«Κρατά ένα σταυρό στο χέρι και λέει ''σε παρακαλώ Χριστούλη μου, κάνε με καλά''»

«Η Εβελίνα μου κρατά εικόνες και τις προσκυνά. Μπορεί να μιλά ακόμη και με τις εικόνες μόνη της. Μπορεί να κρατά ένα σταυρό και να λέει σε παρακαλώ Χριστούλη μου, κάνε με καλά. Αυτά μου δίνουν δύναμη, γιατί τη βλέπω ότι προσπαθεί και με τον δικό της τρόπο και η ίδια. Μου λέει μάμα ξέρω ότι θα γίνω καλά και δεν θέλω να κλαις. Νιώθει το, το μωρό μου και είναι πράγματα που αντλείς δύναμη. Εκεί που οι ογκολόγοι σου λένε ότι σήμερα αυτό το μωρό που ήρθε στην κλινική δεν έχει πιθανότητες βάση των γιατρικών δεδομένων που έχουμε και μετά από την τρίτη και τέταρτη χημειοθεραπεία, βλέπουμε ότι υπάρχει ανταπόκριση, τότε σου δίνεται η σπίθα εκείνη που ήθελες, ότι πάμε καλά και θα γίνει καλά το μωρό μας».

Είναι η Εβελίνα Παπαντωνίου, μόλις τριών ετών. Ένας μικρός άγγελος, που καλείται μόλις στα πρώτα του χρόνια, να παλέψει με ένα επιθετικό είδος καρκίνου, που διαγνώστηκε πριν από μερικούς λίγους μήνες. Η Εβελίνα ωστόσο, δεν τα παράτησε λεπτό. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, με ψυχή, καρδιά και σθένος, φοράει καθημερινώς το χαμόγελό της και έχοντας καθημερινώς δίπλα της τη μητέρα της, εκπέμπει αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε καλά και σύντομα θα επιστρέψει στην Κύπρο, υγιέστατη. 

Σήμερα, η μικρή Εβελίνα, βρίσκεται με την οικογένειά της στη Γερμανία για ακόμη ένα στάδιο θεραπειών. Ακόμη μια δοκιμασία σε αυτό τον μεγάλο αγώνα που δίνει η τρίχρονη. Ως εκ τούτου, τίποτα δεν τη λυγίζει, αφού με την πίστη της, δίνει κουράγιο και ελπίδα στους γύρω της. 

Ήταν αρχές Οκτωβρίου του 2021, όταν είχε παρατηρηθεί οίδημα στο ένα ματάκι της Εβελίνας και τότε ήταν που άρχισε ο μεγάλος αγώνας της οικογένειας της μικρής. Όπως λέει στον REPORTER η μητέρα της τρίχρονης, Νεκταρία Χαραλάμπους, «πήγαμε στον οφθαλμίατρο μας, ο οποίος μας χορήγησε αντιβιοτικές σταγόνες, νοουμένου ότι η διάγνωση ήταν μια απλή μόλυνση. Όμως, δεν υποχωρούσε το οίδημα και έτσι ξαναπήγαμε και μας είπε ότι φαίνεται να είναι κάτι επίπονο και να συνεχίσουμε με τις συγκεκριμένες σταγόνες. Επειδή έβλεπα ότι δεν πήγαινε καλά η μικρή όμως, με δική μου πρωτοβουλία, την πήγα σε παιδοοφθαλμίατρο, η οποία μετά από εξειδικευμένες εξετάσεις που έκανε στην Εβελίνα, μας είπε ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα και δεν πρόκειται για μόλυνση. Και εκεί που νομίζαμε ότι έβλεπε και με τα δυο της ματάκια, μετά από τις εξειδικευμένες εξετάσεις αντιληφθήκαμε ότι το δεξί της ματάκι είναι εντελώς τυφλό. Ακόμη και μέχρι σήμερα δεν μπορεί να δει από το δεξί της ματάκι η Εβελίνα μου».

Ο αγώνας της οικογένειας της Εβελίνας, ήταν ακόμη στα αρχικά του στάδια, καθώς έψαχναν να μάθουν τι είναι αυτό που βασανίζει τη μικρή τους πριγκίπισσα. «Στη συνέχεια πήγαμε σε ένα ιδιωτικό κέντρο στη Λεμεσό όπου μας παρέπεμψαν και κάναμε μαγνητική εγκεφάλου. Εκεί, φάνηκαν δυο μάζες, και πιθανότατα όπως μας είπε ο παιδίατρος μας, ήταν κακοήθειες. Έπρεπε να το τρέξουμε όσο πιο σύντομα γινόταν σε κάποιο κέντρο του εξωτερικού, που να ειδικεύεται σε αυτού του είδους καρκίνους και να κάνει όλες τις απαραίτητες εξετάσεις που χρειάζεται. Οπόταν, είχαμε αρκετές επιλογές και μια από αυτές ήταν και το Ισραήλ, το οποίο ήταν το κατάλληλο, καθώς μέσα σε λίγες ώρες μπορούσαμε να βρεθούμε εκεί, ενώ για Γερμανία ήταν πέντε ώρες κτλ».

Έτσι μέσα σε δυο μέρες, η Εβελίνα βρέθηκε στο Ισραήλ, όπου εκεί άρχισαν οι εξειδικευμένες εξετάσεις. «Για κακή μας τύχη όμως εκεί, η παιδογκολόγος μαζί με την ομάδα της, διαπιστώσαν ότι ήταν μεταστατικοί οι όγκοι και ο ένας ο όγκος που βρέθηκε στη βάση του κρανίου ήταν η κύρια εστία και υπήρχαν και άλλες μεταστάσεις. Από το μισό κορμί της και πάνω ήταν γεμάτη μεταστάσεις η Εβελίνα. Στα χέρια, κάτω από τη μασχάλη, πίσω στον σπόνδυλο».

Η ανακοίνωση του τι πάσχει η μικρή Εβελίνα, ήταν σαν μια γροθιά στο στομάχι. «Η αλήθεια μας έκοψαν τα φτερά.  Η παιδογκολόγος εκεί μας είπε ότι υπήρχε 1% πιθανότητα επιβίωσης, σε τέτοιου είδους καρκίνο, όπως αυτόν που ονομάζεται ραβδομυοσάρκωμα τέταρτου βαθμού. Από εκεί άρχισε ο δικός μας αγώνας… Ήμουν μόνη με την Εβελίνα γιατί υπήρχαν συγκεκριμένα μέτρα στο Ισραήλ και ο άνδρας μου δεν μπορούσε να έρθει και ήρθε αργότερα. Περάσαμε αρκετά δύσκολα...».

Η συνέχεια ήταν κάπως καλύτερη για την τρίχρονη, αφού δεν χρειάζονταν πλέον οι ακτινοθεραπείες που προσφέρουν στο Ισραήλ και πρότειναν στην οικογένεια της Εβελίνας, να κάνει μια καινούργια μέθοδο ακτινών, που είναι θεραπεία πρωτονίων. «Ένα είδος που δεν έχουν στο Ισραήλ και έτσι μας παρέπεμψαν σε άλλο κέντρο στο εξωτερικό. Έτσι τώρα βρισκόμαστε στη Γερμανία για να ολοκληρωθεί το πρωτόκολλο με τις χημειοθεραπείες και παράλληλα να γίνουν και οι θεραπείες πρωτονίων».

Μάλιστα, η κ. Νεκταρία όπως ανέφερε, «αιτηθήκαμε από το κράτος για να μας καλυφθούν τα έξοδα στο Ισραήλ και στη Γερμανία, αλλά δυστυχώς για το Ισραήλ μας απέρριψαν, γιατί μας είπαν ότι μπορούσαν οι συγκεκριμένες χημειοθεραπείες να γίνονταν στην Κύπρο, όμως για τη Γερμανία μέσω του Υπουργείου Υγείας, εξασφαλίστηκε η κάλυψη των εξόδων για τις θεραπείες πρωτονίων που θα γίνουν εδώ. Απλά αντιλαμβάνεστε ότι βρισκόμαστε στο εξωτερικό από τον Οκτώβριο. Παραιτήθηκα από την εργασία μου για να βρίσκομαι δίπλα στην κορούλα μου από την πρώτη στιγμή. Σήμερα βρισκόμαστε όλη η οικογένεια στη Γερμανία, γιατί είχαμε να συναντηθούμε από τον προήγουμενο Οκτώβριο όλοι μαζί με τον σύζυγό μου και τον άλλο μου γιο. Μόλις είδε τον αδελφό της, άλλαξε και η διάθεση της Εβελίνας μου».

Η Εβελίνα είναι ένα παρά πολύ δυνατό μωρό, λέει εμφανώς συγκινημένη η μητέρα της, Νεκταρία. «Είναι ακόμη και πιο δυνατή από μένα. Υπήρξαν στιγμές που λύγισα, αλλά η Εβελίνα μου έδινε πάρα πολλή δύναμη. Με έπαιρνε από το χέρι και μου έλεγε mummy η Εβελίνα θα γίνει καλά. Μπορεί να φαντάζει αδύνατο, αλλά μιλά πάρα πολύ ώριμα η Εβελίνα. Είναι ντροπαλή, αλλά μεταξύ μας, είναι πάρα πολύ κοινωνική. Ζήσαμε πάρα πολλά θαύματα στο Ισραήλ, τα οποία η Εβελίνα μας τα περιέγραψε. Δεν είναι της φαντασίας της, είναι κάτι που όντως έζησε και η ίδια αυτά που είδε… Καθημερινά είναι η Εβελίνα που μου δίνει τη δύναμη να είμαι δίπλα της, να παλεύει με όση δύναμη έχει μέσα της. Πραγματικά, είναι απίστευτη η δύναμή της και ρωτά τα πάντα. Δεν έκλαψε ποτέ με τις θεραπείες, ήταν πάρα πολύ δυνατή. Υπήρξαν φυσικά και στιγμές που λύγισε, αλλά μέσα στο Νοσοκομείο ήταν πάρα πολύ δυνατή».

Ο αγώνας της Εβελίνας, είναι μια δοκιμασία που έδωσε σε όλη την οικογένεια μηνύματα, για να αντιληφθεί πόσο δυνατή πρέπει να είναι, αφού με τη δύναμη ψυχής της, παρέδωσε και συνεχίζει να παραδίδει τα πιο ηχηρά μαθήματα ζωής. «Το πίστευα από την πρώτη στιγμή. Φύγαμε τόσο βιαστικά από την Κύπρο. Ήρθαν οι συγγενείς σπίτι μας, αφήσαμε μπαλόνια, αφήνοντας και στο μωρό μια θετική αύρα και υποσχέθηκα και στον εαυτό μου φεύγοντας από το αεροδρόμιο, ότι θα ξαναεπιστρέψω στο αεροδρόμιο, κρατώντας την και θα είμαστε υγιείς. Κάθε μέρα αυτό μου αποδεικνύει η Εβελίνα. Έχει στιγμές που όντως θα λυγίσεις και κάποιες φορές δεν μπορείς ούτε από τα μωρά να κρυφτείς, ειδικά όταν είσαι στον παιδοογκολογικό θάλαμο. Προσπαθείς να μην λυγίσεις. Έχω δίπλα μου την Εβελίνα όμως που με κρατά από το χέρι και μου λέει μαμά η Εβελίνα θα γίνει καλά».

Στην παρούσα φάση, προσθέτει η κα. Νεκταρία, «ευελπιστούμε ότι θα τελειώσουν το συντομότερο οι θεραπείες πρωτονίων που είναι τριάντα στον αριθμό. Μας έδωσαν χρονοδιάγραμμα ότι εντός δυο μηνών θα ολοκληρωθούν. Θα μείνουμε κάποιο καιρό αν είναι όλα καλά και στη συνέχεια θα επιστρέψουμε στην Κύπρο με το καλό, όπου θα ακολουθεί θεραπείες συντήρησης και μετά από λίγους μήνες θα πρέπει να επιστρέψουμε στη Γερμανία για να δούμε εάν δούλεψαν οι θεραπείες πρωτονίων».

Για τη στήριξή σας, μπορείτε να κάνετε τη δική σας εισφορά για την Εβελίνα μέσω των εξής τρόπων:

1. Κατάθεση σε Τραπεζικό Λογαριασμό στην Τράπεζα Κύπρου, Αρ.Λογαριασμού: 357036585620 IBAN: CY38 0020 0195 0000 3570 3658 5620. "Έρανος Υπερ της Εβελίνας Παπαντωνίου"

2. Μέσω Revolut: 99782988 @harist44 και 99843273 @charalw3qm

3. Quickpay μέσω 1Bank: 99782988

Πηγή: https://www.reporter.com.cy

 

«Όταν μαθαίνεις ότι το παιδί σου πάσχει από καρκίνο...»

 Η ζωή και η καθημερινότητα της πενταμελούς οικογένειας της Νέλλυς Θεοδωρίδου και του Χρήστου Αντωνά κυλούσε χαρούμενα και φυσιολογικά, μέχρι τη στιγμή που ο «Βενιαμίν» της οικογένειας, ο 3χρονος Αλέξανδρος παρουσίασε συμπτώματα ενός ιού που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Νέου Κόσμου, «γεννημένος τον Σεπτέμβριο του 2011 ανήμερα της Γιορτής του Πατέρα, ο Αλέξανδρος ήταν ένα χαρούμενο, πολύ γλυκό και γεμάτο ενέργεια και χιούμορ παιδί, που είχε την ιδιαίτερη ικανότητα να κάνει τους πάντες γύρω του να χαμογελούν.

Ο γενναίος Αλέξανδρος με την λεμονιά του που είναι εκεί για να θυμίζει σε όλους το σύντομο ταξίδι του στην ζωή.

Η περιπέτεια για τον άτυχο μικρούλη ξεκίνησε όταν μια μέρα τον Σεπτέμβριο του 2014, χωρίς καμία προειδοποίηση ή ιστορικό ασθένειας, παρουσίασε συμπτώματα ιού, όπως ζαλάδες, εμετούς, λήθαργο και αστάθεια.

Παρά τις διαβεβαιώσεις των παθολόγων πως το παιδί έπασχε μάλλον από κάποια ίωση, ο Αλέξανδρος τελικά εισήχθη εσπευσμένα στο Νοσοκομείο Παίδων (Women’s and Children’s Hospital) όπου μετά από εκτενή σειρά εξετάσεων διαπιστώθηκε παρουσία υγρού στο κρανίο.

Ο Αλέξανδρος υποβλήθηκε σε εγχείρηση για την αφαίρεση του κρανιακού υγρού κάτι που, ναι μεν, του έσωσε τη ζωή, αλλά η περιπέτεια της οικογένειας δεν τελείωσε εκεί.

«Κάθε γονιός διαισθάνεται ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει όταν υπάρχει πραγματικά κάτι ανησυχητικό που τον ταλανίζει αλλά δεν θέλει να βγει αληθινός και ακόμα περισσότερο να το αντιμετωπίσει.

Είναι όπως μυρίζεις τη βροχή πριν ακόμα αρχίσει και βλέπεις τα γκρίζα σύννεφα πριν ξεσπάσει η μπόρα. Αυτό, όμως, δεν ήταν μια απλή μπόρα, ήταν τσουνάμι» λέει στον «Νέο Κόσμο» η μητέρα του Αλέξανδρου, κ. Νέλλυ Θεοδωρίδου.

Η διάγνωση

Μετά από δέκα βασανιστικές ημέρες αναμονής των αποτελεσμάτων, ο εφιάλτης βγήκε αληθινός.

Τα αποτελέσματα της βιοψίας έδειξαν πως ο 3χρονος ασθενής έπασχε από καρκίνο στον εγκέφαλο (Medulloblastoma), έναν από τους πιο επιθετικούς παιδικούς καρκίνους.

Η διάγνωση του Αλέξανδρου άλλαξε τη ζωή της οικογένειας για πάντα.

Από την ημέρα της διάγνωσης μέχρι την ημέρα που χάθηκε ο πάντα χαρούμενος μικρούλης με το μεταδοτικό χαμόγελο, χρειάστηκε πολλαπλές επεμβάσεις που με τη σειρά τους επέφεραν συνεχείς και επίπονες επιπλοκές και παρενέργειες.

Αυτή η περίοδος ήταν πολύ δύσκολη για την οικογένεια, αλλά και για τα δυο μεγαλύτερα αδέλφια του που αγαπούσαν, φρόντιζαν και αγωνιούσαν τόσο για τον μικρό τους αδελφό.

«Όταν ήταν άρρωστο το αγοράκι μας, αλλά και μετά που έφυγε, πάντα σκεφτόμουν να κοιτάω γύρω μου και να λέω ότι δεν είμαι μόνο εγώ που πονάω για το παιδί μου. Υπενθύμιζα στον εαυτό μου πως έπρεπε να σταθώ ψύχραιμη και δυνατή ως το τέλος έτσι ώστε να δώσω δύναμη και στα αλλά δυο υπέροχα παιδιά μας και στον άντρα μου» εξομολογείται η μητέρα του Αλέξανδρου.

«Σκεφτόμουν ότι εμείς είμαστε το πρότυπό τους για το πώς πρέπει να αντιμετωπίσουν κι εκείνα τις δυσκολίες που φέρνει η ζωή χωρίς να το βάζουν κάτω και προσπαθούσα να τους δείξω πως ακόμα και όταν πέσουμε και πονέσουμε, ξανά σηκωνόμαστε και συνεχίζουμε, αν και σε αυτή την περίπτωση όταν έχεις να κάνεις με παιδικές σοβαρές αρρώστιες είναι πολύ δύσκολο γιατί βλέπεις παντού το παράλογο» λέει η κ. Θεοδωρίδου.

Και πώς μπορεί πραγματικά κανείς να εξηγήσει στο παιδί του που υποφέρει αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό, και στα άλλα του παιδιά το παράλογο;

«Ξέρουμε ότι τα παιδιά είναι η προσωποποίηση της χαράς της ζωής, γεμάτα ενέργεια, όρεξη για παιχνίδι, γέλια και σκανταλιές και ξαφνικά αντί για αυτό, στην αίθουσα του παιδοογκολογικού, βλέπεις παντού χλομά, πονεμένα παιδιά με ένα σορό καλώδια. Μια τελείως αντιφατική εικόνα.

Πώς να εξηγήσεις σε ένα τρίχρονο μωρό ότι όλο αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει, ότι υποφέρεις δυο φορές για αυτό που συμβαίνει και ότι δεν είσαι συνεργός με τους νοσοκόμους και με τους γιατρούς που θεωρεί ότι θέλουν το κακό του» λέει η 43χρονη εκπαιδευτικός, η οποία περιγράφει την εμπειρία της ως ένα πολύ κακό όνειρο, έναν εφιάλτη από τον οποίο δεν μπορούσε να ξυπνήσει.

Με την αγάπη και την υποστήριξη των δικών του, ο Αλέξανδρος ξεπέρασε τις επιπλοκές και τις σκληρές εξαντλητικές χημειοθεραπείες, περνώντας αμέτρητες εβδομάδες στο νοσοκομείο, έχοντας στο πλευρό τους γονείς, τα αδέλφια του Αντωνία και Γιάννη, και τους αγαπημένους συγγενείς του.

Χριστούγεννα της οικογένειας λίγο πριν το τέλος…

«Υπάρχουν πραγματικά δυο κόσμοι. Ο «έξω κόσμος» και ο « μέσα κόσμος» του νοσοκομείου. Δυο παράλληλοι κόσμοι που ενώ επικοινωνούν δεν γνωρίζονται.

Για έναν χρόνο ξεχάσαμε τον έξω κόσμο ήταν σαν να μην τον ξέραμε, επειδή είμασταν απόλυτα επικεντρωμένοι και αφοσιωμένοι στη θεραπεία του Αλεξάνδρου. Από την αρχή ευτυχώς είχαμε τη διακριτική αλλά πάντα ουσιαστική βοήθεια της οργάνωσης CCA (Childhood Cancer Association) και άλλων οργανώσεων» λέει η 43χρονη μητέρα.

Αμέσως μετά τα Χριστούγεννα και αφού γιόρτασε τα τέταρτα γενέθλιά του η κατάσταση της υγείας του Αλέξανδρου επιδεινώθηκε.

Ο γενναίος μικρούλης έχασε την άνιση μάχη με τον καρκίνο, στις 24 Οκτωβρίου 2015, ένα περίπου χρόνο μετά την διάγνωση του.

 

Ο άγγελος που μας προσέχει

«Ο πνευματικός μας πάτερ Κωνσταντίνος μετά το θάνατο του παιδιού μας, είπε κάτι που περιγράφει πολύ καλά μια τόσο οδυνηρή κατάσταση, ότι δηλαδή όταν ένας σύντροφος χάσει τον άλλον υπάρχει η λέξη χήρος, όταν ένα παιδί χάσει τους γονείς του υπάρχει η λέξη ορφανό, όταν όμως ένας γονιός χάσει το παιδί του δεν υπάρχει καμία λέξη να το περιγράψει αυτό το γεγονός γιατί απλά δεν θα έπρεπε να συμβαίνει» λέει η κ. Θεοδωρίδου.

«Ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις πρέπει να διατηρείς την ψυχραιμία σου γιατί δεν πρέπει να σε καταλάβουν τα παιδιά, ούτε το άρρωστο παιδί ούτε τα αλλά δυο, κι αυτό ήταν πολύ δύσκολο.

Ο μόνος τρόπος να βοηθηθείς είναι από τον σύντροφό σου. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να έχει καλή σχέση το ζευγάρι και γερά θεμέλια σε τέτοιες δύσκολες στιγμές.

Εμείς ήμασταν σαν μια γροθιά με τον Χρήστο σε όλη αυτήν την περιπέτεια. Όταν λύγιζε ο ένας έβαζε τα δυνατά του ο άλλος σε όλη την εξέλιξη της αρρώστιας. Μέσα στην ατυχία μας είχαμε αυτή την τύχη» λέει η κ. Θεοδωρίδου, η οποία ομολογεί πως πέραν των αυτονόητων ιδιαίτερα δύσκολο ήταν να εξηγήσουν αλλά και να βρίσκονται πρακτικά και ποιοτικά κοντά στα δύο τους παιδιά κάτι που τους δημιουργούσε αβάσταχτες τύψεις.

 

Όταν νοσεί ένας νοσεί όλη η οικογένεια 

«Ως γονείς και δυο άλλων μεγαλύτερων παιδιών, 12 ετών τότε η Αντωνία και 8 ετών ο Γιάννης, είχαμε να αντιμετωπίσουμε και ακόμα ένα μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα, ότι δεν μπορούσαμε να βρισκόμαστε κοντά τους.

Υπήρχαν πολλές επιπλοκές σε όλη τη διάρκεια της θεραπείας του Αλεξάνδρου, και γι’ αυτό περνούσαμε πολλές μέρες και εβδομάδες μέσα στο νοσοκομείο. Αυτό συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις των ασθενών με καρκίνο.

Όταν νοσεί ένας από καρκίνο νοσεί και όλη η οικογένειά του. Ευτυχώς και εδώ είμασταν τυχεροί και είχαμε τη βοήθεια της γιαγιάς και του παππού που ουσιαστικά είχαν μετακομίσει στο δικό μας σπίτι για να φροντίζουν τα εγγόνια τους σε καθημερινή βάση. Δεν είχαμε ούτε χρόνο ούτε κουράγιο για σωστή διατροφή ούτε για σωστό ύπνο.

Επίσης, συμβαίνει αυτό σχεδόν με όλες τις οικογένειες μέσα στο Παιδοογκολογικό Τμήμα.

«Όταν τελείωσε η περιπέτεια του Αλεξάνδρου έπρεπε να προσπαθήσουμε να ξανασταθούμε στα πόδια μας και να κοιτάξουμε τα άλλα δυο μας φοβισμένα παιδιά. Ένιωθα ότι μας χτύπησε ένα τσουνάμι ως οικογένεια και μας διέλυσε τα πάντα. Αυτό ήταν τρομερά δύσκολο αλλά πάντα είχαμε την ψυχολογική υποστήριξη της οργάνωσης CCA. Αυτοί μας βοήθησαν να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να ενταχθούμε ξανά στον «έξω κόσμο του νοσοκομείου».

Η μαμά του Αλέξανδρου κ. Νέλλυ Θεοδωρίδου με την κόρη της Αντωνία, πέρασαν μαζί αυτή την περιπέτεια και στηρίζουν σήμερα η μια την άλλη

Το μάθημα 

«Σίγουρα περάσαμε τον χειρότερο εφιάλτη του κάθε γονιού που δεν το εύχεσαι να το περάσει ούτε ο χειρότερος εχθρός σου.

Για πάντα θα με πονάει ο χαμός του Αλέξανδρου και ο πόνος που πέρασε το παιδί μου αλλά έμαθα και πολύ σπουδαία πράγματα από όλη αυτήν την τραγωδία, όπως το ότι η ζωή αλλάζει σε μια μόνο στιγμή.

Έμαθα ότι δεν θέλω να στεναχωριέμαι ούτε εγώ ούτε οι γύρω μου με μίζερα και ανούσια πράγματα και πως η υγεία, η ευτυχία, η οικονομική κατάσταση, τα πάντα πρέπει να τα χαίρεσαι και να τα εκτιμάς όταν τα έχεις γιατί την επόμενη στιγμή μπορεί να μην τα έχεις, αλλά ακόμα κι αν αυτό συμβεί θα ξαναβρείς το κουράγιο κάποια στιγμή να ξανά προσπαθήσεις.

«Έμαθα, επίσης, ότι υπάρχουν δυο κόσμοι και είναι καλό οι «έξω» να σκέφτονται τους «μέσα». Το χρειάζονται πολύ αυτό αυτοί που είναι «μέσα». Να μάθουμε να ενδιαφερόμαστε για τον πλησίον, για τον συνάνθρωπο, για τον διπλανό μας.

«Ότι όσο μαύρα κι αν είναι τα πράγματα κάποια στιγμή θα έρθει σιγά-σιγά το φως και θα ξανά λάμψει η μέρα, αρκεί να προσπαθείς και να κάνεις πράγματα, περπάτημα, διάβασμα, χόμπι. Εγώ προσωπικά μετά που όλοι ξαναμπήκαν σε μια κανονική ρουτίνα έψαξα για μερική απασχόληση δουλειά μόνο και μόνο για να μην τρελαθώ, και περπατούσα πολύ γιατί αυτό με συμβούλευαν να κάνω και είχαν απόλυτο δίκιο».

Η λεμονιά 

«Θυμάμαι ένα βράδυ ο Αλέξανδρος καθόταν στο γραφείο μου στο σπίτι και έπαιζε. Τότε πια ξέραμε από τους γιατρούς ότι δεν μπορούσαμε πια να τον κάνουμε καλά, τον κοιτούσα και συγχρόνως κοιτούσα μία δική του φωτογραφία που κρατούσα στα χέρια μου και σκεφτόμουν ότι μία μέρα μόνο αυτή η φωτογραφία θα μείνει από τον Αλέξανδρο» λέει ο 46χρονος πατέρας του Αλέξανδρου, δικηγόρος κ. Χρήστος Αντωνάς.

«Αυτό μου φαίνονταν πολύ άδικο, να χάνεται μια ζωή έτσι απλά, και έτσι ξεκίνησα να σκέφτομαι με ποιον τρόπο ως γονείς θα μπορούσαμε να κρατήσουμε τη μνήμη του ζωντανή και με ποιον καλό σκοπό θα συνεχίσει ο κόσμος να γνωρίζει τον Αλέξανδρο. Έτσι φτάσαμε στην διοργάνωση μιας εκδήλωσης την οποία ονομάσαμε Lemon Tree» λέει ο κ. Αντωνάς.

Το όνομα της εκδήλωσης επιλέχθηκε μετά από τη σκέψη που είχε η οικογένεια να φυτέψει ο Αλέξανδρος μια λεμονιά στο σπίτι τους έτσι ώστε να μεγαλώνει και να καρποφορεί ένα δέντρο στη θέση του μικρούλη.

Η εκδήλωση The Lemon Tree Dinner Dance πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή, 13 Ιουλίου, υπό την αιγίδα της ελληνικής κοινότητας του Port Adelaide.
«Είμαστε πολύ χαρούμενοι με το αποτέλεσμα γιατί καταφέραμε να μαζέψουμε περίπου $35,000 τα οποία θα δοθούν στο Childhood Cancer Association.

«Φυσικά, τίποτα δεν θα είχε επιτευχθεί αν δεν είχαμε την υποστήριξη, τη βοήθεια και την αγάπη της οικογένειας του Λάμπρου και της Χριστίνας Μούτου, της Ειρήνης Ζήνωνος και ολόκληρης της Κοινότητας του Port Adelaide.

«Είμαι ευγνώμων πραγματικά που καταφέραμε με την βοήθεια του CCA και των υπέροχων φίλων μας να σταθούμε ξανά στα πόδια μας. Πιστεύω ότι μέσα από αυτήν την τρομερή περιπέτεια μάθαμε την δύναμη της αγάπης, της θέλησης για το καλό, την δύναμη και την αξία της φιλίας» καταλήγει η κ. Θεοδωρίδου».

 

Πηγή: Νέος Κόσμος

Πηγή: https://ccasn.grassrootz.com/childhood-cancer-association-heroes/lemon-tree-dinner-dance

«Υποφέρει, είναι δεμένα τα χέρια μας…» - Η μεγαλύτερη μάχη του οκτάχρονου Λούκα

Στον μεγαλύτερο αγώνα της ζωής του βρίσκεται ο μικρός Λούκας από την Πάφο, ο οποίος όντας μόλις οκτώ χρονών, δίνει μια τιτάνια μάχη για δεύτερη φορά με τη λευχαιμία. Συγκεκριμένα, ο Λούκας Σταύρου, έχει διαγνωστεί με λεμφοβλαστική λευχαιμία το 2016, όταν ήταν μόλις τριών ετών. Στη συνέχεια κατάφερε να την κερδίσει, μα δυστυχώς, δεν κράτησε για μεγάλο χρονικό διάστημα η νίκη… Η λευχαιμία εμφανίστηκε ξανά για δεύτερο αγώνα, με τον μικρό Λούκα έχοντας στο πλάι του τους γονείς του, να σφίγγει τα δόντια και να δίνει σήμερα τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του…

Ο μικρός Λούκας, βρίσκεται στο Μακάριο Νοσοκομείο, από τον περασμένο Οκτώβριο, συνολικά πέντε μήνες. Σήμερα, βρίσκεται ένα βήμα πριν από τη μεταμόσχευση, καθώς πραγματοποιεί ένα νέο κύκλο χημειοθεραπειών που για πρώτη φορά τίθεται σε εφαρμογή στην Κύπρο. Ένας κύκλος ο οποίος εάν πετύχει, δεν θα γίνει ουσιαστικά, η μεταμόσχευση στον οκτάχρονο.

Μιλώντας στον REPORTER  o πατέρας του μικρού Λούκα, Ανδρέας Σταύρου, εκφράζει την αισιοδοξία του και την πίστη του για τη μάχη που δίνει ο οκτάχρονος του γιος. «Ήμαστε ένα βήμα πριν τη μεταμόσχευση και εάν πετύχει, δεν θα κάνουμε τη μεταμόσχευση. Στην Κύπρο πρώτη φορά εφαρμόζουν αυτό που κάνουν σήμερα στον Λούκα. Ήταν πρόταση της Γερμανίας να το δοκιμάσουμε αυτό και εάν πετύχει θα είναι κάτι πολύ σημαντικό. Είναι ακόμη μια ευκαιρία του οργανισμού του μικρού Λούκα. Δεν έχει βρεθεί δότης του μυελού των οστών δυστυχώς και σταματήσαμε και εμείς τις εντατικές προσπάθειες, βασιζόμενοι ότι μέχρι τον Ιούνη θα γνωρίζουμε εάν το μωρό μας θα χρειαστεί μεταμόσχευση ή θα συνεχίσει με τις χημειοθεραπείες αυτές, εφόσον μας πουν οι γιατροί ότι λειτουργούν».

Οι ενδείξεις μέχρι στιγμής είναι θετικές, καθώς διαφαίνεται ότι λειτουργούν ευεργετικά οι χημειοθεραπείες στον μικρό Λούκα. «Απλά υπάρχουν πάρα πολλές παρενέργειες και αυτό καθυστερεί τον κύκλο. Εάν για παράδειγμα ένας κύκλος πάει ένα μήνα, μπορεί να μας πάρει δυο μήνες εμάς, λόγω των παρενεργειών. Δηλαδή, θα σταματήσουν και θα ξαναρχίσουν. Σαν τώρα, υπάρχει θέμα με το πάγκρεας… Είναι ένας αγώνας μεγάλος και εμείς ακούμε τους γιατρούς τι μας λένε».

Ως ελπιδοφόρο χαρακτήρισε αυτό το βήμα για τον μικρό Λούκα ο πατέρας του, καθώς είναι κάτι που για πρώτη φορά γίνεται στην Κύπρο και έτσι στη συνέχεια θα έχουν την ευκαιρία και άλλα παιδιά που δίνουν τον δικό τους αγώνα, να το δοκιμάσουν. «Και για εμάς τους γονείς ακόμη είναι σημαντικό, γιατί ξαλαφρώσαμε. Άλλο το εξωτερικό και άλλο η Κύπρος. Δεν αποκλείεται όμως το γεγονός, ανά πάσα στιγμή να μας πουν να πάρουμε τα πράγματά μας και να πάμε Γερμανία. Οι πιθανότητες είναι 30% να πετύχει. Ήμαστε και εμείς σε μια αναμονή, αλλά ψυχολογικά πήραμε λίγο πάνω μας, το ότι μπορεί να αποφύγουμε το εξωτερικό, εκεί που ήταν δεδομένο. Είναι πάρα πολύ σημαντικό και στην ψυχολογία και στα οικονομικά και στην υπόλοιπη οικογένεια».

 Ο Λούκας σήμερα, είναι γενικά καλά, λέει ο κ. Ανδρέας, ο οποίος εξηγεί πως, «λόγω φαρμάκων και της κορτιζόνης, η ψυχολογία του οκτάχρονου του γιου, είναι πάνω-κάτω. Έγινε κυκλοθυμικός και είναι σε ένα κόσμο δικό του. Φυσικά, παίζουν ρόλο και οι συνθήκες που είναι. Μέσα σε ένα δωμάτιο με ένα tablet, ενώ είναι σε μια ηλικία που έπρεπε να βρισκόταν έξω στη φύση, να τρέχει και να παίζει μπάλα».

Την ίδια ώρα, η αγωνία των γονιών του μικρού Λούκα, βρίσκεται στο ζενίθ, καθώς θέλουν επιτέλους να δουν τον μικρό τους, να βγαίνει έξω από το Μακάριο και να επιστρέφει στο σπίτι, μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια. «Η αγωνία μας είναι στο διπλάσιο σήμερα. Την πρώτη φορά που μπήκαμε μέσα, ο γιατρός τότε μας λέει το 80% θα είναι ιάσιμο με αυτό που περνά ο Λούκας. Τώρα τη δεύτερη φορά, έρχεται πρώτα η απογοήτευση. Γιατί μετά από 26 μήνες καθαρός, τελειώσαμε τις θεραπείες μας, ξαφνικά μια καλή ημέρα, ξανά πίσω και ξανά από την αρχή. Άρα, εκεί έφυγε μια βεβαιότητα από πάνω μας, ότι δεν θα καθησυχάσουμε για αρκετά χρόνια. Όταν 26 μήνες ήταν καθαρός και μετά ξανά νόσησε, τότε λέμε μπορεί να του ξανά συμβεί οποιαδήποτε στιγμή…

Προσποιούμαστε και προσπαθούμε να είμαστε καλά και για τα άλλα μας τα μωρά. Σίγουρα όμως, όταν μια οικογένεια χωριστεί με τέτοιου είδους τρόπο, έρχονται και άλλα προβλήματα. Έχω ακόμη τρία παιδιά, ένα δεκατεσσάρων μηνών, ένα τριών χρονών και ένα πέντε χρονών. Ο Λούκας είναι ο μεγάλος μας. Τα προβλήματα όμως, είναι γενικά πολλά… Εμείς θα εστιάσουμε στο αποτέλεσμα και θα πηδήξουμε οποιοδήποτε εμπόδιο βρεθεί μπροστά μας και να το ξεπεράσουμε».

Κάθε δυο μήνες πρόκειται να γίνονται αξιολογήσεις για την κατάσταση της υγείας του μικρού Λούκα και έτσι μέχρι τον Ιούνιο, η οικογένεια του οκτάχρονου, θα γνωρίζει εάν θα χρειαστεί η μεταμόσχευση ή όχι. «Μπορεί ακόμη και πιο νωρίς, αν δουν ότι δεν πετυχαίνει και κάποιες αναλύσεις του δεν είναι όπως θα ήθελαν να είναι, τότε θα ήμαστε έτοιμοι για Γερμανία».

Όσο αφορά τη ζωή του οκτάχρονου στο Μακάριο, ο κ. Ανδρέας ανέφερε ότι, «η πραγματικότητα είναι ότι όταν βρίσκεσαι μέσα στον θάλαμο, είναι σαν να και βρίσκεσαι μέσα σε ένα κόσμο δικό σου που τα θεωρείς όλα νορμάλ. Δεν φαίνεται το πρόβλημα. Μιλάμε για τα μωρά μας, για τις επιπλοκές, η αγωνία είναι κοινή με τους υπόλοιπους γονείς. Μοιραζόμαστε στιγμές αγωνίας… Όμως με κάποιο μαγικό τρόπο, επικρατεί αισιοδοξία μέσα στον θάλαμο. Το θέμα είναι φεύγοντας από τον θάλαμο, ξεκινούν οι σκέψεις να αιωρούνται. Μέσα στον θάλαμο υπάρχουν και πιο δύσκολα και πιο εύκολα περιστατικά. Είναι λυπηρό που βλέπεις νέα μωρά να έρχονται μέσα και λες πώς αλλάζει η ζωή του ανθρώπου μέσα σε μια στιγμή…».

Κλείνοντας, ο πατέρας του μικρού Λούκα, ήθελε να στείλει το δικό του μήνυμα με ένα ιδιαίτερο τρόπο… Ένα τρόπο, με τον οποίο εκφράζει το βίωμα του ως πατέρας, τους τελευταίους μήνες… «Επειδή είναι το μωρό σου, το σπλάχνο σου, το αίμα σου, πονεί σε παραπάνω… Σκέψου το μωρό σου να πονά και να σου λέει βοήθεια παπά πονώ και να είναι δεμένα τα χέρια σου και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Να βλέπεις το μωρό σου να υποφέρει και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα, πιστέψτε με είναι το πιο ψυχοφθόρο που μπορεί να ζήσει ένας γονιός».

Πέτρος Πετρή

Πηγή: https://www.reporter.com.cy/

Μεγαλείο ψυχής: 19χρονος με καρκίνο τελικού σταδίου συγκέντρωσε 60.000 για εξάχρονο που δίνει την ίδια μάχη

 

Μια σπουδαία πράξη έκανε ο 19χρονος Ρις Λάνγκφορντ, λίγο πριν φύγει από τη ζωή, δίνοντας «δύναμη» σε άλλο παιδί που παλεύει ενάντια στον καρκίνο.

Συγκεκριμένα, ο 19χρονος Ρις Λάνγκφορντ διαγνώστηκε με καρκίνο το 2020, με την μητέρα του δυστυχώς να ανακοινώνει την Τρίτη πως ο γιος της πέθανε, δίπλα στα αγαπημένα του πρόσωπα στο σπίτι. Ωστόσο, ο ίδιος όσο βρισκόταν στο τελικό στάδιο του καρκίνου, αποφάσισε να προσφέρει 1000 λίρες αλλά και να ξεκινήσει και μια καμπάνια για έναν εξάχρονο που έδινε την ίδια μάχη με εκείνον.

Τα συγκινητικά λόγια του 19χρονου για τον 6χρονο, που έδινε μάχη με τον καρκίνο.

 «Ο μαχητής μου, ο ήρωάς μου, ο γιος μου, το μωρό μου, σταμάτησε να πολεμά. Άφησε το σπαθί του και πέθανε ειρηνικά στο σπίτι με όλη την οικογένεια γύρω του. Είμαστε συντετριμμένοι. Η ζωή μου δεν θα είναι ποτέ ίδια» έγραψε χαρακτηριστικά η μητέρα του.

Η μητέρα του άτυχου παιδιού αποκάλυψε πως όταν ο γιος της είχε διαβάσει για τον 6χρονο Τζέικομπ είπε στους γονείς του: «Αν δεν μπορεί να γίνει κάτι για μένα, θέλω να προσπαθήσω να βοηθήσω αυτό το μικρό αγόρι». Ο μικρός Τζέικομπ διαγνώστηκε με νευροβλάστωμα το 2017 και κέρδισε την πρώτη του μάχη το 2019. Τον περασμένο Δεκέμβριο όμως οι γιατροί βρήκαν έναν νέο όγκο στο συκώτι του παιδιού.

Από την πρωτοβουλία του Ρις  συγκεντρώθηκαν 60.000 λίρες για τις θεραπείες του Τζέικομπ. Στη σελίδα στήριξης του μικρού Τζέικομπ, αναρτήθηκε ένα μήνυμα για τον «άγγελό» του, που ανέφερε: «Πέτα ψηλά Ρις , είμαστε όλοι τόσο υπερήφανοι και ευγνώμονες για όσα έκανες για τον Τζέικομπ μας».

 

 

Πηγή: https://www.enimerotiko.gr/

Όχι καρκίνε δεν νίκησες το παιδί μου. Γιατί ζει στην καρδιά μου…

 

Πέρασαν σχεδόν εφτά χρόνια από το πρώτο άκουσμα “Το παιδί σας έχει καρκίνο”…. και μετά σιωπή….

Το μόνο που ακούς είναι οι χτύποι της καρδιάς σου νιώθεις ότι κάποιοι έβαλαν μέσα στην καρδιά σου τα χέρια τους και σου την ξεριζώνουν.

Είμαι σίγουρη ότι αν περνούσε φορτηγό από επάνω μου θα πονούσα λιγότερο ….

Σου μιλάνε οι γιατροί αλλά δεν ακούς δεν καταλαβαίνεις νιώθεις ότι σου μιλάνε για κάποιον άλλο και όχι για το παιδί σου Δεν μπορεί να είναι αλήθεια όλα αυτά Θέλω να κλάψω να ουρλιάξω να φωνάξω και τότε κοιτώ εσένα ψυχή μου κουλουριασμένο στο κρεβάτι γεμάτο καλώδια να σε τρυπάνε συνέχεια να τρέχουν όλοι από πάνω σου να βάζουν στις φλέβες σου δηλητήριο και σε ένα μηχάνημα να βλέπω την πονεμένη σου καρδούλα να χτυπά

Μαμά μου πονάω μου λες …..το ξέρω ψυχή μου σου λέω αλλά μην φοβάσαι η μανούλα είναι εδώ κάνε κουράγιο μείνε δυνατός ψυχή μου θα τα καταφέρουμε μαζί ….

Τι έχω μαμά………..
Σφίγγω τα δόντια μαζεύω τα σπασμένα μου κομμάτια και σου απαντώ…
Έχεις λευχαιμία ….
Δηλαδή μαμά …..Έχω καρκίνο…
Θα πεθάνω …………
ΟΧΙ αγόρι μου δεν θα σε αφήσει η μανούλα να μου φύγεις θα παλέψουμε μαζί γιατί ο καρκίνος τόλμησε να τα βάλει με το δικό μου παιδί το δυνατό και γενναίο παιδί μου ….

Η ζωή μας μοιράστηκε ανάμεσα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου και στο σπίτι ..
Έδωσες πολλές μάχες επάνω σε κρεβάτι νοσοκομείου και πάντα κέρδιζες γιατί ήσουν πάντα πιο δυνατός..
Νικούσες ακόμα και όταν οι γιατροί σήκωναν τα χέρια γιατί ήσουν γενναίος….

Κέρδιζες την μάχη γιατί γνώριζες πάντα την αλήθεια και ήξερες ότι το πιο δυνατός σου όπλο ήταν το χαμόγελο σου ..
Κέρδιζες γιατί δεν άντεχες να με βλέπεις λυπημένη και δακρυσμένη και εσφιγκες το χέρι μου μέσα στο δικό σου και μου έλεγες μαμά χαμόγελα όλα θα πάνε καλά …
Και όταν εσύ μου χαμογελούσες ψυχή μου φώτιζε όλος ο κόσμος για μενα…..
Όσο και αν σε πόνεσε και προσπάθησε να αλλάξει την όψη σου ο καρκίνος παιδί μου δεν τα κατάφερε δεν έκρυψε την απίστευτη ομορφιά σου……

Ακόμα και όταν κατάλαβες πρώτος ότι το τέλος ερχόταν η σκέψη σου ήταν σε εμένα ….στην μανούλα σου …που με λάτρεψες με όλο σου το είναι που με διδάξεις ήθος αξιοπρέπεια δύναμη …Και το πώς πρέπει να συνεχίσω να ζω όταν εσύ θα φύγεις …

Μου είπες να γίνω η φωνή σου… Μου είπες να συνεχίσω εγώ αυτό δεν πρόλαβες εσύ …Να μάθει ο κόσμος να μην φοβάται και να λέει καρκίνο και όχι η κακια αρρώστια ….η ο έξω από δω …..

ΌΧΙ δεν γνώριζα για το παιδικό καρκίνο
ΌΧΙ δεν γνώριζα για το πόσο σημαντικό είναι να είσαι αιμοδότης
ΌΧΙ δεν γνώριζα το πόσο σημαντικό είναι να δίνεις αιμοπετάλια
ΟΧΙ δεν γνώριζα το πόσο σημαντικό είναι να είσαι Δότης Μυελού Των Οστών
ΟΧΙ δεν γνώριζα το πόσο σημαντικό είναι ο εθελοντισμός

Πίστευα ότι είμαι άτρωτη και ότι τίποτα δεν θα χτυπήσει την πόρτα μου και ότι αυτά συμβαίνουν μόνο σε άλλες οικογένειες ..
Τώρα έμαθα Τώρα ξέρω ….

ΟΧΙ ΚΑΡΚΙΝΕ δεν Νίκησες το παιδί μου …ξέρεις γιατί…. γιατί ζει στην καρδιά μου …ζει ανάμεσα μας και αφήνει πάντα το αποτύπωμα του γιατί η φωνή του έγινε φωνή μας και η δύναμη του δύναμη μας ..
Δεν ξέρω αν μετά από όλα αυτά που πέρασες ψυχή μου όταν έδινες τη μάχη σου με τον καρκίνο έγινα καλύτερος άνθρωπος…….

Αυτό που ξέρω είναι αυτό που μου έμαθες εσύ ψυχή μου να είμαι πιο δυνατή να μην φοβάμαι να γκρινιάζω λιγότερο να βοηθάω περισσότερο να δίνω χωρίς να παίρνω να αγαπώ ……

Όσο για εσένα ΚΑΡΚΙΝΕ έμαθα ότι το φάρμακο που θα σε νικήσει είναι ο άνθρωπος …..και πίστεψέ με έχω πολλούς ανθρώπους δίπλα μου και μια μέρα θα σε νικήσουμε όλοι μαζί γιατί είμαστε πολλοί και θα γίνουμε ακόμα περισσότεροι γιατί τώρα όλοι ξέρουν ότι πρέπει να γίνουν όλοι Δότες μυελού των οστών ….

Και να θυμάστε ………….

4 Φεβρουαρίου παγκόσμια ημέρα καρκίνου μια μέρα, που για κάποιους σημαίνει Ζωή, Δύναμη, Αγώνας ,Εθελοντισμός, Ανδρόνικος team 🎗 🎗

Πηγή: https://www.facebook.com/popi.paraskeua.3?fref=nf