«Ξαφνικά μου λέει ένας γιατρός ότι έχω καρκίνο»: Συγκόνιζει ο πολίστας Άγγελος Φώσκολος για τη μάχη του με τον καρκίνο.

 
Σε μια κατάθεση ψυχής προχώρησε μέσα από την εκπομπή «Πρωινό μας» o Άγγελος Φώσκολος.

Ο 28χρονος πολίστας μίλησε στη Φαίη Σκορδά για τη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο πριν από λίγους μήνες, περιέγραψε τα συναισθήματά του όταν του ανακοινώθηκε το πρόβλημα υγείας του, αλλά και την ενόχλησή του όταν διέρρευσε στον κύκλο του από τρίτους, και όχι από τον ίδιο.

«Αρχές του περασμένου Σεπτέμβρη είχα κάποιες ενοχλήσεις. Επειδή σε εμάς είναι σύνηθες να έχουμε πόνους και ενοχλήσεις λόγω διαφόρων τραυματισμών που μπορεί να τύχουν σε έναν αγώνα, δεν έδωσα βάση. Άρχισαν όμως να γίνονται πιο έντονοι και επειδή ήταν και λίγο διαφορετικό, δεν είχα ξανανιώσει έτσι, μίλησα με τον γιατρό της ομάδας, μου έκανε τρίπλεξ και εκεί διαγνώστηκε το πρόβλημα….

Tην πρώτη φορά που πήγα στο νοσοκομείο και μου ανακοίνωσε ο γιατρός τι έχω… έπαθα σοκ. Δε μπορώ να εξηγήσω πως ένιωσα. Ζαλίστηκα. Εγώ εκείνο το διάστημα έκανα κανονικά προπονήσεις, ήμουν λειτουργικός… Και ξαφνικά μου λέει ένας γιατρός ότι έχω καρκίνο και πρέπει να χειρουργηθώ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να μου λέει, “αν θες μπορείς να κάνεις εισαγωγή σήμερα, έχεις 2-3 ώρες να το σκεφτείς και να χειρουργηθείς την επόμενη”… Ναι μεν ο καρκίνος ήταν σε πρώιμο στάδιο αλλά το ότι έπρεπε να χειρουργηθεί είναι ένα δεδομένο. Το ότι είναι πρώιμο δείχνει ότι δεν είναι τόσο επιθετικός…» είπε ο Άγγελος Φώσκολος και συνέχισε:

«Όταν μου είπε ότι πρέπει να χειρουργηθώ τόσο άμεσα, έπαθα σοκ. Του είπα ότι έχω την οικογένειά μου, τους φίλους μου, να πάω να πάρω μια δεύτερη γνώμη… Έφυγα από το νοσοκομείο και πήγα στο σπίτι όπου έπρεπε να ανακοινώσω στους γονείς μου αυτό που μου είπε ο γιατρός… Στη διαδρομή πέρασαν πολλά από το μυαλό μου… Το ανακοίνωσα στους γονείς μου. Πάθανε σοκ και οι δυο αλλά ευτυχώς λόγω ενός προηγούμενου χειρουργείου που είχα κάνει στο χέρι μου, έχω δυο πολύ καλούς γιατρούς τους οποίους πήρα αμέσως τηλέφωνο. Δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο αλλά τους εμπιστεύομαι πάρα πολύ…

Το χειρουργείο έγινε 29 Σεπτεμβρίου, η διάγνωση είχε γίνει στις 6 Σεπτεμβρίου. Όλα ευτυχώς πήγαν καλά, μετά την αφαίρεση του όγκου το έστειλαν για βιοψία. Εκείνο το διάστημα εγώ ξεκίνησα κανονικά τις προπονήσεις μου, το είχα ξεχάσει μέχρι που με πήρε ο γιατρός μου τηλέφωνο και μου είπε ότι τελικά είναι κάτι πιο επιθετικό από αυτό που περιμέναμε και μου έδωσε την επιλογή είτε να κάνω χημειοθεραπείες είτε όχι. Η καλύτερη επιλογή ήταν να κάνω έναν κύκλο χημειοθεραπειών ο οποίος διήρκησε τρεις εβδομάδες ώστε να εξαλείψω κάθε πιθανότητα επανεμφάνισης».

Σε άλλο σημείο της συνέντευξή του, ο Άγγελος Φώσκολος αναφέρθηκε στο πώς το πρόβλημα υγείας του διέρρευσε προς τα έξω.

«Όταν έκανα το χειρουργείο δεν ήξερα ακόμα αν είναι μια κακοήθεια, ένας καρκίνος, δεν ήταν σίγουρο ακόμα, έπρεπε να γίνει βιοψία. Όταν βγήκε η βιοψία και μου είπαν ότι θα έπρεπε να απέχω για ένα διάστημα και να εισαχθώ στο νοσοκομείο, όλο αυτό κάπως έπρεπε να το διαχειριστώ. Στην αρχή ήθελα να το πω εγώ όπως το είπα στην οικογένεια και τους φίλους μου, να το πω στους συμπαίκτες μου, την ομάδα μου, τον κύκλο μου…

Μετά λύπης μου, κουτσομπολίστικα θεωρώ, μαθεύτηκε πριν καν εισαχθώ στο νοσοκομείο και πριν το ανακοινώσω με τον τρόπο που ήθελα. Όταν ακούς τη λέξη καρκίνος το μυαλό σου πάει… παθαίνεις σοκ. Δεν μπόρεσα να το ανακοινώσω λοιπόν όπως ήθελα, μαθεύτηκε από στόμα σε στόμα από ανθρώπους του χώρου. Επειδή ήταν κάτι πάρα πολύ λεπτό και ήταν δύσκολο να το ανακοινώσω σε όλους μου τους φίλους και επειδή μέχρι να βγει η βιοψία, εγώ συνέχιζα κανονικά τη ζωή και την καθημερινότητά μου…. Όταν άρχισε να γίνεται γνωστό αυτό σε φίλους μου, με δυσκόλεψε και εμένα στο να το διαχειριστώ όλο αυτό.

Κάθε τύπος και κάθε κατάσταση είναι διαφορετική. Ο άλλος δεν γνωρίζει, ο άλλος απλά ακούει “ο Άγγελος έχει καρκίνο”. Η αλήθεια είναι ότι θεωρώ πως μέχρι τώρα όλα έχουν πάει καλά γιατί δεν πανικοβλήθηκα και γιατί από τους δικούς μου ανθρώπους δέχτηκε πολλή αγάπη… συνέχισα την καθημερινότητά μου και παράλληλα οι δικοί μου άνθρωποι με έκαναν να ξεχνιέμαι» εξομολογήθηκε ο νεαρός πολίστας.

Τέλος, ο Άγγελος Φώσκολος έστειλε και το δικό του μήνυμα για το πόσο σημαντική είναι η πρόληψη.

«Μετά τη βιοψία, έκανα κάποιες χημειοθεραπείες, αυτό ήταν ένα δύσκολο κομμάτι στο οποίο ο οργανισμός δέχεται κάτι πάρα πολύ τοξικό και αυτό σε καταβάλλει σημαντικά. Ήταν μια δύσκολη περίοδος κατά την οποία έμεινα στο νοσοκομείο, δεν έτρωγα, δε μπορούσα να πιω νερό, είχα ζαλάδες, ναυτίες… Μέχρι και σήμερα δε νιώθω, όπως ένιωθα και το δείχνουν και οι εξετάσεις μου. Το μήνυμα που θέλω να περάσω είναι να μη φοβόμαστε να πάμε στον γιατρό και το κάθε πρόβλημα να το κοιτάμε στα μάτια» είπε.

Πηγή: https://filoitexnisfilosofias.com/

«Το κορίτσι μας άνοιξε τα φτερά του και πέταξε»

 

Ανείπωτη θλίψη για τη μικρή Ντάρια που έφυγε μετά από γενναία μάχη που έδωσε με τον καρκίνο

Ειδικότερα, το μικρό κορίτσι πάλευε γενναία με τον καρκίνο, στην Παιδοογκολογική Μονάδα του Μακάρειου Νοσοκομείου. 

Όπως αναφέρεται στην ανάρτηση από τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Γονέων και Φίλων Παιδοογκολογικής Μονάδας «το κορίτσι μας άνοιξε τα φτερά του και πέταξε… Το χαμογελαστό μας παιδί, το γεμάτο ευγνωμοσύνη για κάθε στιγμή που περνούσε, για κάθε πλάσμα που βρισκόταν κοντά της… Το κορίτσι του “Λεξικού”, του “Χρυσού Σεπτέμβρη”, της “κορδέλας”, της δοτικότητας…».

Και συνεχίζει η ανάρτηση «με τη μεγάλη καρδιά που πολέμησε τόσο πολύ, τόσο αθόρυβα, τόσο στωικά, τόσο γενναία… Η Ντάρια, που μας δίδαξε ακόμα περισσότερα, που μας έκανε καλύτερους… Σε αγαπάμε, κορίτσι μου! Θα ζεις πάντα στις καρδιές μας! Καλό σου ταξίδι στο φως».

Πηγή: https://olagiatingunaika.gr/

Όταν διαγνώστηκα με καρκίνο κατάλαβα και τις “Αληθινές” μου Φίλες. Δεν σήκωναν ούτε τα τηλέφωνα!

Μία γυναίκα συνειδητοποίησε ποιες είναι οι αληθινές φίλες της, όταν έμαθε ότι έχει καρκίνο του μαστού και χρειαζόταν ανθρώπους στο πλευρό της.

Όταν μία γυναίκα μαθαίνει ξαφνικά ότι έχεις καρκίνο του μαστού, έρχονται τα πάνω κάτω στη ζωή της, είναι επώδυνο και χρειάζεται την οικογένεια και τους φίλους δίπλα της για να τη στηρίξουν και να τη βοηθήσουν ουσιαστικά.

Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που επιστήθιες φίλες, όχι μόνο δεν στήριξαν την κολλητή τους σε μια δύσκολη περίοδο, αλλά εξαφανίστηκαν και από τη ζωή της.

«Από μικρή, ήμουν αισιόδοξη και ονειροπόλα. Ζούσα στο ροζ συννεφάκι μου και έβλεπα πάντα το καλό στους ανθρώπους. Θεωρούσα ότι αν βλέπεις τα πράγματα θετικά, τότε καμιά δυσκολία δεν πρόκειται να σε νικήσει.

Ειλικρινά αυτό πίστευα για πολλά χρόνια, μέχρι που διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού. Το σοκ ήταν τεράστιο, γιατί το μόνο σύμπτωμα που είχα ήταν ένα ανεπαίσθητο εξόγκωμα στο στήθος. Νόμιζα ότι ήταν απλά μια κύστη, αλλά τελικά ήταν κάτι πολύ χειρότερο.

Στην αρχή προσπάθησα να αντιμετωπίσω την κατάσταση με ψυχραιμία. Έλεγα καθημερινά στον εαυτό μου ότι τα πράγματα θα πάνε μια χαρά. Ακόμα κι όταν τα μαλλιά μου άρχισαν να πέφτουν, έσφιγγα τα δόντια και χαμογελούσα.

Έπρεπε να φανώ δυνατή. Όχι μόνο για μένα, αλλά και για την οικογένεια και τους φίλους μου που με αγαπάνε και με στηρίζουν.

Η γυναίκα “έφαγε” το μεγαλύτερο χαστούκι όταν της γύρισαν την πλάτη οι παιδικές της φίλες

Σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο της ζωής μου το μεγαλύτερο χαστούκι το έφαγα, όταν συνειδητοποίησα πόσοι λίγοι άνθρωποι ήταν πραγματικά δίπλα μου. Φίλες που αποκαλούσα αδερφές μου, μού γύρισαν την πλάτη και εξαφανίστηκαν από τη ζωή μου. Όχι μόνο δεν ενδιαφέρονταν να μάθουν πώς πάνε οι θεραπείες μου, αλλά δεν σήκωναν ούτε τα τηλέφωνα πια.

Θυμάμαι ένα βράδυ να καταρρέω και να μονολογώ ”έχω ένα σωρό φίλους, αλλά στην ουσία δεν έχω κανέναν. Είμαι μόνη μου.” Εκείνη τη στιγμή κάτι μέσα μου έσπασε.

Κλείστηκα στο σπίτι μου. Δεν ήθελα ούτε να δω, ούτε να ακούσω κανέναν.

Ένα μεσημέρι το κουδούνι της εξώπορτας χτυπούσε συνεχόμενα. Όταν άνοιξα την πόρτα, είδα απέναντι μου δυο κοπέλες με τις οποίες κάναμε παρέα τον τελευταίο χρόνο. Με πήραν μια σφιχτή αγκαλιά και μου είπαν ”εμείς είμαστε εδώ. Θα το περάσουμε μαζί!”

Δυο γυναίκες που ήξερα με το ζόρι ένα χρόνο μου είπαν όσα δεν μου είπαν ποτέ οι παιδικές μου φίλες. Στα λόγια τους με έπιασαν τα κλάματα.

Μ’ είχε συγκινήσει η υποστήριξή τους και δεν μπορώ να περιγράψω πώς είναι να ξέρεις ότι υπάρχουν αληθινές φίλες που θέλουν να σε δουν πιο υγιή, πιο δυνατή και πιο ευτυχισμένη απ’ ότι πριν.

Σε όλο αυτό το ταξίδι, ήρθα αντιμέτωπη με την ωμή πραγματικότητα του να σε παρατάνε άνθρωποι που θεωρούσες οικογένειά σου. Βγήκα όμως κερδισμένη, καθώς μέσα απ’ όλο αυτό κατάλαβα ποιος πραγματικά αξίζει να είναι δίπλα μου».

Πηγή: https://www.simeteho.gr/

Πηγή: https://www.newsitamea.gr/

 

 

Ο 5χρονος Γρηγόρης έφυγε από καρκίνο. Το συγκινητικό "μήνυμα" που έστειλε στη μαμά του (video)

Έφερε ένα μήνυμα ελπίδας για τη ζωή που πάντα βρίσκει τον τρόπο να μας θυμίζει τα Έφερε ένα μήνυμα ελπίδας για τη ζωή που πάντα βρίσκει τον τρόπο να μας θυμίζει τα θαύματα που είναι εφικτά.

Μέσα από τις ιστορίες παιδιών που βγήκαν νικητές και γονιών που στάθηκαν στο πλευρό τους, αποκαλύπτεται το τεράστιο έργο που προσφέρει στα παιδιά ο σύλλογος "ΕΛΠΙΔΑ"

Μια από αυτές και η ιστορία του 5χρονου Γρηγόρη, ο οποίος πέρυσι στις 30 Δεκεμβρίου μετά από τιτάνια και γενναία μάχη με τον καρκίνο ταξίδεψε για τους ουρανούς, αφήνοντας άδεια την αγκαλιά της μαμάς του.

Η Μαρίνα, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του παιδιού της επέστρεψε στον Ξενώνα της ΕΛΠΙΔΑΣ, που θεωρεί δεύτερο σπίτι της. Όπως είπε μαζί με τον σύζυγό της θα κάνουν μια δωρεά στον ξενώνα στη μνήμη του μικρού Γρηγόρη, ως το ελάχιστο "ευχαριστώ" για τη στήριξη, την αγάπη, το κουράγιο και την αλληλεγγύη που έζησαν από τους ανθρώπους του συλλόγου.

"Εδώ είχα στήριξη από όλους. Θα τους έχω πάντα στην ψυχή και την καρδιά μου", είπε η μητέρα του Γρηγόρη και αποκάλυψε το μήνυμα που της έστειλε το αγοράκι της μέσα από ένα όνειρο.

"Είχα δει ένα όνειρο με τον Γρηγόρη. Μου έλεγε "μαμά μη στεναχωριέσαι, όλα θα πάνε καλά”. Του έλεγα "Γρηγόρη μου είμαι πολύ στεναχωρημένη γιατί μου λείπεις” κι εκείνος μου απάντησε "θα δεις σύντομα όλα θα πάνε καλά και θα έχεις άλλο μωράκι στην αγκαλιά σου”", είπε η μητέρα του Γρηγόρη.

Όταν ξύπνησε ήταν πολύ στεναχωρημένη και κακόκεφη. Ένιωθε τύψεις ακόμα και στη σκέψη να κάνει ένα άλλο μωράκι.

"Ένιωθα ότι θα έδινα σε ένα άλλο μωρό τη θέση του Γρηγόρη. Αλλά μετά σκέφτηκα ότι αφού το μωρό μου είναι χαρούμενο ίσως θα μπορούσα να προσπαθήσω για ένα παιδάκι", συνέχισε.

Κι έτσι ο μικρός της άγγελος, της έφερε ένα άλλο μωράκι που σε λίγους μήνες θα γεμίσει και πάλι την άδεια αγκαλιά της. Και παράλληλα έφερε ένα μήνυμα ελπίδας για τη ζωή που πάντα βρίσκει τον τρόπο να μας θυμίζει τα θαύματα που είναι εφικτά.

Όπως είπε η Μαρίνα, ο Γρηγόρης θα είναι πάντα ζωντανός στο μυαλό και την καρδιά της, όμως το μωράκι που θα έρθει στον κόσμο είναι το δικό του μήνυμα προς εκείνη για να συνεχίσει με δύναμη και αισιοδοξία τη ζωή της.

Πηγή: https://medlabgr.blogspot.com/2022/12/o-mikros-grigoris-efyge-apo-karkino.html#ixzz7qVPJf253

«Κατάφερα να μαζέψω τις δυνάμεις μου και να πάω να προσκυνήσω τον Ταξιάρχη μας»

Όλοι βρίσκονται στο πλευρό του γνωστού τραγουδιστή Γιώργου Δασκαλάκη, ο οποίος δίνει την δική του μάχη με τον καρκίνο και υποβάλλεται διαρκώς σε χημειοθεραπείες προκειμένου να γίνει καλά.

Η συγκλονιστική φωτογραφία του Γιώργου Δασκαλάκη

 Το πρωί της Τετάρτης ο τραγουδιστής ανέβασε μια συγκλονιστική φωτογραφία στην οποία τον βλέπουμε στο νοσοκομείο την ώρα της χημειοθεραπείας.

«Καλημέρα Αγάπες μου!!! Πολύχρωμα και Έντονα…Τουλάχιστον όταν κοιμάσαι λιγάκι από τη χημεία που παίρνει το σωματάκι μας δεν πονάς… Οι συναγωνιστές της μάχης με το Θηρίο γνωρίζουν πολύ καλά τι εννοώ!!! Και να έχεις και ένα χεράκι πάνω στο κορμί σου να σε αγγίζει και να σε χαϊδεύει όπως κάνει το κοριτσάκι μου ο ΑΓΓΕΛΟΣ μου!!! Εύχομαι Υγεία σε όλο το Κόσμο και η Παναγία μαζί μας!!! ΑΜΗΝ» έγραψε ο Γιώργος Δασκαλάκης.

 

“Είναι στιγμές που λυγίζεις”, εξομολογείται ο Γιώργος Δασκαλάκης

Θυμίζουμε πως μιλώντας για τη μάχη του με τον καρκίνο, ο Γιώργος Δασκαλάκης είχε εξομολογηθεί: «Δεν είμαι τόσο δυνατός, είναι δύσκολο αυτό το πράγμα. Έρχονται στιγμές που λυγίζεις, άλλες στιγμές όμως λες θα σε κερδίσω, του χρόνου θα τραγουδάω, θα κάνω πράγματα. Πολλές φορές σκέφτομαι γιατί σε εμένα όλα. Μιλούσα με τον κουμπάρο μου τον Νάσο (Γουμενίδη), από τον Απρίλιο του έλεγα δεν νιώθω καλά, νιώθω ατονίες, είχα βγάλει κάτω από τη μασχάλη μου ένα πράγμα σαν σπυράκι.

Έλεγα στην σύντροφό μου τότε, “έβγαλα ένα σαν σπυράκι” και πολλές φορές σε τέτοια πράγματα δεν δίνουμε σημασία. Ένιωθα ότι με πονούσε το σπυράκι, ότι ήταν βαθύ. Εάν μήνα πριν τα γενέθλιά μου, τον Ιούνιο, έφτασα να βγάζω φλέγμα, να μην έχω όρεξη να φάω, να χάνω κιλά και να νιώθω πως δεν είμαι καλά. Την ώρα που τραγουδούσα πλέον καθόμουν σε σκαμπό και κάποια στιγμή έπεσα κάτω. Και να μου λένε όλοι “πάμε στο νοσοκομείο” και εγώ να λέω “όχι”».

Εμείς να του ευχηθούμε περαστικά γρήγορα και σύντομα να επιστρέψει σπίτι του και στις πίστες που τόσο αγαπάει.

 

 

Από Μαρίνα Νικολάκη

https://www.ipliroforia.gr/author/marinanikolaki/

 

 Πηγή: https://www.ipliroforia.gr/