Η ζωή συνεχίζεται και μετά τη διάγνωση του καρκίνου!

Ημέρα Επιζώντων του καρκίνου 2014

Την Κυριακή 1 του Ιουνίου του 2014, Παγκόσμια Ημέρα Επιζώντων του καρκίνου, 32.500.000 επιζώντες σε όλο τον κόσμο, θα ενωθούμε για να δείξουμε στον κόσμο, πως είναι η ζωή μετά τον καρκίνο… 

Οι συμμετέχοντες σ’ αυτές τις συμβολικές εκδηλώσεις, θέλουν να δείξουν στο ευρύ κοινό ότι η ζωή συνεχίζεται μετά την  διάγνωση του καρκίνου, που μπορεί να είναι πιο παραγωγική και δημιουργική… 

Σας προσκαλούμε, στη δική μας φετινή εκδήλωση, την Κυριακή 1 του Ιουνίου του 2014, με τίτλο: «Be Strong… Be There..», στις  20.30 μ.μ. , στο Θησείο και πιο συγκεκριμένα, στην οδό Αποστόλου Παύλου & Πουλοπούλου, γωνία στο παρκάκι.  

Αποφασίσαμε λοιπόν, η φετινή μας εκδήλωση να είναι εντελώς απλή, αυθόρμητη… και της τελευταίας στιγμής! 

Έτσι απλά... 

Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς τύπους, χωρίς στησίματα, χωρίς χορηγούς, χωρίς ομιλίες από ειδικούς, χωρίς να μας πει κανένας τι πρέπει να κάνουμε, πως πρέπει να είμαστε, πως πρέπει να διαχειριστούμε τον δικό μας καρκίνο…!  

Ο καθένας έχει τη δική του δυναμική και αυτή τη δυναμική μπορούμε σίγουρα να τη νοιώσουμε, εάν έτσι απλά το βράδυ της Κυριακής συναντηθούμε στο Θησείο, στη ανοιχτή υπαίθρια συνάντηση των επιζώντων του καρκίνου. 

Στην συνάντησή μας θα έχουμε τη  τιμή να είναι μαζί μας, «Ο Άλλος Άνθρωπος», Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, υποστηρικτής της οργάνωσής Be Strong και του έργου μας, θα κάνει πιο γευστική τη βραδιά μας, μαγειρεύοντας για όλους εμάς, έτσι απλά στο δρόμο… 

Ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, είναι πολύ γνωστός στο ευρύ κοινό, για το εθελοντικό του έργο, αλλά και για τη συνεισφορά του στους συνανθρώπους μας. 

«Η ιδέα της κοινωνικής κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος» είναι μια κίνηση αλληλεγγύης και ένδειξης αγάπης προς τους συνανθρώπους μας, με την ελπίδα να αφυπνιστούν συνειδήσεις και να γίνουν και άλλες παρόμοιες δράσεις από άλλους ανθρώπους και ομάδες. Μαγειρεύουμε ζωντανά, τρώμε όλοι μαζί και ζούμε όλοι μαζί! Ένα γεύμα με συνανθρώπους μας στο δρόμο. Έλα μαζί μας να κάνουμε την καθημερινότητά μας πιο όμορφη!» λέει ο ίδιος για τη δύσκολη προσπάθειά του.   

'Ονειρο του δωρεάν φαγητό για όλους του συνανθρώπους μας..
 
Εσείς φέρτε τη παρέα σας, το ποτό σας… και όλα τα αλλά αφήστε τα πάνω μας! 

Η εκδήλωσή μας έχει ενταχθεί στο παγκόσμιο πρόγραμμα εκδηλώσεων, της διεθνούς μη κερδοσκοπικής οργάνωσης National Cancer Survivors Day (www.ncsd.org) και στόχος της είναι η αυθεντική επικοινωνία... που είναι τόσο δυσεύρετη στις μέρες μας! 
 
Η Παγκόσμια Ημέρα Επιζώντων του καρκίνου (Νational Cancer Survivors Day) είναι μια ετήσια παγκόσμια γιορτή της ζωής, που ξεκίνησε από την Αμερική σε εθνικό επίπεδο και στη συνέχεια γιορτάζεται παγκοσμίως. 

Η πρώτη Κυριακή κάθε Ιουνίου,  είναι η μια μέρα κάθε χρόνο που έρχονται μαζί όλοι οι επιζώντες, για να τιμήσουν όλους όσους ζουν με ιστορικό καρκίνου. 

«Επιζών, είναι κάποιος που ζει με ιστορικό καρκίνου, από τη στιγμή της διάγνωσης για το υπόλοιπο της ζωής», σύμφωνα με το Ίδρυμα National Cancer Survivors Day. 

Χιλιάδες άνθρωποι σε εκατοντάδες κοινότητες σε όλη την ΗΠΑ αλλά και σε όλο τον κόσμο, θα πραγματοποιήσουν εορταστικές εκδηλώσεις για αυτή τη μέρα για να τιμήσουν τους επιζώντες του καρκίνου και να δείξουμε ότι υπάρχει ζωή μετά τη διάγνωση του καρκίνου και αυτό είναι κάτι για το οποίο οφείλουμε να γιορτάσουμε.  

Οι δραστηριότητες θα είναι τόσο διαφορετικές, όσο και οι κοινότητες όπου θα πραγματοποιηθούν τα γεγονότα και θα περιλαμβάνουν παρελάσεις, καρναβάλια, περιπάτους, αγώνες, εκθέσεις τέχνης, εκθέσεις για την υγεία και πολλά άλλα.  Θα υπάρχει το γέλιο και τα δάκρυα, κραυγές χαράς και στιγμές με σιωπηλό στοχασμό, θα υπάρχει επίσης ελπίδα για το μέλλον και δύναμη για το σήμερα, μουσική, χορό, ΖΩΗ! 
 

«Μερικές φορές οι άνθρωποι έχουν πολύ αρνητικές ιδέες για τη ζωή μετά τον καρκίνο…», λέει ο εκπρόσωπος του Ιδρύματος.  «Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν περισσότερο και καλύτερης ποιότητας ζωή μετά τον καρκίνο από ό, τι ποτέ πριν.  Οι επιζώντες μας δείχνουν ότι η ζωή μετά τον καρκίνο μπορεί να είναι σημαντική, συναρπαστική και να γεμίζουν με χαρά, την κάθε τους στιγμή.»  

Η Παγκόσμια Ημέρα Επιζώντων του καρκίνου μια ευκαιρία για τους επιζώντες του καρκίνου να συναντηθούμε και να γιορτάσουμε αυτή τη νέα πραγματικότητα.  

Υπάρχει ζωή μετά τον καρκίνο.  Μπορεί να μην είναι το ίδιο όπως πριν από τον καρκίνο, αλλά μπορεί να είναι όμορφη και μερικές φορές ακόμα καλύτερα από ό, τι πριν.  Και αυτό είναι κάτι για το οποίο αξίζει να γιορτάσουμε!   

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα είχε πραγματοποιηθεί σχετική εκδήλωση, για την Παγκόσμια Ημέρα Επιζώντων του καρκίνου με τον τίτλο «Ιστορίες Δύναμης», από την Κοινωφελή Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση “ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ”, τον Ιούνιο του 2011.  

Πηγή: http://www.bestrong.org.gr/

Και τα 2 παιδιά μιας οικογένειας πάσχουν από την ίδια σπάνια νόσο

Μια τραγική τροπή επιφύλασσε η μοίρα σε μια οικογένεια από τη Βρετανία, καθώς η μητέρα διαπίστωσε ότι και τα δύο της παιδιά πάσχουν από μια σπάνια πάθηση που απειλεί τη ζωή τους.

Αρχικά, η 4χρονη Emma Whittaker διαγνώστηκε με ένα σπάνιο είδος αναιμίας που μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή του μυελού των οστών και σε καρκίνο. Η μητέρα, Rachelle Emberon, ήλπιζε ότι ο 3χρονος γιος της James, θα ήταν συμβατός δότης μυελού των οστών βοηθώντας έτσι να σωθεί η ζωή του κοριτσιού.

Ωστόσο, δύο εβδομάδες αργότερα πληροφορήθηκε τα άσχημα νέα: ο γιος της είχε την ίδια πάθηση. Ευτυχώς, ένα συμβατός δότης για το γιό της έχει βρεθεί, κάτι που όμως δεν έχει συμβεί για την Emma που θα χρειαστεί μεταμόσχευση μέσα στα επόμενα χρόνια.

«Ήταν συνταρακτικό όταν έμαθα ότι και ο James έχει FA», λέει η τραγική μητέρα. 

«Ο γιατρός ήταν πολύ ειλικρινής και μας είπε ότι ο μέσος όρος ζωής είναι 30. Το μόνο που θέλω είναι να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν».

H Fanconi Aναιμία είναι πλέον γνωστό ότι επηρεάζει την επιδιόρθωση του DNA και με δεδομένο το σημερινό επίπεδο γνώσεων σχετικά δυναμική της κυτταρικής διαίρεσης της BM, δεν είναι εκπληκτικό για να ανακαλύψει ότι οι ασθενείς είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν BM αποτυχία, μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (MDS) και οξεία μυελογενή λευχαιμία ( AML).

«Έχουμε ψάξει τις διεθνείς βάσεις δεδομένων και δεν μπορούμε να βρούμε δότη για την Emma», περιγράφει η Rachelle Emberon.

«Χρειαζόμαστε απελπισμένα περισσότερους ανθρώπους να έρθουν», λέει ζητώντας έτσι τη βοήθεια του κόσμου.

Πηγή: www. newsbeast.gr

Ηλεκτρικό «κράνος» αντικαθιστά τις χημειοθεραπείες

Μία ηλεκτρική συσκευή που καλύπτει το κεφάλι του ασθενούς, φιλοδοξεί να αντικαταστήσει τις χημειοθεραπείες των πασχόντων από καρκίνο του εγκεφάλου.

Πρόκειται για το NovoTTF, το οποίο εγκρίθηκε από την FDA (Food and Drugs Administration), τον αντίστοιχο αμερικανικό οργανισμό φαρμάκων, ήδη από το 2011, όταν οι κλινικές έρευνες έδειξαν ότι ήταν τόσο αποτελεσματικό όσο και μία συμβατική χημειοθεραπεία, χωρίς τις παρενέργειές της.

Η εταιρεία που το κατασκευάζει έδωσε στη δημοσιότητα τα δεδομένα των 457 ασθενών που έχουν χρησιμοποιήσει τη συσκευή. Σύμφωνα με αυτά ο μέσος χρόνος επιβίωσης του ασθενούς ήταν κατά μέσο όρο οι 9,6 μήνες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το γλοιοβλάστωμα αποτελεί μία από τις πιο επιθετικές μορφές καρκίνου του εγκεφάλου. Χωρίς θεραπευτική αγωγή οι ασθενείς με γλοιοβλάστωμα έχουν προσδόκιμο ζωής 3 έως 5 μήνες από την εμφάνιση της ασθένειας.

Το NovoTTF λειτουργεί τελείως διαφορετικά σε σχέση με τις υπάρχουσες θεραπείες για τις διάφορες μορφές καρκίνου. Χρησιμοποιεί ηλεκτρισμό ώστε να διακόψει τη μίτωση, δηλαδή τη διαδικασία κατά την οποία ένα κύτταρο διπλασιάζεται.

Γενικά, ο καρκίνος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και μίτωση ακραίας μορφής, όπου το κύτταρο δεν διπλασιάζεται αλλά πολλαπλασιάζεται με ταχείς ρυθμούς. Το NovoTTF δημιουργεί εναλλασσόμενο ηλεκτρικό πεδίο, το οποίο διαταράσσει το ηλεκτρικό δίπολο που σχηματίζεται όταν ένα κύτταρο διαιρείται σε δύο.

Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι το δεύτερο κύτταρο να καθίσταται μη βιώσιμο και να εξουδετερώνεται. Οι κλινικές έρευνες έδειξαν ότι η θεραπεία είναι πιο αποτελεσματική όταν το κάλυμμα της κεφαλής φοριέται για περισσότερες από 18 ώρες κάθε ημέρα.

Οι δημιουργοί του NovoTTF υποστηρίζουν ότι είναι εξίσου αποτελεσματικό με τις χημειοθεραπείες αλλά χωρίς το σύνολο των παρενεργειών που αυτές συνεπάγονται. Μία από τις ορατές παρενέργειες που κατεγράφησαν αφορούν τη δημιουργία ελαφρών εξανθημάτων στο δέρμα του κρανίου στα σημεία που τοποθετούνται τα ηλεκτρόδια.

Η συσκευή δεν κυκλοφορεί εκτός Ηνωμένων Πολιτειών ωστόσο η εταιρεία που παράγει το NovoTTF θεωρεί ότι η εξέλιξη των wearables, δηλαδή των ηλεκτρονικών συσκευών που φοριούνται, μπορεί να δώσει περαιτέρω λύσεις για την καλύτερη λειτουργία της συσκευής χωρίς παρενέργειες.

Πηγή: http://www.naftemporiki.gr/

Ortiz παίκτης του μπέιζμπολ, μοίρασε αγκαλιές και χαμόγελα στο Νοσοκομείο Παίδων της Βοστώνης .

Ο Ortiz παίκτης του μπέιζμπολ επισκέπτεται το Νοσοκομείο Παίδων της Βοστώνης για να μοιράσει χαρά στα παιδιά!

Red Sox slugger David Ortiz παίκτης του μπέιζμπολ, έκλεψε τις καρδιές στο Νοσοκομείο Παίδων της Βοστώνης .

Ο "Big Papi" ήταν έτοιμος να υπογράψει αυτόγραφα και να φέρει χαμόγελα στα πρόσωπα των παιδιών .

"Νομίζω ότι ο David Ortiz είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος για να έρθει στο νοσοκομείο και να κάνει καλό στα παιδιά », μας είπε ένα αγόρι που ονομάζεται Τζάκσον.

Ο Ortiz είχε αρκετούς λόγους για την επίσκεψή του στο νοσοκομείο, την Τρίτη. Είχε βοηθήσει στην προώθηση των Dunkin Donuts, την Τετάρτη 21η Μαΐου ένα δολάριο από κάθε παγωμένο καφέ προς πώληση θα το δώριζε στο νοσοκομείο Παίδων της Βοστώνης. Κάλεσε, επίσης, τα παιδιά να παρακολουθήσουν ένα Sox Game.

" Ήταν άνετος, δεν συνάντησα ποτέ ξανά παίκτη του μπέιζμπολ και μου αρέσει, " είπε ο Tim ένα νεαρό αγόρι.

Ο Ortiz είπε ότι απολαμβάνει τον ελεύθερο χρόνο του στο νοσοκομείο Παίδων.

"Είναι πολύ καλό να έρχομαι να δω από κοντά τα παιδιά, να βεβαιωθώ ότι θα συνεχίσουν με αυτοπεποίθηση και με πίστη τον αγώνα τους και ότι ο Θεός θα τους δώσει την ευκαιρία να αποκτήσουν τα καλύτερα », είπε ο Ortiz.

Πηγή : http://www.whdh.com 

Νάγια .."Πάλεψα μέχρι το τέλος. ΝΑ! Τα κατάφερα! Τον τσάκισα"

Αποφάσισα ότι αυτός ο πόλεμος θα έληγε υπέρ μου...

Φόβος... είναι λογικό για ένα κορίτσι  17 ετών να φοβάται! 

Βρίσκεται στην τελευταία  τάξη του λυκείου επομένως είναι λογικό να φοβάται για τις εισαγωγικές εξετάσεις, για το αν θα τα καταφέρει μακριά απ ΄τους δικούς της. Αυτό ναι, είναι λογικό.

Το να φοβάται όμως για τη ζωή της; Αυτό είναι άδικο...

Εκείνο το διάστημα η ζωή μου ήταν σχολείο-φροντιστήρια-διάβασμα, οι στόχοι υψηλοί κι εγώ αποφασισμένη να τους πετύχω αφιερώθηκα εξ ολοκλήρου στην κατάκτηση της  πολυπόθητης θέσης στο πανεπιστήμιο.  

Μια από εκείνες τις  μονότονες  μέρες επέστρεψα στο σπίτι με πόνους χαμηλά στην κοιλιά κι έπειτα είδα ίχνη αίματος στα ούρα και ένιωθα να δυσκολεύομαι κατά την ούρηση.

Έκανα σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού μου ανάλυση ούρων, διάγνωση ουρολοίμωξη μου χορηγήθηκε αντιβίωση και σε 5 μέρες όλα καλά.

Η ουρολοίμωξη υποχώρησε για να επανέλθει μετά από δύο εβδομάδες. Πήρα ξανά αντιβίωση αφού ο γιατρός το απέδωσε σε υπερβολικό άγχος.

Δεν υποχωρούσε όμως με τίποτα...

Ο γιατρός πρότεινε κυστεοσκόπηση για να έχουμε μια καλύτερη εικόνα του τι συμβαίνει και έτσι  να ακολουθήσουμε την πιο αποτελεσματική θεραπεία.  

Αν και ήθελα να γίνω γιατρός μισούσα το νοσοκομείο όταν επρόκειτο για την δικιά μου υγεία. Ήμουν αισιόδοξη όμως θα έκανα την εξέταση θα έβρισκαν τι έχω θα έπαιρνα φάρμακα και όλα καλά. Θα επέστρεφα στο διάβασμα που τόσο είχα παραμελήσει . τουλάχιστον έτσι νόμιζα πως θα γινόταν. Δεν μπορούσα με τίποτα να φανταστώ  το τι με περίμενε.  

Μετά το τέλος της εξέτασης ο γιατρός είπε ‘’Κάτι βρήκαμε αλλά δεν ξέρουμε ακόμα, περιμένουμε τα αποτελέσματα, μην ανησυχείτε όμως. Όλα θα πάνε καλά’’. Με αυτή την σκέψη πήγα στο γραφείο του λίγες μέρες μετά για να μάθω τα αποτελέσματα με τους γονείς και το αγόρι μου.

Όλα θα πήγαιναν καλά, όλα έπρεπε να πάνε καλά. Τίποτα όμως δεν πήγε. ‘’Καρκίνος της ουροδόχου κύστεως’’ είπε. Ένιωσα τη Γή να χάνεται κάτω απ΄τα πόδια μου, ο φόβος κυρίευσε το σώμα μου, η καρδιά μου έτοιμη να σπάσει, η αγωνία ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο μου και τα άλλοτε εκφραστικά και γεμάτα αισιοδοξία μάτια μου όπως έλεγαν οι δικοί μου γέμισαν απ΄την μια στιγμή στην άλλη θλίψη και έβλεπαν με παράπονο.  

Ο γιατρός μιλούσε για το πλάνο που είχε φτιάξει στο μυαλό του. Χειρουργείο, χημειοθεραπείες φάρμακα κλπ.. Δεν άκουγα, δεν ήμουνα σε θέση να ακούσω, προσπαθούσα να καταλάβω τι γίνεται.

Εκείνο το βροχερό βράδυ, Φεβρουάριος του 2010, επιστρέφοντας στο σπίτι παρατηρούσα τη βροχή απ΄το παράθυρο του αυτοκινήτου. Ήθελα να βγω στη μέση του δρόμου, να την αφήσω να με λούσει και να διώξει μακριά ό,τι κακό υπήρχε πάνω μου. Μακάρι να ήτανε τόσο απλό.

Με γρήγορες διαδικασίες επειδή ο χρόνος μας κυνηγούσε μπήκα στο χειρουργείο. Ο όγκος αφαιρέθηκε και όλοι οι γιατροί ήταν αισιόδοξοι. Οι πόνοι της επέμβασης ήταν φριχτοί και οι χημειοθεραπείες που ακολούθησαν εξαντλητικές.

Οι ζαλάδες, οι εμετοί και η κόπωση ήταν πια ολόκληρη η ζωή μου. Έψαχνα μέσα μου να βρω αν είχε μείνει κάτι που να θυμίζει τον παλιό μου εαυτό. Μάταια όμως, δεν υπήρχε τίποτα πια. Τρόμαξα με αυτό που είχα γίνει. Ένας άνθρωπος κενός, ανίκανος να νιώσει, φοβισμένος, μίζερος.

Για καλή μου τύχη είχα ανθρώπους δίπλα μου που με αγαπούσαν πού, ήταν πάντα εκεί για μένα και ήταν αποφασισμένοι να με συνεφέρουν. Με έτρεξαν σε ψυχολόγους κι επιτέλους μετά από καιρό είχα αρχίσει να προσπαθώ και να βρίσκω ξανά την δύναμη που έχασα.

Η περιπέτεια είχε τελειώσει. Τώρα έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου. Μπήκα στο χημικό αφού για την ιατρική μετά από όλο αυτό είχα μετανιώσει. Στα δύο χρόνια που ακολούθησαν ήμουν σαφώς άλλος άνθρωπος. Τα σημάδια ήταν ακόμα εκεί, όμως έγινα πάλι ο εαυτός μου μόνο που τώρα ήμουνα πιο δυνατή, πιο αισιόδοξη,  έκανα ξανά όνειρα.  Ήθελα να ζήσω και το ήθελα πολύ.

Δυστυχώς όμως αυτός ο διάολος  που λέγεται καρκίνος  είχε άλλα σχέδια για μένα. Οι προγραμματισμένες μου εξετάσεις έδειξαν ότι είχε επιστρέψει. Ήτανε Μάρτιος του 2012. Επέστρεψε λοιπόν, μα εγώ ήμουν έτοιμη να παλέψω. Θα τον νικήσω μουρμούριζα στον εαυτό μου.

Δεν μπορεί να με κάνει ό,τι θέλει, δεν έχει κανένα δικαίωμα πάνω μου. Εγώ έχω το πάνω χέρι. Ήξερα καλά πως δεν ήμουνα πια αυτή που είχε πρωτογνωρίσει. Αποφάσισα ότι αυτός ο πόλεμος θα έληγε υπέρ μου.  

Το χειρουργείο προγραμματίστηκε, όλα ήταν έτοιμα. Ήμουν έτοιμη για τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής μου. Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήτανε μόνο στην ουροδόχο, είχε προχωρήσει στις ωοθήκες. Ξυπνώντας λοιπόν από ένα χειρουργείο 8 ωρών δεν είχα πια την δεξιά μου ωοθήκη.

Δυσκολεύτηκα πολύ να το δεχτώ όμως είχα δίπλα μου φύλακες Αγγέλους τους γονείς και το αγόρι μου. ‘’ Η επιστήμη κάνει θαύματα, αν το θέλεις πολύ θα γίνεις μανούλα μια μέρα. Ζεις κι αυτό είναι το πιο σημαντικό, είσαι εδώ και όλα τα άλλα μπορούν να διορθωθούν.’’ Είχαν δίκιο!  

Οι χημειοθεραπείες εξακολουθούσαν να είναι αφόρητες όμως άντεξα, πάλεψα μέχρι το τέλος. Τα κατάφερα! Ο πόλεμος έληξε υπέρ μου όπως είχα αποφασίσει. Τον τσάκισα. Ναι! Τα κατάφερα.

Είμαι και πάλι εδώ, στη σχολή μου, στην οικογένεια μου, στα όνειρα μου. Απολαμβάνω πια την κάθε μου αναπνοή, την κάθε μου στιγμή, την κάθε μου μέρα. Απολαμβάνω όλα αυτά που θεωρούσα δεδομένα. Τώρα όμως ξέρω. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, πόσο μάλλον η ζωή μου. Μου δίδαξε πολλά ο άτιμος και τον ευχαριστώ που με έκανε αυτή που είμαι σήμερα.

Μπορεί ο καρκίνος να μου δόθηκε απλόχερα, μπορεί εγώ να τον είχα, να μου ανήκε όμως εγώ δεν του δόθηκα ποτέ. Δεν του ανήκω και δεν του ανήκει κανείς μας. Έτσι κατάφερα να τον βγάλω από  μέσα μου. Δεν τον φοβάμαι πια! 

Είμαι η Νάγια, επιζούσα από καρκίνο της ουροδόχου κύστεως και των ωοθηκών, και  ΜΕΝΩ ΔΥΝΑΤΗ! 

Πηγή: BeStrong.org.gr