Κερδίζοντας τον καρκίνο με την αγάπη της οικογένειας μας και των φίλων μας! (Βίντεο animation)

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (ICCCPO), για την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης για τις παιδικές νεοπλασίες (καρκίνο), ψάξαμε και βρήκαμε στο διαδίκτυο ένα πολύ συγκινητικό βίντεο, ένα συναρπαστικό βίντεο με πολύ γλυκά και δυνατά μηνύματα για τη δύναμη της αγάπης, που είναι πολύ μεγαλύτερη από το φόβο και μπορεί να νικήσει ακόμα και τον καρκίνο.

Πρόκειται για μία ταινία κινουμένων σχεδίων (3D Animation) 3 λεπτών που μας αφηγείται την ιστορία της Νίνα, ενός μικρού αλλά γενναίου κοριτσιού, που καταφέρνει να νικήσει τον καρκίνο με τη φροντίδα και την ενθάρρυνση των ανθρώπων που την αγαπούν, με την υποστήριξη της οικογένειας της, των φίλων της αλλά και ολόκληρης της νοσοκομειακής ομάδας!

Η ταινία μικρού μήκους, αποτέλεσμα μιας βραζιλιάνικης συνεργασίας μεταξύ WMcCann, Zombie Studio και Loud, έγινε για λογαριασμό του Νοσοκομείου Cancer De Barretos στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, ενός διεθνούς φήμης κέντρου θεραπείας για τον καρκίνο των παιδιών, για να ανακοινώσει την μετονομασία του σε Hospital de Amor (Νοσοκομείο της Αγάπης). Η μετονομασία αυτή έγινε με κύριο σκοπό να διαδοθεί το μήνυμα ότι η καταπολέμηση του καρκίνου είναι ευκολότερη όταν το άτομο περιβάλλεται από την αγάπη.

Hospital De Amor
Love Never Let Us Down

Η ταινία ξεκινάει με την μικρή Νίνα να παίζει χαρούμενα και ανέμελα στη φύση με το αγαπημένο κατοικίδιο της, τον σκύλο της, όταν ξαφνικά μία αδιαθεσία την οδηγεί… στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Εκεί ο γιατρός ανακοινώνει στους γονείς της τη διάγνωση του καρκίνου και την έναρξη της παρεμβατικής και θεραπευτικής διαδικασίας που πρέπει να ακολουθήσουν…

Σε αυτό το σημείο της ταινίας με μία χαρακτηριστική «πτώση», ξεκινά το ταξίδι της μικρής Νίνα… ένα ταξίδι δύσκολο, εξουθενωτικό και επίπονο, ένα ταξίδι φόβου. Η Νίνα είναι σαν να χάνει τη γη κάτω απ’ τα πόδια της… και να βυθίζεται στο άγνωστο.

Όμως η οικογένεια της, οι φίλοι της-ο σκύλος της, ο γιατρός της και όλο το νοσοκομείο-φροντιστές είναι εκεί δίπλα της για να τη βοηθήσουν, να της συμπαρασταθούν. Δρουν ως μπαλόνια αγάπης που την στηρίζουν συναισθηματικά, σωματικά και ιατρικά… και τα καταφέρνουν, επειδή η αγάπη δεν μας αφήνει να πέσουμε κάτω!

Η ταινία είναι χωρίς διαλόγους, υπό την υπόκρουση του soundtrack «Heart Full Of Love».
Το τραγούδι, που γράφτηκε ειδικά για την ταινία, τραγουδά η Αμερικανίδα τραγουδίστρια RebeccaPeters.

Το βασικό μήνυμα εμφανίζεται στο τέλος του βίντεο: «Η αγάπη είναι μεγαλύτερη από το φόβο»

Πηγή: https://parentsgo.kidsgo.com.cy

Έλληνας Γιατρός Παγκοσμίου φήμης από τη Νάξο βρήκε το φάρμακο για τη Λευχαιμία και υποκλίνεται ο πλανήτης!

Ο παγκοσμίου φήμης Dr. Εμμανουήλ Κατσάνης, Ναξιώτης γιατρός στο Banner – University Medical Center Tucson ανακάλυψε και χρησιμοποιεί μια καινούργια μέθοδο κατά της Λευχαιμίας, βάσει της οποίας βελτιώνονται τα ποσοστά επιβίωσης σε αφροαμερικανούς ασθενείς. Ο Dr. Εμμανουήλ Κατσάνης έχει καταγωγή από το Φιλώτι και οι γονείς του είναι ο Γιώργος και η Μαρία Κατσάνη.

Κατά τη διάρκεια των 2 τελευταίων ετών, ο Dr. Μανώλης Κατσάνης, ο οποίος εργάζεται στο Banner – University Medical Center Tucson, έχει εφαρμόσει µία µέθοδο θεραπείας, που µόλις πρόσφατα έγινε αποδεκτή στις Ηνωµένες Πολιτείες Αµερικής, και η οποία µειώνει το χάσµα ανάμεσα στους λευκούς και µη ασθενείς. Ονοµάζεται «haploidentical µεταµόσχευση, ή για συντοµία «haplo» ( από την ελληνική λέξη «απλό»). Αυτή η µέθοδος κάνει εφικτή τη µεταµόσχευση µε δότη που είναι ηµισυµβατός σε σχέση µε τα ανθρώπινα λευκοκυτταρικά αντιγόνα ( HLA ) αντί για πλήρως συµβατό δότη. Όποια µέθοδος µεταµόσχευσης και αν χρησιμοποιηθεί είναι σηµαντικό να αναζητηθεί ένας δότης µε ανθρώπινα λευκοκυτταρικά αντιγόνα παρόµοια µε αυτά του ασθενή. Τα συµβατά αντιγόνα ξεγελούν τον οργανισµό που καλωσορίζει τα βοηθητικά ξένα κύτταρα και δεν επιτίθενται σ αυτόν.

Ας δούμε τι επισημαίνει το άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην εφημερίδα Arisona Dαily star και μιλάει για τον γιατρό που βρήκε τον τρόπο να θεραπεύσει την λευχαιμία… Και βέβαια να ευχαριστήσουμε την κα Χάιδω Μουστάκη που προχώρησε στην ανάρτηση της είδησης στην προσωπική της ιστοσελίδα στα social media αναδεικνύοντας την δύναμη ενός ακόμη Ναξιώτη που διαπρέπει στο εξωτερικό

«Εάν κάποιος διαγνωστεί µε λευχαιµία (καρκίνος του αίµατος) και είναι αφροαμερικανός τότε θα έχει λιγότερες πιθανότητες να βρει έναν συµβατό δότη µυελού των οστών για να τον βοηθήσει να απαλλαγεί από αυτή την ασθένεια. Οπως αναφέρει ο Dr Κατσάνης: «Η halpo είναι σχετικά νέα µέθοδος και είναι εντυπωσιακή για µας, γιατί εχούνε ενδείξεις ότι θα προσφέρει βοήθεια στη κοινωνία µας που αποτελείται από πολλές µειονότητες διότι έχει πραγµατικά αυξήσει την επιβίωση τους”.

Ο Dr. Μανώλης Κατσάνης είναι επίσης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα; στο τμήμα της Παιδιατρικής, Παθολογοανατομίας, Παθολογίας και της Αμοσιοβιολογίας στο Louise Thomas Chair στην Παιδιατρική Αντικαρκινική Έρευνα και Διευθυντής Κλινικής του τμήματος Παιδιατρικής Αιματολογίας Ογκολογίας. Ανέλαβε τη θέση διευθυντή στο University Medical Center στο Πρόγραμμα Μεταμόσχευσης Αίματος και Μυελού των Οστών το 2012. Εκτός από την εισαγωγή και εφαρμογή της haplo στη Τούσον ο Dr.Κατσάνης έχει αρχίσει μια κλινική μελέτη βασισμένη στην έρευνα των ποντικιών, που δημοσιεύτηκε το 2016, για να δοκιμάσει μια πιο αποτελεσματική και ασφαλή χημιοθεραπεία.

Επί του παρόντος οι γιατροί χρησιμοποιούν ένα φάρμακο που λέγεται cyclophosphamide , αλλά το φάρμακο αυτό ενώ λειτουργεί πολύ καλά στο να εμποδίζει τα βλαστοκύτταρα του φότη από το να επιτίθενται στον οργανισμό του δέκτη, ωστόσο εμποδίζει τα κύτταρα του δότη από το να επιτεθούν και στη λευχαιμία.

Το φάρμακο που ο Δρ.Κατσάνης δοκιμάζει και που ονομάζεται Bendamustine, δεν παρουσιάζει αυτές τις υπερβολικές αντιδράσεις και επιδράσεις στα ποντίκια και προσδοκά να αποδείξει ότι το ίδιο θα συμβεί και στους ανθρώπους.

Εύρεση δότη

Ιδανικά ένας ασθενής θα µπορούσε να είχε έναν τέλεια συµβατό δότη από τα βιολογικά του αδέλφια. Όταν όµως αυτό δεν είναι εφικτό, οι γιατροί αναζητούν συµβατότητα εκτός οικογενείας. Εάν ούτε αυτό καταστεί δυνατό, τότε χρησιµοποιούν βλαστοκύτταρα από δότη µε ένα- αντιγόνο ασυµβατό για να πετύχουν µία σχεδόν τέλεια συµβατότητα.

Οι ασθενείς είναι πιο πιθανό να βρούν συµβατότητα ανάµεσα σε οµάδες ανθρώπων της δικής τους φυλής ή εθνικότητας διότι τα αντιγόνα κληρονοµούνται. Οι µειονότητες δυσκολεύονται να βρουν συµβατότητα, για ποικίλους λόγους όπως είναι η έλλειψη εθελοντών εγγεγραμμένων στο Εθνικό Πρόγραµµα Δοτών Μυελού των Οστών (NMDP). Και καθώς η λίστα των δοτών τελικά καθρεφτίζει τον πληθυσµό της Αµερικής, στην περίπτωση κατά την οποία υπάρχει ένα αντιγόνο ασύµβατο, είναι σηµαντικό για τις µειονότητες να έχουν υπερεκπροσώπηση καθώς υπάρχει µεγαλύτερη παραλλαγή αντιγόνων εντός του πληθυσµού των µειονοτήτων απ αυτόν των λευκών, σύµφωνα µε το NMDP, πράγµα που έχει προκληθεί από τη γενετική ανάµειξη οφειλόµενη στη µετανάστευση και στον αποικισμό (Μονίμων διαμένων μεταναστών).

Κι εδώ έρχεται η βοήθεια από τη «haplo», η οποία µπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν εναλλακτική µέθοδος. Τα πλεονεκτήµατα της είναι ότι µπορεί να προσφέρει περισσότερες επιλογές στις µειονότητες, στην περίπτωση που πρέπει να καταφύγουν σε µία µεταµόσχευση και όταν δεν µπορούν να βρουν γρήγορα έναν µη συγγενή δότη. Επειδή οι άνθρωποι, κληρονοµούν από κάθε γονέα τους µόνο ένα σύνολο από ανθρώπινα αντιγόνα λευκοκυττάρων πάντα θα είναι µισή η συμβατότητα. Επίσης, υπάρχει πάντα 50% πιθανότητα να είναι ηµισυµβατός ένας αδελφός/ή, ένα 25% πιθανότητα να υπάρξει τέλεια συµβατότητα και ένα 25% πιθανότητα να έχουν κληρονοµήσει τα αδέλφια αντίθετα αντιγόνα. Υπάρχουν όµως πολλά, λιγότερο σηµαντικά ανθρώπινα λευκοκυτταρικά αντιγόνα τα οποία δεν εξετάζονται και οι ασθενείς είναι πιο πιθανό να µοιραστούν αυτά µε µέλη της οικογένειας τους παρά από δότες µη συγγενείς.

«Αυτό είναι ένα ακόµα πλεονέκτημα του haplo «, τονίζει ο Dr.Κατσάνης.

Η 17 χρονη ασθενής του Maiyah είναι αθλήτρια και γυµναζόταν από µικρή. Κάποια στιγµή η µητέρα της διαπίστωσε ότι οι αδένες στο λαιµό της κόρης της ήταν λίγο πρησμένες! Μετά από εξετάσεις αίµατος, τον Ιούλιο του 2016 βγήκε το πόρισµα ότι η Maiyah έπασχε από Χρόνια Μυελογενή Λευχαιµία η οποία επιτίθεται συνήθως µόνο σε µεγαλύτερους ανθρώπους. Μετά από λίγες µέρες άρχισε τη χηµειοθεραπεία µε χάπια. ´Οµως εξ αιτίας µιας µετάλλαξης ,όλα τα είδη των χηµειοθεραπειών που έπαιρνε από το στόµα, για µήνες, δεν είχαν αποτέλεσµα! Όλη αυτή η διαδικασία ήταν σκληρή διότι δεν είχε ακόµα παρουσιάσει κανένα σύµπτωµα της ασθένειας. Το Δεκέµβριο του 2016 όµως συνειδητοποίησε η οικογένεια ότι η µόνη ελπίδα θεραπείας ήταν η µεταµόσχευση µυελού των οστών κι έτσι άρχισαν να αναζητούν δότη. Πρώτα έψαξαν ανάµεσα στα µέλη της οικογένειας. Όµως ο 19χρονος αδελφός της δεν ήταν καθόλου συµβατός και ετσι αναζήτησαν έναν µη συγγενή δότη. Επειδή όµως η οικογένεια της Maiyah ήταν µαύροι και η πιθανότητα να βρουν συµβατό δότη ήταν περιορισµένες, την Άνοιξη του 2017 απέτυχε η προσπάθεια εύρεσης δοτών µεταξύ συγγενών και φίλων της οικογένειας.

Οι Αριθµοί

Οι λευκοί ασθενείς έχουν 80% πιθανότητα να βρουν συµβατούς δότες ενώ οι Αφροαμερικανοί έχουν 40%. Επίσης οι λευκοί έχουν δραµατικά αυξηµένες πιθανότητες εύρεσης δοτών µε ένα-αντιγόνο συµβατό κατά 96%. Οι Ισπανόφωνοι, οι αυτόχθονες Αµερικάνοι και οι Ασιάτες έχουν 40% πιθανότητα εύρεσης συµβατού δότη και 80% πιθανότητα ή και λιγότερο για ένα-αντιγόνο ασυµβατό. Οι αφροαμερικανοί ασθενείς έχουν τις χειρότερες προοπτικές. Αυτοί έχουν πιθανότητα 20% για τέλειο δότη και 76% πιθανότητα να βρουν µία ασυµβατότητα από µη συγγενή, με βάση την εφημερίδα New England Journal of Medicine 2014.

Έπειτα από την άκαρπη αναζήτηση , η οικογένεια µαζί µε τον Dr.Κατσάνη αποφάσισαν να προχωρήσουν στην haplo µεταµόσχευση µε δότη τον πατέρα της Maiyah που ήταν ηµισυµβατός.

Η haplo μέθοδος είναι ακόμα νέα και μελετάται και οι πιο συντηρητικοί γιατροί είναι λιγότερο πιθανί να την εφαρμόσουν. Παρά ταύτα ο Dr.Κατσάνης πιστεύει ότι σε δέκα χρόνια η haplo θα χρησιμοποιείται πιο συχνά απ'ότι η αναζήτηση μη συγγενών δοτών. Τα αποτελέσματα της haplo είναι πλέον παρόμοια με συγγενείς και μη συγγενείς συμβατούς δότες>>, είπε ο Dr.Κατσάνης. Αυτός και συνάδελφοι του στο Banner UMC πιστεύουν ότι η haplo είναι προτιμότερη επιλογή από τις μεταμοσχεύσεις ενός- αντίγονου μη συμβατού, πράγμα που βασίζεται πάνω στα μέχρι τώρα αποτελέσματα τους.>> Αυτές οι μεταμοσχεύσεις είναι ένα θαύμα σε σχέση με αυτά που έχουμε καταφέρει να κάνουμε τα τελευταία δέκα χρόνια και μακάρι να υπήρχε σαν επιλογή σε παλαιότερους ασθενείς μας, οι οποίοι δυστυχώς δεν επέζησαν>>, είπε ο Dr.Κατσάνης.

Η κατάσταση της Maiyah ,την περίοδο της µεταµόσχευσης ήταν πολύ κακή καθώς ήταν πολύ άρρωστη εξ αιτίας υψηλών δόσεων χηµειοθεραπείας που της χορηγήθηκαν. Έµεινε στο νοσοκοµείο επτά εβδοµάδες για τη µεταµόσχευση. Τον Ιούλιο 2017 όµως ήρθε η πολυπόθητη ανακούφιση της οικογένειας όταν ο Dr.Κατσάνης τους ανακοίνωσε ότι ο οργανισµός της κόρης τους είχε δεχτεί τα βλαστοκύτταρα. Μετά για ένα διάστηµα φορούσε µάσκα για να προστατευθεί απ τα µικρόβια και παρακολουθούσε τα µαθήµατά της online µέχρι που δυνάµωσε το ανοσοποιητικό της σύστηµα και πήγε ξανά στο σχολείο της. Η υγεία της έχει οµαλοποιηθεί και είναι σε ύφεση η νόσος χωρίς να υπάρχει καµία ένδειξη της. Ο Dr.Κατσάνης εξέτασε προσεκτικά τον κατάλογο µε την φαρµακευτική αγωγή της Maiyah και της ειπε ότι είναι καιρός να διακόψει ένα από τα πολλά χάπια που έπαιρνε και εκείνη ενθουσιασµένη άνοιξε το κουτάκι µε τα χάπια της και πέταξε εκείνα τα οποία δεν χρειαζόταν πλέον!!

Πηγή: https://fanpage.gr

ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ....Μια εθελόντρια 30 ετών...Ένας μοναδικός άνθρωπος!

Αλήθεια; Η Κα Μαρία; Η Κα Μαρία του παιδότοπου των εξωτερικών ιατρείων του ΟΤΑΚ (στο Αγλαϊα Κυριακού ), στο παιδοογκολογικό Ελπίδα;

Η Κα Μαρία που 30 χρόνια φρόντιζε εθελοντικά παιδιά και γονείς;...κάθε μέρα εκεί στον παιδότοπο από τις 9:00 μέχρι τις 15:00 περίπου, υποδεχόταν παιδιά και γονείς, γεμάτη αγάπη, ζεστασιά...σ'εκείνον τον παιδότοπο ζήσαμε τις πιο αληθινές αγκαλιές...Η Κα Μαρία είχε μια αγκαλιά για όλους μικρούς και μεγάλους και μια γλυκιά κουβέντα για να σου δώσει δύναμη!

"...δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα που για πρώτη φορά, μία μέρα πριν την διάγνωση, ήρθαμε στον παιδότοπο...περιμέναμε την σειρά μας για να κάνουμε μια εξέταση, δεν είχαμε συγκρατήσει το όνομα της...που να φανταστούμε τι μας περίμενε...23 Γενάρη 2013...

...τα χάσαμε , σαστίσαμε, χάσαμε την γη κάτω από τα πόδια μας...ξαφνικά ήμασταν ανάμεσα σε παιδάκια χωρίς μαλλιά...ο Άγγελος ενθουσιάστηκε με εκείνο το πελώριο καράβι playmobil που είχες πάνω στην ντουλάπα..."γιούπι εδώ θέλω να μείνουμε"...θυμάμαι γύρισες και με κοίταξες...δεν άκουσα λόγια αλλά μου μίλησες...

...από την πρώτη στιγμή η χημεία σας ήταν πολύ ιδιαίτερη... μας κοίταξες με κατανόηση και αμέσως κράτησες απασχολημένο με παιχνίδι τον Άγγελο....εσύ βλέπεις ήξερες τι επρόκειτο να ακολουθήσει...

...πόσες φορές ήρθες επίσκεψη στο δωμάτιο του νοσοκομείου για να δεις τον φίλο σου και να του φέρεις ένα από εκείνα τα παιχνίδια που μπορεί να είχε δει την προηγούμενη μέρα να κρατάει άλλο παιδάκι και να μην ήταν διαθέσιμο για τον ίδιο...γιατί ήξερες πόσο μεγάλη θα ήταν η χαρά του και γιατί θα σου χάριζε ένα από εκείνα τα ωραία χαμόγελα του....

...ήσουν πάντα εκεί...πόσα παιχνίδια και πόσα χαμόγελα με τον Άγγελο και με πόσα άλλα παιδιά...εσύ έμαθες στον Άγγελο να παίζει uno & domino και τα λάτρεψε! ...πόσες ώρες αναμονής στα εξωτερικά ιατρεία και εσύ παρέα μας...δεν ήθελες να βλέπεις κανένα παιδί στεναχωρημένο...μόνο αυτό σ'απασχολούσε...

..."πότε θα πάμε να παίξουμε με την Κα Μαρία" μου έλεγε συνέχεια...ακόμη και στο Λονδίνο σε αναζητούσε...αλλά και εσύ τον εκτιμούσες πολύ και μου έδειχνες την αγάπη σου...
...στεναχωρήθηκες πολύ όταν έμαθες τα κακά μαντάτα...
...με πήρες με τρεμάμενη φωνή να μου πεις ότι θα είναι για πάντα στις καρδιές μας...και έτσι ήταν... 3 χρόνια τώρα μου το δείχνεις...με τον τρόπο σου...με μια ευχή , μ'ένα λουλούδι ...ξέρεις εσύ...

...πριν λίγο έμαθα ότι έφυγες...αποφάσισες να φύγεις για να συναντήσεις τα "παιδιά" σου....
...ο Άγγελος θα είναι πολύ χαρούμενος σήμερα...πολλά παιδιά θα είναι χαρούμενα...πόσα παιχνίδια και πόσα χαμόγελα σε περιμένουν εκεί ψηλά..."

Μια εθελόντρια 30 ετών περίπου...

Ένας μοναδικός άνθρωπος! Ένας χαρακτήρας απλός, μια εξαιρετική κυρία με αξίες και ήθος... είχε τον τρόπο να μετατρέπει τον πόνο σε παιχνίδι , σε χαρά... τόσο αγαπητή σε όλους και ειδικά στα παιδιά μας...

Κα Μαρία έκανες να χαμογελούν τα παιδιά μας την ώρα της θεραπείας ... ήσουν η δύναμη και το χαμόγελο των παιδιών μας...ατελείωτες ώρες υπομονής ,  χαμόγελων και παιχνιδιών...και όλα αυτά στον παιδότοπο σου...πόσα σου χρωστάμε;

ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΨΥΧΗΣ! Μια ΕΘΕΛΟΝΤΡΙΑ με όλη τη σημασία της έννοιας του εθελοντισμού!

Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όλα όσα μας έδωσες , για όλα όσα μας δίδαξες...

Θα σε θυμόμαστε για πάντα με αγάπη, αυτή την αγάπη που απλόχερα μας έδωσες και ιδιαίτερα στα παιδιά μας....

Τώρα θα οργανώνεις τον παιδότοπο σου εκεί πάνω παρέα με όλα τα αγγελάκια που πέρασαν από τον παιδότοπο σου...πόση αγάπη, πόσα παιχνίδια και πόσα χαμόγελα σε περιμένουν εκεί ψηλά...

Κα Μαρία σας αγαπάμε...Θα μας λείψετε πολύ...καλό ταξίδι...να προσέχετε τα παιδιά μας...

Μαμά Κατερίνα

Ένα παιδί την ημέρα νοσεί από καρκίνο… Κι εσύ, μπορείς να του χαρίσεις τη ζωή…

Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται, μαθαίνοντας να παλεύουν από την κούνια τους. Ήρωες με φαλακρά κεφαλάκια, φουσκωμένες κοιλιές και μαχητικό βλέμμα. Πλάσματα, τα οποία δεν έχουν προλάβει καν να μάθουν τι θα πει ζωή, αλλά ξέρουν να παλεύουν πολύ καλά γι αυτήν…

Περίπου ένα παιδί τη μέρα, στην Ελλάδα, νοσεί με καρκίνο. Το ξέρω, έχεις σοκαριστεί. Το ίδιο κι εγώ. Τίποτα δεν αλλάζει όμως, αν απλά παραμείνουμε σοκαρισμένοι στο γεγονός και στον καναπέ μας.

To γνωρίζεις ότι πολλές φορές η επιβίωση των παιδιών αυτών, εξαρτάται από τόσο σένα όσο κι από μένα; Και ίσως αναρωτιέσαι τώρα πως… Η μετάγγιση αιμοπεταλίων για παράδειγμα, η προσφορά των αιμοπεταλίων δηλαδή, είναι απαραίτητη για τα παιδιά που παρουσιάζουν καρκίνο ή λευχαιμία…

Πολλοί από μας, στο άκουσμα και μόνο της λέξης , «καρκίνος» τρομάζουμε, παγώνουμε από φόβο, και ενώ πολλές φορές επιθυμούμε να βοηθήσουμε, αυτόματα κλεινόμαστε στο καβούκι μας, με την ελπίδα ότι έτσι θα προφυλάξουμε τον εαυτό μας, από το «κακό ή από τον «πόνο»…

Η αιμοπεταλιοαφαίρεση, όπως και η συνήθης αιμοδοσία, δεν είναι επώδυνη. Ένα ελαφρύ τσίμπημα στη φλέβα… Τι είναι ένα ελαφρύ τσίμπημα, μπροστά σε μια ανθρώπινη ζωή;

Αντέχετε να φανταστείτε, έστω και για μια στιγμή, τι θα κάνατε αν το δικό σας παιδί, υπέφερε στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου; Αν το δικό σας, παιδί ήταν αυτό που είχε ανάγκη από αιμοπετάλια; Είμαι βεβαία πως όχι… Γνωρίζετε πόσο παιδιά, παλεύουν να ενταχθούν στη λίστα του 85%, του ιάσιμου καρκίνου δηλαδή; Έστω και ένας από μας, μπορεί να σώσει ένα παιδί. Ένα παιδί μας δίνει την ευκαιρία, να γίνουμε καλύτεροι, να αυτοβελτιωθούμε, να νοιώσουμε χρήσιμοι και έτσι να απεμπλακούμε από προσωπικά αδιέξοδα… ακόμη κι εσύ που νοιώθεις κατάθλιψη ή μελαγχολία, να γνωρίζεις ότι μέσα από αυτή σου την πράξη, θα επέλθει η αλλαγή που προσμένεις, αφού θα «ξοδέψεις» αγάπη…

Ελάτε να σπάσουμε παρέα τους φόβους μας, κι ας προσφέρουμε ζωή και χαμόγελο στα παιδιά που τα έχουν ανάγκη… Κανένα παιδί δεν πρέπει να παλεύει μόνο του και να θυμάσαι ότι, κοινωνία που δε σώζει τα παιδιά της δεν αξίζει κιόλας να σωθεί…

• Υστερόγραφο: Η αιμοπεταλιοφαίρεση, είναι μια ειδική διαδικασία αιμοδοσίας που σας επιτρέπει, να προσφέρετε μόνο ένα στοιχείο του αίματος, τα αιμοπετάλια τα κύτταρα δηλαδή που βοηθούν να σταματήσει η αιμορραγία. Στο αίμα μας υπάρχει περίσσεια αιμοπεταλίων και πολλά από αυτά μπορούν να αφαιρεθούν χωρίς καμία παρενέργεια στο δότη. Τα αφαιρεθέντα αιμοπετάλια αποκαθίστανται σε λίγες μέρες…

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα www.bloode.org και δείτε όλες τις ενεργές εκκλήσεις που έχουν ανάγκη για αιμοπετάλια. Όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο… Ο καθένας με το δικό του τρόπο κι όλοι για το καλύτερο….

Της Έλλης Αυξεντίου 

Πηγή: https://hellasjournal.com

... Όταν ο καρκίνος στοχεύει παιδιά

Όταν ο καρκίνος χτυπάει μικρούς αγγέλους, ακόμα και οι πιο σκληροί άνθρωποι λυγίζουν. Σοκάρει η εικόνα ενός παιδιού χωρίς μαλλιά, με βλέμμα απορημένο γιατί δεν κάνει ότι τα άλλα παιδιά που παίζουν ανέμελα και εντυπωσιάζει η δύναμη των μικρών ηρώων που παλεύουν για τη ζωή τους και δείχνουν την ανεξάντλητη ελπίδα τους για ζωή.

Ο καρκίνος είναι η μάστιγα του αιώνα, με συνεχώς αυξανόμενα ποσοστά, και δεν εξαιρεί ούτε την ηλικιακή ομάδα των παιδιών με συχνότερους τύπους την λευχαιμία, τους εγκεφαλικούς όγκους, το νευροβλάστωμα,  όγκος Wilms και τους όγκους των οστών. Ο παιδικός καρκίνος αποτελεί σήμερα την δεύτερη αιτία θανάτου στα παιδιά μετά τα ατυχήματα, αλλά την πρώτη αιτία λόγω ασθένειας. Η διάγνωση ενός σοβαρού νοσήματος όπως ο καρκίνος προκαλεί έντονη ψυχολογική φόρτιση τόσο στο παιδί όσο και σε όλη την οικογένεια. Η εισαγωγή ενός παιδιού στο νοσοκομείο αποτελεί μια από της πιο σοβαρές ψυχοτραυματικές  εμπειρίες. Οι μαρτυρίες γονιών που δηλώνουν ότι «τα πρώτα συναισθήματα που νιώθεις όταν μαθαίνεις ότι το παιδί σου έχει καρκίνο είναι απελπισία και φόβος», φανερώνουν την έντονη ανάγκη για ψυχολογική στήριξη όλων των μελών της οικογένειας. Ποιες είναι όμως οι ψυχικές επιπτώσεις για το παιδί; και πως μπορεί ένας γονέας να βρει δύναμη να στηρίξει το παιδί του και τον εαυτό του;.

Ο Παιδικός Καρκίνος σε αριθμούς

Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι, στον κόσμο, κάθε χρόνο, 250.000 παιδιά νοσούν από καρκίνο, από τα οποία μόνο ποσοστό 20% έχει δυνατότητα πρόσβασης σε σωστή ιατρική φροντίδα. Στην χώρα μας υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο  280 – 300 παιδιά προσβάλλονται ετησίως από καρκίνο- κυρίως από λευχαιμία, από ηλικίες λίγων μηνών έως και 18 χρόνων. Τρία στα τέσσερα παιδιά βγαίνουν νικητές στη μάχη κατά της νόσου.

Η Ανάγκη Ψυχολογικής  στήριξης του παιδιού

Οι ψυχολογικές ανάγκες του παιδιού ξεκινούν από την πρώτη στιγμή της διάγνωσης της ασθένειας (τι είναι; ποια τα συμπτώματα; μήπως φταίνε εκείνα; κ.ά.). Ένα μικρό παιδί δυσκολεύεται να κατανοήσει γιατί αρρώστησε, γιατί πρέπει να υποβληθεί σε μια επώδυνη συχνά θεραπεία, και γιατί πρέπει να αφεθεί στη φροντίδα κάποιων «αγνώστων». Έτσι, συχνά, οι εξηγήσεις για την νόσο στο μυαλό ενός παιδιού είναι τρομακτικότερες από την πραγματική ασθένεια, καθώς το παιδί δημιουργεί ασυνείδητες φαντασιώσεις  πιστεύοντας ότι απειλείται ή τιμωρείται για κάτι. Τα περισσότερα παιδιά με χρόνια νόσο εκδηλώνουν μια συμπεριφορά νευρική, αίσθηση της απώλειας και συναισθήματα λύπης, φόβου, άγχους. Επίσης, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις παιδιών και εφήβων που αναπτύσσουν μια δυσκολία προσαρμογής στη νόσο, καθώς εμφανίζουν συμπεριφορές όπως, απομόνωση, μοναξιά, το αίσθημα απόρριψης και προβλήματα επικοινωνίας με την οικογένεια.

Μάλιστα, μια έρευνα του Rapoport και των συνεργατών του έδειξε ότι πολλά σωματικά προβλήματα καρκινοπαθών βελτιώνονται με την πάροδο του χρόνου σε αντίθεση με πολλά ψυχολογικά όπως το άγχος και ο θυμός που επιδεινώνονται σε σημαντικό βαθμό. Η στάση που θα τηρήσει η οικογένεια, όσον αφορά την ενημέρωση του παιδιού σχετικά με την αρρώστια και τη θεραπεία, θα δυσχεράνει ή θα διευκολύνει τη διαδικασία προσαρμογής του στην νέα πραγματικότητα. Συχνά, η προετοιμασία του παιδιού για κάποια θεραπευτική διαδικασία ή επέμβαση, ανακινεί μια διεργασία ανησυχίας και προβληματισμού, καθώς επεξεργάζεται νοητικά και συναισθηματικά τα γεγονότα που πρόκειται να αντιμετωπίσει. Ωστόσο, αυτή η διεργασία προστατεύει το παιδί από το σοκ, τον πανικό και την αίσθηση αδυναμίας που βιώνει όταν συμβαίνουν δυσάρεστα γεγονότα.

Οι Ψυχολογικές επιπτώσεις για το παιδί

Η διάγνωση μιας χρόνιας αρρώστιας έχει σημαντικές επιπτώσεις στη ζωή του παιδιού. Οι επιπτώσεις της διάγνωσης και της θεραπείας στον ψυχισμό του παιδιού εξαρτώνται από την αλληλεπίδραση πολλών παραγόντων. Ένας σημαντικός παράγοντας είναι τα χαρακτηριστικά του παιδιού, όπως η ηλικία, το στάδιο νοητικής εξέλιξης, η προσωπικότητα που έχει αναπτύξει. Επίσης, το περιβάλλον του παίζει σημαντικό ρόλο, δηλαδή η στάση και οι αντιδράσεις των γονιών, των συγγενών,  απέναντι στο άρρωστο παιδί. Γονείς που αφήνονται στο φόβο και την απελπισία επηρεάζουν το παιδί δημιουργώντας την αίσθηση ότι είναι ένοχο για την κατάσταση αυτή που βιώνουν οι γονείς.  Επιπλέον, οι παράγοντες που σχετίζονται με την αρρώστια, όπως η σοβαρότητα, οι  αλλαγές  στην εξωτερική εμφάνιση του παιδιού. Η χρόνια αρρώστια επιδρά στη γενικότερη συναισθηματική και κοινωνική εξέλιξη του παιδιού και του εφήβου, γεγονός που απαιτεί την παροχή φροντίδας σε πολλά επίπεδα συγχρόνως ιατρικά και ψυχολογικά. Ορισμένα παιδιά εμφανίζουν συναισθηματικές διαταραχές ή προβλήματα συμπεριφοράς, (επιθετικότητα, απομόνωση, ψυχικές μεταπτώσεις κ.ά.), όταν επιστρέφουν στο σπίτι. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις της νοσηλείας του παιδιού άλλωστε γίνονται εμφανείς μόλις βρεθούν στον ασφαλή και οικείο χώρο του σπιτιού, μακριά από την επιτήρηση άγνωστων προσώπων. Για παράδειγμα, μπορεί να παλινδρομήσουν, να προσκολληθούν στους γονείς τους εμφανίζοντας έντονο άγχος αποχωρισμού, μπορεί να εκδηλώσουν διαταραχές στον ύπνο τους ή στη διατροφή, ή  να παρουσιάσουν προβλήματα συμπεριφοράς στο σπίτι ή στο σχολείο (διάσπαση προσοχής, καυγάδες κ.ά.).

Η θεραπεία του παιδικού καρκίνου δεν είναι μόνο η ίαση, αλλά και η διατήρηση της ποιότητας ζωής, η ψυχολογική και ψυχοκοινωνική ισορροπία των παιδιών, καθώς η κατάθλιψη είναι μια από τις πιο συχνές ψυχιατρικές διαταραχές του παιδικού καρκίνου. Για την ψυχολογική στήριξη του παιδιού και της οικογένειάς του η συμβουλευτική ψυχολογία και η ψυχοθεραπεία βοηθούν τόσο στην μείωση του άγχους και της ενοχής που μπορεί να νιώθει το παιδί, όσο και στη βελτίωση των σχέσεων της οικογένειας, αποκτώντας μια περισσότερο ρεαλιστική στάση απέναντι στην ασθένεια.

Οι ατομικές ή/και ομαδικές συνεδρίες των γονιών είναι ιδιαίτερα σημαντικές διότι βοηθούν να κατανοήσουν τον σωστό τρόπο αντιμετώπισης του παιδιού που ασθενεί και  να το βοηθήσουν στον καθημερινό του αγώνα.

Είναι σημαντικό:

• Κατάλληλη προετοιμασία του παιδιού πριν την εισαγωγή του στο νοσοκομείο ώστε να μειωθεί το άγχος  και η πιθανότητα εμφάνισης διαταραχών της συμπεριφοράς του.
• Καλή ψυχολογική κατάσταση των γονιών ώστε να βοηθήσουν το παιδί να μπορέσει να αντιμετωπίσει καλύτερα τις πολλαπλές προκλήσεις που του θέτει η ασθένεια.
• Μεγάλη προσοχή και φροντίδα στο ψυχικό και συναισθηματικό κόσμο του  παιδιού, ακριβώς όπως δίνεται και η φροντίδα στην οργανική νόσο.
• Ενημέρωση του παιδιού σχετικά με την ασθένεια για να μπορέσει να τις αφομοιώσει και να τις χρησιμοποιήσει στην αντιμετώπιση της πραγματικότητας.
• Ενθάρρυνση τόσο της λεκτικής, όσο και της μη λεκτικής επικοινωνίας, καθώς τα  παιδιά χρησιμοποιούν έμμεσους και συμβολικούς τρόπους (π.χ. το  παιχνίδι, τη ζωγραφική, τη συμπεριφορά), για να εκφράσουν αυτά που τα απασχολούν.
• Χρήση εικονογραφημένων βιβλίων, εντύπων ή και παραμυθιών για την ενημέρωση του παιδιού για την αρρώστια, την επέμβαση ή την νοσηλεία.
• Ενίσχυση της προσωπικής συμμετοχής του παιδιού σε θέματα διαχείρισης της ασθένειας με σκοπό την προώθηση της αυτονομίας του.
• Οι γονείς πρέπει να συμπεριφέρονται στο παιδί με τρόπο ανάλογο με εκείνον με τον οποίο συμπεριφέρονται στα υγιή αδέρφια του

Πηγή: https://eunoiapsy.gr/