Η Μαρία, το κορίτσι από τη Ρόδο, που νίκησε τον καρκίνο στο μαστό, στα 27 της

Δέκα μέρες μετά που βγήκαν τα αποτελέσματα της βιοψίας, φάνηκε ότι ήταν καρκίνος, ότι θα πρέπει να κάνω μαστεκτομή, να κάνω χημειοθεραπείες.

Λεπτή, όμορφη, δυναμική, με μεγάλη ευφράδεια αφού δημοσιογραφία σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, η Μαρία Χατζησταυρίδη που αναμετρήθηκε από τα 26 της χρόνια μέχρι σήμερα που είναι 27, με τον καρκίνο.

Με το θηρίο που το κατατρόπωσε τελικά κι ας την έβαλε κάτω για λίγο κι έχασε τα μαλλιά, τα φρύδια, τις βλεφαρίδες της, που το νίκησε κι ας φοράει περούκα κι είναι φορές που ξεχνιέται και το βλέμμα της γίνεται μελαγχολικό…

Τόσο νέα και τόσο σοφή μετά από αυτή τη μάχη, από την οποία βγήκε νικήτρια και θέλει να μιλήσει! Να πει ότι τα κορίτσια πρέπει να εξετάζονται, να δηλώσει ότι είναι στη διάθεση όποιας κοπέλας θέλει να μάθει περισσότερα για το μετά, για την αισθητική, για όσα κάνουν μία γυναίκα να αισθάνεται γυναίκα.

Λένε ότι αυτά τα τόσο δυνατά χαστούκια σε κάνουν ή καλύτερο άνθρωπο ή χειρότερο! Ίδιο δεν σ’ αφήνουν. «Η Μαρία ίδια είναι…», μου λένε. Το ίδιο ακομπλεξάριστη, δοτική, μόνο που σαν να ενηλικιώθηκε απότομα!

«Το 2015 είχα γενικά πολύ πυκνό μαστό και εντόπισα ένα μικρό ινοαδένωμα, μου λέει. Ο γυναικολόγος μου στην Αθήνα, ο οποίος είναι και μαστολόγος, μου είπε: «είναι δύο εκατοστά, το αφαιρούμε…».

Μου είπε: «να εξετάζεσαι κάθε έξι μήνες, να κάνεις μία ελαστογραφία, δεν έχεις κανέναν κίνδυνο». Δεν είχα κάποια κληρονομικότητα, απλώς μου είπε να εξετάζομαι.

Εξεταζόμουν λοιπόν και τον Νοέμβριο του 2020 είχα ένα ινοαδένωμα και πάλι, γενικά είχα ινοαδενώματα, αλλά ήξερα πόσα εκατοστά ήταν το καθένα. Το ένα λοιπόν τότε ήταν ένα εκατοστό, αλλά ήταν πολύ σκληρό. Τον Ιανουάριο πηγαίνω, μου κάνει ψηλάφηση, παρέμεινε το ίδιο.

Τον Ιούλιο, έρχεται εδώ η κολλητή μου και μου λέει ότι έχει βγάλει ένα ινοαδένωμα και φοβήθηκε, ήθελε να πάει να το ελέγξει. Της λέω: «μάλλον πρέπει να πάω να κάνω κι εγώ τον έλεγχό μου, καλά που μου το θύμισες…»! Και το ένα εκατοστό, μέσα σε έξι μήνες, είχε γίνει πέντε!

Τηλεφώνησα στον μαστολόγο μου στην Αθήνα, πήγα και το αφαίρεσα. Μου είπαν ότι είναι γιγαντιαίο ινοαδένωμα. Όταν διαπίστωσαν ότι είναι καρκίνος, μου είπαν ότι είναι το στάδιο μηδέν, δηλαδή ένα προκαρκινικό στάδιο.

Δέκα μέρες μετά που βγήκαν τα αποτελέσματα της βιοψίας, φάνηκε ότι ήταν καρκίνος, ότι πρέπει να ανέβω στην Αθήνα, να ακολουθήσουμε έναν άλλο δρόμο, πιο δύσκολο, ότι θα πρέπει να κάνω μαστεκτομή, να κάνω χημειοθεραπείες. Κι έτσι έγινε.

Τι σκέφτηκες τότε;

Ήταν ένα μήνα πριν κλείσω τα 26 μου. Φοβήθηκα μήπως πεθάνω. Πάντα το φοβάμαι. Αυτό που είναι το πιο άσχημο είναι ότι δεν το περίμενα από πουθενά. Δεν είχα καμία κληρονομικότητα, δεν είχα κανένα σύμπτωμα που να μου δείχνει ότι κάτι δεν πάει καλά. Κι έκανα πάντα κάθε χρόνο τσεκ απ, τόσο που μεγαλύτεροι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζομαι με πείραζαν γι’ αυτό. Αν δεν ήταν ψηλαφητό δεν θα το εντόπιζα ποτέ.

Η πιο δύσκολη φάση ποια ήταν για εσένα;

Το πιο δύσκολο για εμένα ήταν το πριν. Πριν ξεκινήσουν οι χημειοθεραπείες, όταν έπρεπε να κάνω όλες τις εξετάσεις για να δούμε αν έχει πάει σε άλλο ζωτικό όργανο και τότε τα πράγματα θα ήταν πιο δύσκολα. Ήμουν τυχερή γιατί είχε κάνει διήθηση μόνο σε δύο λεμφαδένες, οι οποίοι αφαιρούνται και γενικά ήταν θετικές οι προβλέψεις των γιατρών. Δεν μπορεί κανείς να σου εγγυηθεί πριν ξεκινήσεις χημειοθεραπείες και πριν τις τελειώσεις ότι θα πας καλά. Δεν μπορεί να σου το εγγυηθεί κανείς. Αυτό που με φόβιζε ήταν η αρρώστια. Είχα μία πολύ καλή ογκολόγο στην Αθήνα, η οποία με παρότρυνε να κάνω και κατάψυξη ωαρίων, κάτι πολύ σημαντικό για μια κοπέλα στην ηλικία μου, η οποία δεν έχει ακόμη παιδιά.

Συνεχίζεις τις χημειοθεραπείες;

Τώρα σταμάτησα τις χημειοθεραπείες και κάνω ανοσοθεραπείες που είναι σωτήριες, οι οποίες ανιχνεύουν μέσα στον οργανισμό μήπως υπάρχει κάποιο κύτταρο που πρέπει να αντιμετωπίσουν. Οι ανοσοθεραπείες δεν δημιουργούν προβλήματα και τις κάνω στη Ρόδο.

Αυτό το πλούσιο μαλλί που έχεις τώρα, τότε το έχασες;

Αυτό το μαλλί δεν είναι το δικό μου, είναι περούκα (μου δείχνει το κοντό μαλλί). Έχασα τα φρύδια μου, τις βλεφαρίδες, αλλάζει γενικά το πρόσωπο. Αλλά πραγματικά δεν έχει καμία αξία η εμφάνιση. Το θέμα είναι το ψυχολογικό. Επιπλέον οι χημειοθεραπείες δεν είναι τόσο τραγικές όσο άκουγα, τουλάχιστον για τον μαστό. Δεν είχα εμετούς γιατί υπάρχουν φάρμακα που σε βοηθάνε. Μία κούραση ένιωθα.

Πες μου τι σκέφτεσαι τώρα;

Με τρομάζει το ότι είμαι πάντα η πιο μικρή παντού. Καμιά φορά με λένε «ηρωίδα». Ηρωίδα θα ήμουν αν μπορούσα να βοηθήσω κάποιον άλλον. Αυτό που κάνω είναι ότι επιβιώνω. Το άλλο που θα μπορούσα να κάνω είναι να πεθάνω. Ήταν πάρα πολύ γερό χαστούκι, αλλά αυτό που ελπίζω είναι να είναι περαστικό. Φοβόμουν τη μαστεκτομή. Έκανα και στα δύο στήθη και ήμουν τυχερή ότι διατήρησα τις θηλές και αφαίρεσα το εσωτερικό. Είναι όπως μια κοπέλα που έχει βάλει ψεύτικο στήθος. Έχω αφαιρέσει γύρω από τους δύο λεμφαδένες που είχαν πρόβλημα συνολικά 14 λεμφαδένες. Δόξα τω Θεώ φάνηκαν όλα καθαρά στη βιοψία. Η αγωνία μου, αυτό που φοβάμαι είναι το αποτέλεσμα των εξετάσεων που κάνω κάθε φορά, ανά τρίμηνο. Να μην έχει πάει ο καρκίνος κάπου αλλού. Αυτό που ελπίζω είναι να ζήσω γιατί πραγματικά είναι πάρα πολύ άδικο να πεθαίνει ένας νέος άνθρωπος.

Η Δώρα, η κοπέλα που σκότωσαν, μία ακόμα γυναικοκτονία, ήταν ξαδέλφη σου;

Ήταν αδελφή μου, δεν ήταν απλώς ξαδέλφη μου. Ήταν μετά τη δεύτερη χημειοθεραπεία που έκανα όταν την δολοφόνησαν κι ήταν πολύ βαρύ. Στην οικογένειά μας πριν από αυτό ήταν σαν να ζούσαμε στο μικρό σπίτι στο λιβάδι και μετά ήρθε αυτό μ’ εμένα κι ύστερα ο χαμός της Δώρας. Εγώ για τον καρκίνο έμαθα την 1η Αυγούστου και η Ντόρα δολοφονήθηκε 22 Σεπτεμβρίου. Καμιά φορά με βλέπω με τα μαλλιά τα «αγορέ» και λέω «τώρα, σοβαρά εσύ είχες καρκίνο…;». Όλοι μου στάθηκαν πάρα πολύ: και το αγόρι μου και οι φίλοι μου και η οικογένειά μου. Μου έκαναν εκπλήξεις, έρχονταν στην Αθήνα να με δουν. Η φίλη μου που έχουμε μαζί το μαγαζί, το κράτησε όλο μόνη της. Σε διάστημα επτά μηνών έκανα τη μαστεκτομή. Για να αναρρώσω από τη μαστεκτομή, πήρε άλλον ενάμιση μήνα.

Γνωρίζεις άλλα κορίτσια;

Μιλάω με κάποιες κοπέλες που τώρα θα το περάσουν και τώρα ξεκινούν. Μία φίλη μου από τη Ρόδο 27 ετών έχει ξεκινήσει, άλλη μια φίλη μου από την Αθήνα είναι 30. Έχω ακούσει πάρα πολλές περιπτώσεις που το βρήκαν τυχαία κι αυτές. Το μόνο που έχω να πω στα κορίτσια είναι να σκέφτονται πάρα πολύ θετικά. Όχι ότι κι εγώ το κάνω πάντα, αλλά δεν πρέπει να του δώσεις και τη χαρά. Πρέπει να θυμάσαι ότι δεν σου παίρνει ο καρκίνος τα μαλλιά. Η χημειοθεραπεία στα παίρνει κι αυτό για να γίνει η ίαση. Αυτό συμβαίνει για να γίνεις καλά. Βάζεις κάτι δυνατό μέσα σου για να νικήσεις τον καρκίνο.

Στα κορίτσια τα νεαρά, τι θα έλεγες;

Να κάνουν μία ελαστογραφία, έναν υπέρηχο μία φορά τον χρόνο αν δουν ότι ο μαστός τους είναι πυκνός. Και ο γονιδιακός μου έλεγχος είναι αρνητικός. «Έτυχε», μου είπαν. Εγώ μπορώ να βοηθήσω μια κοπέλα να βρει πλαστικό, μπορώ να της δώσω κουράγιο, να την βοηθήσω να βρει μια καλή περούκα, πράγματα που κι εγώ ήθελα.

Όνειρα;

Μ’ άρεσε πάντα να κάνω όνειρα, τώρα φοβάμαι να κάνω μήπως δεν μπορέσω να τα πραγματοποιήσω. Σκέφτομαι ότι αν όλο αυτό για εμένα και την Ντόρα το έβλεπα στον ύπνο μου, θα ξυπνούσα και δεν θα ξαναστενοχωριόμουν για τίποτα. Όταν υπάρχει υγεία και ζωή, δεν έχεις προβλήματα. Κανένα.

 

Συνέντευξη στη Ροδούλα Λουλουδάκη

Πηγή: https://www.rodiaki.gr/

Πηγή: https://medlabgr.blogspot.com/2022/09/i-maria-to-koritsi-apo-ti-rodo-pou-nikise-ton-karkino-sto-masto-sta-27-tis.html#ixzz7lU4SeaGe

Νικήτρια στον Μαραθώνιο αλλά και στη ζωή η Βασιλική Κωνσταντινοπούλου

Είχε διαγνωστεί πριν δύο χρόνια με μυελοειδές καρκίνωμα.

Πρώτη στον 39ο Αυθεντικό Μαραθώνιος της Αθήνας τερμάτισε η 26χρονη Βασιλική Κωνσταντινοπούλου.

Η Βασιλική Κωνσταντινοπούλου του ΑΠΚ Νεάπολης έκοψε πρώτη το νήμα με χρόνο 2.46.01, επίδοση που αναμένεται να τη φέρει στις 20 κορυφαίες αθλήτριες στην ιστορία της Αυθεντικής Διαδρομής του Μαραθωνίου της Αθήνας.

Η επιτυχία της νεαρής αθλήτριας γίνεται μάλιστα ακόμα μεγαλύτερη, αν αναλογιστεί κανείς ότι, μόλις πριν από δύο χρόνια, είχε διαγνωστεί με μυελοειδές καρκίνωμα του θυρεοειδούς.

Συγκεκριμένα, η Βασιλική Κωνσταντινοπούλου διεγνώσθηκε πριν από δύο χρόνια με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, που ήταν το μυελοειδές καρκίνωμα. Επί της ουσίας, πρόκειται για το μυελοειδές καρκίνωμα του θυρεοειδούς και είναι ένας νευροενδοκρινικός όγκος, που εξορμάται από τα παραθυλακιώδη κύτταρα του θυρεοειδούς. Μάλιστα, θεωρείται σπάνιος όγκος, καθώς αποτελεί το 5% των θυρεοειδικών καρκίνων και εμφανίζεται συνήθως μεταξύ 40 και 60 ετών.

Με καταγωγή από το Αγρίνιο, η αθλήτρια κατοικεί πλέον στη Θεσσαλονίκη όπου και σπουδάζει στα ΤΕΦΑΑ του ΑΠΘ.

Τρέχει με τα χρώματα του ΑΠΚ Νεάπολης και προπονητής της είναι ο Αντώνης Στόικος.

Τα ατομικά της ρεκόρ:

• 5χλμ: 17: 25, 10χλμ:37:14
• Ημιμαραθώνιος 1:20
• Μαραθώνιος 2:46:00

Μιλώντας στην κάμερα της ΕΡΤ μετά το Μαραθώνιο, η αθλήτρια εξέφρασε τη χαρά της για τη νίκη της, λέγοντας χαρακτηριστικά:

«Δεν μπορώ να το πιστέψω ακόμα».

 Είπε, επίσης, ότι όλοι οι αθλητές που τρέχουν στο Μαραθώνιο έχουν τερματίσει πρώτοι στο μυαλό τους ή τον ύπνο τους αλλά «όταν το ζεις είναι πραγματικά ένα τρομερό συναίσθημα».

Η αθλήτρια προσέθεσε ότι η εμπειρία της ως μαραθωνοδρόμος είναι πολύ μικρή, καθώς είναι μόλις η δεύτερη φορά που τρέχει αλλά «πέρα από τον πόνο, πέρα από την κούραση όταν επιτυγχάνεις το στόχο σου είναι απερίγραπτο».

«Είναι λες και ζω ένα όνειρο», ήταν οι πρώτες κουβέντες της 26χρονης αθλήτριας μετά τον τερματισμό της.

Μάλιστα κατά την απονομή της, η αθλήτρια ξέσπασε σε κλάματα από τη συγκίνηση.

Λίγο νωρίτερα στους άνδρες, νικητής αναδείχτηκε ο Χαράλαμπος Πιτσιόλης, με ανατροπή στο τελευταίο χιλιόμετρο.

 

Πηγή: https://www.ereportaz.gr/

Πώς «έκλεισαν το μάτι» στον καρκίνο, δύο δυνατές ιστορίες νικητών!

 
Δύο διαφορετικές περιπτώσεις. Ένα κοριτσάκι που ξαναγεννήθηκε μετά από διπλή μεταμόσχευση μυελού και ένας 41χρονος ποδοσφαιριστής που κέρδισε το ντέρμπι της ζωής του. Ο καρκίνος δεν είναι ανίκητος, αρκεί να τον κοιτάξεις στα μάτια.

Η Άννα - Αποστολία, ένα κοριτσάκι μόλις τεσσάρων μηνών ήρθε αντιμέτωπη με τη λευχαιμία. Σήμερα έχοντας κάνει δύο μεταμοσχεύσεις, είναι η μικρότερη πρέσβειρα της διάδοσης του μηνύματος ζωής που είναι η δωρεά μυελού των οστών.

Την περιπέτεια της μικρής Άννας - Αποστολίας μας την περιγράφει η θεία της στο pelop.gr, η δημοσιογράφος του Juniorsclub.gr και πρόεδρος του Safety Project, Ελένη Βασιλοπούλου.

– Ποια τα συναισθήματα όταν σας ανακοινώθηκε η διάγνωση;

Κεραυνός εν αιθρία! Διανύαμε μια ευτυχισμένη περίοδο, με τον ερχομό του μωρού της αδελφής μου, και ξαφνικά, μόλις 4 μηνών μωράκι, μας ανακοινώνουν τη διάγνωση, «Βρεφική Λευχαιμία». Χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας…

Προσωπικά, είχα επισκεφθεί αρκετές φορές, την Ογκολογική Μονάδα Παίδων ΕΛΠΙΔΑ, για να κάνω συνεντεύξεις με γονείς και παιδιά για το juniorsclub.gr. Μάλιστα με την άλλη Ομάδα που διαθέτω, την Juniorsevents είχαμε κληθεί να πραγματοποιήσουμε ευχές παιδιών για το Make a wish. Σε μία από αυτές τις ευχές, για ένα κοριτσάκι, τη μικρή Αναστασία, είχε έρθει και η αδελφή μου.

Δεν μου ήταν άγνωστος ο καρκίνος στα παιδιά και τα έντονα συναισθήματα που προκύπτουν από την επαφή με τα παιδιά και τους γονείς τους.

Ωστόσο, δε σου κρύβω, ό,τι εκεί λύγισα… Αμέσως όμως, η δύναμη της αγάπης, η σχέση που έχουμε ως οικογένεια, η αδυναμία μου στα παιδιά, πόσο μάλλον τα δικά μου, η πίστη στον Χριστό και η θετική σκέψη, με οδήγησαν στο να σκέφτομαι μόνο αισιόδοξα, να προκαλώ και να παρακαλώ για το καλό της μικρής μας Άννας - Αποστολίας και όλων των παιδιών.

Εμείς, λειτουργήσαμε ενωτικά ως οικογένεια. Όλοι μαζί, ενωμένοι, για να διαχειριστούμε την κατάσταση και να κάνουμε τα πάντα για το μωρό μας. Τα πάντα… τελικά, αυτό το για πάντα, είναι που σε κάνει να νιώθεις ανήμπορος… Μπορείς όμως, να είσαι ένας καλός συνοδοιπόρος στο παιδί που έχει καρκίνο. Να το βοηθάς με θετική ενέργεια, να χαμογελάς καθημερινά, να κάνεις τη χημειοθεραπεία να φαίνεται μια απλή διαδικασία. Μέσα στο ογκολογικό νοσοκομείο παίδων, καταλαβαίνεις, ότι κάθε μέρα, είναι μια ημέρα νίκης, μια ημέρα γιορτής για τη ζωή.

– Ποιες ήταν οι πιο δυνατές στιγμές στην πορεία αυτής της περιπέτειας;

Για εμένα, μια συγκλονιστική στιγμή που θα μείνει ανεξίτηλη μέσα μου, είναι η ημέρα Ο (και τις δυο φορές). Είναι η ημέρα που το μωράκι μας, η μικρή μας Άννα - Αποστολία πήρε το μόσχευμα μυελού των οστών, από ξένη συμβατή δότρια, η οποία είναι Ελληνίδα.

Στη δική μας περίπτωση, επειδή μετά την πρώτη μεταμόσχευση μυελού των οστών, επανεμφάνισε λευχαιμία, μπήκαμε σε νέο κύκλο θεραπειών και αφού μηδενίσαμε, 21 Φεβρουαρίου 2022, κάναμε τη δεύτερη μεταμόσχευση μυελού των οστών, από δεύτερο ξένο συμβατό δότη ο οποίος είναι από το Ισραήλ. Το παιδί ξαναγεννήθηκε!!!

Δυνατή στιγμή και χαρά, οι πρόσφατες εξετάσεις του μωρού, όπου βγήκαν καθαρές και αυτό σημαίνει ότι σκοτώσαμε τον καρκίνο. Εξαλείψαμε το γονίδιο.

Υπήρξαν κι άλλες φορές, εκείνες που θέλω να κρατήσω στο πίσω μέρος των αναμνήσεων μου, ιδίως οι περίοδοι της Εντατικής όπου μας προετοίμαζαν για τα χειρότερα. Εμείς και τότε, λειτουργήσαμε για ακόμη μια φορά ενωτικά και πηγαίναμε έξω από την Εντατική Θεραπεία, τραγουδούσαμε και προσευχόμασταν. Στέλναμε την αγάπη μας, τη δύναμη και τη θετική ενέργεια στο μωρό. Είναι Άννα - Αποστολία είναι το θαύμα Του.

– Είχατε συνοδοιπόρους σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή σας;

Πρώτα η οικογένεια, οι δικοί μας άνθρωποι, οι φίλοι μας! Έπειτα, οι ιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό, οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι σύλλογοι όπως η Φλόγα, η Πίστη κ.ά.

Στη δική μας περίπτωση επειδή είχαμε μωρό, το διαχειριστήκαμε μόνοι μας, εννοώ το μωρό λάμβανε μόνο τα δικά μας συναισθήματα, την αγάπη μας και φροντίδα μας!

Εγώ ήμουν εκεί, για το μωρό, για την αδελφή μου, το γαμπρό μου, τη μικρή Μαριλένα όπου έστελνε τη δική της αγάπη στην αδελφή της.

– Πώς ήταν η περίοδος που αναμένατε να βρεθεί συμβατός δότης;

Εξ αρχής είχε τεθεί η Μεταμόσχευση Μυελού των Οστών, ως απαραίτητη θεραπεία, για να γίνει καλά το μωρό. Επειδή, έφερε το γονίδιο, σε μια βρεφική λευχαιμία, μια σπάνια νόσο, όπου εμφανίζεται σπάνια. Εμείς, στην οικογένεια μου, έχουμε Εθελοντές Δότες Μυελού των Οστών. Κι εγώ είμαι. Αλλά κανείς μας δεν ήταν συμβατός, πόσο μάλλον η αδελφή της όπου συνηθίζεται τα αδέλφια να είναι συμβατά.

Στην αρχή, είχαμε αγωνία. Όμως αμέσως ενεργοποιήθηκε ο παγκόσμιος οργανισμός τράπεζας, εθελοντών δοτών μυελού των οστών και μας ενημέρωσαν ότι ήμασταν τυχεροί.

Και ήμασταν όντως τυχεροί! Μια Έλσα έσωσε την Άννα πρώτη φορά, όπου μπορεί να επανεμφάνισε, τη βοήθησε όμως να αντέξει νέο κύκλο χημειοθεραπειών και μονοκλωνικά αντισώματα, τα οποία εφαρμόστηκαν πρώτη φορά σε μωρό, στην Άννα μας. Τη δεύτερη φορά, το μόσχευμα μας ήρθε από τους Αγίους Τόπους.

Η μικρή μας πρέσβειρα Άννα - Αποστολία, είχε ως μόνη επιλογή για να ζήσει, τη Μεταμόσχευση Μυελού των Οστών. Το μωράκι μας, είναι σήμερα καλά, επειδή κάποιοι άνθρωποι έκαναν την εγγραφή τους δίνοντας λίγο σάλιο με μια μπατονέτα κι όταν κλήθηκαν να δώσουν μόσχευμα, έδωσαν αίμα! Με τη διαδικασία της αιμοληψίας, διαχωρίζουν και παίρνουν τα αιμοποιητικά κύτταρα για να γίνει μετά η μετάγγιση στο μωρό ή σε όποιον χρειάζεται μόσχευμα.

– Ποιο είναι το μήνυμα που στέλνετε σε όσους δεν έχουν γίνει ακόμα εθελοντές;

Είναι σκοπός μας, να ενημερωθούν περισσότεροι μέσω της δικής μας περιπέτειας, να καταλάβουν ότι είναι ανέξοδη, ανώδυνη διαδικασία κι αν τύχει να είναι συμβατοί δότες μυελού των οστών, τότε, θα είναι οι ήρωες κάποιων παιδιών, θα δώσουν ζωή σ’ ένα συνάνθρωπο μας. Είναι μεγάλη μου χαρά, όπου προσωπικά ο αντιπεριφερειάρχης Χαράλαμπος Μπονάνος και η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, αγκάλιασαν αμέσως τον σκοπό του Οργανισμού μας, Safety Project.

Γι αυτό, Ελάτε, Ενημερωθείτε, η μικρή μας πρέσβειρα Άννα - Αποστολία, προσκαλεί όλη την Πάτρα: Γίνε Δότης Μυελού των Οστών!

Μιχάλης  Μπενέτος: «Στην αρχή ήταν ένα σοκ»

Συγκλονίζει, συγκινεί, αλλά και εμπνέει τους συνανθρώπους του να συνεχίσουν να παλεύουν και να βγουν νικητές. Ο Μιχάλης Μπενέτος αποτελεί παράδειγμα. Με δύναμη ψυχής δεν το έβαλε κάτω όταν πριν από έναν χρόνο περίπου διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας στα 41 του. Παρότι έχει αγωνιστεί σε πολλές ομάδες στο παρελθόν, αφήνοντας κυρίως το στίγμα του στον Αρη Πατρών, είχε την επιθυμία να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο και αποφάσισε να αγωνιστεί σε μια ομάδα Β’ Κατηγορίας, την Περιβόλα, προκειμένου να γυμνάζεται και να διατηρείται σε καλή κατάσταση.

Η ΜΟΙΡΑ ΕΙΧΕ ΑΛΛΑ ΣΧΕΔΙΑ

Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια. Τον περασμένο Αύγουστο αισθάνθηκε να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια του, όμως δεν το έβαλε κάτω. «Όλα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 2021 όταν μετά από εξετάσεις που υποβλήθηκα, διαπιστώθηκε ότι υπάρχει πρόβλημα. Στην αρχή ήταν ένα σοκ για μένα. Έπρεπε να υποβληθώ σε επέμβαση, η οποία κράτησε 11 ώρες. Το καλό ήταν ότι δεν χρειάστηκα ούτε μισή φιάλη αίμα, ούτε είχα παρενέργειες. Η βιοψία δεν ήταν καλή, αλλά ήταν κάτι που περίμενα. Συνέχισα με 12 θεραπείες τις οποίες ολοκλήρωσα στις 17 Μαΐου», λέει ο Μπενέτος, ο οποίος υποβλήθηκε σε αξονική, η οποία έδειξε ότι ο καρκίνος δεν είχε προχωρήσει πουθενά αλλού.

«Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ…»

«Για να πω την αλήθεια, περίμενα ότι η βιοψία δεν θα είναι καλή. Πλέον, οι γιατροί σου λένε ευθέως την αλήθεια και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Ναι, ήταν ένα σοκ για μένα και την οικογένειά μου, όμως ήμουν ψύχραιμος, ήμουν δυνατός και αποφασισμένος ότι θα τα καταφέρω. Ο,τι και να είναι, έχω μάθει να το βλέπω θετικά και να το αντιμετωπίζω. Θέλω να σημειώσω ότι είχα και έχω πολύ καλή ψυχολογία. Η ψυχολογία είναι το 80% και πρέπει να το γνωρίζουν όσοι αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα υγείας».

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Σημαντικό ρόλο έπαιξε η οικογένειά του Μιχάλη, η γυναίκα του Μαρία, η μόλις 2 ετών κορούλα του Μαριέττα, οι δικοί του άνθρωποι που τον στήριξαν και στάθηκαν δίπλα του από την πρώτη στιγμή. «Φυσικά, η οικογένεια παίζει σημαντικό ρόλο. Όλοι ήταν εκεί. Με στήριξαν και με στηρίζουν και τους ευχαριστώ γι’ αυτό». Ο Μπενέτος, όχι μόνο κατάφερε να σταθεί ξανά όρθιος και να τα βάλει στα ίσια με το «θεριό», αλλά επέστρεψε στα γήπεδα και αγωνίστηκε!

ΞΑΝΑΜΠΗΚΕ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ!

Με την άδεια του γιατρού του, ξεκίνησε προπονήσεις πριν από 1,5 μήνα και έπαιξε σε έξι παιχνίδια με την Περιβόλα, η οποία πανηγύρισε την παραμονή της την τελευταία αγωνιστική. Και ετοιμάζεται να παίξει και τη νέα περίοδο! Κλείνοντας, ζητήσαμε από τον Μιχάλη να στείλει ένα μήνυμα στους ανθρώπους που δοκιμάζονται από το καρκίνο, προκειμένου να τους εμπνεύσει και να τους δείξει τον δρόμο.

«Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΕΙ»

«Πάνω απ’ όλα να είναι ψύχραιμοι και δυνατοί. Να μην το βάζουν κάτω. Δυσκολίες θα υπάρχουν πάντα και είμαστε εδώ για να παλεύουμε και τις ξεπερνάμε. Πρέπει να έχουμε καλή ψυχολογία και να μην τα παρατάμε ποτέ. Ο,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό». Εκτός από τον Άρη Πατρών, ο Μιχάλης Μπενέτος, έχει αγωνιστεί ακόμα σε Αχαϊκή, Πανμοβριακό, Δάφνη, Λέοντα Αλισσού, Απόλλωνα Συνοικισμού, στον Φοίνικα, Προοδευτική Μανωλάδας, Τέλο Αγρα, Κεραυνό Αγίου Βασιλείου και σε άλλες ομάδες.

 

 

Πηγή: https://www.dikaiologitika.gr

Μαμά κατέγραψε τη μάχη της κόρης της με τον παιδικό καρκίνο

                                         

Η ιστορία  μίας μικρής νικήτριας και

οι φωτογραφίες που έγιναν viral

 Η Lula Beth είναι ένα κορίτσι πέντε ετών σήμερα που έδωσε τη δική της μάχη με τον παιδικό καρκίνο και βγήκε νικήτρια. Η μητέρα της, Kristen Bowden, τραβούσε φωτογραφίες της όλο το διάστημα της δύσκολης αυτής μάχης και τις δημοσίευσε στο Instagram για να δώσει κουράγιο και ελπίδα σε άλλους γονείς.

Σε συνέντευξή τους, η Kristen και ο σύζυγός της αναφέρουν ότι όταν έμαθαν δύο χρόνια πριν ότι η κόρη τους είχε καρκίνο, έπαθαν σοκ.

«Ποτέ δεν περιμέναμε ότι αυτό θα συνέβαινε σε εμάς. Πάντα βλέπαμε και ακούγαμε τις στενάχωρες και σπαραχτικές ιστορίες των άλλων, μέχρι που συνέβη και σε εμάς» αναφέρει η νεαρή μητέρα στο Good Morning America.

H Lula διαγνώστηκε με παιδικό καρκίνο του νεφρού και έναν όγκο του Wilms. Το κοριτσάκι έκανε εγχείρηση στην οποία της αφαίρεσαν τον όγκο και το ένα νεφρό. Μετά την επέμβαση υποβλήθηκε σε 18 γύρους χημειοθεραπειών σε διάστημα 22 εβδομάδων, ωστόσο, όπως αναφέρει η Kristen, καθ’ όλη τη διάρκεια της μάχης αυτής παρέμεινε αισιόδοξο.

Δύο χρόνια μετά, η Lula είναι εντελώς καλά και οι φωτογραφίες της έγιναν viral δίνοντας κουράγιο και ελπίδα και σε άλλες οικογένειες που βιώνουν κάτι παρόμοιο.

«Ήθελα να μοιραστώ την ιστορία μας για περάσω το μήνυμα ότι ακόμα και μέσα από τις πιο δύσκολες μάχες, κάτι καλό βρίσκεται στην γωνία. Ποτέ μην χάνετε την ελπίδα και πάντα να κοιτάτε τη θετική πλευρά των πραγμάτων» είπε η Kristen στο TODAY Parents.

Από τις αναρτήσεις που ξεχωρίζουν είναι αυτή με το κολλάζ δύο φωτογραφιών, μία με το κοριτσάκι τρεις μήνες μετά την πρώτη χημειοθεραπεία και μία δεύτερη, εφτά μήνες από όταν έγινε τελείως καλά.

«Αυτό είναι μία υπενθύμιση να μην χάνεις ποτέ την ελπίδα σου.
7 μήνες χωρίς καρκίνο Vs 3 μήνες χημειοθεραπεία»

Πηγή: https://www.mothersblog.gr/

Επέστρεψε στους τηλεοπτικούς δέκτες η παρουσιάστρια, που δίνει μάχη με τον καρκίνο!

H Αντιγόνη Ανδρεάκη, η παρουσιάστρια και δημοσιογράφος από την Κρήτη, η οποία δίνει τη δική της μάχη με τον καρκίνο επέστρεψε στους τηλεοπτικούς δέκτες.

Ειδικότερα, έκανε πρεμιέρα σε νέα ώρα με την εκπομπή Live με την Αντιγόνη της Τηλεόρασης CRETA. Με χαμόγελο, αισιοδοξία, πείσμα και δύναμη ψυχής, η Αντιγόνη Ανδρεάκη καλησπέρισε το κοινό της Κρήτης στις 20.45, ενώ σύντομα ετοιμάζει και δεύτερη εκπομπή.

Η Αντιγόνη Ανδρεάκη είχε μιλήσει στο T-live και στην Τατιάνα Στεφανίδου για τη μάχη της με τον καρκίνο.

«Θέλω να πω στις γυναίκες που αντιμετωπίζουν κάτι τέτοιο να έχουν δύναμη, να μη φοβούνται, πονάει και πονάει και η απώλεια ενός τμήματος του σώματός σου και γνωρίζοντας πως θα ακολουθήσει μια σειρά επεμβάσεων μέχρι την αποκατάσταση, είναι ένα κομμάτι που συμβολίζει την θηλυκότητά σου, αναφέρομαι στον καρκίνο του μαστού.

Βλέπεις τον εαυτό σου να μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο, όλα αυτά σε μια πρόχειρη μεταμόρφωση», εξομολογήθηκε.

Τέλος η 47χρονη δημοσιογράφος ξέσπασε σε δάκρυα μιλώντας για την κόρη της η οποία βρίσκεται δίπλα της διαρκώς σε όλο αυτόν τον αγώνα: «Μεγαλώνοντας αν θέλω να θυμάται κάτι απ΄όλο αυτό είναι πως η μαμά της έδωσε μια μάχη, αλλά έμεινε εδώ , δεν έφυγε.

Όπως είχα χάσει εγώ τον δικό μου πατέρα. Όλο αυτό που κάνω τώρα να θυμάται ότι το πέρασα μαζί της, δεν ξαπλώσαμε. Είπα στον εαυτό μου ότι έχουμε πολλά ακόμα», εξομολογήθηκε στην κάμερα της εκπομπής T-live.

Πηγή: https://www.newsitamea.gr