Είχε καρκίνο στα 14 και της είπαν ότι δεν αποκτήσει ποτέ παιδιά. 14 χρόνια μετά γέννησε το μωρό της!

Αξίζει να διαβάσετε την ιστορία της Nicole Shulz που κατάφερε όχι μόνο να νικήσει τον καρκίνο αλλά να γίνει και μαμά, όταν οι γιατροί της είχαν εξαλείψει κάθε ελπίδα. 

Η Nicole Shulz διαγνώστηκε με καρκίνο σε ηλικία 14 ετών. Υποβλήθηκε σε μεταμοσχεύσεις μυελού των οστών, χημειοθεραπεία και ακτινοβολία. Αυτές οι θεραπείες της έσωσαν τη ζωή, αλλά όπως την ενημέρωσαν οι γιατροί ήταν σχεδόν αδύνατο να μείνει έγκυος.

Η ίδια κατάφερε όχι μόνο να νικήσει τον καρκίνο αλλά και να μείνει έγκυος φυσιολογικά εν μέσω της πανδημίας

Αυτή είναι η ιστορία της...

Η Nicole ήταν ένα δραστήριο παιδί με πολλά ενδιαφέροντα. Όταν τα Χριστούγεννα του 2005 άρχισε να μη νιώθει καλά, αρχικά η οικογένειά της υπέθεσε ότι ήταν γρίπη.

Όμως μετά τις γιορτές και καθώς η υγεία της επιδεινώθηκε, η Nicole διαγνώστηκε με οξεία μυελογενή λευχαιμία (AML). Ξεκίνησε άμεσα θεραπεία και ακτινοβολίες σε όλο της το σώμα συμπεριλαμβανομένων των ωοθηκών και της μήτρας.

Και τότε ήταν που οι γιατροί της εξήγησαν ότι λόγω των ακτινοβολιών δεν θα μπορούσε να κάνει ποτέ παιδιά. Μάλιστα είχε υπογράψει ένα έντυπο συγκατάθεσης που αναγνώριζε ότι η θεραπεία οδηγεί σε στειρότητα. Συγκλονιστικό και σουρεαλιστικό για ένα κορίτσι που ήταν στην εφηβεία.

H Nicole πέρασε τα επόμενα χρόνια αναρρώνοντας ενώ υπέστη και μια υποτροπή που οδήγησε σε δεύτερη μεταμόσχευση μυελού των οστών μεταξύ άλλων θεραπειών και χειρουργικών επεμβάσεων.

Κατάφερε τελικά να νικήσει τον καρκίνο σε ηλικία 20 ετών.

 

Η μητρότητα

Το νεαρό κορίτσι πάντα ήθελε να αποκτήσει παιδιά, είχε όμως αποδεχτεί το γεγονός ότι αυτό δεν θα ήταν δυνατό «χωρίς ιατρική παρέμβαση και ένα ιατρικό θαύμα».

Και το θαύμα έγινε…

Η Nicole βίωσε το μεγαλύτερο σοκ της ζωής της όταν διαπίστωσε ότι έμεινε έγκυος. Και μάλιστα το ανακάλυψε τελείως τυχαία όταν χρειάστηκε να νοσηλευτεί λόγω κορονοϊού!

Όταν μάλιστα της είπαν ότι διανύει την 14η εβδομάδα κύησης, δεν μπορούσε να το πιστέψει. Είχε περάσει το πρώτο τρίμηνο χωρίς να γνωρίζει ή περνά καν από το μυαλό της το ενδεχόμενο ότι μπορεί να είναι έγκυος.

Η χαρά της όπως και του συντρόφου της ήταν απερίγραπτη, ωστόσο ο φόβος τους για την υγεία του μωρού ήταν μεγάλος, γι΄αυτό έκαναν πολλές εξετάσεις προκειμένου να βεβαιωθούν ότι είναι υγιές.

Στην 34η εβδομάδα η Nicole γέννησε εσπευσμένα με καισαρική τομή και το μωρό μπήκε σε θερμοκοιτίδα. Αρχικά οι γιατροί είπαν ότι θα χρειαζόταν τουλάχιστον ένας μήνας, όμως για ακόμα μια φορά διαψεύστηκαν καθώς το αγοράκι βγήκε μετά από 6 ημέρες.

Η ζωή για την Nicole με τον σύντροφό της έχει αποκτήσει πλέον άλλο νόημα. Θέλουν να απολαμβάνουν κάθε στιγμή με τον γιο τους και να είναι δίπλα του σε κάθε νέο βήμα.

Δείτε στη gallery που ακολουθεί φωτογραφίες της Nicole με την οικογένειά της.

 

Πηγή: https://www.mothersblog.gr/

6 χειρουργεία σε ένα χρόνο: Η 8χρονη Ηλιάνα κέρδισε τη δύσκολη μάχη κι έκανε πραγματικότητα το όνειρό της

 

Η ιστορία της μικρής Ηλιάνας που κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο και να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα.

Για την περιπέτεια της 8χρονης κόρης της Ηλιάνας αλλά και την υποστήριξη που έλαβε η οικογένεια από το «Make-A-Wish» μίλησε η μητέρα της, Κατερίνα.

Κάτι δεν πάει καλά

Η Ηλιάνα, ήταν πάντα ένα ήσυχο παιδί, όχι και πολύ δραστήριο. Μα όπως κάθε παιδί έπαιζε, έτρεχε, κολυμπούσε… ώσπου ξαφνικά στα 8 της σταμάτησε να θέλει να κάνει οποιαδήποτε δραστηριότητα, εκφράζοντας φόβο ότι θα χτυπήσει ή θα πέσει. Υποπτευθήκαμε ότι ίσως να ήθελε να τραβήξει τη προσοχή που έχασε με τον ερχομό του νέου μέλους της οικογένειάς μας.

Όμως, μετά τον φόβο, ήρθαν οι έντονοι πονοκέφαλοι, η σωματική αστάθεια και, τέλος, ο τρόμος στα χέρια. Οι πονοκέφαλοι εξηγήθηκαν από τους γιατρούς ως «πίεση» από το σχολείο, αλλά εμάς κάτι μας έτρωγε. Με πείσμα, μέρα τη μέρα, γιατρό το γιατρό, καταλήξαμε να παραλάβουμε τα αποτελέσματα της πρώτης μας μαγνητικής: όγκος εγκεφάλου και υδροκεφαλία.

Περιμένοντας τη μαγνητική

Παρατηρούσα τον κόσμο στο θάλαμο αναμονής, χαμένη στις σκέψεις μου. Κάθε μισή ώρα, κάποιος σηκωνόταν με μηχανικές κινήσεις, έπαιρνε τα αποτελέσματα από τη γραμματεία και έφευγε. Έγινε κάμποσες φορές μέχρι να έρθει η δική μας μισή ώρα.

Σε αντίθεση με όσους προηγήθηκαν, ακούσαμε τον ακτινολόγο να λέει «μόνο η μητέρα να περάσει». Δεν θα ξεχάσω ποτέ το συναίσθημα που βίωσα. Σκοτείνιασαν όλα, και έμειναν ο διάδρομος, η πόρτα του ακτινολόγου κι εγώ. Και η απορία του τι συμβαίνει, αφού σαφή απάντηση δεν πήρα την ίδια ημέρα.

Φέρνω στο μυαλό μου εκείνο το βράδυ. Είχα πάρει αγκαλιά την Ηλιάνα για να κοιμηθούμε και τη χάζευα. Έκανα σενάρια στο μυαλό μου για το τι θα ακούσουμε στα αποτελέσματα. Την κοιτούσα και έκλαιγα. Ο λίγο πιο ψύχραιμος μπαμπάς μας, προσπαθούσε να με «κρατήσει» για να μην καταρρεύσω.

Η επόμενη ημέρα έφτασε, και μαζί και η απάντηση: ΟΓΚΟΣ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ και ΥΔΡΟΚΕΦΑΛΙΑ, με έναν γιατρό απέναντί μας, να μας κοιτά και να μας «μαλώνει» που δεν το ψάξαμε νωρίτερα. Που να ξέραμε…

Η ανάσα του ουρλιαχτού

Πριν φτάσουμε στο κατώφλι του νευροχειρουργού, θυμάμαι να κάνω παράκαμψη σαν ναρκωμένη, να βγαίνω από την πόρτα του νοσοκομείου του Αγία Σοφία, και να αρχίζω να ουρλιάζω. Σε εκείνο το ουρλιαχτό, άφησα όλα τα γιατί μου. ‘Όλα όσα έπρεπε για να συνεχίσω για το παιδί μου.

Η πρώτη ματιά στη μαγνητική, έδινε ενδείξεις καλοήθειας, κάτι το οποίο μας καθησύχασε σε πρώτη φάση. Μέχρι το άκουσμα των χειρουργείων. Ήταν η σειρά του μπαμπά μας να καταρρεύσει και η σειρά μου να τον «κρατήσω». Εξαφανιστήκαμε σχεδόν όλη την ημέρα από το σπίτι. Έπρεπε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας για να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε και να το ανακοινώσουμε στην υπόλοιπη οικογένεια και κυρίως στο παιδί. Μα πως το λες… και κυρίως τι ΤΟΥ λες;;;;

«Θα πρέπει οι γιατροί να σου ξυρίσουν το κεφάλι και να κάνουν ένα χειρουργείο αγάπη μου, για να δουν τι συμβαίνει πιο καλά» της είπαμε μέσα σε όλα με σύμμαχο και στήριγμά μας την αγαπημένη της νονά. Σάστισε όταν άκουσε για τα μαλλιά της. «Να κοίτα σαν την Άννα Βίσση στο βίντεοκλιπ» σκεφτήκαμε και της δείχναμε με χαμόγελο.

Ατελείωτη μου φάνηκε η ώρα της αναμονής για το χειρουργείο. Αιώνες ολόκληροι. Αφού μπήκε στο χειρουργείο, σκεφτόμουν μόνο ότι το δυνατό μου το κορίτσι μπήκε με χαμόγελο. Αυτό με έκανε να αντέξω. Το χαμόγελό της. Όλα πήγαν καλά μέχρι που βγήκε η βιοψία: ΚΑΛΟΣ ΚΑΚΟΗΘΗΣ ΟΓΚΟΣ σε σημείο …. Δεν άκουσα τα υπόλοιπα. Πως συνδυάζονται αυτές οι τρεις λέξεις; Τι σημαίνει αυτό;

Πραγματικό δίλημμα ΖΩΗΣ!

Ενστάσεις, ιατρικά συμβούλια, συζητήσεις, πιθανότητα να τη χάσουμε σε νέο χειρουργείο και εμείς να πρέπει να πάρουμε την πιο σοβαρή απόφαση: νέο χειρουργείο βιοψίας διακινδυνεύοντας τη ζωή της σε μεγάλο βαθμό όπως μας ενημέρωσαν ή μαγνητική και μη στοχευμένη θεραπεία με αυξημένο το ποσοστό αποτυχίας;

Με βαριά καρδιά αποφασίσαμε την ειδική μαγνητική και μη στοχευμένη, η απόφαση. Ξεκινήσαμε ακτινοβολία, με την Ηλιάνα να είναι πιο δυνατή από ποτέ και εμείς παίρνουμε δύναμη από την ίδια.

Η βαλβίδα και η παραίτηση

Από τον Σεπτέμβρη του 2018 μέχρι τον Νοέμβρη του 2020, δεν μας έλειψαν τα χειρουργεία. Η βαλβίδα που τοποθέτησαν στο κεφαλάκι της στο πρώτο χειρουργείο, δεν μας έκανε τη χάρη, όπως οι ακτινοβολίες που πήγαν πολύ καλά.

Άρχισε ξανά να πέφτει, σωματικά και ψυχικά. Συχνές βόλτες στο νοσοκομείο, αξονικές, μαγνητικές, διόρθωση θέσης βαλβίδας, αλλαγή βαλβίδας. ΕΞΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΑ σε ένα χρόνο στο ΚΕΦΑΛΙ της 8χρονης κόρης μας.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, η Ηλιάνα ήταν πια σε άσχημη ψυχική και σωματική κατάσταση, και εγώ ανήμπορη να παρακολουθώ μέρα – μέρα την επιδείνωση της. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα απόγευμα, που φεύγοντας για το σπίτι να δω τα αδέρφια της για λίγο και να επιστρέψω, την άκουσα να λέει στον πατέρα της «Ευτυχώς που είναι κλειστή η μπαλκονόπορτα».

«Γιατί αγάπη μου θες να δεις έξω» απαντά ο μπαμπάς μας. «Όχι. Ήθελα να βγω για να πέσω. Έχω κουραστεί. Διαλύθηκα» του απαντά και εκείνος πάγωσε… Συνέβη αυτό που δεν έπρεπε να γίνει. Τα είχε παρατήσει…

Προετοιμασία για την… τελική ευθεία

Οι γιατροί διαπίστωσαν ταχεία πρόοδο της νόσου, και έτσι όπως όφειλαν, άρχισαν να μας προετοιμάζουν με τον δικό τους τρόπο… για την τελική ευθεία.

Τη χάνουμε. Δεν ήξερα τι να κάνω, τι να πω, εμείς στο νοσοκομείο, η υπόλοιπη οικογένεια στο σπίτι… έπρεπε να τους το ανακοινώσουμε… δεν ξέραμε πόσος καιρός μας έμενε… Από το νοσοκομείο, μας πρότειναν να φέρουμε τα αδέλφια της να την δουν. Κατά τη μεταφορά μας σε μονόκλινο, τα μηχανήματα πίεσης και οξυγόνου, κυριολεκτικά τρελάθηκαν. Νοσηλευτές και γιατροί, έτρεχαν να δουν τι συμβαίνει.

Μέσα σε μία κρίση πανικού και πιστεύοντας ότι δεν θα ξημερώσουμε, μαζεύεται όλη η οικογένεια άρον – άρον στο πλευρό της. Κι εκεί ζήσαμε ένα πρώτο μικρό θαύμα: ηρέμησε, χαμογέλασε, πίεση και οξυγόνο σταθεροποιήθηκαν. Στην επιστροφή για το σπίτι και μέχρι να γυρίσω στο νοσοκομείο ξανά, έλαβα φωτογραφία από τον μπαμπά μας, με την Ηλιάνα να είναι καθιστή στο κρεβάτι και να ζωγραφίζει.

Χριστούγεννα στο Παιδο-ογκολογικό

Η οικογένεια έπρεπε να είναι μαζί λόγω της ημέρας και της …τελικής ευθείας που λέγαμε παραπάνω. Φόρεσε το πιο φανταχτερό της φόρεμα και όλοι ντυμένοι με τα καλά μας, υποδεχτήκαμε τους γιατρούς να μας πουν τα κάλαντα. Αντί να μας εκπλήξουν εκείνοι όμως, τους σοκάραμε εμείς: η Ηλιάνα τους περίμενε όρθια, έτοιμη να τραγουδήσει. Δεν το πίστευε κανείς!

Όσο και αν αναζήτησα ιατρική εξήγηση, δεν βρήκα. Έτσι, κατέληξα ότι η επιδείνωση της κατάστασής της, είχε προκληθεί από την κακή ψυχολογική της κατάσταση και την παραίτησή της. Από την κούρασή της και την εξάντληση της υπομονής της.

Η σοβαρότητα μίας… νεράιδας!

Το δεύτερο μικρό μας θαύμα ήταν ότι εκείνη την περίοδο που η Ηλιάνα αναθάρρευε ψυχικά σιγά – σιγά, μπήκαν στη ζωή μας οι καλές νεράιδες του Make-A-Wish! Πόσο πιο κατάλληλη η στιγμή; Ήταν αυτό που χρειαζόταν για να συνεχίσει να παλεύει με τη ψυχή της. Η Ηλιάνα άκουσε προσεκτικά τις νεράιδες και πήρε πολύ σοβαρά τη διαδικασία.

Έπρεπε να πει την πιο δυνατή ευχή της… Μέσα σε πολλά που δήλωσε ότι της αρέσουν, πήρε την απόφαση να τους πει το πιο μεγάλο της όνειρο: να ζήσει την εμπειρία του Master Chef, να νιώσει λίγη από τη μαγεία της κουζίνας, του να είναι σεφ!

Οι αγαπημένοι μας έκαναν τα αδύνατα – δυνατά, και τον Ιούνιο του 2021 βρεθήκαμε στο πλατό του τελικού. Το όνειρο της Hλιάνας έγινε πραγματικότητα! Έζησε την εμπειρία του Master Chef, γνώρισε από κοντά τους κριτές, τους μαγείρεψε, την βαθμολόγησαν με το απόλυτο 10αρι και πήρε το βραβείο της.

Αλλά το μεγαλύτερο βραβείο απ’ όλα, ήταν η χαρά στο πρόσωπο της! Η πραγματοποίηση της ευχής της έδωσε δύναμη… δύναμη να συνεχίσει… ότι όλα μπορούν να περάσουν και όλα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα! Από τα πιο μικρά μέχρι και τα άπιαστα όνειρα!

Το μεγάλο θαύμα

Φέτος κλείνουμε 3 χρόνια… χωρίς θεραπεία πλέον, με επανέλεγχο κάθε τρεις μήνες, αλλά είμαστε εδώ, είμαστε όλοι μαζί και ζούμε την κάθε μας στιγμή σαν να μην υπάρχει το αύριο!

Είμαι η Κατερίνα, μητέρα της Ηλιάνας, της Ελευθερίας και του Ορφέα. Με την προτροπή του Make-A-Wish Ελλάδος και με αφορμή τον Σεπτέμβρη, που είναι σημαντικός μήνας για την οικογένειά μας και αφιερωμένος στην ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση για τον ΚΑΡΚΙΝΟ της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας τη δική μας ιστορία.

Να θυμάστε πάντα ότι μόνο η θεϊκή παρέμβαση ξεπερνάει την ανθρώπινη θέληση και ότι το ένστικτο του γονιού δεν κάνει ποτέ λάθος.

 

Efi Nika

Πηγή: https://www.newsitamea.gr/

Έφτιαξε ποδήλατα για να μπορούν να μετακινούνται εντός νοσοκομείου τα παιδιά με καρκίνο

H καλή είδηση της ημέρας αφορά την σπουδαία πρωτοβουλία του Κώστα Σιμελίδη, παλαιού πρωταθλητή ποδηλασίας και του καταστήματος Why Not Cycles για την ανακούφιση των παιδιών, που δίνουν καθημερινά μάχη με τον καρκίνο και νοσηλεύονται σε παιδοογκολογικά νοσοκομεία.

Όπως αναφέρει και στην ανάρτησή του “4 ποδήλατα, παιδικά, προσφέρθηκαν στο παιδοογκολογικό τμήμα του Γεν. Νοσοκομείου Ιπποκράτειο. Εγώ ανέλαβα να τα τροποποιήσω ώστε να μεταφέρουν τους ορούς των παιδιών που θα τα χρησιμοποιήσουν.

Η προσθήκη με την λαβή που βλέπετε, έγινε για να μπορούν οι γονείς (ή οι νοσοκόμοι τους) να βοηθούν τα παιδιά αυτά, κάπως, μέσα στους διαδρόμους του νοσοκομείου όπου θα τα χρησιμοποιήσουν…”

 ΕΦΤΙΑΞΕ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΕΝΤΟΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟ

 

 

Πηγή: https://www.infokids.gr/

«Δεν κάπνισα ποτέ, φεύγω από καρκίνο στους πνεύμονες και πριν φύγω, θέλω κάτι να σας πω»

 

Τα λόγια του είναι πραγματικά γροθιά στο στομάχι

Ιδιαίτερη είναι η περίπτωση του ασθενή που ακολουθεί. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει έμαθε ότι έχει καρκίνο στους πνεύμονες χωρίς να έχει καπνίσει ποτέ ούτε ένα τσιγάρο στη ζωή του. Φυσικά κανείς, ακόμη κι αν είναι φανατικός καπνιστής, δεν περιμένει ότι ο καρκίνος θα χτυπήσει τη δική του πόρτα. Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν βρήκε το θάρρος να μοιραστεί μαζί μας την ιστορία του και να μας περιγράψει τον δικό του Γολγοθά. Τα λόγια του πραγματικά είναι γροθιά στο στομάχι.

Η  ζωή μου ήταν στρωμένη, ήταν όμορφα φτιαγμένη. Με τη δουλειά μου ως καθηγητής, με τη γυναίκα μου και την κόρη μας. Παντρεμένοι για περισσότερα από 23 χρόνια, δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα ο πόθος, το έντονο καρδιοχτύπι του έρωτα από όταν γνωριστήκαμε. Η κόρη μας όμως μας θυμίζει ότι καλό φέραμε σε αυτόν τον κόσμο. Κοιμόμαστε μαζί, ο καθένας πηγαίνει στη δουλεία του και η ζωή συνεχίζεται. Έχουμε όλο το μέλλον μπροστά μας. Τώρα που βάλαμε τη ζωή μας σε μια τάξη.

Η τάξη για μένα είναι κάτι πολύ σημαντικό. Ως καθηγητής, αγαπώ τη τάξη. Όπως αγαπώ κάθε χρόνο και τους μαθητές της τάξης μου. Διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικά μυαλά, διαφορετική προσέγγιση προς τον κάθε μαθητή. Αγαπώ τη δουλεία μου, θεωρώ μάλιστα ότι είμαι και πολύ καλός σε αυτό που κάνω. Όχι απλά διεκπεραιωτικός ή να ακολουθήσω το καθήκον. Μπαίνω στη φύση του μαθήματος και στα βαθύτερα ένστικτα των μαθητών μου.

άπου εκεί ήρθε η αταξία στη ζωή μου. Μια επίσκεψη στο γιατρό μου που μου ανέτρεψε τα πάντα. Καρκίνος στους πνεύμονες, 4ο στάδιο. Δηλαδή ο καρκίνος είναι σε προχωρημένο στάδιο, έχει εξαπλωθεί σε άλλα όργανα και σημεία του σώματος μου. Δεν υπάρχει επιστροφή. Αν ακολουθήσω κάποια θεραπεία θα ζήσω περίπου ένα χρόνο. Αν όχι μου απομένουν 6 μήνες ζωής.

Όταν ζεις την καθημερινότητα σου πιστεύοντας πως έχει άπλετο χρόνο μπροστά σου, δεν σκέφτεσαι την ανατροπή. Δεν σκέφτεσαι το θάνατο. Λες συνέχεια: έχω χρόνο να κάνω και αυτό και εκείνο. Να πάω σε εκείνο το μέρος για διακοπές, να επισκεφτώ ξανά εκείνο τον αγαπημένο προορισμό. Να δω ξανά αγαπημένα πρόσωπα και φίλους. Έχω χρόνο.

Και ξαφνικά, δεν έχει πολύ χρόνο στη διάθεση σου. Αναρωτιέσαι πως έγινε αυτό. Γιατί συνέβη σε μένα. Βρίζεις, φωνάζεις, αντιδράς. Δεν είσαι ο εαυτός σου, γίνεσαι ένας άλλος. Αυτός που έχασε χρόνο, νομίζοντας πως έχει χρόνο. Τραγική ειρωνεία, ο κύκλος της ζωής μας, που δεν τον ορίζουμε εμείς. Όμως ζούμε καθημερινά σα να έχουμε τον έλεγχο.

Όταν δεν έχεις χρόνο, σκέφτεσαι τι είναι καλύτερο να κάνεις. Και εγώ επέλεξα να μην κάνω καμία θεραπεία. Όχι γιατί ξέρω κάποιο κρυμμένο μυστικό για τις θεραπείες και τις απέφυγα. Όμως δεν ήθελα να χάσω χρόνο, προσπαθώντας να κερδίσω μια άνιση μάχη με το χρόνο! Όπως σας είπα, επιστροφή δεν υπάρχει. Γιατί λοιπόν να σπαταλήσω ώρες ατέλειωτες με χημειοθεραπείες; Γιατί να μην αξιοποιήσω τον χρόνο που μου απομένει, για να κάνω ότι θέλω εγώ; Για πρώτη φορά να κάνω πραγματικά ότι θέλω με τη ζωή μου. Με ότι έστω απομένει από αυτή.

Είναι σημαντικό να αναφέρω ότι δεν είμαι καπνιστής, δεν ήμουν ποτέ καπνιστής. Ούτε η σύζυγος μου ή κάποιος άλλος στο σπίτι καπνίζει. Στο κολέγιο και γενικά στο εργασιακό μου περιβάλλον ελάχιστες φορές έχω υπάρξει παθητικός καπνιστής. Όμως έχω καρκίνο στους πνεύμονες και το κατάλαβα όταν ένιωσα πόνους στην πλάτη και στο στήθος.

Όπως έμαθα αργότερα, για τον καρκίνο στους πνεύμονες: Μπορεί να προκληθεί από επικίνδυνες ουσίες όπως ο αμίαντος, το αρσενικό, τα φυτοφάρμακα, τη σκόνη και τις αναθυμιάσεις. Από την ατμοσφαιρική ρύπανση, την έκθεση σε ραδόνιο και σαφώς από το παθητικό κάπνισμα. Λιγότερες οι πιθανότητες για έναν μη καπνιστή, όμως ο κίνδυνος παραμονεύει! Η έκθεση στην ακτινοβολία, οι πνευμονοπάθειες και οι λοιμώξεις μπορούν επίσης να τον πυροδοτήσουν.

Το ότι δεν κάπνισα ποτέ, ήταν και ένας από τους λόγους που δεν δέχτηκα να κάνω κάποια θεραπεία. Αν ως μη καπνιστής δεν κατάφερα να τη γλιτώσω από τον καρκίνο στους πνεύμονες, τι να το κάνω να κερδίσω λίγους μήνες ακόμα; Προτιμώ να έρθει το τέλος φυσικά…και με πολύ πόνο.

Πώς να πεις σε όλους ότι πεθαίνεις; Είναι δύσκολο να αποκαλύψεις ότι έχεις μόνο 6 μήνες ζωής. Πώς να ανατρέψω τη ζωή της γυναίκας μου και της κόρης μου; Που να βρω το θάρρος, που είχα παγώσει από την ημέρα της διάγνωσης; Μετά από λίγες μέρες, το αποκάλυψα μόνο στον κολλητό μου. Έκλαψε περισσότερο από ότι εγώ. Τελικά αυτοί που αφήνουμε πίσω μας, πονάνε περισσότερο.

Αποφάσισα να τελειώσω με τη δουλειά μου και τη τάξη μου κανονικά. Άλλωστε μόνο δυο μήνες έμειναν. Και να φροντίσω η τελευταία μου τάξη να προχωρήσει μπροστά, να φτιάξει ένα καλύτερο αύριο για όλους όσους αφήνω πίσω μου. Τους πίεσα από πλευράς μαθήματος, τους έβγαλα τον καλύτερο τους εαυτό και μετά τους άφησα να πετάξουν ελεύθεροι, χωρίς να γνωρίζουν τίποτα για την κατάσταση μου.

Κάπνισα το πρώτο και τελευταίο τσιγάρο μου, με έναν μαθητή μου. Το πέταξα αμέσως μετά την πρώτη τζούρα. Θα πεθάνω και δεν θα καταλάβω, τι είδους απόλαυση βρίσκει κάποιος στο τσιγάρο. Κέρδισα όμως μια πολύ προσωπική στιγμή με τον μαθητή μου, που άδραξε την ευκαιρία να μου μιλήσει για ένα πολύ προσωπικό του θέμα. Κάτι καλό βγήκε από αυτή τη μια και μοναδική εισπνοή καπνού.

Ξέρω ότι είναι κοντά. Το νιώθω όταν ξυπνάω και νιώθω το στήθος μου βαρύ. Όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ από το άγχος και τη δυσκολία να αναπνεύσω. Όταν για να οδηγήσω χρειάζομαι υπεράνθρωπες προσπάθειες για να φτάσω στον προορισμό μου. Για αυτό και όταν το ανακοίνωσα στην οικογένεια μου, σταμάτησα να οδηγώ. Δεν μου φταίει κανείς άλλος, σε περίπτωση τρακαρίσματος, να φύγει νωρίτερα και από εμένα.

Έκλεισα τις υποθέσεις μου, ζήτησα άδεια, θέλω να περάσω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ με τους δικούς μου ανθρώπους. Χωρίς να είναι η κάθε μέρα ένα μνημόσυνο. Θέλω να χαμογελάω και να κρατήσω αναμνήσεις, αν φυσικά υπάρχει μνήμη για το μετά. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχει, όμως ποτέ δεν ξέρεις.

Στη σύζυγο μου της είπα να ψάξει να βρει την ευτυχία, να συνεχίσει τη ζωή της. Να προστατέψει την κόρη μας όσο μπορεί και να χαμογελά. Στην κόρη μου της είπα πόσο περήφανος είμαι για αυτήν και όσα έχει καταφέρει. Πως ένα μου κομμάτι, θα ζει πάντα μέσα από αυτήν. Είναι τόσο δυνατή που η ζωή που είναι μπροστά της, περιμένει να την αρπάξει και την ρουφήξει. Πως την αγαπώ.

Σε εσάς θα πω να μην έχετε τίποτα ως δεδομένο. Ούτε τους ανθρώπους γύρω σας, ούτε τη ζωή. Μην περιμένετε την ανατροπή για να ζήσετε. Να κάνετε αυτό που σας γεμίζει, να είστε με θετικούς ανθρώπους γύρω σας που μόνο καλό έχουν να σας προσφέρουν. Κυνηγήστε τα όνειρα σας, μικρά και μεγάλα. Να αφήσετε κάτι όμορφο πίσω σας. Να σέβεστε τους άλλους και ας μην σας αρέσει. Είναι η δική τους ζωή, όχι η δική σας. Εσείς αφοσιωθείτε στη δική σας, γιατί κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει το δικό του νήμα. Μέχρι τότε όμως, κάντε το να αξίζει!

Βογιατζής Ηλίας

Πηγή: https://newsthessaloniki.gr/

Ελπίδες για ασθενείς με καρκίνο σε τελικό στάδιο χάρη σε νέα θεραπεία

 

Μια νέα θεραπεία για τον καρκίνο μπορεί να σταματήσει την εξέλιξη της νόσου σε ασθενείς που είναι ανθεκτικοί στην ανοσοθεραπεία, ανακάλυψαν οι γιατροί, σύμφωνα με αποκλειστικό δημοσίευμα της εφημερίδας Guardian.

Επιστήμονες στο Ηνωμένο Βασίλειο ανακάλυψαν μια νέα θεραπεία που δίνει ελπίδα στους καρκινοπαθείς και μπορεί να σταματήσει την εξέλιξη της νόσου, αποκαλύπτει η εφημερίδα Guardian. Στις έρευνες στο Ηνωμένο Βασίλειο συμμετείχαν ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα, του μαστού, του προστάτη και του εντέρου.

Η ανοσοθεραπεία χρησιμοποιεί το ανοσοποιητικό σύστημα για να στοχεύσει και να σκοτώσει καρκινικά κύτταρα και μπορεί να σώσει ζωές όταν άλλες θεραπευτικές επιλογές, όπως η χειρουργική επέμβαση, η ακτινοθεραπεία ή η χημειοθεραπεία, έχουν αποτύχει. Ωστόσο, δεν μπορεί να βοηθήσει όλους τους ασθενείς και ορισμένοι όγκοι μπορούν να εξελιχθούν για να αντισταθούν σε αυτήν.

Τώρα ογκολόγοι στο Ηνωμένο Βασίλειο ανακάλυψαν μια θεραπεία με δύο άξονες - ανοσοθεραπεία σε συνδυασμό με γουαδεσιταβίνη, ένα νέο πειραματικό φάρμακο που μπορεί να αναστρέψει την αντίσταση του καρκίνου στην ανοσοθεραπεία. Χάρη σε αυτή, ασθενείς τελικού σταδίου που είχαν εξαντλήσει όλες τις θεραπευτικές επιλογές φάνηκε να επιβιώνουν πολύ περισσότερο, διαπίστωσαν.

Ο συνδυασμός της πεμπρολιζουμάμπης (pembrolizumab) ενός ανοσοθεραπευτικού φαρμάκου, και της γουαδεσιταβίνης, ενός παράγοντα υπομεθυλίωσης DNA επόμενης γενιάς, σταμάτησε την εξέλιξη του καρκίνου σε περισσότερο από το ένα τρίτο των ασθενών που συμμετείχαν στην πρώτη φάση της έρευνας. Τα αποτελέσματα δημοσιεύονται στο Journal for ImmunoTherapy of Cancer.

Ο διπλός συνδυασμός θα μπορούσε να γίνει ένα αποτελεσματικό νέο όπλο ενάντια σε διάφορες μορφές καρκίνου, δήλωσαν ειδικοί στο Ινστιτούτο Έρευνας για τον Καρκίνο και το Ίδρυμα Royal Marsden Foundation. «Πιστεύω ότι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα σχετικά με αυτή τη δοκιμή είναι ότι χρησιμοποιήσαμε πολλές διαφορετικές μεθόδους για να αναζητήσουμε αλλαγές στο ανοσοποιητικό σύστημα, δείχνοντας σθεναρά ότι επηρεαζόταν από τη συνδυαστική θεραπεία», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής της μελέτης, καθηγητής Γιόχαν ντε Μπόνο.

Καθηγητής πειραματικής ιατρικής για τον καρκίνο στο Ινστιτούτο Έρευνας για τον Καρκίνο και σύμβουλος ογκολόγος στο Royal Marsden, ο Ντε Μπόνο πρόσθεσε: «Μακροπρόθεσμα ελπίζουμε ότι εάν αυτές οι επιδράσεις επιβεβαιωθούν σε άλλες ομάδες ασθενών και μελλοντικές μελέτες, η γουαδεσιταβίνη και η πεμπρολιζουμάμπη θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση περιστατικών, που αντιστέκονται στην ανοσοθεραπεία όπως βλέπουμε σε πάρα πολλούς τύπους καρκίνου.»

Η επικεφαλής της μελέτης, Δρ Άνα Μίντσομ, από το Ινστιτούτο Έρευνας για τον Καρκίνο και σύμβουλος ιατρός ογκολόγος στο Royal Marsden, δήλωσε: «Η ανοσοθεραπεία έχει δώσει εκπληκτικές υποσχέσεις στη φροντίδα του καρκίνου την τελευταία δεκαετία, αλλά δεν λειτουργεί καλά σε όλους τους καρκίνους και οι καρκίνοι συχνά μπορούν να γίνουν ανθεκτικοί. Αυτός ο συνδυασμός μπορεί να είναι ένας τρόπος για να στοχεύσουν τον καρκίνο τους ακόμη και αφού σταματήσει να ανταποκρίνεται στην ανοσοθεραπεία».

Η γουαδεσιταβίνη μπορεί να βοηθήσει να ξεπεραστεί αυτή η αντίσταση, ανακάλυψαν γιατροί, ερευνητές και επιστήμονες που συμμετείχαν στη δοκιμή. Η νέα θεραπεία φαίνεται ιδιαίτερα ευεργετική για ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα. Από αυτούς που ήταν ανθεκτικοί στην ανοσοθεραπεία, οι μισοί κατάφεραν να ελέγξουν τη νόσο τους για 24 εβδομάδες ή περισσότερο.

Η Άλισον Σόουντεν, 61 ετών, από το Ντόρσετ, διαγνώστηκε με καρκίνο του πνεύμονα πριν από τέσσερα χρόνια και της είπαν ότι είχε έναν χρόνο ζωής, αλλά στη συνέχεια έλαβε pembrolizumab για τρία χρόνια. Πλέον έχει θεραπευθεί.

«Γνωρίζω ότι υπάρχει πιθανότητα ο καρκίνος μου να επανέλθει και να αναπτύξει αντοχή στη θεραπεία, επομένως είναι καθησυχαστικό να γνωρίζουμε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη ερευνητικές προσπάθειες που στοχεύουν στην αναστροφή της αντίστασης του καρκίνου στην ανοσοθεραπεία», είπε. «Ελπίζω ότι αυτός ο νέος πειραματικός συνδυασμός φαρμάκων θα φτάσει τελικά στην κλινική και θα βοηθήσει τους ανθρώπους».

 

 

Πηγή: https://www.newsbomb.gr/