Greek concert in New York to help “Floga”

Greek concert in New York City to help “Floga” Parents Association for Children with Cancer

“Floga” (“Flame”) is a non-profit organization founded in 1982 by parents whose children suffer from cancer. Its aim is to provide the best possible medical, psychological and social care to children and their families.The association’s Board of Directors and its members consist exclusively of parents of children with cancer.

All the parents work on a voluntary basis by providing their knowledge and professional experience for the best achievement of their objectives. Floga has representatives in all major cities throughout Greece and is a member of the “International Confederation of Childhood Cancer Organizations,” which includes 58 countries.

“Flame” provides multifaceted services including granting support to parents, financial aid to less privileged families, coverage of the cost of medical tests not covered by public health insurance, assistance to children’s hospitals for improving conditions and medical equipment, and organizing concerts for the entertainment of the children.

The concert “Voices of Greece,” an initiative of ALMA Bank, was organized is to raise funds for these children in need in Greece. Proceeds will also be donated to “The Smile of the Child”. Greek tenor and international recording artist Mario Frangoulis teams up with his long time friend and mega stage talent Alkistis Protopsalti and up-and-coming Greek-French singer George Perris for this one-time charity event.

Buy tickets here and share this post with your friends on Facebook to spread the word about this worthy initiative.

Tickets are also available at:

ALMA BANK Branches

Mediterranean Foods
(Agora Plaza)
2318 31 St. Astoria NY
(718) 721-0221

Titan Foods
2556 31 St. Astoria NY
(718) 626-7771

COSMOS FM
(718) 204-8900

CONCERT LOCATION

New York Presbyterian Concert Hall (Concert Hall)

43-23 37th AvenueLong Island City, NY 11101

Πηγή: http://almabankconcert.com

Μία υπέροχη συναυλία θα γίνει στις

17 Νοεμβρίου στην Νέα Υόρκη

Μάριος Φραγκούλης και Άλκηστης Πρωτοψάλτη 

ενώνουν

τις φωνές τους για τα Παιδιά που Πονούν...

         

Καλούμε τους Φλογερούς Ομογενείς μας να παρευρεθούν σε αυτήν 

 την υπέροχη μουσική βραδιά

ΟΛΑ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΘΑ ΔΙΑΤΕΘΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ

*ΦΛΟΓΑ* ΚΑΙ *ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ*

Ερωτήσεις του παιδιού με καρκίνο και της οικογένειας

Απαντώντας σε ερωτήσεις του παιδιού και της οικογένειας

Ο καρκίνος αποτελεί ένα αναπάντεχο και ιδιαίτερα στρεσογόνο γεγονός της ζωής του παιδιού και της οικογένειάς του. Είναι λογικό να φέρνει στην επιφάνεια κρίσιμα ερωτήματα, τα οποία είναι σημαντικό να απαντηθούν με ειλικρινές και εμπεριστατωμένο τρόπο. Έχει διαπιστωθεί ότι μεγάλο μέρος των ψυχοκοινωνικών προβλημάτων, που προκαλεί ο καρκίνος, συσχετίζεται με λανθασμένες αντιλήψεις σχετικά με την νόσο. 

Ερωτήσεις του παιδιού

Αναμφίβολα, τα παιδιά έχουν περιέργεια για την ασθένειά τους κι έχουν πολλές ερωτήσεις για τον καρκίνο και τη θεραπεία. Το παιδί σας θα αναμένει να έχετε απαντήσεις στις περισσότερες από τις ερωτήσεις του. Τις ερωτήσεις αυτές ενδεχομένως να ξεκινήσουν τα παιδιά αμέσως μετά τη διάγνωση ή να περιμένουν να τις θέσουν λίγο αργότερα. Παρακάτω παρατίθενται κάποιες συνήθεις ερωτήσεις καθώς και μερικές ιδέες προκειμένου να σας βοηθήσουν να τις απαντήσετε.


Τι έχω;

Τα παιδιά αισθάνονται καλύτερα όταν γνωρίζουν την αλήθεια για την νόσο. Είναι σκόπιμο να μαθαίνουν σχετικά με την νόσο και την θεραπεία, ώστε να συνεργάζονται καλύτερα με τους επαγγελματίες υγείας. Η ειλικρίνεια είναι ο καλύτερος τρόπος επικοινωνίας με το παιδί.


Γιατί συνέβη αυτό;

Δεν είναι σαφής ο παθογενετικός μηχανισμός ανάπτυξης του καρκίνου στα παιδιά. Αν και μπορεί να υπάρχουν περιβαλλοντικές ή γενετικές ενδείξεις ότι ένα παιδί βρίσκεται σε αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου, δεν έχουν προσδιοριστεί συγκεκριμένες αιτίες. Είναι σημαντικό για το παιδί (και για τους γονείς του) να συνειδητοποιήσει ότι η εμφάνιση του καρκίνου δεν αποτελεί τιμωρία. Σε όλο τον κόσμο διαγιγνώσκονται παιδιά με καρκίνο. Ιδιαίτερα οι γονείς δεν πρέπει να αισθάνονται ένοχοι. Το παιδί έχει ανάγκη την αισιοδοξία και την δύναμη του χαρακτήρα των γονέων για να κερδίσει την μάχη.


Τι θα μου συμβεί; 

Όταν το παιδί σας πρωτοδιαγνωσθεί  με καρκίνο, πολλά καινούρια και τρομακτικά πράγματα θα του συμβούν. Ενόσω βρίσκεται στο γραφείο του γιατρού, στο νοσοκομείο ή στην κλινική, θα βλέπει ή θα παίζει με άλλα καρκινοπαθή παιδιά που μπορεί να μην νιώθουν καλά, να έχουν χάσει τα μαλλιά τους ή να έχουν υποστεί κάποιου είδους ακρωτηριασμό λόγω του καρκίνου. Όλα αυτά μπορεί να κάνουν το παιδί σας να αναρωτιέται: «Θα συμβούν αυτά και σ’ εμένα;».

Ίσως βέβαια να νιώθει και πολύ τρομαγμένο για να θέσει τέτοιες ερωτήσεις. Είναι σημαντικό να ενισχύσετε το παιδί σας να εκφράσει αυτούς τους προβληματισμούς του. Δώστε του έγκαιρα εξηγήσεις για τον καρκίνο, τη θεραπεία και τις πιθανές παρενέργειές της. Εξηγήστε του πως θα δράσει ο γιατρός σε περίπτωση που προκύψουν παρενέργειες. Μπορείτε επίσης να του εξηγήσετε πως υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη καρκίνου και ότι ακόμα και δύο παιδιά που έχουν τον ίδιο τύπο καρκίνου, μπορεί να έχουν διαφορετική εξέλιξη στην ασθένειά τους το ένα από το άλλο.

Τα παιδιά πρέπει τέλος, να ενημερώνονται εάν υπάρξουν αλλαγές στο πλάνο θεραπείας τους ή στον τύπο θεραπείας που λαμβάνουν. Τέτοιου είδους πληροφορίες βοηθά τα παιδιά να προετοιμαστούν για τις επισκέψεις στο γιατρό ή στο νοσοκομείο. Μπορείτε επίσης να βοηθήσετε το παιδί σας στο να κρατά ένα ημερολόγιο για τις επισκέψεις αυτές στο γιατρό, τις θεραπείες ή τις εξετάσεις στις οποίες υποβάλλεται. Σε μικρότερα παιδιά μην τους πείτε για μελλοντικές θεραπείες, που τοποθετούνται όμως σε βάθος χρόνου, εάν αυτό τα γεμίζει άγχος και αγωνία.


Γιατί πρέπει να παίρνω φάρμακα αφού νιώθω καλά;

Με τον καρκίνο το παιδί σας μπορεί να νιώθει καλά τον περισσότερο καιρό, αλλά τα φάρμακά του πρέπει να λαμβάνονται σε τακτική βάση. Τα παιδιά δεν μπορούν να κατανοήσουν το γιατί χρειάζεται να παίρνουν φάρμακα όταν αισθάνονται καλά. Σε ένα πρώτο επίπεδο είναι σημαντικό να υπενθυμίσετε στο παιδί σας τους λόγους που λαμβάνει αυτά τα φάρμακα. Θα μπορούσατε να του πείτε για παράδειγμα, «Παρόλο που νιώθεις καλά, τα  κακά κύτταρα κρύβονται. Τα φάρμακα πρέπει να τα παίρνεις λίγο καιρό περισσότερο, ώστε να βρεθούν τα κύτταρα αυτά και να εμποδιστούν να επιστρέψουν.»


Γιατί σ' εμένα;

Ένα παιδί, όπως ακριβώς κι ένας ενήλικας, αναρωτιέται: «Γιατί εμφάνισα καρκίνο;». Ίσως να νιώθει πως είναι δικό του λάθος, ότι το ίδιο με κάποιον τρόπο προκάλεσε την αρρώστια. Καταστήστε του όσο πιο σαφές μπορείτε ότι ούτε και ο ίδιος ο γιατρός του γνωρίζει ακριβώς τι προκάλεσε τον καρκίνο. Ούτε εσείς, ούτε το παιδί σας, ούτε ο αδελφός ή η αδελφή του έκαναν, είπαν ή σκέφτηκαν κάτι που προκάλεσε την ασθένεια. Τονίστε επίσης, πως ο καρκίνος δεν είναι μεταδοτικός και το παιδί σας δεν τον «κόλλησε» από κάποιον άλλον.


Θα  ξαναμεγαλώσουν  τα μαλλιά μου;

Στα περισσότερα παιδιά πέφτουν τα μαλλιά προσωρινά μετά την χημειοθεραπεία. Σπανίως, για παράδειγμα όταν χορηγούνται υψηλές δόσεις ακτινοβολίας, τα μαλλιά ενδέχεται να μην ξαναμεγαλώσουν. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα μαλλιά ξαναγίνονται άφθονα. Αρκετά παιδιά χρησιμοποιούν περούκες για να νιώθουν καλύτερα την περίοδο της απώλειας των μαλλιών.

Τι θα γίνει με την ακμή και το στρουμπουλό πρόσωπο που θα   αποκτήσω όταν θα πάρω κορτιζόνη;

Η κορτιζόνη προκαλεί παροδική αύξηση του βάρους και ακμή στο πρόσωπο. Μόλις διακοπεί η χορήγησή της, αναστέλλεται η αύξηση του βάρους, εξαφανίζεται η διόγκωση του προσώπου και η κατάσταση του δέρματος βελτιώνεται θεαματικά. Οι μόνιμες παρενέργειες της θεραπείας είναι ελάχιστες.


Θα γίνω καλά;

Τα παιδιά συχνά γνωρίζουν για τους θανάτους μελών της οικογένειας ή φίλων από καρκίνο. Ως αποτέλεσμα αυτού, πολλά παιδιά διστάζουν να ρωτήσουν αν θα γίνουν καλά, γιατί φοβούνται πως η απάντηση θα είναι «όχι». Επομένως, μπορείτε να πείτε στο παιδί σας πως ο καρκίνος είναι μια σοβαρή ασθένεια, αλλά αυτή η θεραπεία- όπως φάρμακα, ακτινοβολία ή εγχείρηση- έχει βοηθήσει πολλά παιδιά να απαλλαγούν από τον καρκίνο κι ότι οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό θα κάνουν το καλύτερο που μπορούν για τη θεραπεία του. Το να γνωρίζει το παιδί πως περιβάλλεται από φροντιστικά άτομα- όπως η οικογένεια, ο γιατρός του, οι νοσοκόμοι/ες, ψυχολόγοι και λοιποί- θα το βοηθήσει ενδεχομένως να νιώθει περισσότερο ασφαλής.

Ερωτήσεις των γονέων

Oι γονείς έχουν πολλές απορίες όσον αφορά τη συζήτηση που θα κάνουν με τα παιδιά τους για τη διάγνωση. Ίσως κάποιες από αυτές να τις έχετε ήδη διερωτηθεί.


Πότε πρέπει να το πω στο παιδί μου;

Επειδή είστε κατά πάσα ο πιθανότητα ο καλύτερος κριτής της προσωπικότητας και της διάθεσης του παιδιού σας, είστε και ο κατάλληλος άνθρωπος για να αποφασίσετε πότε πρέπει να το μάθει και το παιδί σας. Έχετε ωστόσο υπ’ όψιν σας ότι το παιδί μπορεί από νωρίτερα να γνωρίζει πως κάτι δεν πηγαίνει καλά, οπότε ίσως να θελήσετε να του το πείτε σύντομα μετά τη διάγνωση του καρκίνου. Το να περιμένετε μέρες ή και μήνες, μπορεί να δώσει στο παιδί σας αρκετό χρόνο για να φαντάζεται χειρότερα πράγματα και να αναπτύξει φόβους που ίσως δυσκολευτείτε να σκεδάσετε αργότερα. Βεβαίως, θα είναι ευκολότερο για το παιδί σας εάν το μάθει πριν την έναρξη της θεραπείας.


Ποιος να το πει στο παιδί μου;

Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι καθαρά προσωπική. Ως γονέας, μπορεί να αισθάνεστε πως είναι καλύτερα να του το πείτε εσείς ο ίδιος/η ίδια. Μερικοί γονείς ωστόσο το βρίσκουν πολύ επίπονο για να το κάνουν οι ίδιοι. Άλλα μέλη της οικογένειας ή η θεραπευτική ομάδα- γιατρός, νοσηλευτές ή κοινωνικός/ή λειτουργός, ίσως μπορούν να σας βοηθήσουν, είτε με το να το πουν στο παιδί αντί για εσάς, είτε με το να σας βοηθήσουν να του εξηγήσετε την αρρώστια του. Έχοντας σκεφθεί τι θα πείτε και πώς, θα νιώσετε πιο ήρεμοι. Αλλά πώς αποφασίζετε το τι πρόκειται να πείτε; Η οικογένεια και στενοί φίλοι, μέλη της θεραπευτικής ομάδας, γονείς ή άλλα παιδιά με καρκίνο, μέλη υποστηρικτικών ομάδων αλλά και κληρικοί μπορούν να προσφέρουν ιδέες.


Ποιος θα πρέπει να είναι παρών;

Ενόσω το παιδί σας θα ακούει τη διάγνωση, χρειάζεται άπλετη αγάπη και υποστήριξη. Ακόμη και αν ο γιατρός επεξηγεί την ασθένεια, κάποιος που το παιδί εμπιστεύεται και στηρίζεται πάνω του, πρέπει να είναι παρών. Το να έχετε σε αυτή τη διαδικασία την υποστήριξη της λοιπής οικογένειας κρίνεται ιδιαίτερα βοηθητικό.


Πότε θα επιστρέψει το παιδί μου;

Μετά την διάγνωση του καρκίνου, ενδέχεται το παιδί να παρουσιάσει αλλαγές στην προσωπικότητα, την ψυχοσύνθεση και τον τρόπο συμπεριφοράς. Η αρχική θεραπεία μπορεί να απαιτήσει μακροχρόνια νοσηλεία και -ακόμα και εάν το παιδί παρακολουθείται ως εξωτερικός ασθενής- χρειάζονται συχνές επισκέψεις στο νοσοκομείο. Η εισαγωγή στο νοσοκομείο συνδυάζεται με ενοχλητικές -για το παιδί- διαγνωστικές και θεραπευτικές διαδικασίες. Πιθανώς να απαιτηθεί κάποιο χρονικό διάστημα έως ότου η οικογένεια ξαναβρεί τον κανονικό ρυθμό της ζωής. Οι γονείς πρέπει να είναι υπομονετικοί. Η συμπεριφορά του παιδιού θα επανέλθει στην κατάσταση, που βρισκόταν πριν ασθενήσει, μετά από διάστημα κάποιων μηνών.


Πώς μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε τη ναυτία, τους εμετούς και τις άλλες παρενέργειες της χημειοθεραπείας;

Πολλά χημειοθεραπευτικά φάρμακα προκαλούν ναυτία, εμετούς, στοματίτιδα, δυσκοιλιότητα, δερματικά εξανθήματα, ερεθισμό των ματιών, καταβολή και αυξημένη ευαισθησία στις λοιμώξεις. Ο ιατρός χορηγεί κατάλληλη αγωγή για να βοηθήσει το παιδί να ανεχθεί καλύτερα τις παρενέργειες.


Ποιες είναι οι απώτερες επιδράσεις της θεραπείας;

Η ακτινοβόληση του εγκεφάλου μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στην νοητική και ψυχοκινητική ανάπτυξη του παιδιού. Συνεπώς, οι ψυχομετρικές δοκιμασίες είναι πολύ σημαντικές και πρέπει να αποτελούν μέρος της γενικότερης παρακολούθησης του ασθενούς. Ορισμένα παιδιά μπορεί να παρουσιάσουν προβλήματα ανάπτυξης ή ανωμαλίες σε κάποιο όργανο, λόγω των επιδράσεων της ακτινοβολίας ή της χειρουργικής επέμβασης. Η  αποκατάσταση  θεωρείται  απαραίτητη (π.χ. εφαρμογή τεχνητού άκρου). Μερικά φάρμακα επηρεάζουν την λειτουργικότητα ορισμένων όργανων, όπως είναι οι πνεύμονες και η καρδιά. Τα παιδιά πρέπει να παρακολουθούνται επί πολλά χρόνια για την έγκαιρη διάγνωση απώτερων επιπλοκών.


Ποιες είναι οι πιθανότητες να γίνει καλά το παιδί μου;

Ο ιατρός πρέπει να είναι σε θέση να εξηγήσει στους γονείς τις πιθανότητες ύφεσης και ελέγχου της νόσου, αλλά και πλήρους ίασης. Οι πιθανότητες αυτές προέρχονται από στατιστικές μελέτες και δεν προδικάζουν την εξέλιξη της πορείας του εκάστοτε ασθενούς. Είναι πιθανό η οικογένεια να επικεντρώσει την προσοχή της στις αρνητικές πλευρές του προβλήματος. Για όσο χρονικό διάστημα, όμως, υπάρχει δυνατότητα ίασης, οι γονείς πρέπει να στρέψουν το ενδιαφέρον τους στην θετική πλευρά του ζητήματος, το ενδεχόμενο το παιδί να ιαθεί, να μεγαλώσει και να ζήσει φυσιολογικά. Τα περισσότερα παιδιά θεραπεύονται και γίνονται υγιείς ενήλικες, γονείς και παραγωγικά μέλη της κοινωνίας.


Τι γίνεται όταν το παιδί μου δεν ανταποκρίνεται στην θεραπεία;

Δυστυχώς, μερικά παιδιά δεν ανταποκρίνονται στις υπάρχουσες -έως σήμερα- θεραπείες. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο ιατρός πρέπει να εξηγήσει στους γονείς την φύση του προβλήματος και τον λόγο, που φαίνεται δυσχερής η επιβίωση του παιδιού. Πρέπει να λαμβάνονται μέτρα, ώστε το παιδί να αισθάνεται άνετα. Ο ιατρός, το νοσηλευτικό προσωπικό και -πιθανώς- κάποιος πνευματικός σύμβουλος οφείλουν να επικοινωνήσουν με την οικογένεια, παρέχοντάς της όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ψυχολογική και πνευματική υποστήριξη.

Πηγή : www.BeStrong.org.gr

Το δράμα της μεταμόσχευσης μυελού οστών!

Το δράμα για μια μεταμόσχευση μυελού οστών! Η αναμονή και οι άδικοι θάνατοι…

Ακόμη και 8 μήνες μπορεί να χρειαστεί να περιμένουν ασθενείς που χρειάζονται μεταμόσχευση μυελού των οστών, εξαιτίας της έλλειψης κλινών και προσωπικού, θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές των ασθενών με λευχαιμία ή λέμφωμα, σημειώνουν οι επιστήμονες. Και όλα αυτά την ώρα που οι συγκεκριμένες μορφές καρκίνου έχουν υψηλά ποσοστά ίασης.

Η συνεχής κατρακύλα του δημοσίου συστήματος υγείας θέτουν πλέον σε κίνδυνο και τη ζωή ανθρώπων που έχουν ελπίδες να γιατρευτούν με ενδεικτικές τις λίστες αναμονής που πλήττουν ακόμη και ιατρικούς τομείς που έχουν επιτύχει  σημαντικές πιθανότητες ίασης, όπως οι λευχαιμίες και τα λεμφώματα.

Σε αντίθεση με τους άλλους καρκίνους, οι λευχαιμίες και τα λεμφώματα εμφανίζουν κατά κανόνα μεγάλη ευαισθησία στη χημειοθεραπεία, στην ακτινοθεραπεία, στις στοχευμένες θεραπείες, όπου αυτές είναι διαθέσιμες, καθώς και στην ανοσοθεραπεία. Έτσι, η   δυνατότητα ίασης είναι σημαντική, ακόμη και στις περιπτώσεις που η προσβολή του οργανισμού είναι εκτεταμένη.

Περίπου 1.400 νέες περιπτώσεις λευχαιμίας και περίπου 2 χιλιάδες περιπτώσεις λεμφωμάτων διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Τα νοσήματα αυτά αποτελούν το πέμπτο αίτιο θνησιμότητας από νεοπλασματική νόσο. Ποσοστό 70% αυτών των ασθενών ελέγχονται ικανοποιητικά με τις θεραπείες που υπάρχουν» ανέφερε, με αφορμή την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα κατά της Λευχαιμίας και των Λεμφωμάτων (21-28 Ιουνίου) ο αιματολόγος, Πρόεδρος της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας (ΕΑΕ) και Συντονιστής- Διευθυντής της Αιματολογικής και Λεμφωμάτων Κλινικής & της Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών του Νοσοκομείου «Ο Ευαγγελισμός», Νικόλαος Χαρχαλάκης.

Ωστόσο, στην περίπτωση των μεταμοσχεύσεων μυελού των οστών και αιμοποιητικών κυττάρων τα γνωστά προβλήματα του ΕΣΥ αποτελούν και το μεγαλύτερο εμπόδιο.

Σύμφωνα με τον Διευθυντή της Αιματολογικής Κλινικής και Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών του Ευαγγελισμού και Αντιπρόεδρο της ΕΑΕ, Δημήτριο Καρακάση, τα 9 κρεβάτια που λειτουργούν, δεν επαρκούν. Η αναμονή φθάνει τους 6 και 8 μήνες, κυρίως λόγω της έλλειψης προσωπικού, αφού ο αριθμός αντιστοιχεί στα δεδομένα της δεκαετίας του ’90, την ώρα που η κλινική εξυπηρετεί όλη τη Νότια Ελλάδα, από τη Λάρισα και κάτω, αλλά και περιστατικά από την Κύπρο, καθώς οι Κύπριοι προτιμούν, πλέον, να στείλουν περιστατικά στη χώρα μας και όχι στην Αγγλία ή το Ισραήλ, όπως συνήθιζαν.

Οι επιπτώσεις της καθυστέρησης είναι σοβαρές, αφού το 10 με 20% των ασθενών τελικά δεν μεταμοσχεύονται και είτε υποτροπιάζουν είτε πεθαίνουν από άλλες αιτίες.

Επιπλέον, τα ταμεία συχνά αρνούνται να προπληρώσουν τη διαδικασία, η οποία κοστίζει 20 με 40 χιλιάδες ευρώ, ποσό που τελικά βγαίνει από τις τσέπες των ίδιων των ασθενών. Σημαντικό πρόβλημα υπάρχει με τους άπορους, όπως σημείωσε ο κ. Καρακάσης, για τους οποίους καταλήγει να καλύπτει το κόστος το ίδιο το νοσοκομείο, καθώς το Υπουργείο Υγείας και ο ΕΟΜ, αδυνατούν να το καταβάλλουν.

Η αλλογενή μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων, για την οποία απαιτείται η ανεύρεση μοσχεύματος, χρησιμοποιείται ευρύτατα σε ασθενείς με λευχαιμίες και σπανιότερα σε ασθενείς με λέμφωμα. Αρκετές φορές είναι η μόνη θεραπεία για τους ασθενείς αυτούς.

Άλλωστε, μόνο το 30% των ασθενών διαθέτουν συμβατό αδελφό για να χρησιμοποιηθεί ως δότης, ενώ στις υπόλοιπες περιπτώσεις η λύση είναι είτε η ανεύρεση κάποιου μη συγγενή δότη, ο οποίος είναι συμβατός με τον ασθενή, είτε η ανεύρεση μοσχεύματος από αποθηκευμένο ομφαλιοπλακουντιακό αίμα.

Στην Ελλάδα οι εθελοντές δεν ξεπερνούν τις 25 χιλιάδες, όταν στην Κύπρο φθάνουν τις 120 χιλιάδες, για έναν πληθυσμό λιγότερο του εκατομμυρίου, ενώ παγκοσμίως οι δότες μυελού των οστών αγγίζουν τα 19 εκατομμύρια.

Ωστόσο, για να χρησιμοποιηθεί ομφαλοπλακουντιακό αίμα, θα πρέπει να έχει αποθηκευθεί σε δημόσια και όχι σε ιδιωτική τράπεζα, όπου σπάνια χρησιμοποιείται.

Πάντως, η πρόοδος της επιστήμης στη θεραπεία της λευχαιμίας και των λεμφωμάτων έχει αυξήσει σημαντικά τις πιθανότητες ίασης από τις παθήσεις αυτές.

Η προσθήκη στη χημειοθεραπεία του μονοκλωνικού αντισώματος ριτουξιμάμπη βελτιώνει ουσιαστικά τα αποτελέσματα της χημειοθεραπείας σε μία μεγάλη κατηγορία μη Hodgkin λεμφωμάτων, ενώ εντυπωσιακά υπήρξαν και τα αποτελέσματα της κυτταρικής ανοσοθεραπείας για τη χρόνια λεμφογενή λευχαιμία μετά από γενετική τροποποίηση των φυσιολογικών αμυντικών λεμφοκυττάρων των ίδιων ασθενών, ώστε να στρέφονται κατά των λευχαιμικών κυττάρων.

Όπως τόνισε Αναπληρωτής Καθηγητής Αιματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Γεν. Νοσοκομείο «Λαϊκό» και Ταμίας της ΕΑΕ, Παναγιώτης Παναγιωτίδης, για τους ασθενείς με λεμφώματα και χρόνια λεμφογενή λευχαιμία μεγαλύτερης ηλικίας, καθώς και τους ασθενείς που εμφανίζουν και άλλα προβλήματα, η Bendamustine, μια παλιά και μέχρι πρόσφατα εγκαταλελειμμένη ουσία, έχει πολύ καλά αποτελέσματα. Παράλληλα, πραγματική θεραπευτική επανάσταση συντελέστηκε για τη χρόνια μυελογενή λευχαιμία, μέσα από την προσπάθεια χρησιμοποίησης αναστολέων ενός ενζύμου που έχει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία της συγκεκριμένης λευχαιμίας. Πρόσφατα χρησιμοποιούνται στην κλινική πράξη αναστολείς 2ης γενιάς, που είναι πιο δραστικοί.

Πηγή: www.gegonota.net

Τα παιδιά της «Φλόγας» ταξιδεύουν στην Ιρλανδία

Τα παιδιά της «Φλόγας» στο Barretstown

Τα χαμόγελα των μικρών φίλων του Συλλόγου «Φλόγα» φροντίζει εδώ και περίπου 15 χρόνια η GlaxoSmithKline Consumer Healthcare, ως χορηγός των ταξιδιών τους στο μαγευτικό Barretstown Camp της Ιρλανδίας.

Κάθε καλοκαίρι παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες από 22 χώρες συναντoύν παιδιά με τις ίδιες ανησυχίες για να περάσουν μαζί στιγμές ξενοιασιάς, παιχνιδιού και δημιουργίας σε μια πανέμορφη και άρτια οργανωμένη κατασκήνωση.

Στην Ελλάδα, η GlaxoSmithKline Consumer Healthcare Ελλάδας φροντίζει από το 1999 μέχρι σήμερα, με αγάπη, συνέπεια και αφοσίωση τα παιδιά του Συλλόγου «Φλόγα», ώστε κάθε καλοκαίρι να συμμετέχουν στο «Children's Camp» του Barretstown, στην Ιρλανδία. Στην κατασκήνωση του Barretstown, που ιδρύθηκε το 1994 από το γνωστό ηθοποιό Paul Newman, τα παιδιά της «Φλόγας» απολαμβάνουν 10 ημέρες αφιερωμένες μόνο σε εκείνα, γεμάτες παιχνίδια, ιππασία, κανό, αναρρίχηση, τοξοβολία, χειροτεχνίες, ψάρεμα και λοιπές δραστηριότητες.

Μακριά από τις συνεχείς θεραπείες και τις επισκέψεις στα νοσοκομεία, τα παιδιά αποκτούν περισσότερη αισιοδοξία, θάρρος και αυτοπεποίθηση και ξαναβρίσκουν την πολύτιμη παιδικότητα που τους στερεί η ασθένεια. Εθελοντές από τη «Φλόγα» και τη GlaxoSmithKline (GSK) συνοδεύουν με εξαιρετική προσοχή και αγάπη τα παιδιά και τα φροντίζουν σε όλη τη διάρκεια της παραμονής τους στην Ιρλανδία.

«Οι μαρτυρίες των μικρών φίλων είναι συγκλονιστικές και τα χαμόγελά τους μας ανταμείβουν και μας προτρέπουν ώστε η GSK Consumer Healthcare να συνεχίζει την ενίσχυση αυτής της πρωτοβουλίας για το καλό των παιδιών», αναφέρει πηγή από την εταιρεία.

Πηγή: http://www.agelioforos.gr

Τρόποι ενημέρωσης ασθενών με καρκίνο στην πράξη

Η ψυχολογία του καρκινοπαθούς

Κατά τον ψυχίατρο Στεφανή, οι ψυχικές αντιδράσεις κάθε αρρώστου που πάσχει από καρκίνο, εξελίσσονται σε τρεις φάσεις:

• Κατά την πρώτη φάση, όταν ο άρρωστος μαθαίνει για την αρρώστια του, ο ασθενής εμφανίζει αόριστη ανησυχία, που μπορεί να φτάσει μέχρι τον πανικό.
• Στην δεύτερη φάση, όταν το άτομο έχει συνειδητοποιήσει την αρρώστια του και οργανώσει τις ψυχολογικές του άμυνες, παρουσιάζονται αρνητικές συναισθηματικές αντιδράσεις τού αρρώστου, δηλαδή άγχος, φόβος θανάτου και συχνότερα άρνηση τής αρρώστιας.
• Η τρίτη φάση, όταν έχει πλέον παγιωθεί το σύστημα ψυχολογικής άμυνας, χαρακτηρίζεται είτε από θετική προσαρμογή στην πραγματικότητα τής αρρώστιας είτε από την παρουσία ψυχιατρικών επιπλοκών.

Τρόποι ενημέρωσης τού καρκινοπαθούς

Στην πράξη, οι τρόποι ενημέρωσης του καρκινοπαθούς για την αρρώστια του είναι τόσοι, όσοι και οι καρκινοπαθείς. Για να διευκολυνθεί όμως η ανάλυση τού θέματος σ' αυτό το άρθρο, γίνεται δεκτό ότι θεωρητικώς υπάρχουν τρεις τέτοιοι τρόποι:

• 1ος τρόπος: Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γνωστοποιείται στον καρκινοπαθή η αρρώστια του. Κατά συνέπειαν, οι πληροφορίες που δίνονται στον άρρωστο για την διάγνωση τής νόσου, την θεραπεία και την πρόγνωσή του, πρέπει να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
• 2ος τρόπος: Όλοι οι καρκινοπαθείς, χωρίς καμμία εξαίρεση, πρέπει να γνωρίζουν επακριβώς την αρρώστια τους καθώς και κάθε λεπτομέρεια που σχετίζεται μ' αυτήν.
• 3ος τρόπος: Η έκταση τής ενημέρωσης και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η ενημέρωση τού καρκινοπαθούς για την αρρώστια του, πρέπει να εξατομικεύονται σε κάθε άρρωστο.

Ο πρώτος τρόπος, δηλαδή η με κάθε τρόπο απόκρυψη της αλήθειας από τον άρρωστο, συγκεντρώνει τα περισσότερα μειονεκτήματα: Κατ' αρχήν, μ' αυτόν τον τρόπο ο ασθενής στερείται του αναφαίρετου δικαιώματός του να γνωρίζει την αρρώστια του και να αποφασίζει ο ίδιος για την θεραπεία του. Η στέρηση αυτού τού δικαιώματος δημιουργεί διάφορα σοβαρά ηθικά αλλά και νομικά προβλήματα. Πέραν αυτού, η απόκρυψη τής διάγνωσης από τον άρρωστο ποτέ δεν μπορεί να είναι εξασφαλισμένη. Ο άρρωστος που θέλει να μάθει την διάγνωση τής αρρώστιας του, μπορεί να τη μάθει με πολλούς τρόπους. Δεν είναι απαραίτητο να του λεχθεί ευθέως από τον γιατρό. Αν θέλει, θα την κρυφακούσει από τους γιατρούς που συζητούν μεταξύ τους στους θαλάμους των ασθενών ή στους διαδρόμους του Νοσοκομείου. Θα την ψάξει κρυφά στο φύλλο νοσηλείας του στο Νοσοκομείο ή θα βεβαιωθεί γι' αυτήν από το είδος της θεραπείας, στην οποία υποβάλλεται.

Και τότε ο άρρωστος χάνει την εμπιστοσύνη του όχι μόνον προς τον γιατρό του αλλά και προς τα προσφιλή του πρόσωπα. Έτσι κλείνεται στον εαυτό του. Δεν συζητάει τα ψυχολογικά προβλήματά του με τους άλλους αλλά προσπαθεί να τα λύσει μόνος του. Του δημιουργούνται διάφορες αμφιβολίες και υπόνοιες, πολλές φορές ανυπόστατες. Αυτές έχουν δυσμενέστερες συνέπειες στον ψυχισμό του, απ' ό,τι θα είχε η σωστή ενημέρωση για την αρρώστια του και η κατάλληλη ψυχολογική αντιμετώπισή του. Όταν η νόσος βρίσκεται σε πιο προχωρημένο στάδιο, η καθημερινή διάψευση των φρούδων ελπίδων που απερίσκεπτα καλλιεργούνται από τον γιατρό και την οικογένεια τού αρρώστου, καταρρακώνουν το ηθικό του και τον κάνουν να αισθάνεται τελείως μόνος και αβοήθητος. Εξ' άλλου η απόκρυψη τής διάγνωσης από τον άρρωστο καθιστά δύσκολη τη συνεργασία μαζί του για την αντιμετώπιση τής κακοήθους νόσου. Ο μη σωστά ενημερωμένος άρρωστος πολύ δύσκολα πείθεται να υποβληθεί σε πολύπλοκες και σε πολυδάπανες θεραπείες ή σε επικίνδυνες εγχειρήσεις.

Αλλά και ο δεύτερος τρόπος ενημέρωσης, σύμφωνα με τον οποίο όλοι οι ασθενείς, χωρίς καμιά εξαίρεση, πρέπει να γνωρίζουν επακριβώς την αρρώστια τους καθώς και κάθε λεπτομέρεια που σχετίζεται μ' αυτήν, δεν στερείται μειονεκτημάτων: Κατ' αρχήν, εκτός από το δικαίωμα του αρρώστου να γνωρίζει την αρρώστια του, υπάρχει και το δικαίωμά του να μην θέλει να μάθει την διάγνωση. Αλλά και εκείνοι που θέλουν να μάθουν την διάγνωση, δεν πρόκειται να ωφεληθούν, αν ακούσουν από τον γιατρό ολόκληρη και γυμνή την αλήθεια, ότι π.χ. θα πεθάνουν σε μικρό χρονικό διάστημα.

Ο τρίτος τρόπος, δηλαδή η εξατομίκευση της ενημέρωσης κάθε ασθενούς, συνεπάγεται τα περισσότερα πλεονεκτήματα για τον άρρωστο. Πάντοτε λαμβάνεται υπόψη ο ψυχισμός του ασθενούς. Στους αρρώστους που δεν επιθυμούν να μάθουν την αρρώστια τους, δεν ανακοινώνεται η διάγνωση της νόσου. Σ' αυτούς που δηλώνουν ότι θέλουν να ενημερωθούν, παρέχεται τόση ενημέρωση, όση εκείνοι θέλουν να ακούσουν και όση μπορούν να αντέξουν. Κατ' αυτόν τον τρόπο ο ασθενής ενημερώνεται για την αρρώστια του, όπως εξ' άλλου έχει το δικαίωμα, συνεργάζεται καλύτερα με τους θεράποντες ιατρούς και την οικογένεια, αποφασίζει ο ίδιος για την αγωγή που θα ακολουθήσει, και γενικώς αντιμετωπίζει τα προβλήματά του με μεγαλύτερη ψυχραιμία.


Η ενημέρωση στην καθημερινή πρακτική

Είναι προτιμότερο να λέγεται στον ασθενή η αλήθεια παρά το ψέμα και είναι καλύτερα να λέγεται η «γλυκιά» παρά η «πικρή» ή η ωμή αλήθεια. Αυτή είναι η γενική αρχή που εφαρμόζεται από τον συγγραφέα αυτού τού άρθρου στην ενημέρωση των καρκινοπαθών. Αν θεωρήσουμε ότι η «αλήθεια» και το «ψέμα» είναι δύο φάρμακα με διαφορετική ψυχολογική δράση, το φάρμακο «αλήθεια» φέρνει καλύτερα αποτελέσματα από το φάρμακο «ψέμα». Όμως, όπως συμβαίνει με όλα τα φάρμακα, έτσι και η αλήθεια δεν πρέπει να χορηγείται σε μεγάλες, υπερβολικές, «δόσεις» και μάλιστα «εφ' άπαξ». Ο άρρωστος που δεν θέλει, δεν θα πάρει «το φάρμακο». Εκείνος που θέλει, θα του χορηγηθεί «η ποσότητα», την οποία εκτιμάται ότι μπορεί να ανεχθεί και η οποία θα αποβεί προς όφελός του. Είναι προτιμότερο να μην χορηγείται ολόκληρη «η δόση εφ' απαξ» αλλά διακεκομμένα και να τονίζονται περισσότερο τα αισιόδοξα παρά τα απαισιόδοξα νέα.

Ο γιατρός στην αρχή δίνει λίγες πληροφορίες στον άρρωστο και τον ενθαρρύνει να ξαναρωτήσει, ώστε να διαλευκανθεί οποιαδήποτε σχετική απορία. Κατ' αυτόν τον τρόπο αφήνει στον άρρωστο την πρωτοβουλία να του αποκαλύψει εκείνος μέχρι ποιού σημείου θέλει να φθάσει η ενημέρωσή του. Πολύ σπανίως η ενημέρωση τού αρρώστου ολοκληρώνεται κατά την πρώτη συνάντησή του με τον γιατρό του. Όταν ο ασθενής υποβάλλει ερωτήσεις, ο γιατρός δεν δυσανασχετεί. Απεναντίας ενθαρρύνει τον άρρωστο να συνεχίσει τις ερωτήσεις. Δεν πρέπει να θεωρεί την ενημέρωση του αρρώστου απώλεια χρόνου ή αγγαρεία. Η ενημέρωση τού αρρώστου είναι καθήκον του γιατρού και μάλιστα ιερό.

Ο γιατρός που αντιμετωπίζει καρκινοπαθείς αρρώστους γνωρίζει ότι με τα σημερινά δεδομένα η διάγνωση τού καρκίνου δεν συνεπάγεται απαραιτήτως τον θάνατο απ' αυτήν την αρρώστια και πολύ περισσότερο δεν συνεπάγεται πάντοτε τον θάνατο στο εγγύς μέλλον. Πρέπει επίσης να λαμβάνει υπόψη του ότι καθημερινώς συντελούνται τεράστιες πρόοδοι στην έρευνα και την θεραπεία τού καρκίνου. Επομένως αύριο μπορεί να ανατείλει μία διαφορετική μέρα για τον άρρωστό του. Κατά την ενημέρωση τού ασθενούς ο γιατρός είναι ήρεμος. Έχει όλη την προσοχή του στραμμένη στον άρρωστο. Τον κοιτά στα μάτια. Αντιλαμβάνεται αμέσως κάθε δυσφορία του ή θλίψη. Αποφεύγει εκφράσεις που δημιουργούν το αίσθημα του αδιεξόδου. Πάντοτε, ακόμα και όταν οι εξετάσεις είναι δυσάρεστες, ο καλός γιατρός βρίσκει τον τρόπο να ανοίγει για τον άρρωστό του ένα παράθυρο ελπίδας.

Ας υποθέσουμε ότι ένας ασθενής, καπνιστής, 50 ετών, με σκίαση στην ακτινογραφία του θώρακα, εντόνως ύποπτη για καρκίνο, επισκέπτεται για πρώτη φορά τον γιατρό στο ιατρείο του. Κατά την συνομιλία του γιατρού με τον άρρωστο, αντί των λέξεων «καρκίνος» ή «όγκος» ή «χημειοθεραπεία» χρησιμοποιούνται οι λέξεις «η νόσος» ή «μία βλάβη» ή «θεραπεία με φάρμακα». Χρησιμοποιούνται αυτοί οι όροι όχι επειδή θέλουμε να λέμε ψέματα αλλά επειδή επιδιώκουμε να αποφεύγουμε τη χρησιμοποίηση όρων, που θα τρομάξουν άνευ λόγου τον άρρωστο. Συγχρόνως, κατά την πρώτη επικοινωνία του γιατρού με τον άρρωστο κρίνεται σκόπιμο να μην αποκαλύπτεται στον άρρωστο ολόκληρη η αλήθεια «εφ' άπαξ» αλλά μέρος μόνον της αλήθειας.

Αν ο ασθενής δεν αρκεσθεί σ' αυτήν τη «δόση της αλήθειας», θα υποβάλει δεύτερη ή και τρίτη ερώτηση και έτσι θα δείξει μέχρι ποιο σημείο θέλει να φθάσει η ενημέρωσή του. Μετά από δύο, τρεις ή περισσότερες ερωτήσεις πολλοί ασθενείς υποβάλλουν ευθέως την ερώτηση: «Γιατρέ, έχω καρκίνο;». Εδώ χρειάζεται από τον γιατρό απόλυτη προσοχή και ψυχραιμία. Ο τρόπος που υποβάλλεται η ερώτηση από τον άρρωστο, οι λέξεις που αυτός χρησιμοποιεί, η έκφραση τού προσώπου του, ο τόνος της φωνής του, οι κινήσεις των χεριών του ή οι σπασμοί των μυών του προσώπου του, ακόμα και η στάση τού σώματός του, προδίνουν την αγωνία του.

Είναι πολύ εύκολο στον γιατρό να πει αυτήν τη στιγμή το ψέμα: «Όχι. Αποκλείεται. Δεν έχετε καρκίνο». Εξάλλου γνωρίζει ότι αυτή είναι η απάντηση που θα ήθελε να ακούσει οποιοσδήποτε ασθενής. Μπορεί να σκεφθεί ότι μ' αυτόν τον τρόπο γίνεται αρεστός στον άρρωστο και την οικογένειά του. Μπορεί να νομίζει ότι έτσι λύει την αγωνία του αρρώστου. Στην πραγματικότητα όμως το ψέμα είναι η φυγή από την πραγματικότητα. Είναι η λιποταξία στο πεδίο της μάχης. Είναι όμως εξ ίσου εύκολο στον γιατρό να πει την ωμή ή την «πικρή» αλήθεια: «Ναι. Έχετε καρκίνο». Είναι τόσο εύκολο. Πρέπει όμως να έχει υπόψη του ο γιατρός ότι άλλη είναι η έννοια του όρου «καρκίνος» για τον γιατρό και άλλη για τον άρρωστο. Για τον γιατρό ο όρος «καρκίνος» μπορεί να σημαίνει μία ομάδα κακοήθων κυττάρων. Απεναντίας, για τους περισσότερους αρρώστους «καρκίνος» σημαίνει πάντοτε και αναπόφευκτα θάνατος και μάλιστα μετά από βραχεία και βασανιστική ζωή.

Αυτή η πληροφορία, με τον άμεσο και ωμό τρόπο που παρέχεται, δημιουργεί στον ασθενή το έντονο συναίσθημα ότι είναι τελείως αβοήθητος. Είναι αυτό προς το συμφέρον του αρρώστου; Αυτό επιδιώκει ο θεράπων ιατρός; Αν, όπως είναι εύλογο να αναμένεται, δεν είναι αυτή η επιδίωξή του, ποια πρέπει να είναι η απάντησή του στο ερώτημα τού αρρώστου «έχω καρκίνο;». Η απάντηση θα εξαρτηθεί από τον ψυχισμό, το μορφωτικό επίπεδο και την όλη προσωπικότητα τού αρρώστου. Σε γενικές γραμμές μπορεί να είναι η ακόλουθη: «Δεν είναι απαραίτητο να είναι όλες οι βλάβες κακοήθεις. Αλλες βλάβες είναι καλοήθεις και άλλες κακοήθεις. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε στα χέρια μας απόδειξη κακοηθείας. Οι εξετάσεις που θα κάνουμε, αναμένεται να μας δείξουν. Και φυσικά, όταν γίνουν όλες οι εξετάσεις, θα σας ενημερώσω οπωσδήποτε».

Όταν ολοκληρωθούν οι εξετάσεις και έχει γίνει ιστολογική εξέταση και έχει τεθεί αναντιρρήτως η διάγνωση του κακοήθους όγκου, η ενημέρωση μπορεί να είναι η ακόλουθη: «Η ιστολογική εξέταση έδειξε ότι υπάρχει μία βλάβη, π.χ. στον άνω λοβό τού δεξιού πνεύμονα, η οποία μπορεί να αφαιρεθεί τελείως». Μετά την εγχείρηση ο άρρωστος μπορεί να ρωτήσει: «Γιατρέ, ήταν καρκίνος;». Και η απάντηση: «Πράγματι, διαπιστώθηκε μία κακοήθης βλάβη, η οποία έχει αφαιρεθεί τελείως. Όμως για να πετύχουμε καλύτερο αποτέλεσμα, πρέπει να υποβληθείτε σε πρόσθετη θεραπεία κ.λ.π.» ή «Πράγματι, η βιοψία έδειξε ότι υπήρχαν μέσα στη βλάβη κακοήθη κύτταρα αλλά αυτά αφαιρέθηκαν τελείως μαζί με την βλάβη κ.λ.π.».

Δηλαδή, ο γιατρός δεν δίνει ψευδείς πληροφορίες στον άρρωστο. Λέει την αλήθεια. Προσπαθεί όμως να πει την «γλυκιά» αλήθεια. Δεν διαψεύδει τη διάγνωση της κακοήθους νόσου. Η λέξη «πράγματι» επιβεβαιώνει τις υπόνοιες τού αρρώστου, ενώ αποφεύγεται η χρήση τού όρου «καρκίνος», που θα μπορούσε να πανικοβάλει τον ασθενή παρά το ότι ο ίδιος ο ασθενής χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο στην ερώτησή του. Συγχρόνως, υπογραμμίζονται τα αισιόδοξα δεδομένα. Για παράδειγμα, παρέχεται στον άρρωστο η πληροφορία που αποπνέει αισιοδοξία, η οποία, φυσικά, είναι αληθής, ότι δηλαδή η βλάβη έχει αφαιρεθεί πλήρως. Η αποστολή τού γιατρού δεν τελειώνει μετά την πρώτη ενημέρωση ούτε μετά την αφαίρεση τού κακοήθους όγκου από το σώμα τού αρρώστου. Ο ασθενής έχει ανάγκη της συμπαράστασης του γιατρού του από τη στιγμή της διάγνωσης της νόσου μέχρι την αποθεραπεία του ή μέχρι τον θάνατό του. Και όταν λέμε συμπαράσταση, εννοούμε το ψυχολογικό στοιχείο τής θεραπείας του καρκίνου. Ο ψυχίατρος και ψυχοθεραπευτής Fiore, που ήταν ο ίδιος καρκινοπαθής, διακρίνει έξι στάδια, κατά τα οποία ο γιατρός υποστηριζόμενος ενδεχομένως και από ομάδα ειδικών, μπορεί και πρέπει να βοηθάει τον καρκινοπαθή άρρωστό του:   

• Πρώτον, στον χρόνο τής διάγνωσης θα τον βοηθήσει να αποδεχθεί και να κατανοήσει την διάγνωση της νόσου.
• Δεύτερον, στην προεγχειρητική περίοδο θα τον βοηθήσει να προπαρασκευασθεί για τα αποτελέσματα της χειρουργικής θεραπείας.
• Τρίτον, μετά την εγχείρηση θα τον βοηθήσει να αναλάβει και να προσαρμοσθεί στη νέα κατάσταση.
• Τέταρτον, κατά την διάρκεια της μετεγχειρητικής συμπληρωματικής θεραπείας θα προλάβει πρόωρη διακοπή της θεραπείας.
• Πέμπτον, μετά το τέλος της συμπληρωματικής θεραπείας θα τον βοηθήσει στο να επανέλθει σε ενεργό δράση.
• Έκτον, κατά την απώτερη παρακολούθηση θα τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει τον φόβο υποτροπής της νόσου και τις απώτερες τυχόν παρενέργειες της θεραπείας.

Τέλος, όταν ο άρρωστος εισέλθει στο τελικό στάδιο, έχει περισσότερο από κάθε άλλη φορά την ανάγκη συμπαράστασης του γιατρού του. Σ' αυτό το στάδιο, αλλά και στα προηγούμενα, ο γιατρός ποτέ δεν πρέπει να καθορίζει τον χρόνο επιβίωσης του αρρώστου με φράσεις, π.χ. «έχετε επιβίωση ενός μηνός». Μία τέτοια απάντηση είναι σοβαρότατο λάθος, γιατί ο γιατρός δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα πότε θα πεθάνει ο άρρωστός του. Αν η πρόβλεψη δεν επαληθευθεί, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, ο γιατρός θα χάσει τουλάχιστον την εκτίμηση του αρρώστου και της οικογένειάς του. Αλλά ακόμα και αν ήταν δυνατόν ο γιατρός να είναι απόλυτα βέβαιος για την πρόγνωση, και σ' αυτήν την περίπτωση δεν θα έπρεπε να ανακοινώσει στον άρρωστο την ημερομηνία του θανάτου του, διότι απ' αυτήν την ανακοίνωση κανείς δεν έχει να κερδίσει τίποτε. Απεναντίας είναι βέβαιο ότι αυτή η ανακοίνωση θα φορτώσει άνευ λόγου τον άμοιρο ασθενή με αβάσταχτο άγχος, φόβο και απελπισία.

Επίσης ποτέ δεν πρέπει να βγουν από το στόμα του γιατρού προς τον άρρωστο φράσεις, όπως «δεν υπάρχει πλέον καμία ελπίδα» ή «δεν μπορώ να σας βοηθήσω άλλο» και τα συναφή. Δεν υπάρχει περίπτωση που να μην μπορεί ο γιατρός να βοηθήσει τον καρκινοπαθή. Ακόμα και όταν η νόσος δεν επιδέχεται ριζική θεραπεία και ο άρρωστος βρίσκεται στα τελικά στάδια, ακόμα και τότε, ίσως τότε περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο γιατρός έχει «κάτι» να προσφέρει. Μπορεί να χορηγήσει ένα αναλγητικό που για λίγες ώρες θα ανακουφίσει τον άρρωστο από τους αφόρητους πόνους, μπορεί να αλλάξει τη θέση του αρρώστου, ώστε αυτός να κάθεται αναπαυτικότερα, να του χαρίσει ένα απαλό χάδι ή τουλάχιστον να του πει έναν καλό λόγο. Όλα αυτά δεν είναι απλώς «κάτι». Είναι πολύ σπουδαία για τον πάσχοντα άρρωστο.

Για να μπορέσει όμως ο γιατρός να αναπτύξει μία τέτοια σχέση απόλυτης εμπιστοσύνης με τον άρρωστό του και να διατηρήσει αυτήν τη σχέση μέχρι τέλους, είναι απολύτως απαραίτητο να είναι από την αρχή μέχρι τέλους ειλικρινής απέναντί του. Δεν είναι δυνατόν να οικοδομηθεί και να στεριώσει εμπιστοσύνη πάνω στην ανειλικρίνεια και το ψέμα. Μόνον που η ειλικρίνεια του γιατρού δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι σκέτη επαγγελματική παράθεση επιστημονικών πληροφοριών, σαν αυτές που θα παρείχε, π.χ. ένας άψυχος ηλεκτρονικός υπολογιστής. Η ειλικρίνεια του γιατρού πρέπει να συνδυάζεται με αμέριστο ενδιαφέρον για τον άρρωστο. Με άδολη αγάπη. Με ανθρωπιά.

Και ο ρόλος της οικογένειας; Ποια είναι η στάση που πρέπει να τηρούν η (ο) σύζυγος, οι γονείς, τα παιδιά και τα άλλα μέλη της οικογένειας; Τα μέλη της οικογένειας δεν πρέπει να αρνούνται αλλά να δέχονται την ύπαρξη της νόσου και να συμπαρίστανται στον άρρωστο και να εκδηλώνουν αυτήν τη συμπαράστασή τους. Τα μήνυμα που θα εκπέμπουν είναι ότι έχουμε (όχι έχεις) στην οικογένεια ένα πρόβλημα υγείας. Εμείς είμαστε δίπλα σου, όπως πάντα και θα κάνουμε ό,τι επιτάσσει η επιστήμη.

ΠΗΓΗ:BeStrong.org.gr