Ο γιός μου στέλνει ένα μήνυμα αφιερωμένο στους μαχητές του καρκίνου!

 

«Με λένε Λεωνίδα και είμαι 12 χρόνων.

Σήμερα 4 Φεβρουαρίου είναι παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου.

Για τον καρκίνο άκουσα πρώτη φορά όταν πήγαινα στην Τετάρτη δημοτικού. Μου μίλησε ο μπαμπάς μου γιατί πριν λίγο καιρό είχε γίνει δότης μυελού των οστών. Μου είπε ότι ο καρκίνος είναι μια αρρώστια που μοιάζει με γίγαντα και έρχεται να τα βάλει με τους ανθρώπους. Μπορεί να πάει σε οποιανδήποτε άνθρωπο χωρίς διακρίσεις από μόνος του έτσι ξαφνικά. Ακόμα και στα παιδιά. Αν ενωθούμε όλοι μαζί, μου είπε, μπορούμε να τον πολεμήσουμε καλύτερα αυτόν τον γίγαντα. Θα πρέπει να γίνουμε όλοι δότες μυελού των οστών γιατί ένας δότης μπορεί να σώσει έναν άνθρωπο. Και δεν ξέρουμε ποιανού πόρτα θα χτυπήσει ο γίγαντας. Τον ρώτησα αν μπορώ να γίνω δότης και μου είπε ότι θα πρέπει να γίνω ενήλικας για να πάρω μια τέτοια απόφαση άλλα αν θέλω να βοηθήσω από την ηλικία που βρίσκομαι θα μπορούσα να αφήσω τα μαλλιά μου μακριά και όταν φτάσουν στο απαραίτητο μήκος να τα δωρίσω για να φτιάξουν περούκες για άτομα που νοσούν από καρκίνο. Αμέσως του είπα ότι θέλω να το κάνω και να τα μακρύνω για αυτό τον σκοπό. Νόμιζε ότι έκανα πλάκα, αλλά το ήθελα πολύ. Από εκείνη την μέρα και για σχεδόν 2 χρόνια τα μαλλιά μου δεν τα κούρεψα, τα χτένιζα, τα έλουζα και τα περιποιούμουνα μόνο για αυτούς, για αυτούς που έδιναν την μάχη με τον γίγαντα.

Μέσα σ αυτά τα χρόνια ο γίγαντας χτύπησε και την πόρτα της δικής μου οικογένειας. Αλλά δεν ήξερε με ποιον πήγε να τα βάλει. Αυτή την στιγμή που γράφω αυτό το γράμμα ο γίγαντας χάνει και στο τέλος είμαι σίγουρος ότι θα το μετανιώσει πολύ πικρά για τον αντίπαλο που διάλεξε να τα βάλει.

Πριν λίγο καιρό τα μαλλιά μου είχαν φτάσει στο απαραίτητο μήκος τα έκοψα και τα πήγα με τους γονείς μου και τα παραδώσαμε στο άλμα ζωής. Εκεί θα τα χρησιμοποιήσουν για να κάνουν περούκες.

Εύχομαι σε όλους που δίνουν την μάχη τους να έχουν δύναμη να μην τα παρατήσουν ποτέ, με όσες δυνάμεις έχουν να πολεμούν και στο τέλος θα τα καταφέρουν. Θα ήθελα όλοι οι άνθρωποι να ενωθούν για να νικήσουμε τον καρκίνο. Να γίνουν όλοι δότες μυελού των οστών και μπορούν να γίνουν πολύ εύκολα με δείγμα από το σάλιο. Τους ανθρώπους αυτούς θα πρέπει να τους σκεφτόμαστε κάθε μέρα και όχι μόνο στις 4 Φεβρουαρίου. Είναι μαχητές της ζωής!!!»

 

Πηγή: https://cancergr.blogspot.com

 

«Στα τσακίδια, λευχαιμία!»

 

Η ιστορία της μαμάς Έφης και της 5χρονης Ολυμπίας που νίκησε τον καρκίνο

 Εκείνη ήρθε ξαφνικά ύπουλα χωρίς ιδιαίτερα εμφανή σημάδια.

Σιγά σιγά το παιδί μου κουραζόταν εύκολα και για λίγες μέρες είχε κάποια δέκατα. Πήγαμε για εξετάσεις. Ήταν όλα καλά. Ώσπου ένα αυγουστιάτικο καλοκαιρινό βραδύ, οκτώ Αυγούστου ήταν, αποφάσισε να εμφανιστεί.

Πυρετός 38 και αμέσως χτύπησαν καμπανάκια στο μυαλό μου. Κάτι συμβαίνει με το παιδί.

Η Οξεία Λεμφοβλαστική Λευχαιμία μπήκε στην ζωή μας εκβιαστικά. Αποφάσισε να αλλάξει την οικογενειακή μας γαλήνη. Είχε αποφασίσει να πάρει την ζωή του παιδιού μου. Η ζωή μου άλλαξε τόσο βίαια τόσο απότομα…

Μέσα σε ένα βράδυ. Κατέβαινα τα σκαλιά του Παιδογκολογικου και σκεφτόμουν ότι ζω ένα όνειρο ότι αυτό δεν γίνεται να συμβαίνει. Μέχρι χθες το παιδί μου ήταν καλά. Τι ήταν αυτό που το πυροδότησε; Τι ήταν αυτό που άλλαξε τα πάντα; Και όσο ψάχνεις «γιατί» , τα «γιατί» δεν υπάρχουν. Οι γιατροί σου λένε δεν υπάρχει «γιατί»… ΕΤΥΧΕ!

Το μόνο που θυμάμαι ήταν τα λόγια του γιατρού. Έχει καλή πρόγνωση αλλά χρειάζεται θεραπεία που θα κρατήσει αρκετό καιρό. Κατάλαβα ότι ξεκίνησε ένας αγώνας μεγάλος. Επιστρατεύθηκαν όλα τα μέσα: γιαγιάδες παππούδες, συγγενείς. Ο καρκίνος χρειάζεται την συνδρομή όλης της οικογένειας. Εγώ έπρεπε να ήμουν όλη την μέρα και την νύχτα στο νοσοκομείο. Ο σύζυγος μου πηγαινοερχόταν γιατί είχαμε και την δεύτερη μας κόρη. Το νοσοκομείο έγινε δεύτερο σπίτι μας. Τους 2 πρώτους μήνες δεν βγήκα καθόλου από το νοσοκομείο.

Είχα «ιδρυματοποιηθεί».

Παίρναμε μικρές ανάσες και πηγαίναμε σπίτι μας μερικές μέρες, όταν ο οργανισμός της Ολυμπίας το επέτρεπε. Κάθε φόρα που έμπαινα στο σπίτι το θεωρούσα μεγάλη ευτυχία.

Τελειώνοντας η θεραπεία, τελειώσανε και τα βάσανα μας , κατά μια έννοια.

Πλέον η ζωή μας μπήκε στην καθημερινότητα…
Η Ολυμπία είναι πέντε ετών. Είναι ένα πανέξυπνο παιδί. Ήδη μιλάει δύο γλώσσες. Η ζωή μας όμως άλλαξε και κάθε μέρα που περνάει την μετρώ σαν νίκη. Σαν νίκη μέχρι να περάσουν τα πέντε χρόνια που θεωρητικά το παιδί μου θα έχει θεραπευτεί. Σε όλη αυτή την πορεία είδα οικογένειες να διαλύονται, άνθρωποι που έμειναν πολλά χρόνια στα νοσοκομεία αλλά δεν είχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Όσοι ζείτε μια φυσιολογική ζωή μπορείτε να δώσετε ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά σε όλα τα παιδιά που δίνουν τον αγώνα τους.

Μπορείτε να γίνετε δοτές εθελοντές του μυελού των οστών, να πάτε στα παιδιατρικά νοσοκομεία να δώσετε αίμα γιατί ο καρκίνος διακρίσεις δεν κάνει.

Χτυπάει αλύπητα αθώες παιδικές ψυχές και οφείλουμε όλοι να βοηθήσουμε.

Να είστε όλοι καλά που βοηθήσατε το παιδί μου να ζει μια φυσιολογική ζωή αλλά μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο στην ζωής.
Η κόρη μου είναι μια ηρωίδα, είναι ένα πετυχημένο παιδί γιατί έδωσε μόλις στα δύο της χρόνια την μεγαλύτερη μάχη, την μάχη για την ζωή και την κέρδισε.
Αποτελεί πρότυπο μας και είμαστε περήφανοι για εκείνη.

Μαμά Έφη.

Πηγή: https://karkinaki.gr

 

«Ξαφνικά μου λέει ένας γιατρός ότι έχω καρκίνο»: Συγκόνιζει ο πολίστας Άγγελος Φώσκολος για τη μάχη του με τον καρκίνο.

 
Σε μια κατάθεση ψυχής προχώρησε μέσα από την εκπομπή «Πρωινό μας» o Άγγελος Φώσκολος.

Ο 28χρονος πολίστας μίλησε στη Φαίη Σκορδά για τη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο πριν από λίγους μήνες, περιέγραψε τα συναισθήματά του όταν του ανακοινώθηκε το πρόβλημα υγείας του, αλλά και την ενόχλησή του όταν διέρρευσε στον κύκλο του από τρίτους, και όχι από τον ίδιο.

«Αρχές του περασμένου Σεπτέμβρη είχα κάποιες ενοχλήσεις. Επειδή σε εμάς είναι σύνηθες να έχουμε πόνους και ενοχλήσεις λόγω διαφόρων τραυματισμών που μπορεί να τύχουν σε έναν αγώνα, δεν έδωσα βάση. Άρχισαν όμως να γίνονται πιο έντονοι και επειδή ήταν και λίγο διαφορετικό, δεν είχα ξανανιώσει έτσι, μίλησα με τον γιατρό της ομάδας, μου έκανε τρίπλεξ και εκεί διαγνώστηκε το πρόβλημα….

Tην πρώτη φορά που πήγα στο νοσοκομείο και μου ανακοίνωσε ο γιατρός τι έχω… έπαθα σοκ. Δε μπορώ να εξηγήσω πως ένιωσα. Ζαλίστηκα. Εγώ εκείνο το διάστημα έκανα κανονικά προπονήσεις, ήμουν λειτουργικός… Και ξαφνικά μου λέει ένας γιατρός ότι έχω καρκίνο και πρέπει να χειρουργηθώ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να μου λέει, “αν θες μπορείς να κάνεις εισαγωγή σήμερα, έχεις 2-3 ώρες να το σκεφτείς και να χειρουργηθείς την επόμενη”… Ναι μεν ο καρκίνος ήταν σε πρώιμο στάδιο αλλά το ότι έπρεπε να χειρουργηθεί είναι ένα δεδομένο. Το ότι είναι πρώιμο δείχνει ότι δεν είναι τόσο επιθετικός…» είπε ο Άγγελος Φώσκολος και συνέχισε:

«Όταν μου είπε ότι πρέπει να χειρουργηθώ τόσο άμεσα, έπαθα σοκ. Του είπα ότι έχω την οικογένειά μου, τους φίλους μου, να πάω να πάρω μια δεύτερη γνώμη… Έφυγα από το νοσοκομείο και πήγα στο σπίτι όπου έπρεπε να ανακοινώσω στους γονείς μου αυτό που μου είπε ο γιατρός… Στη διαδρομή πέρασαν πολλά από το μυαλό μου… Το ανακοίνωσα στους γονείς μου. Πάθανε σοκ και οι δυο αλλά ευτυχώς λόγω ενός προηγούμενου χειρουργείου που είχα κάνει στο χέρι μου, έχω δυο πολύ καλούς γιατρούς τους οποίους πήρα αμέσως τηλέφωνο. Δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο αλλά τους εμπιστεύομαι πάρα πολύ…

Το χειρουργείο έγινε 29 Σεπτεμβρίου, η διάγνωση είχε γίνει στις 6 Σεπτεμβρίου. Όλα ευτυχώς πήγαν καλά, μετά την αφαίρεση του όγκου το έστειλαν για βιοψία. Εκείνο το διάστημα εγώ ξεκίνησα κανονικά τις προπονήσεις μου, το είχα ξεχάσει μέχρι που με πήρε ο γιατρός μου τηλέφωνο και μου είπε ότι τελικά είναι κάτι πιο επιθετικό από αυτό που περιμέναμε και μου έδωσε την επιλογή είτε να κάνω χημειοθεραπείες είτε όχι. Η καλύτερη επιλογή ήταν να κάνω έναν κύκλο χημειοθεραπειών ο οποίος διήρκησε τρεις εβδομάδες ώστε να εξαλείψω κάθε πιθανότητα επανεμφάνισης».

Σε άλλο σημείο της συνέντευξή του, ο Άγγελος Φώσκολος αναφέρθηκε στο πώς το πρόβλημα υγείας του διέρρευσε προς τα έξω.

«Όταν έκανα το χειρουργείο δεν ήξερα ακόμα αν είναι μια κακοήθεια, ένας καρκίνος, δεν ήταν σίγουρο ακόμα, έπρεπε να γίνει βιοψία. Όταν βγήκε η βιοψία και μου είπαν ότι θα έπρεπε να απέχω για ένα διάστημα και να εισαχθώ στο νοσοκομείο, όλο αυτό κάπως έπρεπε να το διαχειριστώ. Στην αρχή ήθελα να το πω εγώ όπως το είπα στην οικογένεια και τους φίλους μου, να το πω στους συμπαίκτες μου, την ομάδα μου, τον κύκλο μου…

Μετά λύπης μου, κουτσομπολίστικα θεωρώ, μαθεύτηκε πριν καν εισαχθώ στο νοσοκομείο και πριν το ανακοινώσω με τον τρόπο που ήθελα. Όταν ακούς τη λέξη καρκίνος το μυαλό σου πάει… παθαίνεις σοκ. Δεν μπόρεσα να το ανακοινώσω λοιπόν όπως ήθελα, μαθεύτηκε από στόμα σε στόμα από ανθρώπους του χώρου. Επειδή ήταν κάτι πάρα πολύ λεπτό και ήταν δύσκολο να το ανακοινώσω σε όλους μου τους φίλους και επειδή μέχρι να βγει η βιοψία, εγώ συνέχιζα κανονικά τη ζωή και την καθημερινότητά μου…. Όταν άρχισε να γίνεται γνωστό αυτό σε φίλους μου, με δυσκόλεψε και εμένα στο να το διαχειριστώ όλο αυτό.

Κάθε τύπος και κάθε κατάσταση είναι διαφορετική. Ο άλλος δεν γνωρίζει, ο άλλος απλά ακούει “ο Άγγελος έχει καρκίνο”. Η αλήθεια είναι ότι θεωρώ πως μέχρι τώρα όλα έχουν πάει καλά γιατί δεν πανικοβλήθηκα και γιατί από τους δικούς μου ανθρώπους δέχτηκε πολλή αγάπη… συνέχισα την καθημερινότητά μου και παράλληλα οι δικοί μου άνθρωποι με έκαναν να ξεχνιέμαι» εξομολογήθηκε ο νεαρός πολίστας.

Τέλος, ο Άγγελος Φώσκολος έστειλε και το δικό του μήνυμα για το πόσο σημαντική είναι η πρόληψη.

«Μετά τη βιοψία, έκανα κάποιες χημειοθεραπείες, αυτό ήταν ένα δύσκολο κομμάτι στο οποίο ο οργανισμός δέχεται κάτι πάρα πολύ τοξικό και αυτό σε καταβάλλει σημαντικά. Ήταν μια δύσκολη περίοδος κατά την οποία έμεινα στο νοσοκομείο, δεν έτρωγα, δε μπορούσα να πιω νερό, είχα ζαλάδες, ναυτίες… Μέχρι και σήμερα δε νιώθω, όπως ένιωθα και το δείχνουν και οι εξετάσεις μου. Το μήνυμα που θέλω να περάσω είναι να μη φοβόμαστε να πάμε στον γιατρό και το κάθε πρόβλημα να το κοιτάμε στα μάτια» είπε.

Πηγή: https://filoitexnisfilosofias.com/

«Το κορίτσι μας άνοιξε τα φτερά του και πέταξε»

 

Ανείπωτη θλίψη για τη μικρή Ντάρια που έφυγε μετά από γενναία μάχη που έδωσε με τον καρκίνο

Ειδικότερα, το μικρό κορίτσι πάλευε γενναία με τον καρκίνο, στην Παιδοογκολογική Μονάδα του Μακάρειου Νοσοκομείου. 

Όπως αναφέρεται στην ανάρτηση από τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Γονέων και Φίλων Παιδοογκολογικής Μονάδας «το κορίτσι μας άνοιξε τα φτερά του και πέταξε… Το χαμογελαστό μας παιδί, το γεμάτο ευγνωμοσύνη για κάθε στιγμή που περνούσε, για κάθε πλάσμα που βρισκόταν κοντά της… Το κορίτσι του “Λεξικού”, του “Χρυσού Σεπτέμβρη”, της “κορδέλας”, της δοτικότητας…».

Και συνεχίζει η ανάρτηση «με τη μεγάλη καρδιά που πολέμησε τόσο πολύ, τόσο αθόρυβα, τόσο στωικά, τόσο γενναία… Η Ντάρια, που μας δίδαξε ακόμα περισσότερα, που μας έκανε καλύτερους… Σε αγαπάμε, κορίτσι μου! Θα ζεις πάντα στις καρδιές μας! Καλό σου ταξίδι στο φως».

Πηγή: https://olagiatingunaika.gr/

Όταν διαγνώστηκα με καρκίνο κατάλαβα και τις “Αληθινές” μου Φίλες. Δεν σήκωναν ούτε τα τηλέφωνα!

Μία γυναίκα συνειδητοποίησε ποιες είναι οι αληθινές φίλες της, όταν έμαθε ότι έχει καρκίνο του μαστού και χρειαζόταν ανθρώπους στο πλευρό της.

Όταν μία γυναίκα μαθαίνει ξαφνικά ότι έχεις καρκίνο του μαστού, έρχονται τα πάνω κάτω στη ζωή της, είναι επώδυνο και χρειάζεται την οικογένεια και τους φίλους δίπλα της για να τη στηρίξουν και να τη βοηθήσουν ουσιαστικά.

Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που επιστήθιες φίλες, όχι μόνο δεν στήριξαν την κολλητή τους σε μια δύσκολη περίοδο, αλλά εξαφανίστηκαν και από τη ζωή της.

«Από μικρή, ήμουν αισιόδοξη και ονειροπόλα. Ζούσα στο ροζ συννεφάκι μου και έβλεπα πάντα το καλό στους ανθρώπους. Θεωρούσα ότι αν βλέπεις τα πράγματα θετικά, τότε καμιά δυσκολία δεν πρόκειται να σε νικήσει.

Ειλικρινά αυτό πίστευα για πολλά χρόνια, μέχρι που διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού. Το σοκ ήταν τεράστιο, γιατί το μόνο σύμπτωμα που είχα ήταν ένα ανεπαίσθητο εξόγκωμα στο στήθος. Νόμιζα ότι ήταν απλά μια κύστη, αλλά τελικά ήταν κάτι πολύ χειρότερο.

Στην αρχή προσπάθησα να αντιμετωπίσω την κατάσταση με ψυχραιμία. Έλεγα καθημερινά στον εαυτό μου ότι τα πράγματα θα πάνε μια χαρά. Ακόμα κι όταν τα μαλλιά μου άρχισαν να πέφτουν, έσφιγγα τα δόντια και χαμογελούσα.

Έπρεπε να φανώ δυνατή. Όχι μόνο για μένα, αλλά και για την οικογένεια και τους φίλους μου που με αγαπάνε και με στηρίζουν.

Η γυναίκα “έφαγε” το μεγαλύτερο χαστούκι όταν της γύρισαν την πλάτη οι παιδικές της φίλες

Σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο της ζωής μου το μεγαλύτερο χαστούκι το έφαγα, όταν συνειδητοποίησα πόσοι λίγοι άνθρωποι ήταν πραγματικά δίπλα μου. Φίλες που αποκαλούσα αδερφές μου, μού γύρισαν την πλάτη και εξαφανίστηκαν από τη ζωή μου. Όχι μόνο δεν ενδιαφέρονταν να μάθουν πώς πάνε οι θεραπείες μου, αλλά δεν σήκωναν ούτε τα τηλέφωνα πια.

Θυμάμαι ένα βράδυ να καταρρέω και να μονολογώ ”έχω ένα σωρό φίλους, αλλά στην ουσία δεν έχω κανέναν. Είμαι μόνη μου.” Εκείνη τη στιγμή κάτι μέσα μου έσπασε.

Κλείστηκα στο σπίτι μου. Δεν ήθελα ούτε να δω, ούτε να ακούσω κανέναν.

Ένα μεσημέρι το κουδούνι της εξώπορτας χτυπούσε συνεχόμενα. Όταν άνοιξα την πόρτα, είδα απέναντι μου δυο κοπέλες με τις οποίες κάναμε παρέα τον τελευταίο χρόνο. Με πήραν μια σφιχτή αγκαλιά και μου είπαν ”εμείς είμαστε εδώ. Θα το περάσουμε μαζί!”

Δυο γυναίκες που ήξερα με το ζόρι ένα χρόνο μου είπαν όσα δεν μου είπαν ποτέ οι παιδικές μου φίλες. Στα λόγια τους με έπιασαν τα κλάματα.

Μ’ είχε συγκινήσει η υποστήριξή τους και δεν μπορώ να περιγράψω πώς είναι να ξέρεις ότι υπάρχουν αληθινές φίλες που θέλουν να σε δουν πιο υγιή, πιο δυνατή και πιο ευτυχισμένη απ’ ότι πριν.

Σε όλο αυτό το ταξίδι, ήρθα αντιμέτωπη με την ωμή πραγματικότητα του να σε παρατάνε άνθρωποι που θεωρούσες οικογένειά σου. Βγήκα όμως κερδισμένη, καθώς μέσα απ’ όλο αυτό κατάλαβα ποιος πραγματικά αξίζει να είναι δίπλα μου».

Πηγή: https://www.simeteho.gr/

Πηγή: https://www.newsitamea.gr/