Όταν ένα από τα αδέρφια νοσεί…

Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε έρευνα σχετικά με το τι βιώνουν, τι σκέπτονται και πως αντιμετωπίζουν τα παιδιά την ανακοίνωση και το γεγονός πως το αδερφάκι τους νοσεί από καρκίνο. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στη Μ. Βρετανία και αφορούσε παιδιά των οποίων τα αδέρφια έχουν διαγνωστεί με λευχαιμία και όγκο στον εγκέφαλο. Τα παιδιά ήταν ηλικίας 12-18 ετών, ενώ τα αδέλφια του τα οποία νοσούσαν ήταν 11-16 ετών, στα οποία η διάγνωση είχε δοθεί 18 με 36 μήνες νωρίτερα. Κάποια από αυτά είχαν ολοκληρώσει την θεραπεία τους και είχαν επιστρέψει σπίτια τους, και δύο παιδάκια ήταν ακόμα στο στάδιο της θεραπείας.

Τα βασικά συναισθήματα που βίωναν τα υγιή αδέρφια στο άκουσμα της διάγνωσης ήταν σοκ και φόβος για τα αδέλφια που νοσούν και το τι θα κληθούν να αντιμετωπίσουν. Ένα παιδί δήλωσε «Δεν έκλαψα…ήταν σαν να δέχτηκα γροθιά στο πρόσωπο!». Άλλα συναισθήματα που δήλωσαν πως αισθάνθηκαν ήταν ενοχές, θλίψη και απελπισία, ενώ ο θυμός και η ζήλια ήταν συναισθήματα που βίωσαν τα υγιή παιδιά όταν έβλεπαν πως το αδελφάκι  που νοσεί λαμβάνει δώρα, προσοχή, αγάπη και ήταν το επίκεντρο όλων.

Από τις θετικές επιπτώσεις ήταν το γεγονός πως τα αδέρφια δέθηκαν πολύ μεταξύ τους μετά τη διάγνωση, δέθηκαν ως οικογένεια και κυρίως με τον πατέρα καθώς η μητέρα ήταν με το παιδί που νοσεί καθόλη τη διάρκεια της θεραπευτικής διαδικασίας.

Τα παιδιά δήλωσαν πως αναγκάστηκαν να μεγαλώσουν και να ωριμάσουν πιο γρήγορα, ανέπτυξαν μια ιδιαίτερη ευαισθησία στον πόνο του άλλου και σκεφτόντουσαν πως θα μπορούσαν τα ίδια να βοηθήσουν άλλα άτομα με κάποια αναπηρία ή κάποιο πρόβλημα υγείας. Επιπλέον, ήταν σε θέση να κατανοούν τι περνάνε οι οικογένειες όταν ένα μέλος νοσεί ή βιώνει κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας. Τέλος, δήλωσαν πως άλλαξαν οι προτεραιότητες τους καθώς πλέον βλέπουν πως η ζωή είναι πολύ μικρή…

Κατσαούνη Μαρία- Ψυχολόγος Υγείας (MSc)

Πηγή: http://www.paidikoergastiri.com

Clinical Child Psychology and Psychiatry

Όταν συνάντησα στον δρόμο μου τον…καρκίνο!

Ονομάζομαι Εύα Μυλωνά.

Αποφάσισα να μοιραστώ κι εγώ την ιστορία μου μαζί σας, μετά από πολλές εσωτερικές διεργασίες, από γεγονότα και καταστάσεις που με επηρέασαν βαθιά και έδιωξαν τον φόβο που φώλιαζε κάποτε μέσα μου. Τον φόβο εκείνο που με έκανε να κρύβω από ανθρώπους κοντινούς μου τη δική μου εμπειρία με τον καρκίνο. Τον φόβο εκείνο που με έκανε να φοβάμαι να προφέρω τ’όνομά του. Ίσως φοβόμουν ότι μιλώντας γι’ αυτόν θα τον προσκαλούσα ξανά, ότι μπορεί να ξανανοσούσα και ξεχνώντας το ή κάνοντας πως δε συνέβη ποτέ…το ξόρκιζα. Ίσως πιο απλά να ήταν μια άμυνα για να προστατεύσω τον εαυτό μου από τον οίκτο, την άκομψη, άκριτη περιέργεια ή/και την απόρριψη που νόμιζα ότι θα αντιμετωπίσω από ανθρώπους του ευρύτερου περιβάλλοντός μου. Έτσι το σκεφτόμουν, κυρίως σε μικρότερη ηλικία.

Τώρα  πια, φτάνοντας αισίως στον 31ο χρόνο της ζωής μου, έχω αναθεωρήσει. Γιατί να το κρύψω;

Τώρα πια πιστεύω ότι ο φόβος δεν έχει θέση στη ζωή μας. Κανένας φόβος. Είναι κακός σύμβουλος. Μας πηγαίνει πίσω. Δεν μπορείς να εξελιχθείς σε κανένα επίπεδο όταν φοβάσαι.

Πρέπει να μη φοβόμαστε να μιλάμε, να προφέρουμε λέξεις, ακόμα κι αν δημιουργούν στο άκουσμά τους ένα μούδιασμα σε εμάς τους ίδιους ή στους άλλους, να μη φοβόμαστε πρόσωπα και καταστάσεις. Ο πραγματικός θάνατος είναι ο φόβος.

Αν θα φοβόμουν κάτι σήμερα θα ήταν μήπως…ξαναφοβηθώ! Μα δεν τ’αφήνω…δεν τ’αφήνω να ριζώσει στην καρδιά μου.

Κάποτε ένιωθα περίεργα, μειονεκτικά για αυτά τα βιώματά μου, για αυτή την περίοδο της ζωής μου.

Δεν ήταν ο κανόνας το να μοιράζομαι την ιστορία αυτής της εμπειρίας, αλλά η εξαίρεση. Τα βιώματα αυτά εξιστορούνταν σε λίγους, ελάχιστους, “εκλεκτούς” ανθρώπους. 

Σήμερα, δε νιώθω πια καμία μειονεξία.

Αντιθέτως, νιώθω περήφανη γι’ αυτή την εμπειρία και μια απέραντη ευγνωμοσύνη προς τον θεό, για το μάθημα αυτό και για την ευκαιρία που μου χάρισε, την ευκαιρία στη ζωή. 

Καθετί, κάθε σημάδι στο σώμα και την ψυχή μας που θυμίζει τέτοιου είδους περιπέτειες, δεν είναι αδυναμία, είναι κάτι άγιο, ιερό, είναι παράσημο, είναι μια διαρκής επιβράβευση για τον αγώνα που δώσαμε, που δίνουμε, είναι μια διαρκής υπενθύμιση που θα μας κρατάει σε εγρήγορση, ψυχή τε και σώματι, όταν κάτι θα μας αγχώνει, θα μας πληγώνει, θα μας καταβάλλει, θα μας οδηγεί στην απελπισία ή όταν η πολλή καλοπέραση θα μας κάνει να ξεχάσουμε πώς είναι να εκτιμούμε τα θεωρούμενα ως αυτονόητα, γιατί εμείς ξέρουμε πολύ καλά ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο. 

Θα μεταφερθούμε στο έτος 2003. Τότε ήμουν, που λέτε, δεκαεπτά χρονών. Μόλις δεκαεπτά. Μόνο δεκαεπτά! Κι είχα όνειρα πολλά, είχα σχέδια πολλά...

Ήμουν μια έφηβη, μια νεαρή γεμάτη ζωή, γεμάτη ζωντάνια και αισιοδοξία, πάντα. Είχα μια ζωή στρωμένη και όλα τα θεωρούσα αυτονόητα, την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τις παρέες, τον φίλο μου με τις μυστικές τότε και τόσο ρομαντικές συναντήσεις μας, το σχολείο μου, το πρόγραμμά μου, τα μαθήματα στο φροντιστήριο μετά το σχολείο, τις πανελλαδικές εξετάσεις που θα ακολουθούσαν στο τέλος της σχολικής χρονιάς...

Ήθελα να περάσω στη σχολή Ικάρων. Ήθελα να γίνω αεροπόρος, πιλότος σε πολεμικό αεροσκάφος ή ελικόπτερο. Ήθελα να πετάω υπηρετώντας ταυτόχρονα την πατρίδα μου. Ήθελα, επίσης, να γίνω…ηθοποιός. Σας φαίνονται εντελώς ασύνδετα, ασυνδύαστα; Κι όμως, αν το καλοσκεφθείτε, δεν είναι και τόσο.

Έτσι δεν κάνουν οι νέοι; Ονειρεύονται!!! Ονειρεύονται ακόμα και όταν δεν τους αφήνουν οι μεγάλοι ή πάει να τους κόψει τα φτερά η ζωή. Γιατί να αποτελούσα εξαίρεση εγώ; Ήθελα...ήθελα...ήθελα...

Ώσπου…ξαφνικά, όλα ανατράπηκαν, ζωή, σχέδια, όνειρα...

Ήταν τότε που μου ψιθύρισε στο αυτί ο καρκίνος. 

-Καρκίνος.

-Καρκίνος;

-Καρκίνος! 

Όχι, δεν είναι διάλογος μετάξύ δύο ή περισσοτέρων ανθρώπων. 

Είναι μονόλογος ή…μπορούμε να τον πούμε και διάλογο, διάλογο με τον εαυτό...τον εαυτό μου, ΜΟΥ.

 Καρκίνος, λοιπόν!  Γνωστή σαν λέξη, σίγουρα. Την είχα ακούσει πολλές φορές. 

Καρκίνος είναι ένας αστερισμός. Γνωστό. Καρκίνος είναι και ο κάβουρας στα αρχαία ελληνικά.

Καρκίνος, όμως, είναι και μια ασθένεια.

Κάποτε, κάπου είχα ακούσει για αυτή την ασθένεια, αλλά μου φαινόταν τόσο μακρινή και ξένη. Λες και το σπίτι μου, η οικογένειά μου, προστατεύονταν από έναν διάφανο μανδύα με υπερφυσικές ιδιότητες. Έναν μανδύα που δε θα άφηνε ποτέ καμιά ασθένεια να εισχωρήσει και να μας χτυπήσει την πόρτα. Εμείς ήμασταν απρόσβλητοι!!! Μα αυτά είναι για τους άλλους, τους άτυχους, που τους συμπονάς όταν ακούς τις περιπέτειές τους, χωρίς όμως να αντιλαμβάνεσαι στο ελάχιστο τι εστί αυτή η περιπέτεια, τα στάδια, ο πόνος, η ψυχική και σωματική ταλαιπωρία και του ίδιου του ασθενούς, αρχικά και κατά βάση, αλλά και της οικογένειάς του, που τα ζει όλα αυτά σε απόσταση αναπνοής.

Καρκίνος, λοιπόν!  Ήξερα ότι είναι μια ασθένεια που μπορεί να σε οδηγήσει στο θάνατο, γνωστή και ως επάρατη νόσος.

Λεπτομέρειες δε γώριζα, τι ακριβώς είναι, πώς αντιμετωπίζεται, τι είναι οι χημειοθεραπείες, πώς αλλάζει ο ασθενής όταν υποβάλλεται σε αυτές, πώς μπορεί να νιώθει, μετά από πόσο καιρό μπορεί να νιώσει “ασφαλής” και υγιής.

Μετά από σειρά εξετάσεων άκουσα τον πατέρα μου να απευθύνεται σε εμένα και να μου λέει ότι έπρεπε να υποβληθώ σε μια επέμβαση. Θα κάνουμε την επέμβαση για να περάσει, είπε. Μάλλον θα είναι κάτι απλό, επέμβαση ρουτίνας, σκέφτηκα ευθύς εγώ.  

Και έγινε η επέμβαση, μα δε περίμενα, δεν μπορούσα επουδενί να φανταστώ, ό,τι κι αν μου έλεγαν, τι θα την ακολουθούσε. 

Από εκείνη την ημέρα η ζωή μου θα άλλαζε ριζικά...για πάντα. Δε θα ήμουν ποτέ ξανά η ίδια! Από καμία άποψη. 

Εμπειρίες ζωής, όπως συνηθίζουμε να λέμε, που σε κάνουν να αλλάξεις μέσα σου και έξω σου. 

Αναπροσδιορίζεις την ύπαρξή σου, την ανανοηματοδοτείς, αναπροσδιορίζεις τη σχέση με τον εαυτό σου και με τους άλλους.

Προσωπικά, ένιωσα να γίνομαι μια άμορφη μάζα, εσωτερικά και εξωτερικά, της οποίας τη νέα μορφή και εμφάνιση, αλλά και τον μέσα κόσμο, έπρεπε να σμιλέψω εγώ, η ίδια, ανάλογα με το τι θα “έπαιρνα” από αυτή την εμπειρία ή, αν θέλετε, τη συνάντηση με τον καρκίνο.

Πολύ περίεργη, αν μη τι άλλο, διαδικασία, πολύ περίεργη αίσθηση.

Πότε νιώθεις σίγουρος για το ποια είναι η νέα μορφή που θέλεις να δώσεις και πότε χάνεσαι μέσα στην αμφιβολία, μπερδεύεσαι. 

Η ανάρρωση από την επέμβαση διήρκησε αρκετές ημέρες.  

Να πονάς μέσα σου με/για τις δυσκολίες που έχεις να αντιμετωπίσεις, να σε πιάνει το παράπονο...να πονάς και με τον πόνο των δικών σου ανθρώπων που είναι θλιμμένοι και φοβισμένοι. Προσπαθούν να σου το κρύψουν, μα είναι αδύνατο και αφελές συνάμα.

Αναρωτιέται ο Διονύσης Σαββόπουλος στο τραγούδι του με τίτλο “Τι έπαιξα στο Λαύριο”: Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;

Έτσι είναι, δεν μπορείς να κρυφτείς. Το βλέμμα φωνάζει, τα φανερώνει όλα. Κι έτσι γίνεται κάτι κοινό μυστικό. Όλοι γνωρίζουμε, όλοι νιώθουμε, μα κανένας δεν τολμάει να μιλήσει. Ίσως φοβάται μη λυγίσει. Ίσως…

Είσαι γονέας του ασθενή; Είσαι σύζυγος; Είσαι σύντροφος; Είσαι παιδί;

Ό,τι κι αν είσαι, όποιος κι αν είσαι, πώς να ανταποκριθείς στη νέα πραγματικότητα; Πώς να τη διαχειριστείς; Πώς να συνδυαστεί αυτή με  τη δουλειά, με τις τόσες άλλες υποχρεώσεις που έχουμε οι περισσότεροι σήμερα; Αυτό, το τελευταίο, είναι ίσως το ελάχιστο που έχεις να αντιμετωπίσεις, αλλά συμβαίνει.  

Προβάλλονται πια άλλες προτεραιότητες, άλλες απαιτήσεις. 

Κι όταν...όταν μπαίνεις στο χορό των χημειοθεραπειών, των επώδυνων και πολυήμερων, λες...”Παναγιά μου, βόηθα! Βοήθησε κι εμένα και τους δικούς μου ανθρώπους, για να αντέξουμε αυτό τον Γολγοθά.”. Ναι, το λες.  Είναι αναπόφευκτο. 

Ήμουν μαθήτρια λυκείου. Νοσηλεύτηκα για τις θεραπείες μου σε παιδοογκολογικό τμήμα. 

Την πρώτη φορά που ήταν να το επισκεφθούμε, για να ξεκινήσω τον πρώτο κύκλο χημειοθεραπειών, προσπάθησε να με προετοιμάσει ψυχολογικά ο πατέρας μου. 

Θα έκανα μια θεραπεία ενδοφλέβια. Έπρεπε να νοσηλευτώ για να γίνει. Δεν μπορούσα να την κάνω από το σπίτι. Μου το ξεκαθάρισε αυτό και με "προειδοποίησε" για όλα όσα θα έβλεπα περνώντας το κατώφλι του παιδοογκολογικού τμήματος, για να ταραχτώ όσο το δυνατόν λιγότερο. Θα έβλεπα παιδάκια με γυμνά κεφαλάκια από τις χημειοθεραπείες, με τα στατό με τους ορούς πλάι τους, γονείς με σκυθρωπά πρόσωπα, ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό στους διαδρόμους...

Όντως, όφειλε να με προετοιμάσει. Ήμουν μικρή, αλλά αρκετά μεγάλη για να αντιλαμβάνομαι πράγματα, να επεξεργάζομαι πληροφορίες, να επηρεάζομαι.

Παιδοογκολογικό τμήμα.

Πόση δύναμη πρέπει να βρει και να δείξει ένας γονιός σε μια τέτοια περίπτωση, όταν νοσήσει το παιδί του; Είναι ήρωας! Αλήθεια, είναι ήρωας!

Πρέπει να σφίξει την καρδία του, να αντλήσει δύναμη από όπου μπορεί, να φαίνεται ψύχραιμος κι ας μην είναι, να πονάει και να πρέπει να το κρύβει, για να μην επιβαρύνει συναισθηματικά το παιδί του, που δοκιμάζεται. Να φοβάται μην χάσει τον έλεγχο των συναισθημάτων του και να παριστάνει τον αφελή, συχνά και τον γελωτοποιό προκειμένου να διασκεδάσει τα κακώς κείμενα και τις εντυπώσεις.

Δύσκολη η προσαρμογή στη νέα πραγματικότητα και για τον ασθενή και για τον συνοδό του. Πολύ δύσκολη. Γιατί συνήθως ο ένας γονιός στέκεται στο πλάι του παιδιού του, ως συνοδός, 24 ώρες το 24ωρο, εκεί, στο θάλαμο που δέχεται τις χημειοθεραπείες.

Αρχικά, έχεις την αίσθηση ότι ήρθες για λίγο και θα φύγεις. Είναι ένα κακό όνειρο, θα διαρκέσει λίγη ώρα, θα ξυπνήσεις και θα έχει χαθεί.

Να, θα περάσουν δυο-τρεις ημέρες και θα επιστρέψουμε στο σπίτι. Εντάξει, χάνουμε τη βολή μας, αλλά θα είναι για λίγο...για λίγο, έτσι δεν είναι; Μόνο για λίγο…

Πόσο σχετικός γίνεται ο χρόνος όταν μπαίνει στη ζωή σου ο καρκίνος! Πόσο σχετικά γίνονται το λίγο και το πολύ... 

Με τι θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε αυτή την περίοδο των χημειοθεραπειών στη ζωή ενός καρκινοπαθή;

Στα δικά μου εφηβικά μάτια έμοιαζε με ένα σκοτεινό υπόγειο τούνελ με ανυπόφορη υγρασία και ψύχρα, με άσχημη, απαίσια μυρωδιά...Παρομοίαζα τα φάρμακα, τις θεραπείες, με αρουραίους και κατσαρίδες που επιτίθεντο στο σώμα μου. Αυτές, τις επώδυνες θεραπείες, που κατατρώγουν όχι μόνο τα καρκινικά κύτταρα, κατατρώγουν τη σάρκα και την παραμορφώνουν τελικά με την σκληρή τους επίθεση. Έτσι το έβλεπα. Έτσι το ένιωθα.

Μα αυτό το τούνελ είναι ξαφνικά ο μόνος δρόμος που έχεις πια για να διαβείς. Παράξενο και άδικο θεωρείς ότι είναι που βρέθηκες σε αυτό. Προσπαθείς να το εξηγήσεις, να το κατανοήσεις, μα είναι νωρίς ακόμα. Αυτό το τούνελ είναι το μόνο πέρασμα για να βρεθείς ξανά έξω, στο φως, εκεί που είχες μάθει να ζεις.  Και το φως εκείνο αρχίζεις να το λαχταράς. Κι όσο το λαχταράς, το περιμένεις ακόμα πιο έντονο, εκτυφλωτικό! Θα είναι, άραγε, έτσι; Θα καταφέρεις να βγεις από το τούνελ, να λουστείς με αυτό το φως;  

Σκληρή μάχη.

Χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες... Πόση ταλαιπωρία! Βομβαρδίζεται το σώμα, αρχίζει να υπολειτουργεί το μυαλό...

Θυμάμαι ότι κάποτε είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου. Δεν αντιλαμβανόμουν αν ήταν μέρα ή νύχτα, αν ήταν άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας. Δεν αντιλαμβανόμουν καν τι γινόταν γύρω μου. Στα δύσκολα, έχανες επαφή με το περιβάλλον.

Τα μαλλιά άρχισαν σιγά σιγά να πέφτουν. 

Νιώθεις τσιμπήματα στην καρδιά όταν ξυπνάς και βλέπεις το μαξιλάρι σου γεμάτο με τρίχες από τα μαλλιά σου. Σήμερα λίγες, αύριο λίγες ακόμα, μεθαύριο λίγες παραπάνω...ώσπου αδειάζει το κεφάλι. Θαρρείς και το έχεις ξυρίσει. Δε βλεπεις καν πια εκείνες τις μαύρες τελίτσες από τις ρίζες. 

Είναι ένα ισχυρό πλήγμα στην αυτοεικόνα και την αυτοεκτίμησή σου. Θέλεις συχνά να ξεσπάσεις σε κλάματα, να ουρλιάξεις ακόμα.

Και το σώμα...το σώμα γίνεται τόσο αδύναμο. Πονάει, κουράζεται με το παραμικρό, γίνεται ισχνό με τον καιρό.

Και να θέλεις να φας, αυτά τα φάρμακα σου κόβουν την όρεξη! Σου ταράζουν το στομάχι, σου το διαλύουν. Ναυτίες και έμετοι η καθημερινότητά σου τις μέρες των θεραπειών. Προσπαθείς να κοιμάσαι όλη την ημέρα για να καταλαβαίνεις όσο το δυνατόν λιγότερα και ξαγρυπνάς όλη τη νύχτα χορτάτος από ύπνο και με το σώμα μουδιασμένο από τις αμέτρητες, όπως σου φαίνονται, ώρες που είσαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι ενός θαλάμου. Και είναι δύσκολη η νύχτα. Αυτή η ησυχία, αυτή η σιγή, είναι φορές που σε πνίγει και θέλεις να φωνάξεις για να την σπάσεις. 

Στ’αλήθεια, είναι δύσκολο να το αποδεχτείς, έστω εξαρχής. Συσσωρεύεται θυμός μέσα σου. Ναι, θυμώνεις και σου φαίνεται ενίοτε παράλογο που θέλεις να αντιδράσεις, να ξεσπάσεις μόνο εσύ(;)!

Οι άλλοι; Οι άλλοι πώς αντέχουν; Μήπως γιατί εδώ είναι παιδοογκολογικό κι όλα τα άλλα είναι μικρά παιδιά; Μα κι αυτά ξεσπούν με τον τρόπο τους, νομίζω. Απλά, δεν μπορούν να εκφραστούν όπως οι μεγάλοι.

Μα εγώ, άσχετα με το τι έκαναν οι άλλοι, άσχετα αν μου έφερναν οι γιατροί παραδείγματα άλλων ασθενών, που υπέμειναν και νίκησαν, πνιγόμουν!!!

Ήθελα να φύγω από εκεί, να δραπετεύσω!

Ήθελα να γυρίσω στο σπίτι μου, στην καθημερινότητά μου, στους φίλους μου, στο σχολείο μου!

Αφήστε με, επιτέλους! Γιατί με βασανίζετε, ήθελα να τους φωνάξω! Γιατί μου στερείτε την ευτυχία, στιγμές πραγματικής ζωής; 

Ξεσπάς. Και τότε είσαι τυχερός αν έχεις τους σωστούς ανθρώπους δίπλα σου.

Όλοι θα σου πουν ότι είναι για το καλό σου, ότι κανείς δε θέλει να σε βλάψει υποβάλλοντάς σε σε αυτή τη διαδικασία κι ότι ο σκοπός είναι να ωφεληθείς, να γιατρευτείς. 

Όμως είναι ελάχιστοι εκείνοι που θα μιλήσουν στην καρδιά σου, που θα σε κάνουν να πιστέψεις ότι δεν πρεπει να λυγίσεις, να παραιτηθείς, ότι αντ’ αυτού πρέπει να αγωνιστείς, να επιστρέψεις νικητής πίσω στη ζωή που άφησες.

Αν και..όποιος έχει δώσει αυτή τη μάχη, όποια και αν είναι η τελική της έκβαση, πρέπει να θεωρείται, ούτως ή άλλως, νικητής. Μεγάλος.

 

Πάντως, πολλές φορές είναι στο χέρι σου. Πόση μαχητικότητα είσαι διατεθειμένος να δείξεις; Πόσο πολύ πιστεύεις στη νίκη σου; Πόσο πολύ αγαπάς τη ζωή;

Λίγο-πολύ επηρεάζεσαι θετικά από τις παρακινήσεις των άλλων, αλλά κάποτε “ξυπνάς” και μόνος σου (ένστικτο και ανάγκη για επιβίωση;) και αντιλαμβάνεσαι τι θα λειτουργήσει προς το συμφέρον σου, το καλό σου και λες τότε στον εαυτό σου: ΘΑ ΝΙΚΗΣΩ. Και είσαι κατηγορηματικός. Δεν το διαπραγματεύεσαι πια. Και σφίγγεις τα δόντια και σφίγγεις τη γροθιά και είσαι έτοιμος να δώσεις την πιο σκληρή μάχη της μέχρι τότε ζωής σου. Πιστεύεις πια στον εαυτό σου, πιστεύεις σε μια αόρατη δύναμη που σε ενισχύει στον αγώνα σου αυτό, είτε την ονομάζεις θεό είτε σύμπαν είτε δεν ξέρω κι εγώ πώς. Όχι, δε θα παραιτηθείς από τα όνειρά σου! Δεν θα παραιτηθείς από τη ζωή! 

Είχα-έζησα την ευλογία να δώσω τη δική μου μάχη και να κρατηθώ στη ζωή. Δεν ξέρω πώς και γιατί. Ξέρω ότι έζησα. Ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που χάνουν τη μάχη, ακόμα κι αν έχουν παλέψει. Προσπαθείς να το εξηγήσεις με τη λογική, μα δεν μπορείς.

Ίσως κρίνει ο Κύριος ότι ορισμένοι άνθρωποι χρειαζόμαστε αυτή τη δεύτερη ευκαιρία στη ζωή για κάποιον λόγο. Ίσως δεν είμαστε έτοιμοι να φύγουμε, παρά μόνο να διδαχθούμε. Όπως και να ‘χει, τίποτα δε γίνεται τυχαία. Έτσι δε λένε; Το ξερω πια πολύ καλά! 

Εμπειρία ζωής. Εμπειρία ζωής!

Νιώθεις έπειτα επιφορτισμένος με την ευθύνη να τη μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους, όπως μοιράστηκαν τη δική τους κάποιοι άλλοι μαζί σου. Άλλοι συμπάσχουμε, άλλοι μαθαίνουμε, άλλοι παίρνουμε κουράγιο, άλλοι προετοιμαζόμαστε, άλλοι εκτιμούμε.

Τελικά, δεν πήγα στη σχολή Ικάρων ούτε έγινα ηθοποιός. Έγινα δασκάλα. Κάτι που δεν ήταν ποτέ στα σχέδια και στα όνειρά μου, μα που κατάλαβα, με τον καιρό, ότι είναι αυτό που μου ταιριάζει περισσότερο από ό,τι θα μου ταίριαζε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα. 

Ευχαριστώ τον θεό, που μετά από τόσα χρόνια, με οδήγησε σε έναν χώρο όπου μπορώ να εργάζομαι ή καλύτερα να αλληλεπιδρώ με παιδιά που νοσούν από καρκίνο.

Πόσα μαθήματα μπορείς να πάρεις από αυτά τα παιδιά, αλλά και τους γονείς τους, ακόμη κι αν έχεις βρεθεί στη θέση τους. Σπουδαία μαθήματα, που άλλως θα χρειαζόσουν σειρά ετών για να τα διδαχθείς.

Αχ, να μπορούσαμε να εκτιμάμε πιο εύκολα, χωρίς δοκιμασίες, το πολύτιμο δώρο της ζωής! Να μην αναλωνόμαστε σε πράγματα ανούσια, που μας στερούν πολύτιμες στιγμές.

Η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη! Κοινότοπο; Αλήθεια! Ζήσε, αγάπα, εκφράσου, αγωνίσου.

Μόνο κράτα, όπως είπαμε στην αρχή, το φόβο μακριά σου. Ο φόβος είναι εχθρός. Πρόσεξε μη σε ξεγελάσει. Κι αν τα κατάφερε, απομάκρυνέ τον από τη ζωή σου. Ποτέ δεν είναι αργά για να τον διώξεις. Ο φόβος σε κρατά δέσμιο. Όσο του επιτρέπεις να κατοικεί μέσα σου, γίνεσαι σκλάβος (του). Σπάσε τα δεσμά και προχώρα. Η ζωή είναι μια πρόκληση και σου απευθύνει πρόσκληση για να την ταξιδέψεις. Πάρε το εισιτήριο και κοίτα μπροστά. Γύρνα πίσω νοερά μόνο για να θυμηθείς τα διδάγματά της.

Λοιπόν…βίρα τις άγκυρες!!!

Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κι άλλα πολλά, λόγια, σκέψεις, στιγμές, συναισθήματα, μα τότε δε θα προέκυπτε ένα κείμενο προς δημοσίευση σε ιστοσελίδα, αλλά ένα βιβλίο κανονικό! (Σκέψη-πρόκληση! ;-) )

Εύχομαι να εκλείψει από τη ζωή μας και ο καρκίνος και όλες οι ασθένειες. Μα όσο υπάρχει, θα διδάσκει πάντα κι εμάς και τους γύρω μας, αρκεί να κρατάμε ανοιχτό το μυαλό και την καρδιά μας.

Και να θυμάσαι: δεν είναι αήττητος. Μην τον φοβάσαι! Κοίταξέ τον κατάματα, με θάρρος! Δεν είναι πιο δυνατός από εσένα! Ποτέ μην πάψεις να παλεύεις! Ποτέ μην παραιτηθείς! Να λες πάντα: ΘΑ ΝΙΚΗΣΩ!

Με την ευκαιρία αυτή θέλω να ευχαριστήσω όσους ανθρώπους βρέθηκαν δίπλα μου και στάθηκαν στο πλευρό μου εκείνη τη δύσκολη περίοδο. Πιστεύω ότι η παρουσία, είτε άμεση είτε έμμεση, αγαπημένων ανθρώπων είναι ανεκτίμητης αξίας. Ευχαριστώ, λοιπόν, τους γονείς μου, τη μητέρα μου και τον πατέρα μου, που ήταν δίπλα μου κάθε στιγμή, άγρυπνοι φρουροί, που έκαναν τα πάντα για το παιδί τους, ίσως όπως θα έκανε κάθε γονιός σε αυτή την περίπτωση, τον αδερφό μου, που ακόμα κι αν μας χώριζαν χιλιόμετρα  λόγω των σπουδών του, ήταν πάντα δίπλα μου, την ευρύτερη οικογένειά μου, τη λατρεμένη μου γιαγιά, αγαπημένους φίλους και συμμαθητές, που δε με ξεχνούσαν, τους αγαπημένους μου καθηγητές από το φροντιστήριο, αλλά  και το σχολείο, όλους τους γιατρούς μου, που προσπάθησαν για το καλύτερο από την πρώτη μέρα, το νοσηλευτικό προσωπικό, που αποτελούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα δεύτερη οικογένειά μου και φυσικά όλους εκείνους τους ειδικούς, που βοήθησαν αργότερα στη διαδικασία της αποκατάστασης.

Δεν αναφέρω κανένα όνομα. Δεν ξέρω αν θα το επιθυμούσαν τα πρόσωπα αυτά.

Αυτό που ξέρω είναι ότι, όσα χρόνια κι αν περάσουν, αυτοί οι άνθρωποι δε βγαίνουν μέσα στην καρδιά μου. Με σημάδεψαν, νιώθω για αυτούς μια απέραντη ευγνωμοσύνη!

Εύχομαι καλή ανάσταση σε όλους, όχι μόνο τη θρησκευτική, αλλά και την εσωτερική, νοητική, ψυχική. Εύχομαι ίαση ψυχής και σώματος σε όποιον ταλαιπωρείται στη ζωή του.

Η ζωή στέκεται δίπλα μας, μας κοιτά, μας χαμογελά και μας κλείνει το μάτι, περιμένοντας να την ακολουθήσουμε.

Μήπως να της χαμογελάσουμε και να της κλείσουμε κι εμείς το μάτι;

Τι είπαμε; Βίρα τις άγκυρες!!!



Πηγή: https://cancergr.blogspot.gr

7χρονο κοριτσάκι με εγκεφαλική παράλυση δεν μιλά ούτε περπατά... ποζάρει για παιδικά ρούχα

7 χρονο κοριτσάκι που δεν μιλά ούτε περπατά ποζάρει για παιδικά ρούχα. 
Η Holly γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση αλλά θέλει να ζήσει!

Για την 7χρονη Holly Greenhow τίποτα δεν ήταν εύκολο από την πρώτη στιγμή που ήρθε στον κόσμο μιας και γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση. Ωστόσο το ξανθό και πανέμορφο κοριτσάκι δεν άφησε την αναπηρία της να την καθηλώσει πάνω σε ένα καροτσάκι και να κλειστεί μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού της. Αρνήθηκε να βλέπει την ζωή να φεύγει χωρίς η ίδια να κάνει κάτι για τον εαυτό της.

Η γενναία και κούκλα Holly , από το Cambridgeshire όσο περίεργο και αν σας ακούγεται πρωταγωνιστεί σε διαφημιστική καμπάνια παιδικών ρούχων. Η μητέρα της, Fiona, μιλώντας στην Daily Mail δήλωσε: « Η Holly έχει ένα όμορφο χαμόγελο, βέβαια στο modeling δεν είναι όλα τέλεια , οπότε σκεφτήκαμε γιατί να μην το κάνει. Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν μπορεί να κάνει και ποτέ δεν θα είναι σε θέση να το κάνει λόγω της αναπηρίας της , γι ‘αυτό ήταν πολύ ωραίο για εκείνη να έχει αυτή την εμπειρία. Ελπίζω ότι έτσι θα βοηθήσουν την εικόνα των παιδιών με ειδικές ανάγκες , αλλά και δουν οι άνθρωποι ότι υπάρχουν πολλά παιδιά εκεί έξω που δεν είναι τέλεια. »

Η μητέρα της Holly ήθελε να δώσει τη δυνατότητα στην κόρη της να ζήσει κάτι που πολλά παιδιά θα θέλανε να βιώσουν πήγε για casting τον Απρίλιο και τελικά την πήρανε, όπως δήλωσε η Fiona «της άρεσε πολύ που ήταν το κέντρο της προσοχής και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα».

Η Holly δεν μπορεί να μιλήσει και να περπατήσει. Μόλις πρόσφατα άρχισε να επικοινωνεί χρησιμοποιώντας ένα ειδικό σύστημα υπολογιστών που λειτουργούν με τα μάτια της – παρόμοια με αυτή που χρησιμοποιείται από το φυσικό καθηγητής Steven Hawking ο οποίος πάσχει από τη νόσο του κινητικού νευρώνα.

Πηγή: http://www.newsitamea.gr

Συγκινεί ο Μέσι αφιερώνοντας γκολ στον αγώνα κατά του παιδικού καρκίνου (video)

Ο Λιονέλ Μέσι σκοράρει κόντρα στη Σεβίλλη και αφιερώνει το γκολ στην καμπάνια κατά του παιδικού καρκίνου πανηγυρίζοντας με ιδιαίτερο τρόπο.

Tον τελευταίο καιρό γίνεται μεγάλη προσπάθεια να συγκεντρωθούν χρήματα και να κατασκευαστεί η μεγαλύτερη παιδιατρική κλινική στη Βαρκελώνη, ώστε να καταπολεμηθεί ο παιδικός καρκίνος. Ο Λιονέλ Μέσι είναι ο πρώτος αθλητής που στήριξε την καμπάνια.

Ο Αργεντινός "παλεύει" να κάνει γνωστή την εκστρατεία με συγκεκριμένη χειρονομία: Με το να "χαράζει" δύο γραμμές με μαύρη μπογιά κάτω από το ένα μάτι. Έτσι ακριβώς πανηγύρισε στο γκολ που σημείωσε απέναντι στη Σεβίλλη.

Πηγή: http://www.sport24.gr

ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΣ : Οι αντιδράσεις και ο ρόλος των γονιών

Ο παιδικός καρκίνος δεν είναι μόνο μια σοβαρότατη ασθένεια αλλά και μία κατάσταση πολυσύνθετη, δύσκολη και συναισθηματικά επώδυνη που πλήττει όχι μόνο το παιδί αλλά και ολόκληρη την οικογένεια, καθώς και το άμεσο κοινωνικό και συγγενικό του περιβάλλον.

Οι πλέον συνήθεις μορφές παιδικού καρκίνου είναι η λευχαιμία και διάφορες μορφές όγκων στον εγκέφαλο. Στο δυτικό κόσμο, το μέσο  ποσοστό επιβίωσης των παιδιών με  καρκίνο είναι περίπου 80% που σημαίνει πως 4 στα 5 παιδιά αποθεραπεύονται πλέον. Ο δρόμος μέχρι εκεί, όμως, είναι μακρύς, δύσκολος και επώδυνος τόσο για το παιδί όσο και για την οικογένειά του.

Πριν από τη δεκαετία του 1970, δεν επιτρέπονταν στους γονείς να παραμένουν με το παιδί τους, πέραν των ωρών του επισκεπτηρίου. Το μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας του παιδιού την είχε το νοσηλευτικό προσωπικό. Κατόπιν, όμως, όπως συμβαίνει πάντα, μετά από κάθε αλλαγή του ιδεολογικού προσανατολισμού περί νοσηλευτικής φροντίδας, και σε συνδυασμό και με τη διαπίστωση της ιδιαίτερης σημασίας που είχε για το ίδιο το παιδί η παρουσία των γονιών δίπλα του, επιτρέπεται πλέον η παραμονή των τελευταίων στο νοσοκομείο για όσο χρόνο χρειάζεται. Η φροντίδα του παιδιού, στη διάρκεια της νοσηλείας του, έχει περάσει πλέον στους γονείς.

Στις περισσότερες αναπτυγμένες χώρες, ένας βασικός στόχος της περίθαλψης των παιδιών, γενικώς, αλλά ιδιαίτερα αυτών με σοβαρές νόσους, είναι ο  εστιασμός της σε ολόκληρη την οικογένεια. Αυτό σημαίνει πως το νοσηλευτικό προσωπικό όχι μόνο φροντίζει να καλύπτει τις ιδιαίτερες ανάγκες όλων των μελών της οικογένειας, αλλά οι γονείς έχουν πλέον και το νομικά κατοχυρωμένο δικαίωμα να συνδιαμορφώνουν, με το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, το είδος της περίθαλψης που επιθυμούν για το παιδί τους.

Οι συνήθεις συναισθηματικές αντιδράσεις των γονιών

μετά τη διάγνωση

Ο καρκίνος δεν είναι μόνο μια σοβαρή διάγνωση, αλλά και μια πολύ αρνητικά φορτισμένη λέξη  που και μόνο το άκουσμά της προκαλεί στους περισσότερους, αν μη τι άλλο, δέος, ακόμα και όταν δεν τους αφορά άμεσα. Οι αντιδράσεις μετά την ανακοίνωση της διάγνωσης του καρκίνου είναι πολύ διαφορετικές. Σε αρκετές περιπτώσεις, της διάγνωσης έχει προηγηθεί μια μικρότερη ή μεγαλύτερη περίοδος με διάφορα συμπτώματα που μπορεί να είχαν προϊδεάσει και ίσως προετοιμάσει τους γονείς για το ενδεχόμενο ύπαρξης κάποιας σοβαρής νόσου. Άλλες φορές, πάλι, η διάγνωση είναι εντελώς απρόσμενη, ως κεραυνός εν αιθρία, συνιστώντας, ως εκ τούτου, τραυματικό γεγονός που ενεργοποιεί σοβαρή συναισθηματική κρίση, στο άμεσο περιβάλλον του παιδιού. Όλη η ζωή της οικογένειας αλλάζει δραματικά, με κύριο χαρακτηριστικό την αβεβαιότητα. Πολλοί γονείς αισθάνονται, αρχικά, πως οι δυνάμεις τους δεν θα επαρκέσουν για να αντέξουν να ανέβουν αυτόν το Γολγοθά.

Το να βλέπεις το παιδί σου να υποφέρει τόσο, σε συνδυασμό με την αναπόφευκτη αβεβαιότητα που πάντα συνυπάρχει, συνιστά μια πολύ σκληρή δοκιμασία για κάθε γονιό. Η παραμονή για μεγάλο χρονικό διάστημα σε ένα ξένο περιβάλλον, με τόσα άγνωστα πρόσωπα τριγύρω και τόσες επώδυνες ιατρικές πράξεις αποτελούν μια τεράστια αλλαγή, αλλά και συναισθηματική επιβάρυνση, στη ζωή των γονιών που χρειάζεται αρκετός χρόνος για να μπορέσει να αφομοιωθεί  και να γίνει διαχειρίσιμη.

Τα συναισθήματα που ενεργοποιούνται στους γονείς, όταν διαπιστωθεί πως το παιδί τους έχει καρκίνο, είναι συνήθως φόβος, ανησυχία, αμφιβολία, θλίψη, οργή, απόγνωση και απελπισία. Ο τρόπος διαχείρισης των συναισθημάτων αυτών διαφέρει από γονιό σε γονιό. Κάποιοι μπορεί να γίνουν, για παράδειγμα, επιθετικοί προς το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, να κλαίνε και να νιώθουν απόγνωση και κάποιοι άλλοι να καταφέρνουν να διατηρούν, φαινομενικά τουλάχιστον, την ψυχραιμία τους και να συνεργάζονται αρμονικά.

Ορισμένοι γονείς μπορεί να βιώνουν την όλη κατάσταση τόσο δραματικά, σε σημείο που να εμφανίζουν την κλινική εικόνα του Συνδρόμου Μετατραυματικού Στρες που, όμως, θεωρείται ως φυσιολογική αντίδραση μετά από ένα απρόσμενο και ακραίο γεγονός. Οι επιπτώσεις αυτού του στρες μειώνονται, συνήθως, σταδιακά και οι περισσότεροι γονείς καταφέρνουν να τις ξεπεράσουν από μόνοι τους, με μόνη βοήθεια αυτή των ανθρώπων του άμεσου περιβάλλοντός τους. Κάποιοι άλλοι, όμως, χρειάζονται πιο εξειδικευμένη βοήθεια που δεν τη ζητούν πάντα από μόνοι τους. Για το λόγο αυτό, είναι σημαντικό το νοσηλευτικό προσωπικό να έχει την εμπειρία και την εκπαίδευση εκείνη που να του δίνει τη δυνατότητα να μπορεί να αναγνωρίζει τους γονείς αυτούς και να κινητοποιεί τις ανάλογες κοινωνικές υπηρεσίες το συντομότερο δυνατόν.

Η τραυματική κρίση

Η τραυματική κρίση είναι το αποτέλεσμα ενός αιφνίδιου και απρόσμενου εξωτερικού γεγονότος που απειλεί τη φυσική ύπαρξη, την κοινωνική ταυτότητα και την ασφάλεια ενός ατόμου, καθώς και τις βασικές δυνατότητές του να μπορεί να εισπράττει ευχαρίστηση από το περιβάλλον του. Εκλυτικοί παράγοντες μπορεί να είναι, για παράδειγμα, μια απρόσμενη σοβαρή ασθένεια ή αναπηρία, ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, η νοσηλεία σε κάποιο νοσοκομείο ή άλλου τύπου ίδρυμα, μια απιστία ή ένας χωρισμός, μια κοινωνική αποτυχία, μια φυσική επίθεση ή το να γίνει κάποιος μάρτυρας ενός σοβαρού δυστυχήματος.

Οι αντιδράσεις απέναντι σε μια κρίση ακολουθούν, συνηθέστατα, ένα παρόμοιο σχήμα, αλλά η πορεία και εξέλιξή τους μπορεί να ποικίλει ανάλογα με το άτομο και την κατάσταση και να διαφέρει σε ένταση, τρόπο έκφρασης και διάρκεια. Μια κρίση έχει τέσσερις διαφορετικές φάσεις που δεν είναι πάντα τόσο ευδιάκριτες μεταξύ τους και, μερικές φορές, μια φάση μπορεί να απουσιάζει ή να έχει μετατραπεί σε μια άλλη.

1.   Η φάση του αρχικού σοκ

Μπορεί να διαρκέσει από μερικά λεπτά μέχρι μερικές ημέρες. Στη διάρκεια της φάσης αυτής, το άτομο αποκρούει την πραγματικότητα ως έχει, αρνούμενο να τη δεχθεί και να την επεξεργασθεί. Τα ερωτήματα είναι πολλά αλλά η δυνατότητα του ατόμου να συγκεντρωθεί και να δεχθεί πληροφορίες είναι πολύ περιορισμένη.

Σημασία δεν έχει ο τρόπος που κάποιος εκδηλώνει προς τα έξω τις αντιδράσεις του σοκ που έχει βιώσει αλλά το τι βιώνει εσωτερικά. Αυτό σημαίνει πως κάποιος μπορεί να δείχνει ελεγχόμενος και ψύχραιμος προς τα έξω, ενώ εντός του να βιώνει ένα πραγματικό χάος. Συνήθεις αντιδράσεις μπορεί να είναι εδώ η απάθεια, η απραξία και η έλλειψη πρωτοβουλιών, μια αίσθηση αποξένωσης όπως και μια διαταραγμένη αίσθηση του χρόνου. Μπορεί να παρατηρηθούν και διάφορα σωματικά συμπτώματα όπως τρέμουλο, έμετοι, αίσθημα ψύχους, εφίδρωση κ.ά.

2.  Η φάση της αντίδρασης

Η φάση αυτή, μαζί με τη φάση του σοκ, συνιστούν αυτό που αποκαλούμε επείγουσα κρίση και μπορεί να διαρκέσει από μερικές εβδομάδες έως και μερικούς μήνες. Στη διάρκεια της φάσης αυτής, παρατηρούνται οι εντονότερες αντιδράσεις καθώς το άτομο αρχίζει να συνειδητοποιεί αυτό που έχει συμβεί, και τα επώδυνα αισθήματα θλίψης, θυμού και ενοχής αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους. Βρισκόμαστε πλέον στον πυρήνα αυτού που αποκαλούμε τραυματική κρίση. Το άτομο προσπαθεί πλέον να βρει κάποιο νόημα στη χαοτική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί εντός και εκτός του. Τα επαναλαμβανόμενα «γιατί» κατακλύζουν τη σκέψη, καθώς και το «πόσο άδικο είναι να συμβεί κάτι τέτοιο σε μένα».

Στη διάρκεια της φάσης αυτής, οι άμυνες που κυριαρχούν είναι, συνήθως, η παλινδρόμηση, δηλαδή, η επιθυμία του ατόμου να γίνει το ίδιο αποδέκτης φροντίδας, όπως επίσης η άρνηση και η απώθηση συναισθημάτων και σκέψεων που συνδέονται με το συγκεκριμένο τραυματικό  γεγονός.

Τα συμπτώματα που παρουσιάζει συχνά το άτομο, στη διάρκεια της φάσης της αντίδρασης, είναι δυσκολίες ύπνου, ανορεξία, διάφορες ψυχοσωματικές αντιδράσεις, καθώς και διάφορες μορφές άγχους, κατάθλιψης ή δυσθυμίας. Πιθανές είναι, επίσης, και διάφορες επιθετικές συμπεριφορές που μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά τις κοινωνικές σχέσεις του ατόμου, όπως επίσης και μια αντίληψη πως δεν χρειάζεται κάποια βοήθεια ή/και δείχνοντας περιορισμένη εμπιστοσύνη απέναντι στην όποια βοήθεια του προσφέρεται.

3.  Η φάση αποκατάστασης και επεξεργασίας

Όταν περάσει η Οδύσσεια της επείγουσας φάσης, αρχίζει να ανατέλλει σιγά-σιγά η φάση της επεξεργασίας των όσων έχουν συμβεί. Η διαδικασία αυτή μπορεί να διαρκέσει από μερικούς μήνες μέχρι και πολλά χρόνια. Στη διάρκεια της φάσης αυτής, το άτομο αντιδρά λιγότερο και, αντ΄αυτού, αρχίζει την προσπάθεια αφομοίωσης των όσων έχουν συμβεί, να ξανακοιτά σιγά-σιγά προς τα εμπρός και να νιώθει πως η ζωή έχει ακόμα αρκετά να του προσφέρει. Τα επώδυνα συναισθήματα, όμως, συνεχίζουν να υπερτερούν. Εάν το άτομο που έχει βιώσει μια κρίση δεν καταφέρει να περάσει από μόνο του στη φάση της επεξεργασίας, τότε χρειάζεται τη βοήθεια κάποιου επαγγελματία.

4.  Η φάση του επαναπροσανατολισμού

Η φάση αυτή δεν έχει, στην ουσία, τέλος. Αυτό που συνέβη το κουβαλούμε εντός μας για ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή μας. Τρία είναι τα κριτήρια που δείχνουν πως το άτομο έχει αφήσει οριστικά πίσω του την κρίση που βίωσε.

Τα κριτήρια αυτά είναι: 1. Το άτομο έχει την ίδια πίστη για το μέλλον, όπως και προηγούμενα, 2. Μπορεί να ξαναθυμάται τα όσα συνέβησαν χωρίς άγχος και φόβο. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να πονά, και 3. Να θεωρεί πως η κρίση αυτή το βοήθησε να εξελιχθεί θετικά ως άνθρωπος (ωριμότητα, γνώση, αυτογνωσία κ.ά.).

Οι αντιδράσεις αυτές, μετά από μία τραυματική κρίση, θεωρούνται ως φυσιολογικές ανθρώπινες αντιδράσεις. Το ζητούμενο είναι το άτομο, που βιώνει μια τέτοιου είδους κρίση, να βρει σταδιακά τη δύναμη και την απαραίτητη βοήθεια από τον περίγυρό του ώστε κάποια στιγμή να την ξεπεράσει.

Το να είσαι γονιός παιδιού με καρκίνο

Η αίσθηση πως θα πρέπει κάποιος, ως γονιός, να είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμος για το άρρωστο παιδί του και, ταυτόχρονα, να φροντίζει -αν βρίσκεται στο σπίτι- και για τις ανάγκες των άλλων μελών της οικογένειας είναι κάτι που απαιτεί πολύ μεγάλη προσπάθεια, που εξουθενώνει και που προκαλεί κάποια στιγμή αισθήματα κόπωσης, άγχους, ματαίωσης, στέρησης και μοναξιάς. Αυτή η πρωτόγνωρη και, ταυτόχρονα, πολύ δύσκολη κατάσταση οδηγεί πολλούς να ξεπερνούν τα όριά τους και να οδηγούνται σε μια συναισθηματική κρίση.

Το να νοσήσει το παιδί σου από καρκίνο έχει ως άμεση συνέπεια η μέχρι τότε αίσθηση ασφάλειας που είχες να καταρρεύσει μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, την ίδια στιγμή που θα πρέπει να φανείς δυνατός για να το βοηθήσεις και να κρατήσεις τη συνοχή της οικογένειάς σου. Τα όνειρα που είχες κάνει, όπως και κάθε γονιός, για το παιδί και τη ζωή σου μετατρέπονται σε φριχτούς εφιάλτες.

Ο γονιός που είναι αναγκασμένος να εργάζεται νιώθει συχνά εξουθενωμένος, από τη στιγμή που διαθέτει όλο τον ελεύθερό του χρόνο στο άρρωστο παιδί του και στη φροντίδα του, αλλά και στη φροντίδα των άλλων παιδιών, αν υπάρχουν. Πολλοί γονείς που εργάζονται έχουν μια αίσθηση απώλειας, αλλά και ενοχές, επειδή δεν μπορούν να είναι, όσο χρόνο θα ήθελαν, δίπλα στο άρρωστο παιδί τους.

Ο σημαντικός ρόλος των γονιών στην περίθαλψη του παιδιού

Με την οριστικοποίηση της διάγνωσης -εκτός από τους γονείς- το παιδί εισέρχεται σε έναν κόσμο άγνωστο και πολύ απειλητικό. Η ανάγκη του για τη φυσική και συναισθηματική παρουσία των γονιών δίπλα του εντείνεται ιδιαίτερα. Το παιδί έχει ανάγκη από παρηγοριά, ευρύτερη στήριξη και αίσθηση ασφάλειας που μόνο οι γονείς του μπορούν να δώσουν και να εμπνεύσουν. Για τους λόγους αυτούς, αλλά και για πολλούς άλλους, ο ρόλος τους, στην περίθαλψη αλλά και την πρόγνωση της κατάστασης του παιδιού, είναι σημαντικότατος και αναντικατάστατος. Οι γονείς είναι αυτοί που γνωρίζουν καλύτερα από τον οποιονδήποτε άλλον το παιδί τους και τις ιδιαίτερες ανάγκες και ευαισθησίες του και, ως εκ τούτου, αποτελούν αναπόσπαστο και αναντικατάστατο κομμάτι της δύσκολης προσπάθειας αποκατάστασης της κλονισμένης υγείας του παιδιού τους.

Η στάση του νοσηλευτικού προσωπικού 

και οι ιδιαίτερες ανάγκες των γονιών

Κάθε γονέας, που αντιμετωπίζει μια τόσο σοβαρή κατάσταση, δεν μπορεί παρά να έχει μία σειρά από ανάγκες και επιθυμίες που θα πρέπει, αν όχι να καλύπτονται στο σύνολό τους, τουλάχιστον να υπάρχουν οι προϋποθέσεις ώστε να μπορούν να εκφράζονται. Όταν ένας τέτοιος γονέας δεν εκφράζει κάποια ανάγκη ή επιθυμία, αυτό δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως απουσία αναγκών ή επιθυμιών. Στην περίπτωση αυτή, ο γονιός απλά δεν έχει τη δύναμη, το θάρρος ή το κίνητρο να τις εκφράσει. Για το λόγο αυτό, το ιατρικό, αλλά κυρίως το νοσηλευτικό προσωπικό θα πρέπει να διαθέτει την απαραίτητη ευαισθησία και εκπαίδευση ώστε να ανταποκρίνεται ανάλογα, αλλά πάντα μέσα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του.

Η στήριξη στους γονείς μπορεί να έχει χίλια πρόσωπα και να κυμαίνεται ανάμεσα σε ένα άγγιγμα κατανόησης στον ώμο μέχρι συγκεκριμένες επισημάνσεις και οδηγίες για το πόσο σημαντικό είναι να φροντίζει ο γονιός, εκτός από το παιδί, και για τη δική του ψυχική και σωματική υγεία, διάφορες πρακτικές εξυπηρετήσεις, ψυχική ενθάρρυνση, να ακούσεις με ενδιαφέρον το γονιό κ.τ.λ.

Για να υπάρξει μια σχέση που να τη διακρίνει η αμοιβαιότητα και ο αλληλοσεβασμός, θα πρέπει να υπάρχει και η δυνατότητα να μπορούν να εκφράζονται και κάθε είδους συναισθήματα σε αυτήν και να είναι ο καθένας ο εαυτός του και όχι κάποιος άλλος. Επειδή, λοιπόν, το νοσηλευτικό προσωπικό αντικατοπτρίζει, συνηθέστατα, τη φιλοσοφία και στάση του συγκεκριμένου νοσηλευτικού ιδρύματος απέναντι σε αυτήν την κατάσταση που βρίσκονται γονείς και παιδί, θα πρέπει το νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό να τους αντιμετωπίζει με σεβασμό, ευαισθησία και συναισθαντικότητα.

Μία καλή περίθαλψη, που βασίζεται σε μια ανθρωπιστική θεώρηση, σημαίνει μια περίθαλψη προσαρμοσμένη στο συγκεκριμένο άτομο. Αυτό σημαίνει πως μια στάση -που μπορεί να είναι επαρκέστατη, για παράδειγμα, σε περιπτώσεις παιδιών με άλλου είδους παθήσεις- να είναι ελλιπέστατη στην περίπτωση ενός παιδιού με καρκίνο.

Επίλογος

Για πολλά παιδιά, η ζωή συνεχίζεται χωρίς η Οδύσσεια που βίωσαν να τα εμποδίζει να τη χαρούν, όπως και τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας τους. Για τους ενήλικες, όμως, τα πράγματα είναι, συνήθως, δυσκολότερα, ιδιαίτερα όταν, κατά τη διάρκεια του ψυχοφθόρου διαστήματος της νοσηλείας και θεραπείας του παιδιού, ήταν αναγκασμένοι να απωθήσουν με κάθε τρόπο πολλά δύσκολα συναισθήματα για να μπορέσουν να αντέξουν και να ανταποκριθούν στη δύσκολή τους αποστολή.

Όταν επανέρχεται, σταδιακά, η ομαλοποίηση της καθημερινότητας της οικογένειας, οι ψυχικές άμυνες χαλαρώνουν και τότε είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθούν τα έντονα απωθημένα συναισθήματα, την ίδια στιγμή που οι περισσότεροι θεωρούν αυτονόητο να είναι ο γονιός χαρούμενος, ανακουφισμένος και λυτρωμένος.

Υπάρχουν έρευνες που δείχνουν πως οι γονείς, που νιώθουν ψυχικά πολύ άσχημα μετά την αποθεραπεία του παιδιού τους, είναι πολλοί, αλλά και έρευνες που δείχνουν πως παιδιά και έφηβοι, που ολοκλήρωσαν τη θεραπεία τους για τον καρκίνο, δεν νιώθουν, γενικώς, πιο άσχημα απ΄ότι οι υπόλοιποι συνομήλικοί τους. Υπάρχουν, όμως, αποκλίσεις ανάμεσα στις διάφορες ομάδες παιδιών, ανάλογα με τη διάγνωση που έτυχαν, δηλαδή, με τη μορφή καρκίνου που είχαν και το είδος της θεραπείας που χρειάσθηκε.

Το πιο σύνηθες είναι, όμως, να βελτιώνεται η διάθεση των ατόμων του άμεσου περιβάλλοντος του παιδιού, μετά από μια θετική έκβαση της νόσου. Ο χρόνος που θα απαιτηθεί για αυτό είναι για άλλους μεγαλύτερος και για άλλους συντομότερος. Η ζωή, όμως, στη συνέχεια, δεν είναι, συνήθως, ποτέ αυτή που ήταν πριν από την εμφάνιση του καρκίνου.

Πηγή: http://www.i-psyxologos.gr