Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2022

Συγκλονίζει ο 24χρονος, που το 2021 βούτηξε για τον σταυρό και έμεινε Ανάπηρος

Πέρυσι, ανήμερα των Θεοφανίων, ο 24χρονος Γιάννης βούτηξε για να πιάσει τον Τίμιο Σταυρό, ωστόσο τραυματίστηκε σοβαρά στον αυχένα και έμεινε Ανάπηρος.

Η εκπομπή της Ζήνας Κουτσελίνη «Αλήθειες με τη Ζήνα» βρέθηκε στο σπίτι του Γιάννη, ο οποίος μετά το σοβαρό ατύχημά του παραμένει καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο και αποτύπωσε καρέ-καρέ τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά του, χωρίς εκείνος ωστόσο να χάνει το χαμόγελό του.

Αμάρυνθος: Το χρονικό της μοιραίας βουτιάς για τον Σταυρό

Όλα ξεκίνησαν πέρυσι όταν νεαρός μαζί με τον πατέρα του πήγαν από την Δροσιά Ευβοίας στην Αμάρυνθο προκειμένου να ρίξουν μόνοι τους τον Τίμιο Σταυρό. Ήθελαν με αυτό τον τρόπο να εκπληρώσουν το τάμα για τον αδερφό του, ο οποίος πάσχει από λευχαιμία. Λίγες μέρες νωρίτερα, τα Χριστούγεννα, ο 24χρονος είχε γίνει δότης μυελού των οστών με σκοπό να βοηθήσει τον μεγαλύτερο αδερφό του.

Ο νεαρός βούτηξε μαζί με τον πατέρα του και δύο ακόμα φίλους τους, όμως τραυματίστηκε σοβαρά στον αυχένα. Για μέρες ο ίδιος ήταν σε κώμα. Τελικά οι γιατροί διέγνωσαν ολική τετραπληγία. Έκτοτε ο Γιάννης παραμένει καθηλωμένος σε αμαξίδιο, ενώ η σύντροφός του Μαρία στέκεται στο πλευρό του σαν φύλακας άγγελος από την πρώτη στιγμή.

Ένα χρόνο αργότερα, ο αδερφός του Γιάννη βούτηξε και αυτός με τη σειρά του να πιάσει τον Σταυρό, για να εκπληρώσει το τάμα του για τον αδερφό του.

Εκείνος μιλώντας στο STAR, αναφέρθηκε στην αγάπη και την ενότητα που έχουν σαν αδέρφια. «Είμαστε ο ένας για τον άλλον», είπε χαρακτηριστικά στην εκπομπή.

 


Ένα χρόνο μετά το φοβερό ατύχημα, ο Γιάννης ανεβαίνει έναν ατελείωτο Γολγοθά αφού δεν μπορεί να κινήσει το σώμα του από το στήθος και κάτω.

Ελάτε να δώσουμε όλοι μαζί ελπίδα στον Γιάννη και την οικογένεια του κάνοντας την αγάπη πράξη. Στόχος μας είναι να συγκεντρωθούν χρήματα για την δύσκολη καθημερινότητα και τις ανάγκες του Γιάννη αλλά και η προσφορά ενός αναβατόριου σκάλας. Ακόμα η οικογένεια του 26χρονου χρειάζεται πληροφορίες και από Έλληνες του εξωτερικού που να γνωρίζουν κάποιο κέντρο ειδικών θεραπειών προκειμένου ο Γιάννης να ακολουθήσει τις θεραπείες και να γίνει καλά.

Εθνική τράπεζα
Δικαιούχος Ιωάννης Δαμιανός
IBAN: GR9501104880000048800148420
Αριθμός λογαριασμού 48800148420


Πηγή: https://www.newsitamea.gr/

Ο Μιχάλης μου νίκησε τη λευχαιμία ενώ κρεβατάκια δίπλα μας, άδειαζαν από παιδάκια που πέθαιναν!


Οκτώβριος 2001. Ο γιος μου, 2,5 ετών τότε.

Είχε μια εβδομάδα δέκατα. Ξυπνούσε στις 9, έπαιζε ως τις 11-12 Και κοιμόταν πάλι μέχρι το απόγευμα. Ο καιρός καλός καλοκαίρι σχεδόν. Μια μέρα μελανιάζουν τα χείλη του. Η μάνα μου που τα ψάχνει όλα, μου λέει κάτι δεν μου αρέσει να πάμε νοσοκομείο.

Είχαμε ήδη πάει και μας είπαν ίωση. Πάμε πάλι παίδων Πεντέλης. Όλη νύχτα να μπαινοβγαίνουν οι γιατροί, να του παίρνουν αίμα και ξανά και ξανά. Το πρωί μας ανακοινώνουν το νέο. ΟΛΛ. Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία.

Μας στέλνουν στο Παίδων Αγλαΐα Κυριακού για μυελόγραμμα, επιβεβαίωση δηλαδή. Εκεί περιμένοντας το αποτέλεσμα έβλεπα παιδάκια χωρίς μαλλιά και γονείς να με κοιτάζουν με θλίψη. Έλεγα της γυναίκας μου, λάθος κάνουν αποκλείεται. Σε εμάς έτυχε;

Και βγαίνει η γιατρός και μας λέει είναι λευχαιμία δυστυχώς, αρχίζει ένας αγώνας για εσάς. Το κλάμα δεν περιγράφεται, ο κόσμος μας γκρεμίστηκε. Μόλις είχα χάσει τον πατέρα μου 58 ετών και ήταν μεγάλο σοκ.

Και αρχίσαμε αγώνα. Αρχικά κορτιζόνη, μετά χημειοθεραπείες, του έπεσαν τα μαλλιά, και μετά συντήρηση 2 χρόνια με χάπια. Κάθε εβδομάδα εξετάσεις. Κάθε εβδομάδα αγωνία για τα αποτελέσματα. Πήγαινα στο νοσοκομείο κι έβλεπα κρεβάτι άδεια. Που είναι αυτό; Πέθανε μου έλεγε η σύζυγος. Την άλλη μέρα άλλο άδειο κρεβάτι…

Ο Θεός όμως αποφάσισε να μην μας τον πάρει και αυτόν τον Μιχάλη όπως τον πατέρα μου.

Όταν κάναμε το τελευταίο πλακάκι (έτσι λέγεται, βάζουν μυελό των οστών μέσα σε δύο μικρά τζαμάκια) βγήκαν και μας είπαν: τελείωσε. Δεν υπάρχει πια λευχαιμία. Το είχαμε διαγνώσει νωρίς, χάρη στη μάνα μου. Αυτό μας έσωσε, μας είπαν μια εβδομάδα πριν ίσως να μην το βρίσκαμε.

Έκτοτε είμαι δότης μυελού των οστών και αίματος στο Παίδων.

Ευχόμαστε ολόψυχα να είναι πάντα γερός ο Μιχάλης αλλά και όλα τα παιδιά του κόσμου

 

Πηγή: https://singleparent.gr/

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2022

Ελληνίδα βρέθηκε συμβατή δότρια με παιδί με λευχαιμία και του έσωσε τη ζωή!

 

Η καλή και αισιόδοξη είδηση της ημέρας μας έρχεται από το Όραμα Ελπίδας και την Τράπεζα Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών  καθώς όπως έγινε γνωστό μία νεαρή κοπέλα ανταποκρίθηκε θερμά στο κάλεσμα ζωής για ένα μικρό παιδί με λευχαιμία που νοσηλεύεται στο εξωτερικό.

Η νεαρή  στο άκουσμα της είδησης ότι μπορεί να σώσει το παιδί, έσπευσε να κάνει το ανθρώπινο καθήκον της και προσέφερε αιμοποιητικά κύτταρα ώστε να προχωρήσει το συντομότερο δυνατόν η διαδικασία μεταμόσχευσης μυελού των οστών.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά και στην ανάρτηση  “Μία δύσκολη χρονιά φτάνει στο τέλος της… Μια διαφορετική χρονιά, με πολλές μεταβολές και προκλήσεις, αλλά, για εμάς, στο ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ, γεμάτη αγάπη, ελπίδα και ευκαιρίες ζωής…

Το 2021, 59 δότες μας, 28 άνδρες και 31 γυναίκες, προσέφεραν ελπίδα σε 39 ενήλικες και 20 παιδιά που έχρηζαν μεταμόσχευσης μυελού των οστών.

31 μοσχεύματα παρέμειναν στην Ελλάδα και 28 ταξίδεψαν στο εξωτερικό.

Η τελευταία προσφορά ζωής για το 2021 πραγματοποιήθηκε από την 173η δότρια μας, μία νεαρή κοπέλα που ανταποκρίθηκε θερμά στο κάλεσμα ζωής για ένα μικρό παιδί με λευχαιμία που νοσηλεύεται στο εξωτερικό.

Ευχόμαστε η νέα χρονιά να φέρει χαμόγελα, αισιοδοξία, δύναμη και πολλά “τυχερά ταιριάσματα ζωής” για όσους ασθενείς τα έχουν ανάγκη!”

ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΜΥΕΛΟ ΤΩΝ ΟΣΤΩΝ, ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΖΩΗ!

Αυτή η χαρμόσυνη είδηση είναι ένας ακόμη λόγος για να πάρουμε όλοι την απόφαση να γίνουμε δότες μυελού των οστών. Δίνεις δείγμα από το σάλιο σου με μία μπατονέτα για να τυποποιηθεί ο ιστικός σου τύπος και μπορεί να είσαι αυτός που θα χαρίσει ζωή σε έναν συνάνθρωπο με σοβαρά προβλήματα υγείας.

 



Πηγή: https://www.infokids.gr/

Νεκρός ο 38χρονος Μανώλης Λουμπάκης, δώρισε ζωή σε 3 ανθρώπους με τον θάνατό του

 

Απέραντη θλίψη έχει προκαλέσει στο Ηράκλειο Κρήτης ο θάνατος του 38χρονου Μανώλη Λουμπάκη, ο οποίος έχασε τη μάχη για τη ζωή μετά από ένα μήνα γενναίας μάχης στην ΜΕΘ, έπειτα από τροχαίο, που είχε στις αρχές του Δεκέμβρη.

Το μοιραίο τροχαίο

Ο άτυχος πατέρας δύο ανήλικων παιδιών που είχε μεγάλη αγάπη για τις μοτοσυκλέτες και τους αγώνες μότο – κρος συγκρούστηκε στην περιοχή των ΤΕΙ Ηρακλείου με διερχόμενη μηχανή, με αποτέλεσμα να υποστεί βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση.

Δυστυχώς δεν τα κατάφερε, η κατάσταση της υγείας του κρίθηκε μη αναστρέψιμη από τους γιατρούς που διαπίστωσαν ότι ήταν κλινικά νεκρός και ενημέρωσαν την οικογένειά του. Παρά την οδύνη για την απώλεια του αγαπημένου τους προσώπου, οι δικοί του άνθρωποι πήραν τη γενναία απόφαση να δωρίσουν ζωτικά του όργανα, προκειμένου να σωθούν άλλοι δοκιμαζόμενοι συνάνθρωποί μας.

Χάρισε ζωή με τον θάνατό του

Ο Μανώλης νοσηλευόταν στο ΠΑΓΝΗ και οι γονείς του με την σύζυγο του αποφάσισαν να δοθούν η καρδιά του, που θα μεταφερθεί στο Ωνάσειο Καρδιοχειουργικό Κέντρο και τα νεφρά του στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών.

Έτσι, στήθηκε και ολοκληρώθηκε επιτυχώς αερογέφυρα ζωής.  Ο 38χρονος Μανώλης Λουμπάκης, δώρισε ζωή σε 3 ανθρώπους...

 

 

Πηγή: https://www.enimerotiko.gr

Η κόρη μου είναι ο ήρωας μου - παλεύει με τον καρκίνο μα δε χάνει το χαμόγελό της

 

Μια μητέρα μοιράζεται την ιστορία της κόρης της, η οποία έχει καρκίνο του εγκεφάλου, και μιλάει για το πόσο δυνατή είναι η μικρή της που παλεύει με αυτή την ασθένεια χωρίς να χάνει το κουράγιο και το χαμόγελό της.

«Η Ava είναι ανεξάρτητη και πολύ έξυπνη. Είναι η ηρωϊδα μου! Τα τελευταία τρία χρόνια έχει περάσει τόσα πολλά... την αποκαλούμε πολεμίστρια. Δεν παραπονιέται ποτέ. Έχει αρχίσει να ρωτάει ωστόσο, "γιατί κάνω χημειοθεραπεία;". Της λέω ότι είχε κακά κύτταρα στο κεφάλι της και ο μόνος τρόπος να θεραπευτεί είναι η χημειοθεραπεία.

Κάθε γενέθλια και Χριστούγεννα είναι ένα τεράστιο υπερθέαμα στο σπίτι μας, γιατί ποτέ δεν ξέρουμε αν είναι τα τελευταία της. Τις πραγματικά δύσκολες μέρες με πιάνει απελπισία. 

Η Ava έχει μη χειρουργήσιμο καρκίνο στον εγκέφαλο. Ξέρουμε ότι μεγάλωνε επί 18 μήνες προτού τον εντοπίσουν - μέχρι τότε είχε το μέγεθος ενός μικρού πορτοκαλιού. Είχε αρχίσει να κάνει εμετό. Ο γιατρός σκέφτηκε ότι μπορεί να ήταν γρίπη ή κάποιο στομαχικό πρόβλημα. Ήταν κουρασμένη και ο λαιμός της ήταν δύσκαμπτος και πονούσε - το αποδώσαμε σε κάποιο τράβηγμα.

Καταλήξαμε στα επείγοντα πέντε φορές μέσα σε έξι εβδομάδες, έκαναν κάποιες εξετάσεις, αλλά δεν βρήκαν τίποτα. Μια μέρα το κοριτσάκι μου άρχισε να ουρλιάζει και να κρατάει το πίσω μέρος του κεφαλιού της. Είπα στον σύζυγό μου ότι θα πάμε στο νοσοκομείο και ότι δεν θα φύγουμε αν δεν μας πουν τι έχει.

Έκανε εξετάσεις αίματος και μας είπαν ότι είτε επρόκειτο για λοίμωξη είτε ότι θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι καρκίνος. Το επόμενο πρωί, της έκαναν μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου και σπονδυλικής στήλης.

Τότε μας είπαν ότι η Ava είχε έναν μεγάλο όγκο στον εγκέφαλο. Γιατί σε εμάς, σκέφτηκα. Ο κόσμος μου κατέρρευσε.

Θα έκαναν επείγουσα χειρουργική επέμβαση, αλλά δεν μπορούσαν, καθώς ο εγκέφαλος της Ava ήταν πολύ πρησμένος. Της έδωσαν στεροειδή και έκανε την πρώτη της εγχείρηση δύο ημέρες αργότερα. Ήταν ένας πολύ επιθετικός καρκίνος και η χημειοθεραπεία δεν λειτουργούσε.

Μας είπαν ότι αν μετά τη θεραπεία, ο καρκίνος επανέλθει μέσα σε 12 μήνες, η Ava είχε 20% πιθανότητα να φτάσει την ηλικία των επτά ετών. Επανήλθε στον 11ο μήνα. Της τον αφαίρεσαν για δεύτερη φορά, και έχει επανέλθει για τρίτη φορά τώρα, αλλά αυτή τη φορά είναι μη χειρουργήσιμος.

Ο καρκίνος του εγκεφάλου είναι ο μεγαλύτερος δολοφόνος των παιδιών, και μου είπαν ότι είναι επίσης ο πιο υποχρηματοδοτούμενος καρκίνος για έρευνα, επειδή είναι ο πιο δύσκολα θεραπεύσιμος. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

Από τότε που η κόρη μας αρρώστησε ζούμε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία. Συνολικά η Ava έχει κάνει 63 γύρους ακτινοβολίας - καθώς ήταν τόσο μικρή, έγινε με γενική αναισθησία - ήταν σκέτη κόλαση.

Αν κοιτάξετε την Ava δεν θα καταλάβετε ότι είναι άρρωστη. Περιμένει πώς και πώς να έρθουν τα Χριστούγεννα. Πρόκειται να ξεκινήσει το σχολείο τον Ιανουάριο. Θέλω να τη συνοδεύσω στο σχολείο την πρώτη μέρα, μου είπαν ότι αυτό θα ήταν πολύ απίθανο, αλλά έχει ήδη αγοράσει τη στολή της και είμαστε έτοιμοι.»

 


Πηγή: https://www.kidspot.com.au, https://www.mama365.gr/