“Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το Πάσχα που το παιδί μου πάλευε με τον καρκίνο στο νοσοκομείο…”

 

Ήταν Πάσχα, θυμάμαι!

Κι εμείς είχαμε γροθιά στο στομάχι με το να περιμένουμε τ’ αποτελέσματα από ένα σωρό εξετάσεις.

Στο διπλανό δωμάτιο του Νοσοκομείου ήταν ο Άγγελος, ένα πανέμορφο αγόρι. Ήταν δεκαέξι χρόνων και είχε απορροφηθεί στον υπολογιστή για να ξεχάσει την ίδια την ασθένεια.

Από την άλλη πλευρά της πτέρυγας του Νοσοκομείου, ο Γιωργάκης. Ένα παιδί με πολλά χαμόγελα. Βρεθήκαμε και με άλλα παιδιά μαζί σ’ έναν χώρο με το να φτιάχνουν καλλιτεχνικά.

Η μόνη τους ασχολία εκεί μέσα, με το να φτιάχνουν διάφορα καλλιτεχνήματα με χαρτί, έτσι απλά για να περάσει η ώρα.

Από την άλλη δε, οι γονείς περίμεναν εναγωνίως τις ιατρικές εξετάσεις των παιδιών τους…!

Κάποια στιγμή οι γιατροί φώναξαν, πως πρέπει να πάει ο καθένας στο δωμάτιο του.

Μα τι συνέβαινε;

 Εμείς οι γονείς ξέραμε καλά τι γινόταν…!

Μετά από λίγη ώρα κάποιοι γονείς έκλαιγαν για το χαμό του παιδιού τους και οι γιατροί ήταν εκεί να τους παρηγορήσουν.

Πολλές φορές επαναλαμβάνονταν αυτές οι σκηνές.

Κι εμείς οι μάνες πιο πέρα είχαμε έναν μεγάλο μόνιμο φόβο.

Κάθε φορά κλείναμε τις πόρτες και βυθιζόμασταν σ’ έναν μόνιμο φόβο.

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα, διότι τα πάθη του Χριστού τα ζούσα μαζί του.

Έκλαιγα και παρακαλούσα για όσα ζούσα και δεν μπορούσα να συλλάβω στα μάτια όλα αυτά που έβλεπα.

Κοίταξα μπροστά στην κλινική μια παιδική χαρά Είχε φτιαχτεί γι' αυτά τα παιδιά.
Δυστυχώς σπάνια χρησιμοποιείτο.

Οι δυνάμεις των παιδιών δεν επέτρεπαν να παίζουν σ’ αυτές. Είχαν λυγίσει μες στις χημειοθεραπείες και μόνιμα είχαν μια έντονη αδυναμία.

Ξημέρωσε Μεγάλο Σάββατο, όταν κατάλαβα πως για μένα η Ανάσταση δεν έγινε.

Μια μόνιμη Σταύρωση χωρίς τέλος.

Τα σπίτια γύρω είχαν χαρά και γιορτή μεγάλη.

Άρχισαν οι καμπάνες να χτυπούν χαρμόσυνα κι εμείς συνεχίζαμε τον αγώνα της σιωπής.

Κάποια στιγμή πάγωσαν ακόμα και τα καλλιτεχνήματα, ακόμη και οι ατέλειωτες ώρες του Αγγέλου στον υπολογιστή και τα χαμόγελα του μικρού Λεόνι και του μικρού Γιωργάκη, αλλά και τα χοροπηδηχτά του αγαπημένου μου Στράτου..

Τώρα πια όλοι μαζί , ψηλά στον ουρανό, ο Στράτος μου, ο Άγγελος, ο Γιωργάκης και ο μικρός Λεόντι.

Και όσα χρόνια κι αν περάσουν πάντα θα ναι βαθιά χαραγμένες, όλες οι στιγμές που πέρασα με αυτούς τους Αγγέλους.

Και είναι πραγματικά ευλογία που τους γνώρισα και έζησα μαζί τους ..!

 

 Πηγή: https://www.infokids.gr/

 Πηγή: Stefania Iliopoulou Via: Μαρία Καραβά

23χρονος Έλληνας βρέθηκε συμβατός δότης με παιδάκι και του έσωσε τη ζωή!

 

Η καλή και αισιόδοξη είδηση της ημέρας μας έρχεται από το Όραμα Ελπίδας και την Τράπεζα Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών καθώς όπως έγινε γνωστό ένα παιδάκι με σοβαρό πρόβλημα υγείας έλαβε αιμοποιητικά κύτταρα μέσω της δωρεάς μυελού των οστών, αφού 23χρονος Έλληνας βρέθηκε συμβατός δότης με παιδάκι και του έσωσε τη ζωή!

Όπως αναφέρεται και στην ανάρτηση:

«Η Μεγάλη Εβδομάδα των παθών .... και της Ανάστασης!

Το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης αντήχησε νωρίτερα στο ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ!

Ένα νέο "ορόσημο ζωής" μόλις καταρρίφθηκε, σκορπίζοντας απέραντη ελπίδα και φως!
200 συλλογές ζωής! 200 προσωπικές Αναστάσεις! 200 νίκες του φωτός πάνω στο σκοτάδι!
Ο δότης μας, ένας άνδρας μόλις 23 ετών, προσέφερε αιμοποιητικά κύτταρα με παρακέντηση για ένα παιδάκι που έχρηζε άμεσα μεταμόσχευσης μυελού των οστών.
Το δώρο ζωής ταξίδεψε στο εξωτερικό και τα κύτταρα αυτά ξεκίνησαν ήδη την "αναγέννηση" του μικρού λήπτη.
Η δύναμη της προσφοράς είναι τεράστια! Γίνετε εθελοντές δότες μυελού των οστών!
Ας ενισχύσουμε όλοι μαζί την αλυσίδα ζωής! Ας βοηθήσουμε παιδιά και ενήλικες με σοβαρές αιματολογικές παθήσεις να βιώσουν το δικό τους θαύμα!» 

Γίνε δότης! Μπορεί να σώσεις ένα παιδί

Δίνοντας λίγο αίμα, ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει μελλοντικός δότης μυελού των οστών. Αυτό το δείγμα αίματος εξετάζεται στο ειδικό εργαστήριο κι έτσι προσδιορίζεται η “ιστική ταυτότητά” του, η οποία καταχωρείται στα αντίστοιχα αρχεία.

Όταν βρεθεί ένας εθελοντής που είναι συμβατός με έναν υποψήφιο λήπτη, ειδοποιείται, ενημερώνεται και ερωτάται αν εξακολουθεί να επιθυμεί να δώσει μυελό των οστών του στον πάσχοντα. Αν ναι, ακολουθεί μία απλή και σύντομη διαδικασία, της οποίας το αποτέλεσμα είναι η αρχή της σωτηρίας ενός συνανθρώπου μας. Περίπου 100 Έλληνες ασθενείς, οι μισοί από τους οποίους είναι παιδιά, θα μπορούσαν να σώζονται κάθε χρόνο από μία μεταμόσχευση μυελού των οστών.

Πηγή: https://healthstories.gr/

Αποσύρονται πασίγνωστα προϊόντα – Είναι καρκινογόνα

 

Παγκόσμια ανησυχία έχει προκαλέσει η είδηση πως ανακαλύφθηκε καρκινογόνος ουσία στα δημοφιλέστερα αφρόλουτρα και αντιηλιακά!

Το βενζόλιο, μια ιδιαίτερα επικίνδυνη καρκινογόνος χημική ουσία βρέθηκε σε εκατοντάδες δημοφιλή είδη προσωπικής φροντίδας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ουσία ανιχνεύτηκε κατά τη διάρκεια ανεξάρτητων δοκιμών, με αποτέλεσμα πολλές εταιρείες να ανακαλέσουν οικειοθελώς δεκάδες προϊόντα τους.

Να σημειωθεί ότι το εργαστήριο Valisure ανίχνευσε πέρυσι βενζίνη σε αντηλιακά, αποσμητικά, σαμπουάν, μαλακτικά, αντιιδρωτικά, αντιµυκητιακά, σπρέι σώματος και απολυμαντικά χεριών. Πιο συχνά εντοπίστηκε σε προϊόντα αεροζόλ ή σπρέι, όπου βρέθηκαν επίπεδα μόλυνσης τα οποία η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων χαρακτηρίζει ως «απειλητικά για τη ζωή».

Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η μόλυνση από βενζόλιο είναι ευρέως διαδεδομένη και πιθανώς είναι σε περισσότερα προϊόντα, που δεν έχουν ακόμη εξεταστεί, δήλωσε ο Ντέιβιντ Λάιτ, διευθύνων σύμβουλος της Valisure, που μέχρι σήμερα έχει δοκιμάσει 662 προϊόντα και έχει βρει τη χημική ουσία σε 180, δηλαδή σε ποσοστό της τάξης του 27% περίπου.

«Το βενζόλιο δεν θα έπρεπε να υπάρχει καθόλου» είπε και έκανε λόγο για θεμελιώδες πρόβλημα στην κατασκευή πολλών καταναλωτικών προϊόντων. Ο ίδιος σημείωσε πως σε «δεκαετίες έρευνας» δεν είχαν βρεθεί ασφαλή επίπεδα έκθεσης στο βενζόλιο, επειδή είναι πολύ τοξικό σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό αν προϊόντα των παραπάνω εταιρειών κυκλοφορούν και σε άλλες χώρες, πλην ΗΠΑ, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, καθώς δεν υπάρχει σχετική ενημέρωση από τον ΕΟΦ.

Η χημική ουσία με βάση το πετρέλαιο «προκαλεί καρκίνο», ιδιαίτερα τη λευχαιμία και τα αιμοφόρα όργανα, ανέφερε το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ.

Υπενθυμίζεται ότι το βενζόλιο είναι μία ιδιαίτερα τοξική χημική ένωση. Όταν εισπνέεται σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να προκαλέσει ζάλη, ταχυκαρδία, πονοκεφάλους, σύγχυση, αναισθησία, ακόμα και το θάνατο. Επίσης όταν βρίσκεται σε μεγάλες συγκεντρώσεις στα τρόφιμα μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό, ζάλη, ταχυκαρδία, τάση για εμετό, σπασμούς και το θάνατο. Παράλληλα μακροχρόνια έκθεση σε βενζόλιο έχει σημαντικές επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου και κυρίως στο αίμα. Καταστρέφει το μυελό των οστών και μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση αναιμίας. Επίσης μπορεί να προκαλέσει υπερβολική αιμορραγία και να μειώσει την ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος αυξάνοντας τις πιθανότητες μόλυνσης.

Τέλος, όπως προαναφέρθηκε, το βενζόλιο θεωρείται καρκινογόνο για τον άνθρωπο, μακροχρόνια έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση λευχαιμίας.

Για το λόγο αυτό, στο στόχαστρο μπήκε και ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) γιατί απέτυχε να κάνει λάβει επαρκή μέτρα περισσότερα για την προστασία των πολιτών. Η υπηρεσία είχε ανακοινώσει τον Δεκέμβριο ότι διερευνά το ζήτημα, ότι κάνει δικές της δοκιμές και προέτρεψε τις εταιρείες να ανακαλέσουν τα επίμαχα προϊόντα.

Αν και ο Οργανισμός δεν έχει την εξουσία να διατάξει ανακλήσεις, οι επικριτές τον καλούν FDA να διευκρινίσει το υπάρχον όριο βενζολίου, να ορίσει νέα όρια έκθεσης και να πραγματοποιήσει περισσότερες δοκιμές προϊόντων στα ράφια των καταστημάτων για να διασφαλιστεί ότι είναι ασφαλή, αντί να αφήνουν τη δουλειά στα ανεξάρτητα εργαστήρια.

Το σύστημα του FDA «στερείται πραγματικά ανεξάρτητης αναθεώρησης» επειδή βασίζεται στο τι αναφέρουν οι ίδιες εταιρείες, τόνισε ο Λάιτ.

Η χώρα έχει απαγορεύσει τη χρήση του βενζολίου ως συστατικού πριν σχεδόν 45 χρόνια. Είναι «κάπως μοναδικό στο ότι είναι πολύ καλά αποδεδειγμένο ότι είναι απίστευτα τοξικό -αυτό είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες έως πάνω από έναν αιώνα», σχολίασε ο Ντέιβιντ Άντριους από την οργάνωση Environmental Working Group.

Καρκινογόνα: Η «μαύρη» σελίδα της Johnson & Johnson

Η εταιρεία Johnson & Johnson ανακάλεσε πριν λίγους μήνες εθελοντικά πέντε αντηλιακά προϊόντα με αεροζόλ της θυγατρικής της εταιρείας Neutrogena και της έτερης θυγατρικής της, της Aveeno, έπειτα από τον εντοπισμό ενός καρκινογόνου χημικού σε ορισμένα δείγματα.

Η εταιρεία, η οποία εδρεύει στο Νιού Τζέρσι, ανακοίνωσε ότι οι καταναλωτές θα πρέπει να σταματήσουν να χρησιμοποιούν τα προϊόντα και να τα πετάξουν, έπειτα από τους εσωτερικούς ελέγχους που εντόπισαν σε κάποια δείγματα χαμηλά επίπεδα βενζολίου.

Η J&J ειδοποίησε επίσης τους διανομείς και λιανεμπόρους να σταματήσουν να πουλάνε τα προϊόντα και να φροντίσουν για την επιστροφή τους “επιδεικνύοντας υπερβάλλουσα σύνεση”.

Το βενζόλιο έχει ταξινομηθεί ως ανθρώπινο καρκινογόνο, μια ουσία που μπορεί να προκαλέσει καρκίνο ανάλογα με το επίπεδο και τον βαθμό έκθεσης σε αυτό.

Σύμφωνα με την J&J, το βενζόλιο δεν είναι ένα συστατικό που περιέχεται στα αντηλιακά προϊόντα της και η εταιρεία ερευνά την αιτία της μόλυνσης.

“Η καθημερινή έκθεση στο βενζόλιο σε αυτά τα αντηλιακά προϊόντα με αεροζόλ και στα επίπεδα που ανιχνεύτηκαν από τους ελέγχους μας δεν θα αναμενόταν να προκαλέσει σοβαρές συνέπειες για την ανθρώπινη υγεία”, ανέφερε η εταιρεία.

Τα ανακληθέντα αντηλιακά προϊόντα με αεροζόλ είναι: Neutrogena Beach Defense, Neutrogena Cool Dry Sport, Neutrogena Invisible Daily defense, Neutrogena Ultra Sheer και Aveeno Protect + Refresh.

Οι καταναλωτές έπρεπε να επικοινωνούν με τον γιατρό τους ή με τον φαρμακοποιό τους, αν έχουν κάποιες ανησυχίες, ερωτήματα ή έχουν παρουσιάσει προβλήματα υγείας που συνδέονται με τη χρήση των συγκεκριμένων προϊόντων.

Η ανάκληση ήταν ένα ακόμη πλήγμα για την J&J, μια από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως παραγωγούς καταναλωτικών προϊόντων υγείας. Η εταιρεία ήδη αντιμετωπίζει δισεκατομμύρια δολάρια σε πιθανές δικαστικές απώλειες και σε εξωδικαστικές συμφωνίες έπειτα από προσφυγές για αποζημιώσεις που συνδέονται με την βρεφική της πούδρα, με κολπικά εμφυτεύματα με πλέγμα και με οπιοειδή παυσίπονα.

Εξάλλου, η διάθεση των εμβολίων κατά του κορονοϊού της J&J καθυστέρησε λόγω προβλημάτων στην παραγωγή και το εμβόλιο συνδέθηκε με δύο πολύ σπάνιες παρενέργειες: το σύνδρομο Guillain-Barré και μια εν δυνάμει απειλητική για τη ζωή θρόμβωση. Οι αμερικανικές ρυθμιστικές αρχές έχουν πει ότι τα οφέλη του εμβολίου υπερτερούν των κινδύνων.

Να σημειωθεί ότι νωρίτερα φέτος η εταιρεία εργαστηριακών δοκιμών Valisure εντόπισε μια γνωστή καρκινογόνα ουσία σε 78 αντηλιακά και ζήτησε από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) να ανακαλέσει τα προϊόντα αυτά. Το εργαστήριο εξέτασε σχεδόν 300 αντηλιακά και διαπίστωσε ότι το 27% περιείχαν βενζόλιο.

Δεκατέσσερα από τα προϊόντα αυτά (5%) περιείχαν βενζόλιο σε επίπεδα υψηλότερα από 2 ppm (parts per million) ανά εκατομμύριο, το οποίο είναι το συνιστώμενο όριο της FDA για το βενζόλιο σε φάρμακα που δεν μπορούν να παρασκευαστούν χωρίς αυτό.

Πηγή: https://xristika.gr/

«Κρατά ένα σταυρό στο χέρι και λέει ''σε παρακαλώ Χριστούλη μου, κάνε με καλά''»

«Η Εβελίνα μου κρατά εικόνες και τις προσκυνά. Μπορεί να μιλά ακόμη και με τις εικόνες μόνη της. Μπορεί να κρατά ένα σταυρό και να λέει σε παρακαλώ Χριστούλη μου, κάνε με καλά. Αυτά μου δίνουν δύναμη, γιατί τη βλέπω ότι προσπαθεί και με τον δικό της τρόπο και η ίδια. Μου λέει μάμα ξέρω ότι θα γίνω καλά και δεν θέλω να κλαις. Νιώθει το, το μωρό μου και είναι πράγματα που αντλείς δύναμη. Εκεί που οι ογκολόγοι σου λένε ότι σήμερα αυτό το μωρό που ήρθε στην κλινική δεν έχει πιθανότητες βάση των γιατρικών δεδομένων που έχουμε και μετά από την τρίτη και τέταρτη χημειοθεραπεία, βλέπουμε ότι υπάρχει ανταπόκριση, τότε σου δίνεται η σπίθα εκείνη που ήθελες, ότι πάμε καλά και θα γίνει καλά το μωρό μας».

Είναι η Εβελίνα Παπαντωνίου, μόλις τριών ετών. Ένας μικρός άγγελος, που καλείται μόλις στα πρώτα του χρόνια, να παλέψει με ένα επιθετικό είδος καρκίνου, που διαγνώστηκε πριν από μερικούς λίγους μήνες. Η Εβελίνα ωστόσο, δεν τα παράτησε λεπτό. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, με ψυχή, καρδιά και σθένος, φοράει καθημερινώς το χαμόγελό της και έχοντας καθημερινώς δίπλα της τη μητέρα της, εκπέμπει αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε καλά και σύντομα θα επιστρέψει στην Κύπρο, υγιέστατη. 

Σήμερα, η μικρή Εβελίνα, βρίσκεται με την οικογένειά της στη Γερμανία για ακόμη ένα στάδιο θεραπειών. Ακόμη μια δοκιμασία σε αυτό τον μεγάλο αγώνα που δίνει η τρίχρονη. Ως εκ τούτου, τίποτα δεν τη λυγίζει, αφού με την πίστη της, δίνει κουράγιο και ελπίδα στους γύρω της. 

Ήταν αρχές Οκτωβρίου του 2021, όταν είχε παρατηρηθεί οίδημα στο ένα ματάκι της Εβελίνας και τότε ήταν που άρχισε ο μεγάλος αγώνας της οικογένειας της μικρής. Όπως λέει στον REPORTER η μητέρα της τρίχρονης, Νεκταρία Χαραλάμπους, «πήγαμε στον οφθαλμίατρο μας, ο οποίος μας χορήγησε αντιβιοτικές σταγόνες, νοουμένου ότι η διάγνωση ήταν μια απλή μόλυνση. Όμως, δεν υποχωρούσε το οίδημα και έτσι ξαναπήγαμε και μας είπε ότι φαίνεται να είναι κάτι επίπονο και να συνεχίσουμε με τις συγκεκριμένες σταγόνες. Επειδή έβλεπα ότι δεν πήγαινε καλά η μικρή όμως, με δική μου πρωτοβουλία, την πήγα σε παιδοοφθαλμίατρο, η οποία μετά από εξειδικευμένες εξετάσεις που έκανε στην Εβελίνα, μας είπε ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα και δεν πρόκειται για μόλυνση. Και εκεί που νομίζαμε ότι έβλεπε και με τα δυο της ματάκια, μετά από τις εξειδικευμένες εξετάσεις αντιληφθήκαμε ότι το δεξί της ματάκι είναι εντελώς τυφλό. Ακόμη και μέχρι σήμερα δεν μπορεί να δει από το δεξί της ματάκι η Εβελίνα μου».

Ο αγώνας της οικογένειας της Εβελίνας, ήταν ακόμη στα αρχικά του στάδια, καθώς έψαχναν να μάθουν τι είναι αυτό που βασανίζει τη μικρή τους πριγκίπισσα. «Στη συνέχεια πήγαμε σε ένα ιδιωτικό κέντρο στη Λεμεσό όπου μας παρέπεμψαν και κάναμε μαγνητική εγκεφάλου. Εκεί, φάνηκαν δυο μάζες, και πιθανότατα όπως μας είπε ο παιδίατρος μας, ήταν κακοήθειες. Έπρεπε να το τρέξουμε όσο πιο σύντομα γινόταν σε κάποιο κέντρο του εξωτερικού, που να ειδικεύεται σε αυτού του είδους καρκίνους και να κάνει όλες τις απαραίτητες εξετάσεις που χρειάζεται. Οπόταν, είχαμε αρκετές επιλογές και μια από αυτές ήταν και το Ισραήλ, το οποίο ήταν το κατάλληλο, καθώς μέσα σε λίγες ώρες μπορούσαμε να βρεθούμε εκεί, ενώ για Γερμανία ήταν πέντε ώρες κτλ».

Έτσι μέσα σε δυο μέρες, η Εβελίνα βρέθηκε στο Ισραήλ, όπου εκεί άρχισαν οι εξειδικευμένες εξετάσεις. «Για κακή μας τύχη όμως εκεί, η παιδογκολόγος μαζί με την ομάδα της, διαπιστώσαν ότι ήταν μεταστατικοί οι όγκοι και ο ένας ο όγκος που βρέθηκε στη βάση του κρανίου ήταν η κύρια εστία και υπήρχαν και άλλες μεταστάσεις. Από το μισό κορμί της και πάνω ήταν γεμάτη μεταστάσεις η Εβελίνα. Στα χέρια, κάτω από τη μασχάλη, πίσω στον σπόνδυλο».

Η ανακοίνωση του τι πάσχει η μικρή Εβελίνα, ήταν σαν μια γροθιά στο στομάχι. «Η αλήθεια μας έκοψαν τα φτερά.  Η παιδογκολόγος εκεί μας είπε ότι υπήρχε 1% πιθανότητα επιβίωσης, σε τέτοιου είδους καρκίνο, όπως αυτόν που ονομάζεται ραβδομυοσάρκωμα τέταρτου βαθμού. Από εκεί άρχισε ο δικός μας αγώνας… Ήμουν μόνη με την Εβελίνα γιατί υπήρχαν συγκεκριμένα μέτρα στο Ισραήλ και ο άνδρας μου δεν μπορούσε να έρθει και ήρθε αργότερα. Περάσαμε αρκετά δύσκολα...».

Η συνέχεια ήταν κάπως καλύτερη για την τρίχρονη, αφού δεν χρειάζονταν πλέον οι ακτινοθεραπείες που προσφέρουν στο Ισραήλ και πρότειναν στην οικογένεια της Εβελίνας, να κάνει μια καινούργια μέθοδο ακτινών, που είναι θεραπεία πρωτονίων. «Ένα είδος που δεν έχουν στο Ισραήλ και έτσι μας παρέπεμψαν σε άλλο κέντρο στο εξωτερικό. Έτσι τώρα βρισκόμαστε στη Γερμανία για να ολοκληρωθεί το πρωτόκολλο με τις χημειοθεραπείες και παράλληλα να γίνουν και οι θεραπείες πρωτονίων».

Μάλιστα, η κ. Νεκταρία όπως ανέφερε, «αιτηθήκαμε από το κράτος για να μας καλυφθούν τα έξοδα στο Ισραήλ και στη Γερμανία, αλλά δυστυχώς για το Ισραήλ μας απέρριψαν, γιατί μας είπαν ότι μπορούσαν οι συγκεκριμένες χημειοθεραπείες να γίνονταν στην Κύπρο, όμως για τη Γερμανία μέσω του Υπουργείου Υγείας, εξασφαλίστηκε η κάλυψη των εξόδων για τις θεραπείες πρωτονίων που θα γίνουν εδώ. Απλά αντιλαμβάνεστε ότι βρισκόμαστε στο εξωτερικό από τον Οκτώβριο. Παραιτήθηκα από την εργασία μου για να βρίσκομαι δίπλα στην κορούλα μου από την πρώτη στιγμή. Σήμερα βρισκόμαστε όλη η οικογένεια στη Γερμανία, γιατί είχαμε να συναντηθούμε από τον προήγουμενο Οκτώβριο όλοι μαζί με τον σύζυγό μου και τον άλλο μου γιο. Μόλις είδε τον αδελφό της, άλλαξε και η διάθεση της Εβελίνας μου».

Η Εβελίνα είναι ένα παρά πολύ δυνατό μωρό, λέει εμφανώς συγκινημένη η μητέρα της, Νεκταρία. «Είναι ακόμη και πιο δυνατή από μένα. Υπήρξαν στιγμές που λύγισα, αλλά η Εβελίνα μου έδινε πάρα πολλή δύναμη. Με έπαιρνε από το χέρι και μου έλεγε mummy η Εβελίνα θα γίνει καλά. Μπορεί να φαντάζει αδύνατο, αλλά μιλά πάρα πολύ ώριμα η Εβελίνα. Είναι ντροπαλή, αλλά μεταξύ μας, είναι πάρα πολύ κοινωνική. Ζήσαμε πάρα πολλά θαύματα στο Ισραήλ, τα οποία η Εβελίνα μας τα περιέγραψε. Δεν είναι της φαντασίας της, είναι κάτι που όντως έζησε και η ίδια αυτά που είδε… Καθημερινά είναι η Εβελίνα που μου δίνει τη δύναμη να είμαι δίπλα της, να παλεύει με όση δύναμη έχει μέσα της. Πραγματικά, είναι απίστευτη η δύναμή της και ρωτά τα πάντα. Δεν έκλαψε ποτέ με τις θεραπείες, ήταν πάρα πολύ δυνατή. Υπήρξαν φυσικά και στιγμές που λύγισε, αλλά μέσα στο Νοσοκομείο ήταν πάρα πολύ δυνατή».

Ο αγώνας της Εβελίνας, είναι μια δοκιμασία που έδωσε σε όλη την οικογένεια μηνύματα, για να αντιληφθεί πόσο δυνατή πρέπει να είναι, αφού με τη δύναμη ψυχής της, παρέδωσε και συνεχίζει να παραδίδει τα πιο ηχηρά μαθήματα ζωής. «Το πίστευα από την πρώτη στιγμή. Φύγαμε τόσο βιαστικά από την Κύπρο. Ήρθαν οι συγγενείς σπίτι μας, αφήσαμε μπαλόνια, αφήνοντας και στο μωρό μια θετική αύρα και υποσχέθηκα και στον εαυτό μου φεύγοντας από το αεροδρόμιο, ότι θα ξαναεπιστρέψω στο αεροδρόμιο, κρατώντας την και θα είμαστε υγιείς. Κάθε μέρα αυτό μου αποδεικνύει η Εβελίνα. Έχει στιγμές που όντως θα λυγίσεις και κάποιες φορές δεν μπορείς ούτε από τα μωρά να κρυφτείς, ειδικά όταν είσαι στον παιδοογκολογικό θάλαμο. Προσπαθείς να μην λυγίσεις. Έχω δίπλα μου την Εβελίνα όμως που με κρατά από το χέρι και μου λέει μαμά η Εβελίνα θα γίνει καλά».

Στην παρούσα φάση, προσθέτει η κα. Νεκταρία, «ευελπιστούμε ότι θα τελειώσουν το συντομότερο οι θεραπείες πρωτονίων που είναι τριάντα στον αριθμό. Μας έδωσαν χρονοδιάγραμμα ότι εντός δυο μηνών θα ολοκληρωθούν. Θα μείνουμε κάποιο καιρό αν είναι όλα καλά και στη συνέχεια θα επιστρέψουμε στην Κύπρο με το καλό, όπου θα ακολουθεί θεραπείες συντήρησης και μετά από λίγους μήνες θα πρέπει να επιστρέψουμε στη Γερμανία για να δούμε εάν δούλεψαν οι θεραπείες πρωτονίων».

Για τη στήριξή σας, μπορείτε να κάνετε τη δική σας εισφορά για την Εβελίνα μέσω των εξής τρόπων:

1. Κατάθεση σε Τραπεζικό Λογαριασμό στην Τράπεζα Κύπρου, Αρ.Λογαριασμού: 357036585620 IBAN: CY38 0020 0195 0000 3570 3658 5620. "Έρανος Υπερ της Εβελίνας Παπαντωνίου"

2. Μέσω Revolut: 99782988 @harist44 και 99843273 @charalw3qm

3. Quickpay μέσω 1Bank: 99782988

Πηγή: https://www.reporter.com.cy

 

«Όταν μαθαίνεις ότι το παιδί σου πάσχει από καρκίνο...»

 Η ζωή και η καθημερινότητα της πενταμελούς οικογένειας της Νέλλυς Θεοδωρίδου και του Χρήστου Αντωνά κυλούσε χαρούμενα και φυσιολογικά, μέχρι τη στιγμή που ο «Βενιαμίν» της οικογένειας, ο 3χρονος Αλέξανδρος παρουσίασε συμπτώματα ενός ιού που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Νέου Κόσμου, «γεννημένος τον Σεπτέμβριο του 2011 ανήμερα της Γιορτής του Πατέρα, ο Αλέξανδρος ήταν ένα χαρούμενο, πολύ γλυκό και γεμάτο ενέργεια και χιούμορ παιδί, που είχε την ιδιαίτερη ικανότητα να κάνει τους πάντες γύρω του να χαμογελούν.

Ο γενναίος Αλέξανδρος με την λεμονιά του που είναι εκεί για να θυμίζει σε όλους το σύντομο ταξίδι του στην ζωή.

Η περιπέτεια για τον άτυχο μικρούλη ξεκίνησε όταν μια μέρα τον Σεπτέμβριο του 2014, χωρίς καμία προειδοποίηση ή ιστορικό ασθένειας, παρουσίασε συμπτώματα ιού, όπως ζαλάδες, εμετούς, λήθαργο και αστάθεια.

Παρά τις διαβεβαιώσεις των παθολόγων πως το παιδί έπασχε μάλλον από κάποια ίωση, ο Αλέξανδρος τελικά εισήχθη εσπευσμένα στο Νοσοκομείο Παίδων (Women’s and Children’s Hospital) όπου μετά από εκτενή σειρά εξετάσεων διαπιστώθηκε παρουσία υγρού στο κρανίο.

Ο Αλέξανδρος υποβλήθηκε σε εγχείρηση για την αφαίρεση του κρανιακού υγρού κάτι που, ναι μεν, του έσωσε τη ζωή, αλλά η περιπέτεια της οικογένειας δεν τελείωσε εκεί.

«Κάθε γονιός διαισθάνεται ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει όταν υπάρχει πραγματικά κάτι ανησυχητικό που τον ταλανίζει αλλά δεν θέλει να βγει αληθινός και ακόμα περισσότερο να το αντιμετωπίσει.

Είναι όπως μυρίζεις τη βροχή πριν ακόμα αρχίσει και βλέπεις τα γκρίζα σύννεφα πριν ξεσπάσει η μπόρα. Αυτό, όμως, δεν ήταν μια απλή μπόρα, ήταν τσουνάμι» λέει στον «Νέο Κόσμο» η μητέρα του Αλέξανδρου, κ. Νέλλυ Θεοδωρίδου.

Η διάγνωση

Μετά από δέκα βασανιστικές ημέρες αναμονής των αποτελεσμάτων, ο εφιάλτης βγήκε αληθινός.

Τα αποτελέσματα της βιοψίας έδειξαν πως ο 3χρονος ασθενής έπασχε από καρκίνο στον εγκέφαλο (Medulloblastoma), έναν από τους πιο επιθετικούς παιδικούς καρκίνους.

Η διάγνωση του Αλέξανδρου άλλαξε τη ζωή της οικογένειας για πάντα.

Από την ημέρα της διάγνωσης μέχρι την ημέρα που χάθηκε ο πάντα χαρούμενος μικρούλης με το μεταδοτικό χαμόγελο, χρειάστηκε πολλαπλές επεμβάσεις που με τη σειρά τους επέφεραν συνεχείς και επίπονες επιπλοκές και παρενέργειες.

Αυτή η περίοδος ήταν πολύ δύσκολη για την οικογένεια, αλλά και για τα δυο μεγαλύτερα αδέλφια του που αγαπούσαν, φρόντιζαν και αγωνιούσαν τόσο για τον μικρό τους αδελφό.

«Όταν ήταν άρρωστο το αγοράκι μας, αλλά και μετά που έφυγε, πάντα σκεφτόμουν να κοιτάω γύρω μου και να λέω ότι δεν είμαι μόνο εγώ που πονάω για το παιδί μου. Υπενθύμιζα στον εαυτό μου πως έπρεπε να σταθώ ψύχραιμη και δυνατή ως το τέλος έτσι ώστε να δώσω δύναμη και στα αλλά δυο υπέροχα παιδιά μας και στον άντρα μου» εξομολογείται η μητέρα του Αλέξανδρου.

«Σκεφτόμουν ότι εμείς είμαστε το πρότυπό τους για το πώς πρέπει να αντιμετωπίσουν κι εκείνα τις δυσκολίες που φέρνει η ζωή χωρίς να το βάζουν κάτω και προσπαθούσα να τους δείξω πως ακόμα και όταν πέσουμε και πονέσουμε, ξανά σηκωνόμαστε και συνεχίζουμε, αν και σε αυτή την περίπτωση όταν έχεις να κάνεις με παιδικές σοβαρές αρρώστιες είναι πολύ δύσκολο γιατί βλέπεις παντού το παράλογο» λέει η κ. Θεοδωρίδου.

Και πώς μπορεί πραγματικά κανείς να εξηγήσει στο παιδί του που υποφέρει αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό, και στα άλλα του παιδιά το παράλογο;

«Ξέρουμε ότι τα παιδιά είναι η προσωποποίηση της χαράς της ζωής, γεμάτα ενέργεια, όρεξη για παιχνίδι, γέλια και σκανταλιές και ξαφνικά αντί για αυτό, στην αίθουσα του παιδοογκολογικού, βλέπεις παντού χλομά, πονεμένα παιδιά με ένα σορό καλώδια. Μια τελείως αντιφατική εικόνα.

Πώς να εξηγήσεις σε ένα τρίχρονο μωρό ότι όλο αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει, ότι υποφέρεις δυο φορές για αυτό που συμβαίνει και ότι δεν είσαι συνεργός με τους νοσοκόμους και με τους γιατρούς που θεωρεί ότι θέλουν το κακό του» λέει η 43χρονη εκπαιδευτικός, η οποία περιγράφει την εμπειρία της ως ένα πολύ κακό όνειρο, έναν εφιάλτη από τον οποίο δεν μπορούσε να ξυπνήσει.

Με την αγάπη και την υποστήριξη των δικών του, ο Αλέξανδρος ξεπέρασε τις επιπλοκές και τις σκληρές εξαντλητικές χημειοθεραπείες, περνώντας αμέτρητες εβδομάδες στο νοσοκομείο, έχοντας στο πλευρό τους γονείς, τα αδέλφια του Αντωνία και Γιάννη, και τους αγαπημένους συγγενείς του.

Χριστούγεννα της οικογένειας λίγο πριν το τέλος…

«Υπάρχουν πραγματικά δυο κόσμοι. Ο «έξω κόσμος» και ο « μέσα κόσμος» του νοσοκομείου. Δυο παράλληλοι κόσμοι που ενώ επικοινωνούν δεν γνωρίζονται.

Για έναν χρόνο ξεχάσαμε τον έξω κόσμο ήταν σαν να μην τον ξέραμε, επειδή είμασταν απόλυτα επικεντρωμένοι και αφοσιωμένοι στη θεραπεία του Αλεξάνδρου. Από την αρχή ευτυχώς είχαμε τη διακριτική αλλά πάντα ουσιαστική βοήθεια της οργάνωσης CCA (Childhood Cancer Association) και άλλων οργανώσεων» λέει η 43χρονη μητέρα.

Αμέσως μετά τα Χριστούγεννα και αφού γιόρτασε τα τέταρτα γενέθλιά του η κατάσταση της υγείας του Αλέξανδρου επιδεινώθηκε.

Ο γενναίος μικρούλης έχασε την άνιση μάχη με τον καρκίνο, στις 24 Οκτωβρίου 2015, ένα περίπου χρόνο μετά την διάγνωση του.

 

Ο άγγελος που μας προσέχει

«Ο πνευματικός μας πάτερ Κωνσταντίνος μετά το θάνατο του παιδιού μας, είπε κάτι που περιγράφει πολύ καλά μια τόσο οδυνηρή κατάσταση, ότι δηλαδή όταν ένας σύντροφος χάσει τον άλλον υπάρχει η λέξη χήρος, όταν ένα παιδί χάσει τους γονείς του υπάρχει η λέξη ορφανό, όταν όμως ένας γονιός χάσει το παιδί του δεν υπάρχει καμία λέξη να το περιγράψει αυτό το γεγονός γιατί απλά δεν θα έπρεπε να συμβαίνει» λέει η κ. Θεοδωρίδου.

«Ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις πρέπει να διατηρείς την ψυχραιμία σου γιατί δεν πρέπει να σε καταλάβουν τα παιδιά, ούτε το άρρωστο παιδί ούτε τα αλλά δυο, κι αυτό ήταν πολύ δύσκολο.

Ο μόνος τρόπος να βοηθηθείς είναι από τον σύντροφό σου. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να έχει καλή σχέση το ζευγάρι και γερά θεμέλια σε τέτοιες δύσκολες στιγμές.

Εμείς ήμασταν σαν μια γροθιά με τον Χρήστο σε όλη αυτήν την περιπέτεια. Όταν λύγιζε ο ένας έβαζε τα δυνατά του ο άλλος σε όλη την εξέλιξη της αρρώστιας. Μέσα στην ατυχία μας είχαμε αυτή την τύχη» λέει η κ. Θεοδωρίδου, η οποία ομολογεί πως πέραν των αυτονόητων ιδιαίτερα δύσκολο ήταν να εξηγήσουν αλλά και να βρίσκονται πρακτικά και ποιοτικά κοντά στα δύο τους παιδιά κάτι που τους δημιουργούσε αβάσταχτες τύψεις.

 

Όταν νοσεί ένας νοσεί όλη η οικογένεια 

«Ως γονείς και δυο άλλων μεγαλύτερων παιδιών, 12 ετών τότε η Αντωνία και 8 ετών ο Γιάννης, είχαμε να αντιμετωπίσουμε και ακόμα ένα μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα, ότι δεν μπορούσαμε να βρισκόμαστε κοντά τους.

Υπήρχαν πολλές επιπλοκές σε όλη τη διάρκεια της θεραπείας του Αλεξάνδρου, και γι’ αυτό περνούσαμε πολλές μέρες και εβδομάδες μέσα στο νοσοκομείο. Αυτό συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις των ασθενών με καρκίνο.

Όταν νοσεί ένας από καρκίνο νοσεί και όλη η οικογένειά του. Ευτυχώς και εδώ είμασταν τυχεροί και είχαμε τη βοήθεια της γιαγιάς και του παππού που ουσιαστικά είχαν μετακομίσει στο δικό μας σπίτι για να φροντίζουν τα εγγόνια τους σε καθημερινή βάση. Δεν είχαμε ούτε χρόνο ούτε κουράγιο για σωστή διατροφή ούτε για σωστό ύπνο.

Επίσης, συμβαίνει αυτό σχεδόν με όλες τις οικογένειες μέσα στο Παιδοογκολογικό Τμήμα.

«Όταν τελείωσε η περιπέτεια του Αλεξάνδρου έπρεπε να προσπαθήσουμε να ξανασταθούμε στα πόδια μας και να κοιτάξουμε τα άλλα δυο μας φοβισμένα παιδιά. Ένιωθα ότι μας χτύπησε ένα τσουνάμι ως οικογένεια και μας διέλυσε τα πάντα. Αυτό ήταν τρομερά δύσκολο αλλά πάντα είχαμε την ψυχολογική υποστήριξη της οργάνωσης CCA. Αυτοί μας βοήθησαν να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να ενταχθούμε ξανά στον «έξω κόσμο του νοσοκομείου».

Η μαμά του Αλέξανδρου κ. Νέλλυ Θεοδωρίδου με την κόρη της Αντωνία, πέρασαν μαζί αυτή την περιπέτεια και στηρίζουν σήμερα η μια την άλλη

Το μάθημα 

«Σίγουρα περάσαμε τον χειρότερο εφιάλτη του κάθε γονιού που δεν το εύχεσαι να το περάσει ούτε ο χειρότερος εχθρός σου.

Για πάντα θα με πονάει ο χαμός του Αλέξανδρου και ο πόνος που πέρασε το παιδί μου αλλά έμαθα και πολύ σπουδαία πράγματα από όλη αυτήν την τραγωδία, όπως το ότι η ζωή αλλάζει σε μια μόνο στιγμή.

Έμαθα ότι δεν θέλω να στεναχωριέμαι ούτε εγώ ούτε οι γύρω μου με μίζερα και ανούσια πράγματα και πως η υγεία, η ευτυχία, η οικονομική κατάσταση, τα πάντα πρέπει να τα χαίρεσαι και να τα εκτιμάς όταν τα έχεις γιατί την επόμενη στιγμή μπορεί να μην τα έχεις, αλλά ακόμα κι αν αυτό συμβεί θα ξαναβρείς το κουράγιο κάποια στιγμή να ξανά προσπαθήσεις.

«Έμαθα, επίσης, ότι υπάρχουν δυο κόσμοι και είναι καλό οι «έξω» να σκέφτονται τους «μέσα». Το χρειάζονται πολύ αυτό αυτοί που είναι «μέσα». Να μάθουμε να ενδιαφερόμαστε για τον πλησίον, για τον συνάνθρωπο, για τον διπλανό μας.

«Ότι όσο μαύρα κι αν είναι τα πράγματα κάποια στιγμή θα έρθει σιγά-σιγά το φως και θα ξανά λάμψει η μέρα, αρκεί να προσπαθείς και να κάνεις πράγματα, περπάτημα, διάβασμα, χόμπι. Εγώ προσωπικά μετά που όλοι ξαναμπήκαν σε μια κανονική ρουτίνα έψαξα για μερική απασχόληση δουλειά μόνο και μόνο για να μην τρελαθώ, και περπατούσα πολύ γιατί αυτό με συμβούλευαν να κάνω και είχαν απόλυτο δίκιο».

Η λεμονιά 

«Θυμάμαι ένα βράδυ ο Αλέξανδρος καθόταν στο γραφείο μου στο σπίτι και έπαιζε. Τότε πια ξέραμε από τους γιατρούς ότι δεν μπορούσαμε πια να τον κάνουμε καλά, τον κοιτούσα και συγχρόνως κοιτούσα μία δική του φωτογραφία που κρατούσα στα χέρια μου και σκεφτόμουν ότι μία μέρα μόνο αυτή η φωτογραφία θα μείνει από τον Αλέξανδρο» λέει ο 46χρονος πατέρας του Αλέξανδρου, δικηγόρος κ. Χρήστος Αντωνάς.

«Αυτό μου φαίνονταν πολύ άδικο, να χάνεται μια ζωή έτσι απλά, και έτσι ξεκίνησα να σκέφτομαι με ποιον τρόπο ως γονείς θα μπορούσαμε να κρατήσουμε τη μνήμη του ζωντανή και με ποιον καλό σκοπό θα συνεχίσει ο κόσμος να γνωρίζει τον Αλέξανδρο. Έτσι φτάσαμε στην διοργάνωση μιας εκδήλωσης την οποία ονομάσαμε Lemon Tree» λέει ο κ. Αντωνάς.

Το όνομα της εκδήλωσης επιλέχθηκε μετά από τη σκέψη που είχε η οικογένεια να φυτέψει ο Αλέξανδρος μια λεμονιά στο σπίτι τους έτσι ώστε να μεγαλώνει και να καρποφορεί ένα δέντρο στη θέση του μικρούλη.

Η εκδήλωση The Lemon Tree Dinner Dance πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή, 13 Ιουλίου, υπό την αιγίδα της ελληνικής κοινότητας του Port Adelaide.
«Είμαστε πολύ χαρούμενοι με το αποτέλεσμα γιατί καταφέραμε να μαζέψουμε περίπου $35,000 τα οποία θα δοθούν στο Childhood Cancer Association.

«Φυσικά, τίποτα δεν θα είχε επιτευχθεί αν δεν είχαμε την υποστήριξη, τη βοήθεια και την αγάπη της οικογένειας του Λάμπρου και της Χριστίνας Μούτου, της Ειρήνης Ζήνωνος και ολόκληρης της Κοινότητας του Port Adelaide.

«Είμαι ευγνώμων πραγματικά που καταφέραμε με την βοήθεια του CCA και των υπέροχων φίλων μας να σταθούμε ξανά στα πόδια μας. Πιστεύω ότι μέσα από αυτήν την τρομερή περιπέτεια μάθαμε την δύναμη της αγάπης, της θέλησης για το καλό, την δύναμη και την αξία της φιλίας» καταλήγει η κ. Θεοδωρίδου».

 

Πηγή: Νέος Κόσμος

Πηγή: https://ccasn.grassrootz.com/childhood-cancer-association-heroes/lemon-tree-dinner-dance