίκμαν λοιπόν, αυτός ο περίεργος τύπος που μπαίνει ξαφνικά στη ζωή μας και όμως γίνεται πολύτιμος. Την ίδια στιγμή που μας ενοχλεί η παρουσία του, παλεύουμε με νύχια και με δόντια να τον κρατήσουμε πάνω μας και τρέμουμε μήπως μας πάθει κάτι και χρειαστεί να τον αποχωριστούμε κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Γιατί παιδιά με χρόνια νοσήματα, που χρειάζονται τη χορήγηση φαρμάκων για μεγάλο χρονικό διάστημα ‘ υποχρεώνονται’  ως μέρος της θεραπείας τους να κουβαλάνε ένα ‘σωληνάκι’  μέσα από το οποίο θα χορηγούνται τα φάρμακα και θα γίνονται οι αιμοληψίες. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγονται οι καθημερινές φλεβοκεντήσεις που συνέπεια έχουν την ταλαιπωρία και δυσφορία του παιδιού.

Ωραία… έχουμε έναν καινούριο φίλο, τι κάνουμε τώρα με αυτόν;

Πρώτα απ΄όλα τον προσέχουμε ως κόρη οφθαλμού και τον φροντίζουμε όσο καλύτερα γίνεται.

Προσοχή στο τι σημαίνει καλύτερα… κι εδώ ισχύει το Less is More!

Όσο λιγότερους χειρισμούς κάνουμε (γιατροί, νοσηλευτές, χειρουργοί, γονείς, παιδιά) στον Κύριο Χίκμαν τόσο μικρότερος ο κίνδυνος να προκληθεί λοίμωξη, βακτηριαιμία με κίνδυνο της ζωής του Κυρίου Χίκμαν και ακόμα χειρότερα της ζωής του ίδιου του παιδιού.

Η επιβίωση του Κυρίου Χίκμαν κρέμεται από 3 κλωστές:

1. Από τον τρόπο που εισάγεται
2. Από τον τρόπο που διαχειρίζεται
3. Από τη διάρκεια παραμονής του

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

• Είναι απόλυτα σημαντικό να χρησιμοποιηθούν οι μέγιστες προφυλάξεις κατά τη διάρκεια της εισαγωγής του από τον γιατρό που τοποθετεί τον Κύριο Χίκμαν και είναι ο Σκούφος, η Μάσκα, η Αποστειρωμένη Ποδιά, τα Αποστειρωμένα Γάντια και το Μεγάλο Χειρουργικό Πεδίο.
• Η διαχείριση του Κυρίου Χίκμαν περιλαμβάνει τους χειρισμούς για αιμοληψίες και χορήγηση φαρμάκων, αλλά και την αλλαγή των επιθεμάτων.

α) Όσο αφορά την πρόσβαση στον Κύριο Χίκμαν, η σύσταση από τους ειδικούς είναι η χρήση ειδικών ‘κουμπωμάτων’ που διατηρούν το κύκλωμα κλειστό. Δηλαδή; θα ρωτήσει ο μικρός μας πρίγκηπας. Είναι σημαντικό να κρατάμε τον δρόμο κλειστό για τα μικρόβια που προσπαθούν να  μπουν μέσα στο σωληνάκι μας, τον Κύριο Χίκμαν. Τα κλειστά συστήματα (βλέπε εικόνα) παραμένουν συνεχώς κλειστά και κρατάνε τα μικρόβια μακριά. Χρειάζεται μόνο να τα απολυμαίνουμε σωστά πριν βάλουμε τη σύριγγά μας για αιμοληψία ή χορήγηση φαρμάκων. Δηλαδή να τα τρίβουμε για 15 δευτερόλεπτα με γάζα που έχει αντισηπτικό και υποχρεωτικά να αφήνουμε να στεγνώσει για άλλα 15 δευτερόλεπτα πριν συνδέσουμε τη σύριγγα.

β) Η «πονεμένη» ιστορία αλλαγής των επιθεμάτων επίσης χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και εκπαίδευσης. Θυμηθείτε κι εδώ πως όσο πιο συχνά αλλάζουμε το επίθεμα, δηλαδή κάνουμε χειρισμούς στο σημείο εξόδου του Κυρίου Χίκμαν, τόσο αυξάνουμε την πιθανότητα να τον μολύνουμε. Οι ειδικοί συστήνουν την αλλαγή των επιθεμάτων με γάζα κάθε 48 ώρες, ενώ τα αποστειρωμένα, διαφανή, ημιδιαπερατά επιθέματα κάθε βδομάδα. Προσοχή: Αλλάζουμε αμέσως τα επιθέματα που λερώθηκαν ή έχουν ξεκολλήσει.

γ) Τέλος, όσο κι αν είμαστε κολλητοί με τον Κύριο Χίκμαν, μιας και έχουμε μοιραστεί μαζί του τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τον αποχωριστούμε όσο πιο γρήγορα γίνεται. Η παρουσία του και μόνο αυξάνει τον κίνδυνο λοίμωξης, κάτι που δεν το θέλουμε. Έτσι όταν πια δεν χρειάζεται συχνή χορήγηση φαρμάκων και αιμοληψιών ζητάμε από τον Κύριο Χίκμαν να πάρει το καπελάκι του και να φύγει, με την ευχή να μην τον ξανασυναντήσουμε ποτέ στη ζωή μας. 

Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω τη σημασία της σωστής εφαρμογής υγιεινής των χεριών. Σε όλες τις παραπάνω διαδικασίες ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΜΕ ΥΓΙΕΙΝΗ ΤΩΝ ΧΕΡΙΩΝ.

TIPS

• Όταν έρχεται κάποιος να "πειράξει" τον φίλο σου Χίκμαν του ζητάς ΠΡΩΤΑ να ΠΛΥΝΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ.
• Όταν θέλουμε να κάνουμε μπάνιο, τοποθετούμε ένα αδιάβροχο επίθεμα πάνω από το κανονικό μας επίθεμα και έτσι δε βρέχεται να ξεκολλήσει και διατηρείται τουλάχιστον μία βδομάδα.
• Δε βάζουμε αντιβιοτικές αλοιφές στο σημείο εξόδου του Κυρίου Χίκμαν γιατί μπορεί να προκληθούν μυκητιάσεις, ενώ συγχρόνως κάνουμε τα μικρόβια πιο ανθεκτικά στα αντιβιοτικά.
• Πριν τοποθετήσουμε το καινούριο επίθεμα καθαρίζουμε το σημείο εξόδου με σπειροειδείς κινήσεις και αφήνουμε να στεγνώσει το αντισηπτικό.

Ο Κύριος Χίκμαν λοιπόν, αυτός ο περίεργος τύπος που μπαίνει ξαφνικά στη ζωή μας και όμως γίνεται πολύτιμος. Την ίδια στιγμή που μας ενοχλεί η παρουσία του, παλεύουμε με νύχια και με δόντια να τον κρατήσουμε πάνω μας και τρέμουμε μήπως μας πάθει κάτι και χρειαστεί να τον αποχωριστούμε κατά τη διάρκεια της θεραπείας…

Γράφει ο Αικατερίνη Μουγκού

Πηγή: https://www.paidiatriki.gr

Είμαστε όλοι γονείς του Τάκη…

O Tάκης… 

Αυτό που θα διαβάσετε, είναι μια αφιέρωση που έγραψε η Κατερίνα για την προσπάθεια της καλής της φίλης που αγωνίζεται να μεγαλώσει αξιοπρεπώς το αυτιστικό παιδί της. 

Όταν ήμουν στην Έκτη Δημοτικού έγινε κάτι μαγικό…. γνώρισα τον Τάκη! Ο Τάκης ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, κάποια χρόνια μεγαλύτερος μου. Ήταν η μασκότ της περιοχής με την κακή, κάκιστη έννοια…. Τα παιδιά τον κορόιδευαν… Οι μεγάλοι τον κορόιδευαν, όλοι τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν κι έκαναν πλάκα με τον Τάκη. Με τον τρόπο που μιλούσε ή προσπαθούσε να μιλήσει, με τις άναρθρες κραυγές του, με τις άτσαλες κινήσεις και τους μανιερισμούς του, με το γέλιο του και το ορθάνοιχτο στόμα του. Κι εκείνος γελούσε ακόμη περισσότερο προκαλώντας ακόμη περισσότερο τις κοροϊδίες και τα πειράγματα.

  

Ήταν η πρώτη ημέρα στην Έκτη τάξη και θυμάμαι την μαμά του Τάκη, να τον κρατά από το χέρι ολόκληρο άντρα και να μιλά με το δάσκαλο. Έκλαιγε, έκλαιγε γοερά και θυμάμαι μια φράση που άκουσα στα κλεφτά «θα γονατίσω εδώ μπροστά σας, να σας φιλήσω τα πόδια. Σας ικετεύω, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ»…. Δεν το ήξερα τότε, μα έβλεπα μια Ικέτιδα…

Αμέσως μετά ο Τάκης μπήκε στην τάξη με το δάσκαλο κι έγινε χαμός. Γέλια, φωνές, λες κι ήρθε το τσίρκο… Ο δάσκαλος δεν μας μάλωσε, δεν είπε τίποτε… έβαλε τον Τάκη να καθίσει στο πρώτο θρανίο και μας ανακοίνωσε πως κάθε λίγες ημέρες ένα νέο παιδί από όλους εμάς θα καθόταν δίπλα στον Τάκη και θα είχε την ευθύνη του, έτσι ώστε ο Τάκης να μην χάνει τα μαθήματα, να βρίσκει τα μολύβια και να μαζεύει τα πράγματα του, να έχει βοήθεια στο διάβασμα…. Φρίξαμε! Θα καθόμασταν μαζί με τον Τάκη; Μα ο Τάκης έχει σάλια. «Θα του μάθετε να τα σκουπίζει». Μα ο Τάκης μας πειράζει, μας χτυπάει, μας ενοχλεί. «Θα σταματήσετε να τον πειράζετε, να τον χτυπάτε, να τον ενοχλείτε». Μα ο Τάκης δεν ξέρει να διαβάζει καν… «Θα τον βοηθήσετε εσείς, να μάθει να διαβάζει…»

 

Κι έτσι εκείνη η τάξη στην Έκτη Δημοτικού εκείνη την αξέχαστη χρονιά… ανέλαβε τον Τάκη. Κάθισα κι εγώ μαζί του σαν ήρθε η σειρά μου και τον θυμάμαι τόσο χαρούμενο και γελαστό, τόσο γενναιόδωρο για τη βοήθεια, τόσο αγωνιστή και τόσο ευτυχισμένο… για πρώτη φορά! Θυμάμαι να προσπαθώ να τον κάνω να πει το όνομα μου κι όταν τα κατάφερε τι απίθανο ήταν εκείνο το χειροκρότημα και το άναρθρο δυνατό του γέλιο με το λαμπερό πρόσωπο θα μου μείνει αξέχαστο!  Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης είχε μάθει να διαβάζει, μάζευε τα πράγματα του και πάντα ερχόταν προετοιμασμένος για την επόμενη ημέρα και το πιο σημαντικό είχε φίλους. Έπαιζε μαζί με τα αγόρια ποδόσφαιρο και με τα κορίτσια κυνηγητό κι αν και ήταν άτσαλος και αργός πάντα ήταν μαζί μας στα ομαδικά παιχνίδια. Έκανε για πρώτη φορά παρέλαση, περήφανος κι όλοι τον χειροκροτούσαν παρόλο που έχανε το βήμα του, επιτέλους αποδεκτός μπροστά σε όλους εκείνους που τον είχαν σαν παιχνίδι. 

Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης ήταν ο προστατευόμενος μας, κανείς δεν τον πείραζε, κανείς δεν τον ενοχλούσε, δεν ανεχόμασταν λέξη για εκείνον… Ο Τάκης είχε γίνει από ιδιαίτερος ξεχωριστός… Σπάνιος κι ήταν δικός μας και νιώθαμε κι εμείς ξεχωριστοί μαζί του. Την τελευταία ημέρα στο σχολείο, θυμάμαι την μαμά του Τάκη. Κρατούσε στα χέρια της τα χέρια του δασκάλου, είχε το πρόσωπο της κολλημένο σε εκείνα τα ντροπαλά του χέρια, τα φιλούσε κι έκλαιγε κι έκλαιγε με λυγμούς, ψιθυρίζοντας «ευχαριστώ, ευχαριστώ…».

 

Ήταν η τελευταία του χρονιά στο σχολείο… η Έκτη Δημοτικού. Δεν πήγε ποτέ στο γυμνάσιο ο Τάκης… Η μαμά μου ακόμη τον θυμάται και κλαίει κι ακόμη θυμόμαστε εκείνον το δάσκαλο, τον καταπληκτικό εκείνο άνθρωπο που μας έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει ένας δάσκαλος… Μας έκανε υπεύθυνους ανθρώπους. Μας έκανε ανθρώπους! Εκείνον τον απίθανο μπουρλοτιέρη που έβαλε φωτιά στα όνειρα μας… Δραγανίδης ήταν το όνομα του. Δεν έχω γράψει ποτέ μου ονόματα μα θα κάνω μιαν εξαίρεση για αυτόν τον ξεχωριστό παιδαγωγό. Ο κύριος Δραγανίδης… νέος, ξανθός, μουσάτος, ψηλός, αδύνατος κι όμορφος, σαν το Χριστό τον ίδιο. Όπου κι αν είσαι δάσκαλε, καλή σου ώρα και σε ευχαριστώ!

 
Πριν λίγα χρόνια γεννήθηκαν τα παιδιά μας κι ήμασταν ευτυχισμένοι πολύ…. μα για ένα αγαπημένο μας ζευγάρι η ευτυχία είχε πίκρα και πόνο όταν διαπιστώθηκε πως ο πανέμορφος γιος τους μεγαλώνοντας ανέπτυσσε κάποιες ιδιαιτερότητες στην νοητική και κινητική του ανάπτυξη… Ο δρόμος είναι ατελείωτος για το γονιό… μα όλα τα μπορεί για το παιδί του. Μαθαίνει πως ο δρόμος έχει αγώνα και προχωρά προσπερνώντας εμπόδια… ιδιαίτερα στη χώρα μας κι εκεί που όλα μπαίνουν σε ένα ρυθμό και ο γονιός χαλαρώνει λίγο, έρχεται η ώρα το παιδί να μπει στην Δημόσια Εκπαίδευση… και ο γονιός να γίνει, η μαμά του Τάκη! 

Έτσι με φρίκη διαπιστώσαμε εν έτη 200και πολύ κάτι… γονείς να μαζεύουν υπογραφές για να φύγει από τα νήπια το ιδιαίτερο παιδί που ρίχνει το επίπεδο Χάρβαρντ των παιδιών τους… Ένα παιδί γελαστό κι ήσυχο, χωρίς ίχνος επιθετικότητας, που το μόνο του έγκλημα ήταν πως ήταν αργό και καθυστερούσε το ρυθμό στην τάξη. Και ξαφνιαστήκαμε ακόμη περισσότερο, γιατί αυτοί οι γονείς που έβαλαν τις υπογραφές τους… δεν μας ήταν άγνωστοι. Ζήσαμε τους φίλους μας να αντιστέκονται, να παλεύουν με ένα θηρίο… Το σύστημα και το σύστημα να νικά… ξανά και ξανά! Ζήσαμε δασκάλους μικρούς, μικρότερους των περιστάσεων, να μην θέλουν να παλέψουν για ένα παιδί που έχει ανάγκη, πολλή μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα νήπια του επιπέδου Χάρβαρντ, που ήξεραν κιόλας να κόβουν, να κολλούν και να λένε βου – α, βα! πολύ πιο γρήγορα από εκείνον… τον μικρό ξεχωριστό γιο των φίλων μας…

Kαι τα κατάφεραν! Τον έδιωξαν… Και οι γονείς συντετριμμένοι σαν τη μαμά του Τάκη έψαχναν να βρουν κάποιον… κάποιον γενναίο, κάποιον με όραμα… κάποιον άνθρωπο… Και βρήκαν. Βρήκαν πολλούς! Γιατί υπάρχουν… 

Θυμάμαι τη φίλη μου, τη μαμά, με πόση αξιοπρέπεια να στέκεται μπρος μου με τα μάτια θολά λέγοντας μου «Κάθε αρχή της χρονιάς ο ίδιος αγώνας… Κάθε αρχή της χρονιάς τρέμω..» Τρέμει γιατί στη χώρα αυτή δεν υπάρχει σχέδιο ή πρόγραμμα για τους ιδιαίτερους ανθρώπους. Ελπίζεις να πέσεις σε καλό δάσκαλο, σε καλό διευθυντή, σε καλό άνθρωπο… Το αγόρι μας τα κατάφερε κι έμαθε να γράφει και να διαβάζει και να μιλάει και να λύνει μαθηματικές ασκήσεις, γιατί έχει για μαμά, «τη μαμά του Τάκη», και για δασκάλους ανθρώπους με Α κεφαλαίο…. 

Όμως… όλα αυτά τα έγραψα για άλλο λόγο… γιατί έρχεται η ώρα του θερισμού και μπορεί να γεννήσεις ένα φυσιολογικό υγιέστατο πανέμορφο στα μάτια σου παιδί μα να είσαι προσεκτικός και ταπεινός… γιατί η ζωή έχει γυρίσματα πολλά. Τα παιδιά βρίσκουν τον τρόπο να περιθωριοποιήσουν, να κοροϊδέψουν, να ταπεινώσουν… και σήμερα μπορεί να είναι διαφορετικός ο Τάκης, μα αύριο ποιος ξέρει ίσως να είναι διαφορετικό το δικό μας παιδί…. 

Για πολλούς και ασήμαντους λόγους… Δε χρειάζεται να είναι κάτι σοβαρό, μην νομίζουμε πως μόνο τα σοβαρά μας κάνουν ιδιαίτερους… Στα μάτια των παιδιών, το δικό μας παιδί, μπορεί να είναι διαφορετικό, ή ιδιαίτερο γιατί έχει μακριά μαλλιά, γιατί μιλά πολύ αργά ή πολύ γρήγορα, γιατί τσεβδίζει, γιατί κλαίει πολύ ή γιατί είναι φωνακλάδικο, γιατί είναι φαφούτικο, γιατί είναι γκρινιάρικο, γιατί παριστάνει το μάγκα, γιατί είναι κοντύτερο ή ψηλότερο από τα παιδιά της ηλικίας του, γιατί είναι παχουλό, ή πολύ αδύνατο, γιατί δεν μπορεί να τρέξει γρήγορα, γιατί δεν μπορεί να βάλει καλάθι στο μπάσκετ, γιατί το θεωρούν άσχημο, γιατί δεν μπορεί να διαβάσει το ίδιο καλά ή γρήγορα με τα υπόλοιπα παιδιά, γιατί δυσκολεύεται στα μαθήματα, γιατί είναι πιο σκούρο το δέρμα του ή πιο ανοιχτό… ποιος ξέρει;

Τα παιδιά βρίσκουν λόγους για να γίνουν σκληρά με τη διαφορετικότητα και τότε… θα έρθει η σειρά μας να νιώσουμε το περιθώριο μέσω του παιδιού μας…. Θα νιώσουμε τον πόνο και την απόγνωση και τότε θα γίνουμε «η μαμά του Τάκη» και ίσως αυτό να είναι παροδικό μιας και το παιδί μας μπορεί να αλλάξει, να ψηλώσει, να αδυνατίσει, να κόψει τα μαλλιά του και να μην είναι πια διαφορετικό… όμως ο Τάκης θα είναι για πάντα Τάκης κι η μαμά του θα έχει για πάντα να αντιμετωπίζει γονείς σαν εμάς που θεωρούμε τα παιδιά μας ανώτερα και σημαντικότερα και μπορεί να ξεχάσουμε πως είμαστε άνθρωποι και να γίνουμε… κάτι άλλο. Τότε θα έχει έρθει για εμάς η ώρα του θερισμού… 

Όχι, η ζωή δεν εκδικείται, η ζωή εκπαιδεύει και για κάποιους, ήρθε… η ώρα της εκπαίδευσης. Η ζωή θα βρει τρόπο να μας εκπαιδεύσει… κι ας μην χρειαστεί αυτό να γίνει με πόνο. Οπότε ας κάνουμε χρήσιμη μια σκληρή εμπειρία, ας εκπαιδευτούμε κι ας εκπαιδεύσουμε κι εμείς τα παιδιά μας στο να αποδέχονται την διαφορετικότητα. Μόνον έτσι θα μάθουν να αναγνωρίζουν την περιθωριοποίηση για να την αποφεύγουν είτε ως θύτες, είτε ως θύματα, είτε ως απλοί παρατηρητές. 

Έχε το νου σου λοιπόν, γιατί όλα στη ζωή αλλάζουν… Να το θυμάσαι κάθε φορά που δεν θέλεις έναν Τάκη να σταθεί δίπλα στο τέλειο πλάσμα σου… Να θυμάσαι πως ίσως έρθει η στιγμή να δοκιμαστείς και να δοκιμαστείς σκληρά, πολύ σκληρότερα από όσο αξίζει σε άνθρωπο και σε γονιό και… τι θα γίνει τότε; Τι θα γίνει αν το πλάσμα σου σταματήσει να είναι «τέλειο»; Τι θα γίνει αν η ζωή θελήσει εσύ αύριο να είσαι η «μαμά του Τάκη»; Ικέτιδα στα πόδια ενός ξένου; 

Με τεράστιο σεβασμό στις μαμάδες του κάθε Τάκη και πάνω από όλα σε εσένα… φίλη, γενναία μαμά του γενναίου σου παιδιού…. Καλό μήνα αγαπημένοι… Αισθάνομαι πελώρια συγκίνηση σήμερα με αυτό το θέμα που ανακίνησε μνήμες και συναισθήματα πολλά…

Είμαστε όλοι γονείς του Τάκη… 

Κατερίνα 

Πηγή: http://www.superdad.gr

Το Άργος πενθεί τον μικρό του ήρωα Γιαννάκη Μανό

Ο μικρός Γιάννης Μανός, 8 χρονών, πολέμησε σκληρά με το καρκίνο αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. 

Έφυγε από τη ζωή το βράδυ της Δευτέρας (1/8) σκορπίζοντας θλίψη όχι μόνο την οικογένειά του αλλά και σε ολόκληρη την αργολική κοινωνία που συμπαραστάθηκε όλο αυτό το διάστημα ηθικά αλλά και υλικά στον αγώνα που έδινε στα νοσοκομεία της Ελλάδας και της Γερμανίας. 

Έπειτα από μάχη 2,5 χρόνων μια μια επιθετική μορφή καρκίνου ο μικρός μετακόμισε τελικά για τη γειτονιά των αγγέλων.

Η αδελφή του Ρούλα έγραψε:

Ένας Ήρωας απόψε έγινε Άγγελος !!! Πολέμησε σκληρά με όλα τα κακά “τέρατα” που του επιτέθηκαν, με όλα όσα θέλανε να τον ρίξουν κάτω αυτά τα 2,5 χρόνια και πάντα νικούσε !!! Ο Γιαννάκης μας όμως αυτή τη φορά ήταν πιο αδύναμος και δεν τα κατάφερε.. δυστυχώς!
 

Τώρα, ξεκουράζεται και τρέχει παίζοντας με όλα τα υπόλοιπα Αγγελάκια που βρίσκονται εκεί ψηλά! Ήρωά μας, μικρούλη μας καλό παράδεισο άγγελε μας, ήρθε η ώρα να ηρεμήσει και να γαληνεύσει η ψυχούλα σου !!!

Μαθαίνουμε για τον Μέγα Αλέξανδρο…

«Εγώ: Πωπω πόσο παλιά εποχή! Γιάννη μου, θα μπορούσες να ζήσεις εκεί;

  Γιάννης: Εγώ πιστεύω θα ήμουν ο καλήτελος ιππότης του Μέγα Αλέσανδλου! »

Καλό σου ταξίδι μικρέ ιππότη πολέμησες δυνατά…

Πηγή: https://argonafplia.gr