Καλύμνιος δότης χάρισε ζωή σε ασθενή με λευχαιμία

Πόσοι άνθρωποι μπορούν  να πουν ότι έχουν χαρίσει ζωή σε έναν άλλο άνθρωπο; Λίγοι. Ανάμεσα σε αυτούς και ένας νεαρός Καλύμνιος που πριν από λίγες ημέρες χάρισε ζωή σε ένα κορίτσι από την Ιταλία που πάσχει από λευχαιμία.

Ο 35χρονος Καλύμνιος είχε ανταποκριθεί τον περασμένο Απρίλη στο κάλεσμα του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών και Δωρητών Οργάνων Σώματος Καλύμνου «Ο Άγιος Παντελεήμων», συμπληρώνοντας το έντυπο με τα απαραίτητα στοιχεία δίνοντας ταυτόχρονα και στοματικό επίχρισμα για την ένταξή του στη λίστα των Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών.

Τα δείγματα, 55 συνολικά στον αριθμό που συγκεντρώθηκαν εκείνη την ημέρα στο ισόγειο του Αναγνωστηρίου, στάλθηκαν στο Κέντρο Ενημέρωσης και Προσέλκυσης Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών του Πανεπιστημίου Πατρών (ΚΕΔΜΟΠ), το οποίο και τα ενέταξε στην Εθνική (ΕΟΜ) και Παγκόσμια Δεξαμενή Δοτών.

Δύο μήνες μετά ο νεαρός Καλύμνιος δέχθηκε τηλεφώνημα πως είχε βρεθεί συμβατός με ασθενή που έπασχε από λευχαιμία και η μόνη επιλογή για να ιαθεί ήταν η μεταμόσχευση μυελού των οστών από συμβατό δότη.

Προς τιμήν του λίγο καιρό μετά, στις 29 Αυγούστου και αφού είχαν προηγηθεί όλες οι απαραίτητες διατυπώσεις, ταξίδεψε στην Αθήνα, εισήχθη στο «Αττικόν» Νοσοκομείο και υποβλήθηκε στην προβλεπόμενη διαδικασία προκειμένου να σώσει ένα κορίτσι από την Ιταλία.

Και υπογραμμίζουμε το προς τιμήν του, διότι στην Ελλάδα ο μέσος όρος των εθελοντών που αρνούνται να δώσουν μόσχευμα όταν έρθει η κρίσιμη ώρα κυμαίνεται στο 40%- 50% (στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες το ποσοστό κυμαίνεται στο 15%- 20%).

Φυσικά, μια τέτοια άρνηση- εφόσον δεν υφίστανται λόγοι υγείας– πρακτικά σημαίνει ότι «αρνείσαι» να προσπαθήσεις να σώσεις τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου, τη στιγμή που μάλιστα είσαι ο μοναδικός που μπορεί να το κάνει.

Ο Σύλλογος Εθελοντών Αιμοδοτών Καλύμνου με ανακοίνωσή του εκφράζει τη μεγάλη του χαρά για το γεγονός, υπογραμμίζοντας μεταξύ άλλων τα εξής:

«Ο Εθελοντής Δότης με την Αγάπη Του, την αλτρουιστική Του επιθυμία να θέλει να προσφέρει ζωή στον άγνωστο συνάνθρωπό, την Μεγάλη Τύχη Του να είναι ιστοσυμβατός σε κάποιον αλλά και χωρίς να διατρέξει τον παραμικρό κίνδυνο ως προς την υγεία του, με μόνο όφελος την μέγιστη ηθική ικανοποίηση της προσφοράς μας λέει πως ο καθένας μας μπορεί να έχει την ίδια τύχη να’ δώσει ζωή από τη ζωή του’ στους πάσχοντες συνανθρώπους μας που έχουν δικαίωμα στην Ελπίδα και στην ίδια τη Ζωή!

Το γεγονός αυτό μας εμπνέει και μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας για την ενημέρωση της τοπικής μας κοινωνίας! Η εκστρατεία ενημέρωσης ξεκίνησε τον Απρίλη του 2016 και 55 εθελοντές έδωσαν δείγμα σάλιου για την εγγραφή τους στην ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΕΞΑΜΕΝΗ.

Τώρα …..ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΟΛΛΟΙ γιατί είναι ΠΟΛΛΟΙ και μάλιστα ΝΕΟΙ αυτοί που πάσχουν από ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ και ΛΕΜΦΩΜΑΤΑ και μας περιμένουν !!!!
Και είναι στο χέρι μας !».

Πηγή: https://kalymnosola.com

Ο 20χρονος Έλληνας που Επέζησε από τον Καρκίνο και «Πεθαίνει» για το Bodybuilding

Πριν μιλήσω μαζί του, φαντάζομαι ότι αγαπημένο του τραγούδι είναι το Μαχητής του 12ου Πίθηκου. Ακόμα και αν δεν είναι αυτό, σίγουρα τον αντιπροσωπεύει. Χτυπήθηκε, έπεσε και -σαν μαχητής- σηκώθηκε ξανά. «BIG THUMBS UP για το αλάνι από τα δυτικά!!!», σχολιάζει κάποιος στο βίντεο που ανέβασε ο ίδιος πριν από λίγες ημέρες στο Youtube - και όπου «αλάνι», βάλτε «Ηλίας». Γέννημα-θρέμμα Θεσσαλονικιός, με καταγωγή από τις Σέρρες.

Ο Ηλίας Κύρτζαλης είναι μόλις είκοσι χρονών, σπουδαστής στο Τµήµα Επιστήµης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισµού -aka Γυμναστική Ακαδημία- στις Σέρρες και ανερχόμενος bodybuilder. Ξέρω, όλα μοιάζουν τόσο νορμάλ μέχρι στιγμής. Δεν ήταν όμως εξίσου στρωτά πριν από μια πενταετία για τον Ηλία. Από τον Απρίλιο μέχρι τον Δεκέμβρη του 2011, η νορμάλ ζωή ενός 15χρονου σταμάτησε. Σταμάτησε το σχολείο, σταμάτησε την μπάλα στις αλάνες και από τη σχολική αίθουσα, η καθημερινότητά του μεταφέρθηκε στις νοσοκομειακές κλίνες, ανάμεσα σε χημειοθεραπείες και ακτινοθεραπείες. Ο Ηλίας είχε διαγνωσθεί με λέμφωμα Hodgkin (Χότζκιν) στον θώρακα και έπρεπε να αφήσει πίσω του -έστω και προσωρινά- το όνειρο για τη συμμετοχή σε κάποιο διαγωνισμό break dancing με την ομάδα που είχε τότε.

«Ήταν μια περίοδος που ένιωθα την αντοχή μου να μειώνεται όταν έκανα προπονήσεις break dancing και είχα αρχίσει να χάνω κιλά - αν και ήμουν ήδη αρκετά αδύνατος. Επίσης, έβηχα πάρα πολύ. Όλα αυτά με οδήγησαν στον παθολόγο, νομίζοντας πως έχω κάποια ίωση, αλλά η "ίωση" δεν περνούσε και τα φάρμακα του γιατρού δεν με έκαναν καλά. Κάποια στιγμή, κοντά στο Πάσχα τότε, έκανα κάποιες άλλες εξετάσεις στο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου. Με το που βγήκε η νοσοκόμα με τον φάκελό μου στα χέρια της, κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Η έκφρασή της τα έλεγε όλα. Δεν άργησε να μου πει τι έχω: λέμφωμα Hodgkin σε αρχικό στάδιο», θυμάται ο Ηλίας Κύρτζαλης.

Όταν έμαθα τι έχω, το πρώτο πράγμα που ρώτησα ήταν πόσο καιρό θα κρατήσουν οι θεραπείες. Μου είπαν ότι ήταν για περίπου εννιά μήνες, αλλά πως υπήρχε περίπτωση να υποτροπιάσω ή να μην ανταποκριθεί ο οργανισμός μου σε αυτές. Δεν σκέφτηκα στιγμή όμως ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά. Έβαλα καλά στο μυαλό μου πως για κάποιους μήνες θα έκανα ό,τι ακριβώς μου έλεγαν οι γιατροί και ήμουν σίγουρος πως θα τα βγάλω πέρα. Είπα από μέσα μου "Δεν με νοιάζει τι θέλει ο καρκίνος. Αν δεν τελειώσει αυτός, θα τον τελειώσω εγώ". Όπως λέμε και στο bodybuilding πια, όλα είναι θέμα μυαλού. Το σώμα υπακούει στο μυαλό και αντεπεξέρχεται», συμπληρώνει.

«Ωστόσο», προσθέτει ο Ηλίας, «ειδικά την πρώτη μέρα που μου ανακοινώθηκε η πάθησή μου ήμουν πολύ χάλια. Εκείνη την περίοδο προετοιμαζόμασταν με την ομάδα μου στο break dancing για διαγωνισμούς και ήξερα ότι θα τους έχανα. Όσο περνούσε ο καιρός, απ' τη μία υπήρχαν ημέρες που νόμιζα ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα και δεν ήθελα να μιλήσω σε άνθρωπο -ξέρεις, ήμουν κλεισμένος στο σπίτι, είχαν πέσει τα μαλλιά μου από τις χημειοθεραπείες, είχα πρηστεί από τις κορτιζόνες και όλο αυτό με έπαιρνε από κάτω-, από την άλλη όμως υπήρχαν στιγμές που έλεγα από μέσα μου «υπομονή, θα περάσει» και είχα θετική ενέργεια. Ήταν περίεργα γενικά, δεν ήθελα να βλέπω και πολύ κόσμο πέρα από μαμά/μπαμπά/αδερφό και δυο κολλητούς». Ένα από τα χειρότερά του τότε, όπως λέει, ήταν όταν μιλούσε με τους φίλους του μέσω skype και αυτοί μπορεί να ήταν έξω για βόλτα και να του έλεγαν πως τους λείπει, ή όταν τύχαινε να δει βιντεάκια που είχαν σχέση με break dancing.

Ο Ηλίας ασχολείται με το bodybuilding πια. Είναι η αλλαγή που έχει δώσει καινούριο νόημα στη ζωή του και, όπως λέει, μάλλον είναι αυτό που φανταζόταν όταν έκλεινε τα μάτια του τους μήνες των θεραπειών και φανταζόταν διάφορα.

Πριν από περίπου δυο χρόνια ξεκίνησε να κάνει βάρη, αλλά τα παρατούσε μετά από λίγο καιρό. Ώσπου το σώμα του υπάκουσε στο μυαλό του. Πείσμωσε και έβαλε στοίχημα με τον εαυτό του να μη σπάσει το πρόγραμμά του. Τα «μπράβο» των γύρω του και η διαφορά που έβλεπε στο σώμα του του άρεσαν πολύ και όσες ημέρες ήταν εκτός προπόνησης δεν ένιωθε καλά. Ο Φεβρουάριος του '14 ουσιαστικά ήταν η αφετηρία γι' αυτό που είναι σήμερα: ένας bodybuilder έτοιμος να κατεβεί σε διαγωνισμό σωματοδιάπλασης τον ερχόμενο Νοέμβριο -ενδεχομένως και τον Ιούνιο, όπως πιστεύει ο προπονητής και διατροφολόγος του, Θεόδωρος Κοσμίδης-, ένας personal trainer που γυμνάζει ήδη κόσμο και ένας wannabe ιδιοκτήτης γυμναστηρίου. Αυτό το τελευταίο είναι άλλωστε και ένα από τα μεγάλα του όνειρα. «Έχω πάρα πολλούς στόχους. Θέλω να ανοίξω μετά από χρόνια ένα γυμναστήριο, να πάρω μέρος σε διαγωνισμούς bodybuilding, να γυμνάζω ανθρώπους και, στο πιο άμεσο μέλλον, να πάρω το δίπλωμα του personal trainer. Eκτός γυμναστικής, θέλω να κάνω πολλά ταξίδια»

Πλέον, ο Ηλίας είναι ο ιδιότροπος φίλος της παρέας του, μιας και είναι δύσκολη η συνύπαρξη ενός γυμναστηριακού τύπου που δεν πίνει ούτε σφηνάκι για να μη χαλάσει τη διατροφή του -και συνεπώς γκρεμίσει το όνειρό του- με μια παρέα «γλεντζέδων», όπως χαρακτηρίζει τους περισσότερους φίλους του.«Στην αρχή είχαν πολύ παράπονο από μένα λόγω του προγράμματός μου, αλλά τώρα μου ψωνίζουν κιόλας τα φαγητά μου αν δεν προλαβαίνω καμιά μέρα. Έχουν καταλάβει πια πόσο αγαπάω αυτό που κάνω», λέει ο Ηλίας.

Όταν έρθει η μπόρα στη ζωή σου, να κλείσεις τα μάτια σου και να φανταστείς ό,τι καλύτερο μπορείς. Όταν ανοίξεις τα μάτια σου, να δώσεις όλο σου τον εαυτό για να πραγματοποιήσεις αυτά που φαντάστηκες.

Όσο για τον υπόλοιπο κόσμο, αντιμετωπίζει καλές αλλά και πιο «δηλητηριώδεις» συμπεριφορές.«Ειδικά με το βίντεο που δημοσίευσα πριν από μέρες πήρα πολλά μηνύματα με συγχαρητήρια, αλλά κυρίως συγκινήθηκα με μηνύματα παιδιών που βρίσκονται τώρα στην κατάσταση που ήμουν εγώ κάποτε και πήραν κουράγιο από μένα, όπως μου είπαν. Είχε πολύ ενδιαφέρον επίσης το γεγονός ότι πολλοί γνωστοί μου έμαθαν για την περιπέτεια της υγείας μου μέσα από αυτό το βίντεο. Δεν το ήξεραν πολλοί γενικά και οι αντιδράσεις ήταν όμορφα αμήχανες από διάφορους. Τα κακά σχόλια προσπαθώ να τα αγνοώ - με κατηγορούν κυρίως ότι παίρνω αναβολικά και τέτοια», αναφέρει ο Ηλίας Κύρτζαλης.

 «Όταν έρθει η μπόρα στη ζωή σου, να κλείσεις τα μάτια σου και να φανταστείς ό,τι καλύτερο μπορείς. Όταν ανοίξεις τα μάτια σου, να δώσεις όλο σου τον εαυτό για να πραγματοποιήσεις αυτά που φαντάστηκες» θα πει κλείνοντας το τηλέφωνο, όχι με διδακτικό τόνο αλλά με το ύφος ενός ανθρώπου που έπεσε αλλά σηκώθηκε ξανά και είναι ο μόνος που μπορεί να σου δώσει μια συμβουλή αν τη ζητήσεις.

Από Παύλος Τουμπέκης

Πηγή: http://www.vice.com

Οι σκέψεις και όχι τα γονίδια καθορίζουν την υγεία

Η βασική ιδέα του δρα Μπρους Λίπτον είναι ότι τα γονίδια αλλάζουν σε καθημερινή βάση σύμφωνα με το πώς σκεπτόμαστε. 

Η δραστηριότητα των γονιδίων μπορεί να αλλάξει

Σύμφωνα με τον δρα Μπρους Λίπτον, η υγεία του σώματος επηρεάζεται από τις σκέψεις που κάνουμε καθημερινά και όχι από τα γονίδια.

ΑΝ, σύμφωνα με το καθιερωμένο μοντέλο, οι σκέψεις σου αντικατοπτρίζουν τη χημεία του σώματός σου και αν το νευρικό σου σύστημα διαβάζει και ερμηνεύει το περιβάλλον και μετά ελέγχει τη χημεία του αίματος, τότε μπορείς να αλλάξεις τη μοίρα των κυττάρων σου κυριολεκτικά, αλλάζοντας τη σκέψη σου.

Οι έρευνες του δρα Μπρους Λίπτον δείχνουν ότι αλλάζοντας την αντίληψή σου, το μυαλό σου μπορεί να αλλάξει τη δραστηριότητα των γονιδίων σου και να δημιουργήσει πάνω από 30.000 ποικιλίες προϊόντων από κάθε γονίδιο. Επειδή τα προγράμματα των γονιδίων βρίσκονται στον πυρήνα των κυττάρων, μπορεί κανείς να ξαναγράψει αυτά τα γενετικά προγράμματα αλλάζοντας την χημεία του αίματος.

Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεπτόμαστε, αν θέλουμε να θεραπεύσουμε τον καρκίνο.

«Ο ρόλος του μυαλού», λέει ο καθηγητής Λίπτον, «είναι να δημιουργεί έναν συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις πεποιθήσεις μας και στην πραγματικότητα που βιώνουμε. Αυτό σημαίνει ότι το μυαλό σας θα προσαρμόσει τη βιολογία και τη συμπεριφορά του σώματος έτσι ώστε να ταιριάζει με τις πεποιθήσεις σας. Αν σας πουν ότι θα πεθάνετε σε έξι μήνες και το μυαλό σας το πιστέψει, το πιθανότερο είναι ότι θα πεθάνετε σε έξι μήνες. Αυτή η διαδικασία, που είναι το αποτέλεσμα μιας αρνητικής σκέψης, αποκαλείται “υποβολή nocebo”, και δρα αντίθετα από το placebo, όπου η θεραπεία γίνεται μέσω μιας θετικής σκέψης».

Placebo (πλασίμπο) είναι το εικονικό φάρμακο που σε θεραπεύει επειδή έχεις πειστεί ότι θα σου κάνει καλό.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Λίπτον, αυτή η δυναμική οδηγεί σε ένα σύστημα που έχει τρία σκέλη:

α) Το μέρος του εαυτού σας που δεν θέλει να πεθάνει (συνειδητός νους).

β) Το κομμάτι του εαυτού σας που επειδή “κουρδίστηκε” από τη γνωμάτευση του γιατρού πιστεύει ότι θα πεθάνει (υποσυνείδητος νους, στον οποίο καταγράφηκε η γνωμάτευση)

γ) Τις χημικές αντιδράσεις που παράγονται στο σώμα (μέσω της χημείας του εγκεφάλου), έτσι ώστε το σώμα να “συμμορφωθεί” με την πεποίθηση που έχει κυριαρχήσει, δηλαδή ότι θα πεθάνετε.

Στο πιο πάνω σύστημα βλέπουμε ότι οι χημικές αντιδράσεις του σώματος υπακούουν στα κελεύσματα του υποσυνείδητου νου. Το ερώτημα που προκύπτει είναι: Τι γίνεται με το μέρος του εαυτού που αρνείται να πεθάνει, τον συνειδητό νου; Δεν επηρεάζει καθόλου τη χημεία του σώματος;

Η απάντηση είναι «ΟΧΙ». Αλλεπάλληλες έρευνες της νευροεπιστήμης έχουν δείξει ότι το υποσυνείδητο είναι πιο ισχυρό από τον συνειδητό νου και ελέγχει το 95% της ζωής μας.

Με τα λόγια του δρα Λίπτον, «στο υποσυνείδητο βρίσκονται οι βαθύτερες και πιο στέρεες πεποιθήσεις μας. Είναι αυτές οι πεποιθήσεις που ρίχνουν την καθοριστική ψήφο».

Σύμμορφη απειλή

Το υποσυνείδητο (ή υποσυνείδητος νους) είναι το πιο αρχέγονο κομμάτι του εαυτού μας και παίζει βασικό ρόλο στις αποφάσεις που παίρνουμε με τον συνειδητό νου. Σύμφωνα με τον Γιουνγκ, το υποσυνείδητο είναι η μητέρα του συνειδητού.

Το υποσυνείδητο είναι ένας χώρος με τη δική του αυτονομία, οργανωμένος με βάση τις αρχέγονες εικόνες που αποτελούν κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας, δηλαδή τα πρότυπα του συλλογικού ασυνείδητου. Επιπλέον εκεί καταγράφονται όλες οι απωθημένες οδυνηρές σκέψεις, συναισθήματα και παραστάσεις που για διάφορους λόγους δεν συγκεντρώνουν την προσοχή του συνειδητού, επηρεάζουν ωστόσο την ατομική δραστηριότητα του κάθε ανθρώπου.

Το υποσυνείδητο επομένως έχει μεγάλη δύναμη και εκεί καταγράφονται όλες οι πληροφορίες και οι παραστάσεις που έχουμε μέχρι την ηλικία των έξι ετών.

Δεν είναι εύκολο να προγραμματίσουμε τα γονίδιά μας, επειδή αυτό που κυριαρχεί είναι το υποσυνείδητο με την τεράστια ισχύ που έχει. Αξίζει όμως να προσπαθήσουμε, λέει ο δρ. Λίπτον.

Μέχρι την ηλικία αυτή προγραμματίζεσαι, λέει ο καθηγητής Λίπτον. Ο συνειδητός νους, που λειτουργεί σαν φίλτρο, δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί∙ δεν υπάρχει κριτική σκέψη, επομένως δεχόμαστε και καταγράφουμε, δίχως καμιά αντίσταση ή επεξεργασία, οτιδήποτε συμβαίνει στο περιβάλλον.

Αν για παράδειγμα κάποιο πρεσβύτερο μέλος της οικογένειάς μας παρουσιάσει ένα πρόβλημα υγείας (π.χ. διαβήτη, καρκίνο, Αλτσχάιμερ) αυτό καταγράφεται στο υποσυνείδητό μας, με αποτέλεσμα να πιστεύουμε ότι σε ανάλογη ηλικία θα εμφανίσουμε κι εμείς, λόγω κληρονομικότητας, παρόμοια ασθένεια.

Τέτοιες καταγραφές αποτελούν σύμμορφες απειλές και δρουν σαν ωρολογιακή βόμβα, απειλώντας να ανατινάξουν στον αέρα την υγεία του σώματος.

Η κληρονομικότητα δεν ισχύει

Όπως εξηγεί ο δρ. Λίπτον, ανάλογα με το πώς είναι προγραμματισμένος ο υποσυνείδητος νους, θα αντιδράσουν τα γονίδια που ελέγχουν την υγεία του σώματος.

Όταν ήταν καθηγητής, ο δρ. Λίπτον δίδασκε στους φοιτητές του την κλασική θέση της βιολογίας, ότι δηλαδή οι παράγοντες που εξασφαλίζουν την κληρονομικότητα είναι τα χρωμοσώματα, αλλά προπάντων τα γονίδια.

Την εποχή εκείνη έκανε έρευνες πάνω στην ανάπτυξη των μυϊκών κυττάρων στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ. Σε ένα πείραμα κλωνοποίησης που έκανε, παρατήρησε πως όταν τα γονίδια εκτίθονταν σε διαφορετικό περιβάλλον, άλλαζαν συμπεριφορά και εκείνα που επρόκειτο να δημιουργήσουν μυς έδιναν οστά, εκείνα που επρόκειτο να δημιουργήσουν οστά έδιναν λιπώδη ιστό κ.ο.κ.

Συνειδητοποίησε τότε πως τα γονίδια δεν είναι προγραμματισμένα in vitro, αλλά in vivo και πιο συγκεκριμένα in vivo mutagenesis, αλληλεπιδρώντας με το περιβάλλον και αντλώντας πληροφορίες από αυτό.

Ανέπτυξε τότε τη θέση ότι δεν ελέγχουν τα γονίδια τα κύτταρα, μέσα στα οποία βρίσκονται, και κατ’ επέκταση την υγεία, αλλά το περιβάλλον και η αντίληψη που σχηματίζει ο νους.

«Όταν πιστεύεις ότι τα γονίδια κυβερνούν τα πάντα στη ζωή, τότε γίνεσαι θύμα τους. Γίνεσαι θύμα της κληρονομικότητάς σου», λέει ο δρ. Λίπτον και συνεχίζει:

«Όταν πάρεις υγιή κύτταρα και τα βάλεις σε ένα άρρωστο περιβάλλον, τότε τα κύτταρα θα αρρωστήσουν. Για να τα θεραπεύσεις δεν τους χορηγείς φάρμακα, αλλά τα μεταφέρεις σε ένα υγιές περιβάλλον και τότε θεραπεύονται».

Απόδραση από το κατεστημένο

Όταν ανακοίνωσε τα συμπεράσματα των ερευνών του στους συναδέλφους του καθηγητές, εκείνοι αρνήθηκαν να τα δεχτούν, λέγοντας πως ανατρέπουν την καθιερωμένη αντίληψη που επικρατεί στους χώρους της βιολογίας. Τότε ο δρ. Λίπτον παραιτήθηκε από τη θέση του και συνέχισε ως ανεξάρτητος επιστήμονας.

Ο δρ. Μπρους Λίπτον (Bruce Lipton) σπούδασε βιολογία στα Πανεπιστήμια του Λονγκ Άιλαντ (1966) και της Βιρτζίνια (1971). Το 1973 έγινε βοηθός καθηγητή στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν. Από το 1987 έως το 1992, συμμετείχε σε έρευνες στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας και στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Από το 1993 είναι επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια. Οι δημοσιεύσεις του αφορούν κυρίως την έρευνα για την ανάπτυξη των μυϊκών κυττάρων, ενώ είναι διεθνώς αναγνωρισμένος ως αυθεντία στον τομέα των βλαστοκυττάρων.

Από τα έργα του ξεχωρίζει το διεθνές best seller “Η βιολογία της πίστης” (The Biology of Belief), για το οποίο έλαβε το 2009 το Βραβείο Ειρήνης του GOI Peace Foundation. Στο βιβλίο αυτό πραγματεύεται την επίδραση που έχουν στο σώμα τα συναισθήματα της αγάπης και του φόβου.

Από την Γεωργία Μεταξά

Πηγή: http://www.awakengr.com

Όλα παλεύονται. Ακόμη κι ο καρκίνος κι ας μην το πιστεύεις…

Την παρατηρώ καθώς κάθεται δίπλα μου στην ξαπλώστρα.

Δυο βαθιές τομές ψηλά στο στήθος, επουλωμένες αλλά μεγάλες, σε σημείο που και να θέλει το μάτι σου να πέσει αλλού, σαν να το τραβάνε.

Διακριτική, δεν τη ρωτάω κουβέντα. Τα πέρασα κι εγώ με δυο τρεις τρόπους και δεν μ’ άρεσε να ανοίγω τέτοιες συζητήσεις.

Συνεχίζω να την παρατηρώ.

Μια κούκλα με αλαβάστρινο δέρμα και ξανθά μαλλιά. Από εκείνα τα κορίτσια που το πρόσωπό τους κάνει για διαφημίσεις. Ατάραχη για αυτό που φαίνεται στο σώμα της, με ένα μόνιμο χαμόγελο, ομορφιά που δείχνει σαν να μη γνωρίζει ότι την έχει, προσωπικότητα που σε κάνει να τη συμπαθήσεις με την πρώτη ματιά.

Ένα κορίτσι από εκείνα που διαθέτουν πηγαίο χιούμορ, ατάκες κοφτερές, άνθρωπος που μπορείς να κάνεις συζήτηση μαζί του, ακόμα και αν δεν έχεις ένα κοινό σημείο.

Με τρώει να μάθω όμως. Να μάθω την ιστορία της. Όχι από διάθεση κουτσομπολιού. Από καθαρό ενδιαφέρον και μόνο.

Όχι για να μάθω πώς το πέρασε. Για να μάθω πώς το ξεπέρασε. Πώς μπορεί και είναι τόσο χαμογελαστή.

Μα εκείνη δεν φαίνεται διατεθειμένη να ξεκινήσει οποιαδήποτε τέτοια κουβέντα. Αντίθετα, με μοναδική ικανότητα στρέφει τη συζήτηση σε μένα που την παρατηρώ.

Με ρωτάει για τη δική μου ζωή, για τα προβλήματά μου, το μάλλον θλιμμένο βλέμμα μου, για εκείνο το χαμόγελο που δεν λέει να σκάσει στο πρόσωπό μου.

Και της μιλάω. Της εξηγώ. Της δικαιολογούμαι, ίσως.

Περιγράφω με μοναδική ικανότητα το βουνό των προβλημάτων μου, των σκέψεων μου, τον τρόπο που τα αντιμετωπίζω, που τους αντιστέκομαι, που με καταβάλλουν τις περισσότερες φορές.

Και αρπάζω την ευκαιρία. Τη ρωτάω δείχνοντας με τα μάτια το σημείο της τομής.

-Εσύ;

-Εγώ; Ναι, αυτό το ξεπέρασα. Τώρα έχει κάνει μετάσταση στα κόκκαλα…Κάποιες φορές θέλω να σταματήσω τα πάντα. Και μετά έρχεται εκείνο το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και παλεύω. Παλεύω μέχρι το τέλος.

Χαμογελαστή εκείνη. Στήλη άλατος εγώ.

Νομίζω ότι αυτή ήταν μια σωστή στιγμή στη ζωή μου, για να με χαστουκίσω ξανά με όση δύναμη διαθέτω. Και διαθέτω μπόλικη.

Ήταν μια μοναδική ευκαιρία να με βρίσω, να με φτύσω, να με ταρακουνήσω δυνατά μέχρι να πονέσουν τα δικά μου κόκκαλα.

Ήταν μια στιγμή που σε κλάσματα δευτερολέπτου έβαλε τις προτεραιότητες στη ζωή μου στη σωστή τους σειρά. Αυτές που είχαν ξεφύγει, ξεχνώντας προκλητικά τα πιο σημαντικά.

Χωρίς να γίνει λάθος. Χωρίς να χρειαστεί να το σκεφτώ ιδιαιτέρως. Χωρίς να προηγηθεί ανάλυση, διεργασία και πισωγυρίσματα.

Απλά. Με μια της κουβέντα πήγε τα προβλήματά μου σε έναν πάτο, έτοιμα να λυθούν, να αγνοηθούν ή να παραμείνουν εκεί και να αδιαφορώ.

Ίσιωσα την καμπουριασμένη μου πλάτη. Στύλωσα τα πόδια μου γερά στο έδαφος.

Άδειασα το κεφάλι μου από τα περιττά και τα ανούσια.

Πήρα τον έρωτα, την αγάπη, τη φιλία, την επιβίωση, τη χαρά, την αγανάκτηση, τη λύπη, την αναγκαιότητα, και τους έδωσα σειρά προτεραιότητας.

Πήρα τους ανθρώπους της ζωή μου και τους έδωσα χαρτάκια με αριθμούς. Στην αξία που τους πρέπει,χωρίς υπερβολές.

Γιατί όλα αυτά παλεύονται. Με χέρια, πόδια, νύχια, κλάματα, παλεύονται όλα.

Σε κάποια από αυτά θα νικήσω. Σε κάποια θα χάσω, αλλά θα το κάνω πανηγυρικά, να μοιάζει με νίκη και αυτό.

Σε άλλα θα αδιαφορήσω γιατί έτσι πρέπει να κάνω, και σε άλλα θα πάρω χαρτί περιτυλίγματος και θα τα φυλάξω σαν δώρα που μου δόθηκαν.

Γιατί ακόμη μπορώ.

Δεν έχω να παλέψω με κανέναν άλλον αντίπαλο, εκτός από τον εαυτό μου.

Χαμογελάω. Το ίδιο κι αυτή.

Σ’ ευχαριστώ, θέλω να της πω. Αλλά δεν χρειάζεται. Το ξέρει.

Γράφει η Δήμητρα Καφρομάνη.

Πηγή: http://www.dinfo.gr

Έκκληση από μητέρα 6χρονου που πάσχει από λευχαιμία: «Δώστε μία ευκαιρία να ζήσει ο μικρός Kωνσταντίνος»

Η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας. Μόνο που στον... στίβο της κάποιοι αναγκάζονται να μπουν από πολύ νωρίς.

Ένας από τους μικρούς αγωνιστές της ζωής είναι ο Κωνσταντίνος Τσίμπος. Το μόλις έξι ετών αγοράκι από το Άργος διαγνώστηκε με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία και εδώ και 2,5 χρόνια δίνει τη δική του μάχη.

Δεν έχει χάσει ούτε λεπτό το χαμόγελό του και είναι η ψυχή της ογκολογικής μονάδας παίδων «Ελπίδα».

Ο μικρός Κωνσταντίνος παίζει με άλλα παιδάκια

Ο μόνος τρόπος ωστόσο για να θεραπευτεί είναι να μεταβεί στις ΗΠΑ, με τη νοσηλεία του σε κλινική στο Σιάτλ να απαιτεί το ποσό των 455.000 δολαρίων.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο η μητέρα του μικρού Κώστα, Αγγελική Νικολακοπούλου, κάνει έκκληση σε όλον τον κόσμο να στηρίξει την προσπάθεια του παιδιού της και να του δώσει μια ευκαιρία να ζήσει.

Και έρχεται η στιγμή που φτάνεις σε απόγνωση...Η στιγμή που νιώθεις τόσο αδύναμος....
Κ όμως πρέπει να είσαι δυνατός....Πρέπει να συνεχίσεις....Πρέπει να στηρίξεις τον πραγματικό αγωνιστή. ..
Τον πραγματικό μαχητή....
Τον πραγματικό ήρωα... Ναι.....
Αυτός πολεμάει...τόσο δυνατά...τόσο άνισα.......2.5Χρόνια παλεύει με τη νόσο....
θεραπείες. ...υποτροπή....μεταμόσχευση και ξανα υποτροπή. .....τα περιθώρια στενά....η μόνη ελπίδα η Αμερική. .....
Και εδώ πρέπει να κινηθούμε άμεσα...
Τον δέχτηκαν αλλά για να μπορέσουμε να πάμε χρειάζεται να προκαταβάλλουμε το ποσό των $455.000...κι εδώ ζητάμε την βοήθεια σας...
Ας του δώσουμε την ευκαιρία να δώσει άλλη μια μάχη!!!!
Ας του δώσουμε την ευκαιρία να ζήσει!!!!!!!
Δε μας είναι εύκολο αυτό που κάνουμε ...
Είναι όμως το μωρό μας και θα κάνουμε τα ΠΑΝΤΑ!!!!!
Σας ευχαριστούμε....

«O μικρός Κωνσταντίνος πάσχει από οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία. Είναι ένα παιδί χαμογελαστό που μας δίνει αυτό δύναμη. Οι ελπίδες για να ξεπεράσει το πρόβλημά του, όπως μας λένε οι γιατροί, είναι αρκετές. Ωστόσο, θα πρέπει ο μικρός να πάει στις ΗΠΑ και για τη νοσηλεία του πρέπει να προκαταβάλουν το ποσό των 455.000 $» αναφέρει αρχικά στην ηλεκτρονική μας εφημερίδα η μητέρα του μικρού αγωνιστή από το Άργος.

«Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο κόσμος περνάει δύσκολα. Αν μπορεί όμως, έστω και 5 ευρώ, να δώσει για τον μικρό μας, θα είναι πολύ μεγάλη βοήθεια, καθώς ο Kωνσταντίνος μάς έχει όλους ανάγκη για να ζήσει» προσθέτει η Αγγελική Νικολακοπούλου.

O μικρός Κωνσταντίνος με τη μητέρα του και την αδερφούλα του

Τράπεζα Πειραιώς αρ. λογαριασμού.

GR 90 0171 7870 0067 8711 7796 100 
Δικαιούχοι: Νικολακοπούλου Αγγελική 
Τσίμπος Νικόλαος

Mπάμπης Παπαφιλιππάκης

Πηγή: http://www.zougla.gr