Η Ελένη νίκησε τον παιδικό καρκίνο...

 Ξετυλίγει τη διαδρομή από τα δάκρυα στα χαμόγελα

Θυμάμαι, ήταν μια συνηθισμένη μέρα του χειμώνα όπου εγώ και η οικογένεια μου ετοιμαζόμασταν για εκδρομή στα χιόνια. Εγώ μόλις 9 χρονών τότε, ήμουν ένα παιδί γεμάτο χαρά, ανεμελιά με όρεξη και όνειρα για τη ζωή και προπάντων πάντα ακούραστη από το παιχνίδι.

Δεν προλάβαμε καλά- καλά να τελειώσουμε το παιχνίδι μας στα χιόνια με τους γονείς μου, απροσδόκητα ένιωσα μια αδιαθεσία, η οποία δεν μπορούσε να εξηγηθεί για εμένα. Ήταν περίεργο γιατί ποτέ μου δεν έχανα την όρεξη για παιχνίδι.

Θυμάμαι ήταν 28 Μαρτίου του 2011.

Ένας έντονος βήχας που με έπνιγε ολόκληρο το Σαββατοκύριακο μας οδήγησε μαζί με την μητέρα μου, Δευτέρα πρωί πρωί να επισκεφτούμε τον παιδίατρο μου.

Αφού ο γιατρός έγραψε όλα τα σχετικά φάρμακα για τον βήχα και αφού με είδε λίγο χλωμή, εισηγήθηκε να κάνω αναλύσεις μήπως χρειαζόταν να πάρω κάποιες βιταμίνες.

Τα αποτελέσματα βγήκαν πολύ σύντομα και με ένα τηλεφώνημα του παιδίατρου μου προς την μητέρα μου, έπρεπε να πάω επείγοντος στο νοσοκομείο της Λεμεσού για μετάγγιση αίματος, όπως ο ίδιος της είχε πει, γιατί ήταν πολύ χαμηλή η αιμοσφαιρίνη μου.

Ακούγοντας από το τηλέφωνο την μητέρα μου να το λέει ξέσπασα σε κλάματα.

Η υπεύθυνη εκεί του νοσοκομείου λέει στους γονείς μου τις υποψίες της για λευχαιμία. Δεν το πίστευαν ότι μιλούσε για μένα. Εγώ μόνη στο κρεβάτι να περιμένω. Αναμονή και πλάι αναμονή. Πολλές σκέψεις τριγύριζαν στο μυαλό μου χωρίς να φανταστώ ποτέ τι με περιμένει. Τι να πρωτουποψιαστώ και τι να πρωτοσκεφτώ.

Ένα παιδί μόλις 9 χρονών πριν καλά καλά γνωρίσω τη ζωή, πριν προλάβω να κάνω όνειρα και φίλους και πριν καλά καλά γνωρίσω τους κίνδυνους της ζωής, είχα την ατυχία να μου κτυπήσει την πόρτα και να μπει στην ζωή μου με το έτσι θέλω, η λευχαιμία.

Αναρωτιόμουν για πιο σκοπό άραγε γίνονται όλες αυτές οι εξετάσεις. Το ίδιο κιόλας απόγευμα μεταφέρθηκα επείγοντος με ασθενοφόρο στο Μακάριο νοσοκομείο της Λευκωσίας στον παιδοογκολογικό θάλαμο. Αφού βράδιασε, θυμάμαι καθισμένη σταυροπόδι στο κρεβάτι μου, να ρωτώ την μητέρα μου απορημένη, πώς από ένα βήχα καταλήξαμε εδώ μέσα χωρίς να ξέρω τι έχω και ποτέ θα φύγω. Τελικά, ο βήχας επιβεβαιώθηκε… ήταν λευχαιμία.

Μόλυνση στο αίμα ήταν η πρώτη απλή εξήγηση που μου έδωσε η μητέρα μου καθώς ήξερε ότι το λυτρωτικό χαμόγελο θα αργήσει να φανεί στο πρόσωπο μου. 2,5 χρόνια…. 2,5 χρόνια χημειοθεραπείες…

Θυμάμαι, τις πρώτες μέρες, εικόνες μικρών παιδιών ακόμη και βρεφών, να τριγυρνάν με ένα όρο στο χέρι μέσα τον θάλαμο. Θυμάμαι στο διπλανό κρεβάτι, τον φίλο μου Χριστόδουλο μόλις δυο χρονών τότε, να προσπαθεί να παίξει με τα παιχνίδια του με τον όρο στο χέρι. Στο απέναντι κρεβάτι, να βλέπω τον φίλο μου Νικόλα με πολύ φουσκωμένη την κοιλιά του και να διερωτώμαι τι είχε…

Γιατί μαμά όλα τα παιδάκια είναι χωρίς μαλλιά…» ρώτησα… Τελικά, αυτό ήταν το λιγότερο μπροστά στα υπόλοιπα που με περίμεναν.

Θυμάμαι πρωτόγνωρες εικόνες και λέξεις που άκουγα χωρίς να γνωρίζω το νόημα τους… μυελός, παρακέντηση, χημειοθεράπειες, χικ μαν… δυστυχώς όμως, όλα αυτά δεν άργησαν να γίνονται πράξη. Ο πόνος και για μένα ξεκίνησε και ήταν πάντα αφόρητος.

Εγώ σε ηλικία 9 χρονών μαζί με τον πατέρα μου Λούη Θωμά

Ο πρώτος καιρός φυσιολογικά ήταν για όλους μας δύσκολος. Η αλλαγή περιβάλλοντος, της ρουτίνας…της ζωής μας ολόκληρης, δεν άργησε να φέρει τα πάνω κάτω.

Θυμάμαι όλες οι εξετάσεις γίνονταν, σε κάτι παράξενα και πρωτόγνωρα δωμάτια γεμάτα από μηχανήματα…συνέχεια ήμουν περιτριγυρισμένη από πολλούς γιατρούς..!! Οι πιο οδυνηρές στιγμές ήταν αυτές της παρακέντησης και του μυελού…..έχοντας με στην αγκαλιά τους οι γονείς μου μέχρι να τελειώσει η επίπονη διαδικασία.

Τον πρώτο καιρό δεν ήμουν καθόλου καλά από τα φάρμακα και λόγο της εξασθένησης που προκαλούσαν η χημειοθεράπειες. Θυμάμαι επίσης, πόσο έντονες και αγχώδεις ήταν οι στιγμές που έπρεπε να μπω στο χειρουργείο.

Για μένα ήταν ότι χειρότερο. Αξέχαστη θα μου μείνει η μέρα όπου με την μητέρα του φίλου Βαγγέλη, Έλενα, περπατήσαμε αμέτρητες φορές πάνω κάτω τον διάδρομο του θαλάμου κάνοντας με να ξεχαστώ.

Οι παρενέργειες των χημειοθεραπειών με έκαναν να αδυνατίσω και κυρίως να μην μπορώ να σταθώ στα πόδια μου.

Σχεδόν δεν μπορούσα να περπατήσω. Θυμάμαι, ήταν μια μέρα από τις δύσκολες των εντατικών χημιοθεραπειών που χρειαζόμουν την βοήθεια της μητέρας μου για να μπορέσω να σηκωθώ από το κρεβάτι μου και να περπατήσω.

Τα πόδια μου είχαν παραλύσει. Εκείνη την συγκεκριμένη μέρα πείσμωσα τόσο πολύ και θυμάμαι κοίταξα την μητέρα μου στα μάτια και της είπα… «σήμερα δεν θέλω να με βοηθήσεις, θα μαζέψω την κάθε μου δύναμη και θα σηκωθώ μόνη μου… γιατί Θέλω να γίνω καλά..

Μέχρι τα 9 μου χρόνια δεν είχα κατάλαβει το νόημα της πίστης στον Θεό… βιώνοντας την δίκη μου μάχη με την λευχαιμία, αντιλήφθηκα ότι οι καλύτεροι γιατροί με την δύναμη της πίστης είναι οι άγιοι.

Θυμάμαι, μια μέρα κρατώντας με ο πατέρας μου στα χέρια του, αφού δεν μπορούσα να περπατήσω, με ανέβασε τα σκαλιά του μοναστηριού της Παναγίας της Αμιρούς, όπου η μοναχή, μου έδωσε να προσκυνήσω τα οστά του Αγίου Παντελεήμωνα, εξηγώντας μου ότι ο Άγιος αυτός ήταν γιατρός και ότι από τώρα και στο εξής θα είναι ο δικός μου γιατρός, που θα είναι πάντα δίπλα μου.

Την άλλη μέρα, κατάφερα να σηκωθώ από το κρεβάτι και να περπατήσω πολύ καλύτερα, χωρίς βοήθεια…έτρεξα πάνω στην μητέρα μου λέγοντας της «μάμα, ο Άγιος Παντελεήμονας με έκανε καλά» …… από τότε η πίστη μου δυνάμωσε και με την βοήθεια του Αγίου Παντελεήμονα κατάφερα να γίνω καλά.

Ο καιρός περνούσε, οι εξετάσεις συνεχίζονταν. Συχνά με επισκέπτονταν φίλοι, συγγενείς για να μάθουν για την εξέλιξη της υγείας μου. Όλες οι μέρες περνούσαν μέσα σε ένα δωμάτιο του παιδογκολογικού θαλάμου……. Στο βάθος, ο παιχνιδότοπος, ένα δωμάτιο γεμάτο χρώματα και παιδικές φωνούλες… Εκεί μαζευόμαστε όλα τα παιδιά του θαλάμου για να παίξουμε και να γνωριστούμε……

Οι νοσοκόμοι και οι γιατροί ήταν όλοι πολύ καλοί μαζί μας. Μας μιλούσαν και προσπαθούσαν να μας κάνουν να ξεχαστούμε όσο γινόταν από αυτά που περνούσαμε.

Μέρα με την μέρα πολλές φιλίες κτίζονταν μεταξύ μικρών και μεγάλων. Γίναμε όλοι μια οικογένεια σιγά σιγά. Δημιουργήθηκαν φιλίες που ακόμη κρατούν. Περνούσαμε όλες τις μέρες μαζί συμπαραστέκοντας ο ένας στον άλλο, παρηγορώντας ο ένας τον άλλο, αλλά κυρίως τα αντιμετωπίζαμε όλοι μαζί, όλα με θάρρος και γενναιότητα.

Καθημερινά τρώγαμε όλοι μαζί κουβεντιάζοντας στην μικρή κουζινούλα του θαλάμου. Φιλίες διαφορετικές… μας ένωνε όλους ο ίδιος πόνος και η ίδια έγνοια.

Οι πιο δύσκολες στιγμές, αυτές που κάποια από τα παιδιά δεν κατάφερναν να νικήσουν τον καρκίνο και έφευγαν πολύ γρήγορα και άδικα από την ζωή. Δεν πίστευα ότι εκείνη την μέρα που αποχαιρετούσαμε την μικρή μας Μαρία να φύγει για την Γερμανία, γεμάτη χαρά ότι θα γινόταν καλά και θα επέστρεφε πίσω περπατώντας πια… ότι δεν θα την ξαναβλέπαμε… δεν ήθελα να το πιστέψω, μου στοίχισε πολύ ο χαμός της.

Ο Θεός την έβαλε μαζί με όλους τους αγγέλους.

Πόσα και πόσα παιδάκια, δικοί μου φίλοι πλέον, είδα να πεθαίνουν. Και ένα τεράστιο γιατί να φεύγουν τόσο γρήγορα και άδικα, παιδιά που δεν έχουν προλάβει να ζήσουν την δίκη τους ζωή όπως την ήθελαν……

Αν με ρωτήσει κάποιος τι θέλω να ξεχάσω, θα ήθελα να ξεχάσω όλες τις στιγμές που με έκαναν να πονώ σωματικά και ψυχικά και όλες τις άσχημες στιγμές που υπήρξαν με την οικογένεια μου κατά την περίοδο της περιπέτειας μου.

Μέσα σε όλο αυτό το μαρτύριο των 2,5 χρόνων της θεραπείας μου, ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι δεν θα τα κατάφερνα… πάντα σκεφτόμουν ότι ο καιρός θα περνούσε γρήγορα και όλα θα φτιάξουν όπως ήταν πριν.

Έτσι έμαθα πάντα να σκέφτομαι θετικά και να μην αφήνω καμία αρνητική σκέψη να περνά από το μυαλό μου και να αντιμετωπίζω με αισιοδοξία τις δυσκολίες που μου τυγχάνουν στον δύσκολο αγώνα της ζωής.

Η δική μου περιπέτεια με την λευχαιμία με έκανε να συνειδητοποιήσω την πραγματική αξία της ζωής και να αναθεωρήσω τις προτεραιότητες στη ζωή μου. Αντιλήφτηκα για ποιά πράγματα αξίζει πραγματικά να κλάψει κάποιος, να στεναχωρηθεί και να αγχωθεί.

Όλα τα παιδιά τότε είχαμε κοινό στόχο….. να βγούμε νικητές από τον δύσκολο αγώνα που διανύαμε. Ο χρόνος πέρασε σχετικά γρήγορα και στα 11 1/2 μου χρόνια τέλειωσε η θεραπεία και έγινα καλά.

Σίγουρα όλα αυτά είναι ένα κομμάτι της ζωής μου που με έκανε να αντικρίζω το μέλλον θετικά και αισιόδοξα.

Σήμερα, μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια, φοιτώ στο Τεχνολογικό πανεπιστήμιο Κύπρου στο Τμήμα επιστημών αποκατάστασης σπουδάζοντας λογοθεραπεία και βρίσκομαι είδη στο δεύτερο έτος. Μέσα από την δική μου περιπέτεια, ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω αυτή την σπουδή για να μπορώ και εγώ με την σειρά μου να βοηθώ παιδιά και ενήλικες που έχουν ανάγκη. Κατά την διάρκεια της δικής μου περιπέτειας, βίωσα έμπρακτη βοήθεια από εθελοντές και συνδέσμους και γνωρίζω πραγματικά την αναγκαιότητα της ψυχολογικής στήριξης κυρίως, αλλά και γενικότερης βοήθειας.

Δική μου ευχή, προς όλο τον κόσμο, να είστε πάντα χαρούμενοι, αλλά πάνω από όλα στην ζωή σας να έχετε υγεία, δύναμη για εσάς για όσους παλεύουν και για όσους έφυγαν. Ποτέ στην ζωή σας μην πείτε δεν μπορώ, αλλά μπορώ και θα τα καταφέρω.

Να θυμάστε ότι το ωραιότερο πράγμα στην ζωή είναι να αγαπάτε και να προσφέρετε. Κυρίως στους συνανθρώπους μας που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Μας έχουν ανάγκη… τους έχουμε ανάγκη. Τα συναισθήματα και η χαρά που λαμβάνει ο καθένας ξεχωριστά είναι απερίγραπτα.

Να μην ξεχνάτε πάντα να ευχαριστείτε τον Θεό για όλα αυτά που καθημερινά έχουμε. Να ξέρετε ότι, ότι γίνετε στην ζωή μας υπάρχει πάντα ένας λόγος.

Η μεγαλύτερη ευλογία είναι να έχουμε την υγεία μας, τόσο τη δίκη μας, αλλά και των ανθρώπων που αγαπάμε. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι στα νοσοκομεία που παλεύουν για αυτήν, ακόμα και για άλλη μια μέρα ή ώρα ζωής.

Μην φοβάστε τον καρκίνο δεν είναι ανίκητος.

Τελειώνοντας, θέλω να πω ότι ο παιδικός καρκίνος δεν θέλει παγκόσμιες μέρες. Νοσοκομεία θέλει, φάρμακα θέλει, αγάπη θέλει, αισιοδοξία, δύναμη, υπομονή, επιμονή, πίστη και έτσι ένα παιδί μπορεί να κερδίσει την μάχη που δίνει για την ζωή του.

Το πιο σημαντικό από όλα, ο παιδικός καρκίνος θέλει εθελοντές! Πολλούς εθελοντές!

Και να μην ξεχνάτε πως η κάθε μέρα μας προσφέρετε για να γίνουμε καλύτεροι και καλύτεροι σημαίνει να αγαπάμε, να συγχωρούμε, να βοηθούμε και να δίνουμε χωρίς να παίρνουμε .

Και να σκέφτεσαι πάντα ότι μετά την καταιγίδα όσο δυνατή και αν είναι , πάντα βγαίνει το ουράνιο τόξο.

Συντάκτης: Ελένη Θωμά

Πηγή: https://www.propago.gr/

Αγοράκι 8 μηνών βγήκε ΝΙΚΗΤΗΣ από την πρώτη του μεγάλη μάχη με τον καρκίνο!

Η μαμά ενός αγοριού 8 μηνών ευχαρίστησε δημοσίως τους ανθρώπους στο Νοσοκομείο Παίδων Alder Hey, αποκαλώντας τους «άγγελους επί γης» για όλα όσα έκαναν κατά την περίοδο που το μωρό της έδινε την πρώτη μεγάλη μάχη της ζωής του, απέναντι στον παιδικό καρκίνο.

Ο μικρούλης George διαγνώστηκε με ηπατοβλάστωμα μόλις 4 μηνών, ύστερα από εξετάσεις που του έγιναν λόγω υψηλού πυρετού και σπασμών. 

Η μαμά του, Michelle Nicol, θυμάται εκείνη τη μέρα ως μια σκοτεινή στιγμή για όλη την οικογένεια: «Οι πρώτες εξετάσεις ήταν καθαρές, αλλά ένας γιατρός πρότεινε να κάνουμε κι έναν υπέρηχο στα νεφρά και εκεί ήταν που είδαμε ότι ο George είχε όγκο στο συκώτι. Πρόκειται για κάτι που συμβαίνει 1 στο εκατομμύριο (το ηπατοβλάστωμα) κι έτσι, εκτός από φόβο και άγχος, νιώσαμε και μια αγανάκτηση που έτυχε σε μας».

Παρ’ όλ’ αυτά, ο γιος της δεν έχασε το χαμόγελό του καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας του και αυτό τους έδωσε κουράγιο.

Ο George ολοκλήρωσε 6 γύρους χημειοθεραπειών και έκανε και αφαίρεση του όγκου από το συκώτι του. Τώρα οι γονείς περιμένουν να δουν τι παρενέργειες θα έχει αυτή η πρώτη του νίκη στη μάχη με τον καρκίνο και κατά πόσο οι θεραπείες έχουν επηρεάσει τα νεφρά του ή κάποιο άλλο όργανο.

«Όλη η οικογένεια έχει επηρεαστεί από την περιπέτειά του» λέει η μαμά, «αλλά ο George παραμένει χαρούμενος και δεν έχει χάσει κανένα αναπτυξιακό ορόσημο. Χρωστάμε πάρα πολλά στο προσωπικό του νοσοκομείου που δε σταμάτησαν να μας στηρίζουν και να μας δίνουν ελπίδα, είναι αληθινοί “άγγελοι επί γης”».

 

Πηγή: https://www.liverpoolecho.co.uk/

 

Στηρίζουμε όλοι μαζί την μικρή Αθανασία

 
Η Αθανασία ανεβαίνει την δικό της Γολγοθά.

Το 14χρονο κορίτσι διαγνώσθηκε με μελανοκυτταρικό όγκο στο πίσω μέρος του ματιού της. Χρειάζεται άμεση θεραπεία – επέμβαση στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του ESSEN της Γερμανίας.

Κατάγεται από την Ελάτεια και η δήμαρχος Αμφίκλειας  – Ελάτειας Σούλα Στιβακτή κάνει έκκληση σε όποιον μπορεί, να βοηθήσει προκειμένου να συγκεντρωθεί το ποσό που απαιτείται.

Όλοι όμως, μπορούμε να τα καταφέρουμε, όπως έχουμε αποδείξει τόσες και τόσες φορές, προσφέροντας την βοήθεια μας σε συνανθρώπους μας που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα.

 

Διαβάστε την ανάρτηση της κυρίας Στιβακτή:

“Στηρίζουμε όλοι μαζί την μικρή Αθανασία”

Η μικρή Αθανασία, μαθήτρια Γυμνασίου με καταγωγή από την Ελάτεια, διαγνώσθηκε με μελανοκυτταρικό όγκο στο πίσω μέρος του ματιού της. Χρειάζεται άμεση θεραπεία - επέμβαση στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του ESSEN της Γερμανίας.

Το ποσό για την επέμβαση είναι μεγάλο, καθώς απαιτούνται προεγχειρητικά εξειδικευμένες γενετικές αναλύσεις και βιοψίες οι οποίες είναι πολυδάπανες και η οικογένεια αδυνατεί να ανταπεξέλθει.

Λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης του 14χρονου κοριτσιού, υπάρχει ανάγκη οικονομικής ενίσχυσης, ώστε να μπορέσουν να καλυφθούν τα έξοδα μετάβασης και νοσηλείας στο εξωτερικό, και το παιδί να μπορέσει να θεραπευθεί.

Όποιος μπορεί να συνεισφέρει στηρίζοντας τον αγώνα της οικογένειας, μπορεί να συμβάλει οικονομικά στους παρακάτω τραπεζικούς λογαριασμού στους οποίους δικαιούχοι είναι η μητέρα: κ. Κατερίνα Κ.....,καθώς επίσης ο πατέρας και η μικρή Αθανασία

 

Λογαριασμός τράπεζα Πειραιώς:

GR 44.0171.1130.0061.1401.0054.149

Λογαριασμός Εθνικής τράπεζα:

GR 49.0110.8720.0000.8720.0275.532

 Δικαιούχος: Κατερίνα Καραγεώργη (μητέρα Αθανασίας)

Συντάκτης: ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΠΛΟΝΤΖΟΣ

Πηγή: https://tvstar.gr/

Tεστ αίματος για ανίχνευση 50 ειδών καρκίνου, η μεγαλύτερη δοκιμή παγκοσμίως!!!

 Η Εθνική Υπηρεσία Υγείας (NHS) της Βρετανίας αρχίζει σήμερα την μεγαλύτερη δοκιμή παγκοσμίως της αιματολογικής εξέτασης Galleri της Grail Inc, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον εντοπισμό περισσότερων από 50 ειδών καρκίνου πριν από την εμφάνιση συμπτωμάτων.

Το τεστ Galleri εξετάζει το DNA στο αίμα ενός ασθενούς για να εξακριβώσει αν στοιχεία του προέρχονται από καρκινικά κύτταρα. Η έγκαιρη διάγνωση των καρκίνων οδηγεί σε σημαντικά αυξημένα ποσοστά επιβίωσης.

Η NHS ανακοίνωσε ότι θέλει να στρατολογήσει 140.000 εθελοντές στην Αγγλία για να εξετάσει πόσο καλά λειτουργεί το τεστ στο πλαίσιο μιας τυχαιοποιημένης δοκιμής ελέγχου. Στους μισούς από τους μετέχοντες θα ελέγχεται αμέσως το δείγμα αίματός τους με το τεστ Galleri.

«Χρειάζεται να μελετήσουμε το τεστ Galleri προσεκτικά για να δούμε αν μπορεί να μειώσει σημαντικά τον αριθμό των καρκίνων των οποίων η διάγνωση γίνεται σε προχωρημένο στάδιο», δήλωσε ο Πίτερ Σασιένι, καθηγητής πρόληψης του καρκίνου στο King’s College του Λονδίνου.

«Το τεστ θα μπορούσε να αλλάξει τους κανόνες του παιγνιδιού στην έγκαιρη ανίχνευση του καρκίνου και είμαστε ενθουσιασμένοι που ηγούμαστε αυτής της σημαντικής έρευνας», πρόσθεσε.

Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι μακράν η πιο συνηθισμένη αιτία θανάτου από καρκίνο στη Βρετανία, καθώς αναλογεί στο ένα πέμπτο όλων των θανάτων από την επάρατη νόσο.

Οι καρκίνοι του πνεύμονα, των εντέρων, του προστάτη και του μαστού αναλογούν στο 45% των θανάτων από την νόσο αυτή στο Ηνωμένο Βασίλειο, σύμφωνα με την NHS.

Η αμερικανική εταιρεία βιοεπιστημών Illumina Inc ανακοίνωσε τον περασμένο μήνα ότι ολοκλήρωσε την εξαγορά της Grail ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Illumina πρόσθεσε ότι θα λειτουργεί την Grail ξεχωριστά από την τρέχουσα επιχείρησή της.

Πηγή: https://www.cnn.gr

Το αγοράκι αυτής της viral φωτογραφίας, που έδινε μάχη επί 3 χρόνια με τη λευχαιμία, βγήκε ΝΙΚΗΤΗΣ!

Πριν από δύο χρόνια, μια φωτογραφία είχε γίνει viral σοκάροντας με την αλήθεια που έκρυβε. Ένα μικρό κορίτσι παρηγορεί τον αδελφό της που κάνει εμετό εξαιτίας της χημειοθεραπείας του. Το αγόρι κέρδισε στη μάχη με την ασθένεια και μια νέα ζωή ξεκινά!

Η ιστορία της viral φωτογραφίας

Τον Σεπτέμβριο του 2019, η Κέιτλιν Μπουργκ από το Πρίνστον του Τέξας δημοσίευσε φωτογραφίες του γιου της, Μπέκετ, τότε τριών ετών, να τον παρηγορεί η μεγαλύτερη αδελφή του, Όμπρεϊ, τότε πέντε ετών, καθώς έκανε εμετό πάνω από μία τουαλέτα, μια αντίδραση στην εξαντλητική χημειοθεραπεία του. Η μητέρα είχε γράψει επίσης πως η Όμπρεϊ κρατούσε τον μικρότερο αδελφό της στην αγκαλιά της και τον έβαζε η ίδια στον καναπέ, καθώς ήταν πολύ αδύναμος να περπατήσει.

Ο Μπέκετ, ο οποίος διαγνώστηκε με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία σε ηλικία δύο ετών, τον Απρίλιο του 2018, είχε περάσει μήνες στο νοσοκομείο κάνοντας χημειοθεραπεία.

O μικρός Μπέκετ είναι νικητής!

Ωστόσο, η μητέρα του αποκάλυψε τώρα πως ο γιος της πήρε το «πράσινο φως», θεραπεύτηκε πλήρως από τη λευχαιμία και επέστρεψε στο σχολείο.

Ήταν η προστάτις του, αλλά τώρα θέλει να είναι ανεξάρτητος

Η μητέρα του μικρού Μπέκετ, η οποία έχει δύο παιδιά ακόμη, αποφάσισε να δημοσιεύσει τις φωτογραφίες αυτές το 2019, για να δείξει τη σημασία της οικογένειας σε περιόδους κρίσης, όπως η ίδια λέει.

Η Κέιτλιν λέει ότι η Όμπρεϊ εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του προστάτη για τον αδελφό της, αποκαλύπτοντας πως τα αδέλφια έχουν δημιουργήσει έναν «αναντικατάστατο δεσμό» λόγω της ασθένειάς του.

H σπαρακτική εικόνα που δείχνει τι βιώνει μια οικογένεια αλλά και το δέσιμο των δύο αδελφών

Ο Μπέκετ πλέον προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του και έχει επιστρέψει και στο σχολείο, ενώ η Όμπρεϊ επέστρεψε στα δικά της χόμπι, τα οποία είχε σταματήσει λόγω της οικονομικής πίεσης που βίωνε η οικογένεια κατά τη διάρκεια της θεραπείας του αδελφού της.«Η Όμπρεϊ βοήθησε σημαντικά τον αδελφό της να ξεπεράσει το πρόβλημα. Την περίοδο της χημειοθεραπείας, η Ομπρεϊ ήταν για τον Μπέκετ μια μητρική φιγούρα, αλλά τώρα άρχισε να παρατηρεί ότι ο αδελφός της δεν τη χρειάζεται πια τόσο και ότι θέλει να γίνει ανεξάρτητος».

Σύμφωνα με τη μητέρα τους, τα δύο αδέλφια ανέπτυξαν έναν πολύ ισχυρό δεσμό μέσα από όλο αυτό που πέρασαν

Όπως λέει η μητέρα τους: «Τα τελευταία δύο χρόνια ο Μπέκετ έκανε καθημερινά χημειοθεραπεία. Έπαιρνε το βραδινό του χάπι και πήγαινε για θεραπεία. Στις 8 Αυγούστου σταμάτησαν οι θεραπείες. Είχε τελειώσει. Θα πηγαίνει μόνο μία φορά το μήνα για εξετάσεις, είναι ένας διαφορετικός κόσμος πλέον.»

«Καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας του είχε θέματα με την εκπαίδευσή του. Τα πάντα μπερδεύονταν στο μυαλό του. Δεν καταλάβαινε πολλά. Αλλά τις προάλλες καθόμασταν στο τραπέζι και άρχισε να διαβάζει. Θεέ μου, πώς νιώσαμε. Βλέπουμε πλέον ένα φυσιολογικό παιδί -πράγματα που πιστεύαμε ότι δεν θα έκανε ποτέ».

Προσθέτει, βέβαια, πως εξακολουθεί να υφίσταται κάποιες παρενέργειες από τη χημειοθεραπεία, όπως τον πόνο στα πόδια, αλλά το παλεύει. «Μπορούν πλέον να παίξουν σαν κανονικά αδέλφια».

Όσο για τις φωτογραφίες του που είχαν γίνει viral, η Κέιτλιν είπε ότι αποφάσισε να πάρει την κάμερα και να τις τραβήξει, για να δείξει τι περνά μια οικογένεια όταν αντιμετωπίζει μια σοβαρή ασθένεια.

Ο μικρός Μπέκετ κάνει εμετό ως αντίδραση της χημειοθεραπείας

«Η Όμπρεϊ μόλις του είχε τρίψει την πλάτη και του έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά, του καθάρισε το πρόσωπο και του έπλυνε τα χέρια. Αμέσως μετά, τον πήγε στο σαλόνι και τον έβαλε στον καναπέ. Με είχε ρωτήσει, μάλιστα, εάν θα μπορούσε να πάει να καθαρίσει και το μπάνιο, αλλά της είχα πει να πάει να καθίσει, γιατί δεν ήταν δουλειά της».

Όσο για τον Μπέκετ, είχε διαγνωστεί με λευχαιμία το 2018, σε ηλικία μόλις δύο ετών, μετά από μια μόλυνση στο αυτί. Όπως είπε η μητέρα του: «Η κατάστασή του ξεκίνησε μέσα σε μία νύχτα με λοίμωξη στο αυτί. Δεν υπήρχε κάποιο στοιχείο που να υποδήλωνε ή να μας έδειχνε ότι ήταν καρκίνος».

Πηγή: https://www.iefimerida.gr/