Συγκινεί 9χρονος που υπέμενε χλευασμούς, θέλοντας να βοηθήσει τα παιδιά με καρκίνο

 Ο 9χρονος αθλητής του Άιαντα Σύρου, Ιάκωβος Στεφάνου, εκτός από εξαιρετικός μπαλαδόρος  είναι και ψυχάρα!

Και όμως υπάρχουν οικογένειες που το κάνουν. Οικογένειες που μεγαλώνουν τα παιδάκια τους με ήθος και αρχές και όπου δεν διστάζουν να κόψουν τα μαλλάκια τους για να δημιουργηθούν περούκες για τα παιδιά, που νοσούν από καρκίνο.

Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη άνθρωποι, που επιλέγουν να κόψουν τα μαλλιά τους για να δώσουν δύναμη σε παιδιά που έχασαν τα δικά τους στη μάχη με τον καρκίνο…

Ο Αθλητής του Αίαντα είχε μια υπέροχη ιδέα: Να αφήσει τα ξανθά μαλλιά του να μακρύνουν κάτω από τους ώμους και στη συνέχεια, να τα κόψει και να τα χαρίσει σε καρκινοπαθείς – και κυρίως, σε παιδιά που πάσχουν από καρκίνο – προκειμένου να τους υποστηρίξει στη μάχη τους κατά της ασθένειας.

Οι γονείς του 9χρόνου αγοριού δηλώνουν πολύ περήφανοι για αυτή την κίνηση του γιου τους. Μάλιστα, όπως αναφέρουν, άλλα παιδιά τον χλεύαζαν για το μήκος των μαλλιών του, ενώ κάποιοι τον περνούσαν για κορίτσι.  Κάποιοι καταλάθος, κάποιοι επίτηδες.  Θα μπορούσε να τα είχε παρατήσει και να μη φτάσει στο στόχο που είχε βάλει. Παρ’ όλα αυτά εκείνος, αν και μικρός στην ηλικία, έδειξε πόσο ΜΕΓΑΛΟΣ είναι!!!!!!!

Ο ίδιος, όμως, δεν υποχωρούσε, λέγοντας πως το έκανε «για καλό σκοπό». Μια άκρως συγκινητική κίνηση που ευχόμαστε να βρει και άλλους μιμητές.

Στην Αμερική έχει ιδρυθεί ο οργανισμός Children with Loss Hair, ενώ στην Ελλάδα η 24χρονη εθελόντρια Μελίνα Κωνσταντινίδη δημιούργησε τη σελίδα στο Facebook «Δωρεά μαλλιών-Μπορείς και εσύ να βοηθήσεις».

Πηγή: http://cyclades24.gr

Προσέλαβαν σκύλο εργασίας για να βοηθάει τα παιδιά με καρκίνο σε Νοσοκομείο Παίδων

 Ο χώρος ενός νοσοκομείου είναι τρομακτικός για ένα παιδί. Ειδικά στις περιπτώσεις που το παιδί έρχεται σε επαφή με δυσάρεστες εξετάσεις και την πιθανότητα να νοσηλευτεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, ανάμεσα σε αγνώστους.

Στο νοσοκομείο Παίδων του Hershey της Πενσυλβάνια, μόλις προσέλαβαν τον ειδικό, που βοηθάει τα παιδιά να αντιμετωπίσουν το άγχος τους κατά την παραμονή στον άγνωστο και ανοίκειο χώρο των εξεταστικών δωματίων. 
Η Kaia, είναι ένα labrador retriever εργασίας 20 μηνών και η καθημερινή της ενασχόληση με τα παιδιά, που έρχονται για δυσάρεστες εξετάσεις όπως αξονικές και μαγνητικές τομογραφίες ή ακτινολογικές εξετάσεις είναι ευεργετική.

Στο νοσοκομείο λειτουργεί τμήμα για παιδιά που υποφέρουν από διάφορες μορφές καρκίνου και το ακτινολογικό του τμήμα, είναι το μέρος, που τα περισσότερα παιδιά τρομοκρατούνται στη θέα των μηχανημάτων.

Η Kaia τα βοηθάει να καθίσουν ακίνητα κατά τη διάρκεια των εξετάσεων και λειτουργεί καταπραϋντικά για τους φόβους τους, όπως στην περίπτωση ενός παιδιού που έκλαιγε γοερά και δεν ήθελε να μπει στον τομογράφο. Και μόνο που η Kaia κάθισε στο πλευρό του ήταν αρκετό για να ηρεμήσει και να περάσει την εξέταση χωρίς να κλάψει ξανά.

Αυτή τη στιγμή στην Αμερική υπάρχουν κάπου 30 νοσοκομεία παίδων, που έχουν «προσλάβει» σκύλους εργασίας για διάφορους σκοπούς. Στην περίπτωση του Penn State Children’s Hospital, το 20 μηνών Labrador λειτουργεί ως ο καλύτερος συνδετικός κρίκος μεταξύ γιατρών και παιδιών.

Οι γιατροί όλοι συμφωνούν πως η Kaia γέμισε ένα κενό στην φροντίδα των ασθενών και τα παιδιά δεν τους φοβούνται πλέον τόσο. Δυστυχώς το έργο τους παραμένει στενάχωρο, καθώς οι περισσότεροι ασχολούνται με την φροντίδα παιδιών με πολύ σοβαρές παθήσεις, αλλά η παρουσία της Kaia βοηθάει και τους ίδιους να αντιμετωπίζουν τις ψυχολογικές επιπτώσεις του έργου τους.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί:

Πηγή: http://www.sentra.com.gr,  mediafree.gr

Πώς να μιλήσεις σε έναν γονιό που έχασε το παιδί του, από κάποια που το έζησε

Το πόσο ψυχοφθόρο είναι όταν χάνεις το παιδί σου μπορεί να το καταλάβει μονάχα κάποιος που υπέφερε από αυτό. Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια τώρα, και ακόμη κοιτάζω τον τάφο της κόρης μου, αδυνατώντας να το πιστέψω. Το να επισκέπτομαι τον τάφο του παιδιού μου είναι κάτι εξωπραγματικό. Νιώθω να βγαίνω από το σώμα μου και να κοιτάζω κάποια άγνωστη να αφήνει εκεί τα λουλούδια.

Είναι στ’ αλήθεια η δική μου ζωή;

Μόνο ένας γονιός μπορεί να καταλάβει το δυνατό δεσμό που έχεις με το παιδί σου – την απόλυτη, άσβεστη αγάπη που έχεις και την υπέρμετρη επιθυμία να προστατέψεις το παιδί αυτό με κάθε κόστος να καίει μέσα σου με πάθος. Πολλοί λένε πως ένας γονιός θα δώσει και τη ζωή του για το παιδί του, αλλά μέχρι να αποκτήσεις το δικό σου δεν μπορείς να καταλάβεις πραγματικά τα έντονα αυτά συναισθήματα. Το να είσαι γονιός σε κάνει να φοράς την καρδιά σου έξω από το σώμα σου. Όπως κι αν φαντάζεστε πως είναι να χάνεις το παιδί σου, πολλαπλασιάστε αυτό που νιώθετε ένα τρισεκατομμύριο φορές και πάλι δεν είναι αρκετό.

Στην επιφάνεια, η κοινωνία μας φαίνεται να αποδέχεται αυτή την ανείπωτη στενοχώρια και οι άνθρωποι δείχνουν να θέλουν να σε στηρίξουν και είναι πρόθυμοι να σε ακούσουν. Παρ’ όλ’ αυτά, στη δική μου περίπτωση μου έκανε τόση εντύπωση η ειλικρινής καλοσύνη και η ενσυναίσθηση των ανθρώπων, όσο με σόκαρε και με απογοήτευσε η έλλειψή τους. Είναι απαραίτητο για τους γονείς που θρηνούν να μπορούν να μιλήσουν και περισσότερο από όλα, να μπορούν να μιλήσουν ανοικτά. Έμαθα πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να ξεγελάσει τον πόνο.

Σίγουρα, οι φίλοι και η οικογένεια μού στάθηκαν, αλλά όπως αποδείχτηκε στη δική μου περίπτωση, υπάρχει ένα όριο στο πόσο χρόνο θα σου παρέχουν τη στήριξη, την υπομονή τους, την κατανόηση, την ανησυχία τους και την ενσυναίσθησή τους. Η αλήθεια είναι πως το γεγονός είναι τόσο τραγικό που μπορεί να εξαντλήσει ψυχολογικά τον καθένα.

Η συνειδητοποίηση πως δεν μπορούν να σε βοηθήσουν να απαλλαγείς από τη στεναχώρια σου αρχίζει και γίνεται αντιληπτή, η αγανάκτηση ολοένα και μεγαλώνει επειδή ούτε εκείνοι δεν μπορούν να διακρίνουν ένα τέλος στη δυστυχία αυτή, αρχίζει σιγά-σιγά να στέκεται εμπόδιο στη δική τους ευτυχία. Δεν είναι αυτοί που έχασαν το παιδί τους γιατί λοιπόν να ξοδέψουν όλο τους το χρόνο στο να στεναχωριούνται για το δικό σου;

Θα γράψω παρακάτω δέκα πράγματα που θα ήθελα να γνωρίζουν οι άλλοι για το πώς είναι να χάνεις το παιδί σου. Ίσως ένα από τα δέκα αυτά πράγματα να βοηθήσει έναν γονιό που θρηνεί για το παιδί του.

1. Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει και γω ξυπνάω κάθε μέρα με την ίδια στεναχώρια που είχα τη μέρα που πέθανε η Ella. Η μόνη διαφορά είναι πως πλέον μπορώ να το κρύψω καλύτερα και έχω συνηθίσει τον πόνο της πληγωμένης μου καρδιάς. Το σοκ έχει κάπως μετριάσει, αλλά ακόμη πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πως δεν είναι δυνατόν να έχει συμβεί. Πίστευα πως συνέβαινε μονάχα σε άλλους ανθρώπους. Ρώτησες πώς ήμουν στην αρχή και τώρα δεν με ρωτάς πια, γιατί; Ποιος σου είπε πότε θα ήταν καλό να σταματήσεις να με ρωτάς αν είμαι καλά;

2. Σας παρακαλώ, μη μου λέτε πως το μόνο που θέλετε από μένα είναι να είμαι και πάλι ευτυχισμένη. Κανείς δεν το θέλει αυτό περισσότερο από μένα, αλλά είναι κάτι που μπορώ να το καταφέρω μόνο με τον καιρό. Εκτός αυτού, πρέπει να βρω μια νέα ευτυχία. Η ευτυχία που ένιωθα κάποτε, εκείνο το συναίσθημα της ανεμελιάς, δεν πρόκειται ποτέ να επανέλθει αυτούσιο. Βοηθάει επίσης να δείχνουν υπομονή και κατανόηση οι άνθρωποι που αγαπάς.

3. Σας παρακαλώ, μη λέτε: «Θέλω πίσω την παλιά Sam!” ή «Νομίζω πως επιστρέφει η παλιά Sam!” Η Sam δεν επιστρέφει. Έτσι είμαι πια. Αν ξέρατε τον τρόμο που έζησα και υπέφερα, θα καταλαβαίνατε πως είναι αδύνατο για έναν άνθρωπο σαν εμένα να ξαναγίνει αυτός που ήταν. Το να χάνεις το παιδί σου σε αλλάζει. Μου έχουν πει πως τα μάτια μου δείχνουν στοιχειωμένα.

Είναι παράξενο να πει κάποιος κάτι τέτοιο σε μία μητέρα που θρηνεί, αλλά είναι αλήθεια – είμαι στοιχειωμένη. Έχει αλλάξει η άποψή μου για τον κόσμο, πράγματα που κάποτε μου φαίνονταν σημαντικά άρχισαν να μου φαίνονται ασήμαντα και το αντίστροφο. Είναι σα να μου λέτε δύο πράγματα. Πρώτον, δεν σας αρέσει ο άνθρωπος που είμαι και δεύτερον, αν δεν επιστρέψει η παλιά Sam εσείς θα φύγετε. Πιστέψτε με σε κανέναν δε λείπει η «παλιά Sam» όσο λείπει σε μένα!! Θρηνώ δύο θανάτους: της κόρης μου και του παλιού μου εαυτού.

4. Αν θυμήθηκες τα γενέθλια ή την επέτειο του θανάτου της κόρης μου τον πρώτο χρόνο, είναι φρικτά οδυνηρό όταν δεν τα θυμάσαι το δεύτερο, τον τρίτο ή τον τέταρτο χρόνο. Νομίζεις πως δε στεναχωριέμαι το ίδιο σε κάθε επόμενο γενέθλιο; Αυτή η στάση μού δείχνει πως έχεις ήδη ξεχάσει την κόρη μου και έχεις προχωρήσει παρακάτω.

5. Σταμάτα να σχολιάζεις συνεχώς το πόσο τυχερή είμαι που έχω τα άλλα μου παιδιά, ιδιαίτερα την κόρη μου. Στο λέω εγώ αυτό; Γιατί μου το λες εσύ; Έχω θάψει την κόρη μου, λες πως είμαι τυχερή;

6. Δεν είναι υγιές να κλαίω μπροστά στα παιδιά; Κάνεις λάθος. Είναι απόλυτα υγιές να βλέπουν πως είμαι στεναχωρημένη από το θάνατο της αδελφής τους. Όταν κάποιος πεθαίνει είναι φυσιολογικό να κλαις. Το αφύσικο θα ήταν να μεγαλώσουν τα παιδιά μου και να σκεφτούν «Δεν είδα ποτέ τη μαμά να κλαίει για το θάνατο της Ella». Αυτό θα τους μάθαινε πως είναι υγιές να κρύβεις τα συναισθήματά σου, κάτι που φυσικά δεν ισχύει.

7. Έχω τέσσερα παιδιά, δεν έχω τρία. Αν θέλετε να αγνοήσετε την Ella ως τρίτο μου παιδί επειδή έχει πεθάνει, κάντε το, αλλά μην το κάνετε για μένα. Εγώ έχω τέσσερα και όχι τρία παιδιά!

8. Υπάρχουν ακόμη ορισμένες μέρες, ακόμη και τέσσερα χρόνια μετά, που θέλω να κρυφτώ από προσώπου γης και να σταματήσω για λίγο να υποκρίνομαι πως όλα είναι υπέροχα και πως αισθάνομαι πολύ καλύτερα.

Μη θεωρείτε πως παρέδωσα τα όπλα ή, ακόμη χειρότερο, μη σκεφτείτε ασυναίσθητα ποιο είναι το πρόβλημά μου. Ξέρω και γω πως ήταν κελεπούρι ο άντρας μου και πως τα παιδιά μου είναι υπέροχα και πως έχω ένα πανέμορφο σπίτι, αλλά θρηνώ.

Είναι τόσο ψυχοφθόρο, ειδικά να μεγαλώνεις τρία μικρά παιδιά και να εκτός αυτού να πρέπει να διατηρήσεις το γάμο σου. Δεν το ξέρετε, αλλά έχω να διαχειριστώ τη θλίψη που νιώθει και ο άντρας μου και τα δύο μου αγόρια.

Θα ήταν καλύτερο αν μου δίνατε συγχαρητήρια για το πόσο καλά συντηρείται η οικογένειά μας, για το πόσο σταθερή και αγαπημένη είναι, γιατί είναι σκληρή δουλειά να το καταφέρω αυτό.

9. Και βέβαια το πρόσεξα. Σε όλους τους συγγενείς και φίλους που δεν άντεχαν να διαχειριστούν τη θλίψη μου και που οργάνωναν διάφορα πίσω από την πλάτη μας, λέγοντας ψέματα, σε όσους σταμάτησαν να μας καλούν σε εκδηλώσεις που πάντα μας καλούσαν και έληξαν σιωπηλά τη σχέση μας πιστεύοντας πως δεν θα το καταλάβω.

Και βέβαια το κατάλαβα. Ο μόνος λόγος που δεν είπα ποτέ τίποτα είναι επειδή δεν θα ήθελα να σπαταλήσω τα λόγια μου στην επαίσχυντη συμπεριφορά τους. Είμαι ευγνώμων για κάτι όμως – δεν σπατάλησα άλλα χρόνο σε ανθρώπους τόσο ρηχούς και τόσο σκληρούς. Μη φοβάστε. Αν συνέβαινε και σε εσάς κάτι τέτοιο, θα ήμουν η πρώτη που θα έτρεψε στο πλευρό σας. Τόσο απαίσιο είναι αυτό που νιώθω.

10. Το να θρηνείς για το παιδί σου δεν σταματά μέχρι να το ξαναδείς. Κρατάει μια ζωή. Αν αναρωτιέστε πόσο θα πρέπει να θρηνούν οι φίλοι και η οικογένεια για αυτό, η απάντηση είναι για πάντα. Μην τους πιέζετε, μη θεωρείτε τη θλίψη τους ασήμαντη, μην τους κάνετε να αισθάνονται ένοχοι που στεναχωριούνται και όταν σας μιλούν, ανοίξτε τα αυτιά σας και ακούστε τους, ακούστε προσεκτικά τα όσα έχουν να σας πουν. Ίσως να μάθετε κάτι. Μην είστε σκληροί μαζί τους και μην τους αγνοείτε, να θυμάστε πως δεν έχει να κάνει με εσάς αλλά με αυτούς.

Ένιωσα πολλές φορές πληγωμένη όταν φίλοι που αγαπούσα πραγματικά και δεν πίστευα ποτέ πως θα με εγκατέλειπαν με έβαλαν στο περιθώριο, με θεώρησαν τρελή. Τα τηλεφωνήματα σταμάτησαν, μαζί με τα μηνύματα, τα σχόλια στο Facebook. Η απάντηση που παίρνω κάθε φορά είναι η ίδια: «Συγγνώμη γλυκιά μου, είμαι πολύ κουρασμένη», «Να τα πούμε σύντομα» και «Μου λείπεις». Ευτυχώς δεν έχω να ζήσω εγώ με τη δική τους συνείδηση.

Οι περισσότεροι δεν ξέρουν πως όποτε γνωρίζω κάποιον άνθρωπο αμέσως αισθάνομαι άβολα και πανικοβάλλομαι. Ξέρω πως κάποια στιγμή στη συζήτηση θα έρθει η ερώτηση που φοβάμαι, σχετικά με την οικογένειά μου και το πόσα παιδιά έχω. Μακάρι να μη χρειαζόταν να απαντήσω. Η ζωή θα ήταν πολύ πιο εύκολη αν μπορούσα να το κάνω. Αλλά έχω ένα ακόμη παιδί. Το όνομά της είναι Ella. Θα ήταν τεσσάρων σήμερα αλλά πέθανε όταν ήταν 19 ημερών. Δεν χάθηκε – ξέρω ακριβώς πού είναι, είναι νεκρή.

γράφει η Samantha Hayward για το mamamia

Πηγή: http://www.eimaimama.gr

Αγοράκι που πάσχει από λευχαιμία έκανε το όνειρό του πραγματικότητα. Έγινε μαέστρος

Ο 7χρονος Τζόρνταν διευθύνει την συμφωνική ορχήστρα του Έντμοντον

Ο Τζόρνταν είναι επτά ετών. Μόλις το περασμένο έτος διεγνώσθη με λευχαιμία και εδώ και μήνες δίνει τη μάχη του. Όταν κάνει χημειοθεραπείας βρίσκει ανακούφιση και γαλήνη στη μουσική. Η μεγάλη του επιθυμία ήταν να μπορέσει κάποτε να διευθύνει μια ορχήστρα. Η ευχή έγινε φέτος πραγματικότητα. 

Δείτε τον υπέροχο μικρό μαέστρο να διευθύνει την  συμφωνική ορχήστρα του Έντμοντον
στο Francis Winspear Centre  του Λονδίνου. 

"Δεν υπήρχε ούτε ένα μάτι σε ολόκληρο το αμφιθέατρο που δεν δάκρυσε", είπε ο πατέρας του Τζόρνταν, Σκοτ  στο ABC. "Για μένα και τη σύζυγό μου ήταν ένα απίστευτα εκπληκτικά γεγονός."  

"Ήταν μια στιγμή που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου"

"Δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει. Αν θα δούμε το γιο μας να το ξεπερνάει.δ  Αλλά αυτό  μας συνέβη μας έδωσε μια καλή ιδέα που θα μπορούσε να είναι ο Τζόρνταν σε 30 χρόνια" δήλωσε συγκινημένος και περήφανος ο Σκοτ.

Πηγή: http://www.athensvoice.gr

Συγκλονίζει ο μικρός που εγκατέλειψαν οι γονείς του επειδή γεννήθηκε χωρίς χέρι

Ο μικρός Kirill στάθηκε πολύ άτυχος. Ήρθε στη ζωή με μία πάθηση και οι βιολογικοί γονείς του τον εγκατέλειψαν. Γεννήθηκε χωρίς δεξί χέρι. Γρήγορα όμως, η τύχη του χαμογέλασε όταν υιοθετήθηκε από ένα ζευγάρι, που δεν το σκέφτηκε λεπτό να τον κάνει μέλος της οικογένειάς τους.

Η Lesley και ο Doug Facey από τον Καναδά υιοθέτησαν τον μικρό Kirill από το Καζακστάν και τον έφεραν στο σπίτι στις 13 Σεπτεμβρίου. Το ζευγάρι λέει ότι κατάλαβαν πως το παιδάκι ήταν γραφτό να γίνει γιος τους, όταν έμαθαν ότι είχε την ίδια πάθηση με εκείνη του πατέρα του Doug. Το 4χρονο αγόρι βρήκε επιτέλους την οικογένεια που θα του προσφέρει απλόχερα αγάπη και φροντίδα.

Και με αυτή τη συγκινητική φωτογραφία του μικρού Kirill να συναντά για πρώτη φορά τον παππού του, επίσης χωρίς χέρι, λύγισε το internet. Ο παππούς Chris γονατίζει για να δείξει στον Kirill ότι λείπει και το δικό του χέρι και ο μικρός κοιτάζει με απορία. »Αιφνιδιάστηκε και ήθελε να με αγγίξει για να καταλάβει τι συνέβαινε. Κοιτούσε με ανοικτό το στόμα».

Οι νέοι γονείς, που ξεκίνησαν τη διαδικασία υιοθεσίας πριν από τρία χρόνια, αποκάλυψαν ότι το παιδί ήταν μόλις 20 ημερών, όταν οι φυσικοί γονείς του τον έδωσαν για υιοθεσία. Τώρα όχι μόνο έχει μια οικογένεια που τον αγαπά, αλλά και έναν φανταστικό παππού, ο οποίος έχει ξεπεράσει πολλά εμπόδια για να γίνει επιτυχημένος επιχειρηματίας, που επίσης αγωνίστηκε στους Παραολυμπιακούς Αγώνες και σίγουρα θα αποτελέσει πρότυπο για τον 4χρονο. Ο Doug αποκάλυψε ότι όταν έδειξε στον πατέρα του μια φωτογραφία του μικρού Kirill, ο Chris ξέσπασε σε δάκρυα, λέγοντας, »Είναι σαν εμένα». Οι Faceys πλέον είναι διατεθειμένοι να χαρίσουν στον μικρό μία ζωή γεμάτη αγάπη.

Πηγή: Dailymail,  www.newsit.gr