Το 2016 ο γιος μου, δέκα ετών τότε, διαγνώστηκε με οξεία μυελογενή λευχαιμία.
Ένα παιδί που έπρεπε να παίζει, βρέθηκε ξαφνικά να παλεύει για τη ζωή του. Να ωριμάζει
πριν την ώρα του.
Στις 23 Μαρτίου 2017, μια μέρα πριν από την πρώτη του μεταμόσχευση, είχε μια μόνο
επιθυμία:
να ανέβουμε στον Άγιο Γεώργιο στον Λυκαβηττό και να ανάψουμε ένα κεράκι.
«Να πάρουμε δύναμη», όπως είπε. Και την είχαμε ανάγκη όσο ποτέ.
Κατεβαίνοντας, δύο άγνωστες κυρίες μας προσπέρασαν.
Είδαν ένα παιδί εξαντλημένο από τις θεραπείες, χωρίς μαλλιά, με μάτια που είχαν
δει περισσότερα απ’ όσα αντέχει ένα παιδί.
Η μία έκανε τον σταυρό της και είπε δυνατά:
«Πάει αυτό τώρα…»
Δεν μιλήσαμε. Παγώσαμε.
Δεν θέλαμε φασαρία. Δεν θέλαμε να πληγώσουμε περισσότερο το παιδί μας.
Όμως οι λέξεις είχαν ήδη ειπωθεί.
Λίγο πιο κάτω, ο γιος μου με ρώτησε με μια φωνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ:
«Τι ήταν αυτό που είπε; Δηλαδή… θα πεθάνω τώρα;»
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως, εκτός από την αρρώστια, έχεις να αντιμετωπίσεις και
κάτι εξίσου σκληρό:
την έλλειψη ανθρωπιάς.
Γιατί κάποιοι δεν καταλαβαίνουν ότι οι λέξεις μπορούν να σκοτώσουν πιο γρήγορα
από τις αρρώστιες.
Και ότι η αμορφωσιά δεν είναι άγνοια — είναι επιλογή.
Και μαζί με την αρρώστια, δίνεις και άλλες μάχες. Αόρατες, καθημερινές, εξοντωτικές.
Τότε του εξηγήσαμε πως έχει ήδη περάσει τόσα και είναι εδώ.
Ότι θα το παλέψουμε μαζί, μέχρι τέλους.
Και πως ο Άγιος Γεώργιος θα είναι δίπλα μας — άλλωστε γι’ αυτό βρεθήκαμε εκείνη
την ημέρα. Για να πιστέψουμε ξανά.
Αυτό είναι μόνο μία από τις τρεις πιο εξωφρενικές εμπειρίες που ζήσαμε.
Γιατί ο δρόμος ενός παιδιού με καρκίνο δεν είναι μόνο ιατρικός. Είναι και κοινωνικός.
Και ψυχικός.
Και όμως… συνεχίσαμε.
Γιατί η αγάπη μιας οικογένειας, η πίστη και η δύναμη ενός παιδιού είναι πιο δυνατές
από κάθε άστοχη λέξη, από κάθε βλέμμα, από κάθε πρόβλεψη.
Και μας έμαθαν τι σημαίνει πραγματικά να είσαι άνθρωπος.
Συντάκτης: μαμά Φρόσω
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου