Η 4χρονη Ναυσικά νίκησε τον καρκίνο και χτυπά δυνατά το καμπανάκι της ζωής (video)

Τα πιο ωραία νέα της σημερινής ημέρας δεν είναι άλλα από αυτά του εξιτηρίου της μικρής Ναυσικάς από το παιδογκολογικό!

Η ανάρτηση της μητέρας της, με το βίντεο που δείχνει τη μικρούλα να χτυπά δυνατά το καμπανάκι του νοσοκομείου, δείχνοντας έτσι, ότι νίκησε, μας έκανε να δακρύσουμε!

Το 4 ετών κοριτσάκι έδινε εδώ και δύο χρόνια την πιο σκληρή μάχη της ζωής του. Στο πλευρό του βρίσκονταν οι γονείς και η αδερφούλα του, να το στηρίζουν και να προσεύχονται. Η δε μαμά της δεν σταματά να στηρίζει και κάθε άλλο παιδί της Κύπρου που μάχεται με το τέρας.

«Θα ήθελα να πω πολλά, αλλά θα κρατήσω μόνο αυτό Δύναμη, Πίστη και Υπομονή», αναφέρει η κ. Χρυσώ Ττομά. Η ίδια μας έδωσε την άδεια να κοινοποιήσουμε το συγκινητικό βίντεο που δίνει ελπίδα σε κάθε γονιό που βρίσκεται σε αυτή την εφιαλτική θέση:

«Δε θα πω πολλά γιατί δεν θα τελειώσω. Μετά από πολλές χημειοθεραπείες και φάρμακα. Μετά από πολύ πόνο και κλάμα. Μετά από παλιάτσος για να με βλέπεις χαρούμενη και να σε κάνω χαρούμενη γιατί σε αυτή την αρρώστια πρέπει να δίνουμε θετική ενέργεια. Μετά από τόσα που έμαθα για σένα πόση δύναμη έχεις μέσα σου. Τα καταφέραμε ψυχή μου εύχομαι πόνο να μην ξανανιώσεις πότε θα είμαι πάντα δίπλα σου να σου κρατώ το χέρι. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο παιδοογκολογικο τμήμα στους γιατρούς μας που ήταν πάντα δίπλα μας και σε όλους εσάς για της προσευχές σας», γράφει η κ. Χρυσώ Ττομά.

Πηγή: https://www.diaforetiko.gr

Η συγκινητική ιστορία μιας 28χρονης που νίκησε το «τέρας»

Η διάγνωση, η μάχη, οι αφόρητοι πόνοι και η νίκη μιας καρκινοπαθούς

«Να έχουμε την υγεία μας και όλα τα άλλα θα γίνουν», «καλά είμαι μωρέ», «σιγά μην πάω να με δει γιατρός». Φράσεις τόσο ρεαλιστικές και συνηθισμένες που στην πραγματικότητα, με απροκάλυπτο θράσος συνηθίζουμε να ξεχνάμε  την σημασία τους.

Κάπως έτσι ξεκινάει και η ιστορία της Πετρούλας, μιας γυναίκας που έδωσε την δική της μάχη και βγήκε νικήτρια στον μεγαλύτερο αγώνα. Τον αγώνα της ζωής.

«Ήμουν μόλις 28 ετών, όταν διαγνώστηκα με καρκίνο στον τράχηλο της μήτρας. Είχα πάει για την καθιερωμένη επίσκεψη στο γυναικολόγο μου, την οποία λανθασμένα είχα αμελήσει για πολύ καιρό. Κάτι «ύποπτο» όμως έμελλε να με βασανίσει για τα επόμενα 5 χρόνια. Φεύγοντας από το ιατρείο, ένιωθα σχεδόν παράλυτη, χαμένη στις σκέψεις μου για το τι πραγματικά μου συμβαίνει, το μόνο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν πώς και τι θα πω στους γονείς μου. Ενοχές και ένα κοκτέιλ συναισθημάτων κατέκλυζαν το είναι μου,  σκεπτόμενη  μόνο το βάρος που θα επωμιζόταν η οικογένεια μου.»

Τον Δεκέμβρη του 2009, υποβλήθηκε στην πρώτη χειρουργική της επέμβαση, αυτή της ολικής υστερεκτομής. Όλα κυλούσαν ομαλά με τα αποτελέσματα της βιοψίας να είναι με το μέρος της και την ελπίδα ότι όλα είχαν τελειώσει… μάταια όμως.

«Ένα χρόνο μετά, ήταν Παρασκευή πρωί θυμάμαι, ξύπνησα με ακατάσχετη αιμορραγία. Εσπευσμένα οδηγήθηκα στο νοσοκομείο και εκεί μετά από μια σειρά εξαντλητικών εξετάσεων επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι μου για την επιστροφή του χειρότερου εχθρού μου.

Εκεί συνειδητοποίησα ότι τώρα ξεκινάει ο πραγματικός αγώνας και ότι τα δυσκολότερα ήταν όντως μπροστά μου, αφού έπρεπε να αντιμετωπιστεί  ένας όγκος 8 εκατοστών στο μεσοθωράκιο, τη στιγμή που χειρουργείο επιδέχεται όγκος 4 εκατοστών!. Ακολούθησε ένας βάναυσος κύκλος χημειοθεραπειών και  ακτινοβολιών. Είχα ακούσει τους γιατρούς μου μάλιστα πολλές φορές να τις χαρακτηρίζουν και σαν «βόμβες», εξαιτίας της έντασης τους. Ένα διάστημα μάλιστα, ο συνδυασμός των θεραπειών, είχε αλλοιώσει πλήρως την γεύση και την όσφρηση μου.

Είχα διαρκώς την αίσθηση της αλκαλικότητας στο στόμα μου. Ως εκ τούτου επινόησα την μέθοδο του μήλου και του λεμονιού. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Οσο κοιμόμουν υπήρχε ένα μήλο στα δεξιά μου και ένα λεμόνι στα αριστερά μου, έτσι ώστε η μυρωδιά και των δύο να με αποσυμφορίζουν».

Ατονία, εξάντληση, τούφες με μαλλιά και απώλεια κιλών ο απολογισμός.

«Όταν η ασθένεια με επισκέφτηκε ξανά με ταλαιπώρησε πραγματικά πολύ. Προκάλεσε βαθιά σημάδια μέσα μου και συντέλεσε πλήρως  στην ανάδυση πτυχών του εαυτού μου, που ως τότε δεν είχα ανακαλύψει. Η δεύτερη περιπέτεια που έζησα με τον καρκίνο ήταν πολύ τραυματική, τόσο για μένα όσο και για την οικογένεια μου. Όμως έκτοτε  δεν με τρομάζει και δεν με φοβίζει τίποτα, πιστεύω στον Θεό, προσεύχομαι διαρκώς και αφήνομαι πλήρως στα χέρια του.»

Άραγε ξέρουμε πράγματι τι θα πει πόνος; Είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε το δώρο της ζωής μέχρι όντως να απειληθεί η υγεία μας;

«Το 2013 έφτασα στα όρια μου. Όπως έμαθα εκ των υστέρων, 2 μήνες και κάτι ήταν το μέγιστο προσδόκιμο ζωής που μου έδιναν οι γιατροί, αφού εκτός από τον καρκίνο, πλέον είχα να αντιμετωπίσω και ένα λεμφοοίδημα στο αριστερό μου πόδι. Το συγκεκριμένο πιθανότατα να εμφανίστηκε λόγω της αφαίρεσης των λεμφαδένων κοντά στον τράχηλο, για προληπτικούς λόγους, με αποτέλεσμα το αίμα  να μην κυκλοφορεί σωστά και εγώ να έχω αφόρητους πόνους και πρήξιμο. Ξέρεις άραγε τι πάει να πει πόνος; Και δεν εννοώ αυτόν με τις κραυγές, τα δάκρυα ή τους λυγμούς. Μιλάω για τον άλλον, που τα μάτια βουρκώνουν, που ο κόμπος φτάνει στο λαιμό σου και αναγκάζεσαι να δαγκώσεις τα χείλη σου τόσο σφιχτά για να μην κυλήσει ούτε δάκρυ, που η καρδιά σου κοντεύει να σπάσει και εσύ προσπαθείς να μην κάνεις θόρυβο. Γι’ αυτόν τον πόνο μιλάω.»

Η ζωή σε πολεμάει πολλές φορές, προσπαθεί να σε λυγίσει και κάποιες τα καταφέρνει. Προσπαθεί να κλέψει ανθρώπους που αγαπάς, να σε κάνει να ματώνεις. Εκεί είναι που χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα μας βοηθήσουν, θα μας στηρίξουν και θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να μην  εκλείψει η ελπίδα και το χαμόγελο μας.

«Εμένα ευτυχώς το περιβάλλον μου υπήρξε απόλυτα υποστηρικτικό. Χωρίς την αδερφή μου, τους γονείς μου, τα ανίψια μου, τους μαθητές μου δεν θα είχα καταφέρει τίποτα. Διώχνω συνειδητά ανθρώπους από κοντά μου. Κάποιοι έφυγαν εύκολα, κάποιοι δύσκολα. Είναι και άλλοι που μένουν δίπλα σου πιστά και το άκουσμα της λέξης «καρκίνος» είναι αφορμή να γίνουν βράχοι, στήριγμα και ώμος να πλαγιάσεις. Να σε ενθαρρύνουν και να σου υπενθυμίσουν  ότι όλα θα πάνε καλά.»

Η ελπίδα, η δύναμη, η αγωνιστικότητα είναι πολύτιμα στοιχεία της πορείας και της έκβασης του προσωπικού αγώνα του καθενός, ενάντια σε κάθε νόσο. Είναι μια νίκη ζωής και μια καινούργια σελίδα στην ύπαρξη μας.

«Δεν σκέφτηκα ποτέ τον θάνατο, είχα όνειρα, άλλωστε ανέτρεψα και τις δυσοίωνες σκέψεις των γιατρών. Νιώθω γενναία πια και ατενίζω το μέλλον με αισιοδοξία και πίστη. Άλλωστε γενναιότητα δεν σημαίνει να μην φοβάσαι να προχωρήσεις, ενώ έχεις να αντιμετωπίσεις έναν δράκο αλλά το να τολμάς να το κάνεις παρόλο που νιώθεις ότι παραλύεις από τον φόβο σου».

 

Πηγή: https://www.in.gr

Πώς αναπτύσσεται ο καρκίνος: Λεπτομερής εξήγηση

 

Ο καρκίνος είναι γνωστός για τον πολυπαραγοντικό χαρακτήρα του. Με άλλα λόγια, υπάρχουν πολλά συστατικά που παίζουν σημαντικό ρόλο σε ένα άτομο που αναπτύσσει αυτόν τον τύπο ασθένειας.

Ο καρκίνος είναι ένας όρος που αναφέρεται σε μια ομάδα ασθενειών που χαρακτηρίζονται από τον γρήγορο και ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των κυττάρων στο σώμα. Αλλά έχετε αναρωτηθεί ποτέ για τη διαδικασία με την οποία αναπτύσσεται ο καρκίνος;

Για να αναπτυχθεί αυτή η ασθένεια, τα κύτταρα που απαρτίζουν ένα όργανο πρέπει να υποστούν αλλαγές στο γενετικό τους υλικό ή στις πρωτεΐνες που προέρχονται από αυτά τα γονίδια. Ταυτόχρονα, η προέλευση αυτών των αλλαγών μπορεί να είναι κληρονομική ή σποραδική (αυθόρμητη εμφάνιση).

Υπάρχουν ουσίες που έχουν την ικανότητα να επιταχύνουν ή να πυροδοτήσουν τις διαδικασίες που στη συνέχεια οδηγούν σε έναν συγκεκριμένο τύπο καρκίνου. Αυτές οι ουσίες είναι γνωστές ως καρκινογόνοι παράγοντες και αποτελούν μέρος των παραγόντων κινδύνου για να αναπτύξετε κάποιο είδος καρκίνου.

 

Πώς αναπτύσσεται ο καρκίνος

Ο καρκίνος ξεκινά σε ένα κύτταρο. Αυτό το κύτταρο, δεδομένης της αλλαγής των λειτουργιών του, δραπετεύει από τους βιολογικά επιβαλλόμενους ελέγχους, χωρίζεται στα δύο και αναπτύσσεται ανεξέλεγκτα σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος. Αυτή η διαδικασία συνδέεται πλήρως με τα γονίδια, καθώς ο καρκίνος εμπίπτει στην κατηγορία των γενετικών ασθενειών.

Τα γονίδια φέρουν τις απαραίτητες οδηγίες για την παραγωγή των πρωτεϊνών που καθορίζουν τη συμπεριφορά κάθε κυττάρου στο σώμα μας. Υπάρχουν γονίδια πρωτο-ογκογονίδια και γονίδια που καταστέλλουν τον καρκίνο.

• Τα πρωτο-ογκογόνα είναι τα γονίδια που είναι υπεύθυνα για τη διέγερση της κυτταρικής διαίρεσης ως θεμελιώδους λειτουργίας για τη ζωή. Η ανάπτυξη των μωρών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και η επούλωση των τραυμάτων εξαρτώνται και από τα πρωτο-ογκογόνα.
• Τα κατασταλτικά γονίδια, από την άλλη πλευρά, είναι υπεύθυνα για την αντιμετώπιση των παραπάνω διαδικασιών.

Οποιαδήποτε μεταβολή στην ισορροπία μεταξύ των λειτουργιών των πρωτο-ογκογονιδίων και των γονιδιακών κατασταλτικών καρκίνου προκαλεί ανωμαλίες στο κυτταρικό σύστημα ελέγχου.

Αυτή η ανισορροπία μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της παραγωγής μιας πρωτεΐνης που προορίζεται για την ανάπτυξη των κυττάρων. Αυτό, ταυτόχρονα, παράγει τον πολλαπλασιασμό ενός τύπου ανώμαλου κυττάρου.

Μια άλλη περίπτωση μπορεί να οδηγήσει στην παραγωγή μιας πρωτεΐνης με ανώμαλα χαρακτηριστικά που δεν μπορεί να αποκαταστήσει τη βλάβη που προκαλείται σε ένα κύτταρο. Αυτό επηρεάζει ένα συγκεκριμένο όργανο.

Πώς αναπτύσσεται ο καρκίνος: Παράγοντες κινδύνου

Ο καρκίνος είναι πολυπαραγοντικός στη φύση. Με άλλα λόγια, υπάρχουν πολλά συστατικά που παίζουν σημαντικό ρόλο στα άτομα που αναπτύσσουν αυτόν τον τύπο ασθένειας. Έτσι, η επιστήμη μπόρεσε να εντοπίσει παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα (κίνδυνο) να υποφέρουν οι άνθρωποι από τουλάχιστον ένα είδος καρκίνου. Αυτοί οι παράγοντες είναι γνωστοί ως παράγοντες κινδύνου.

Μπορούμε να κατανοήσουμε περισσότερα για την έννοια των παραγόντων κινδύνου κοιτάζοντας τον ορισμό που παρέχεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας:

«Οποιοδήποτε χαρακτηριστικό ή έκθεση ενός ατόμου που αυξάνει την πιθανότητα να υποφέρει από ασθένεια ή τραυματισμό».

Από αυτή την προοπτική, οι παράγοντες κινδύνου μπορεί να περιλαμβάνουν την έκθεση σε χημικά προϊόντα, προσωπικές συνήθειες ή την εργασία που εκτελεί ένα άτομο. Οι ειδικοί συχνά θεωρούν το οικογενειακό ιστορικό (ένα άμεσο μέλος της οικογένειας που είχε καρκίνο) ως έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου για τον κληρονομικό καρκίνο.

 

Πώς αναπτύσσεται ο καρκίνος: Οι μηχανισμοί

Για να πραγματοποιηθούν οι αλλαγές που επηρεάζουν τα γονίδια που είναι υπεύθυνα για τον καρκίνο, πρέπει να πραγματοποιηθούν διάφορες διαδικασίες. Μεταξύ αυτών των διαδικασιών, μπορούμε να επισημάνουμε:

• Έκθεση σε καρκινογόνες ουσίες
• Αυθόρμητα γενετικά σφάλματα που συμβαίνουν κατά την ανάπτυξη των κυττάρων
• Κληρονομικές γενετικές μεταλλάξεις

Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στις δύο πρώτες διαδικασίες που αναφέρονται παραπάνω ως σποραδικοί καρκίνοι, οι οποίοι όλοι έχουν την ίδια ιδιαιτερότητα. Οι γενετικές αυτές αλλοιώσεις εξαρτώνται από το 80% από την έκθεση σε περιβαλλοντικούς παράγοντες κινδύνου (λοιμώξεις, ακτινοβολία, χημικές ουσίες).

Σύνδρομο οικογενειακού καρκίνου

Την περίπτωση των κληρονομικών γενετικών μεταλλάξεων, μπορούμε να την ονομάσουμε ως σύνδρομο οικογενειακού καρκίνου. Το σύνδρομο οικογενειακού καρκίνου είναι ένας τύπος κληρονομικής διαταραχής. Αυτό σημαίνει ότι τα μέλη μιας οικογένειας διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης ορισμένων τύπων καρκίνου.

Ο καρκίνος είναι σχετικά κοινός. Στην πραγματικότητα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκτιμάται ότι 1 στα 3 άτομα θα υποφέρουν από κάποιο είδος καρκίνου. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι ασυνήθιστο για περισσότερα από ένα άτομα στην ίδια οικογένεια να έχουν καρκίνο.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι το γεγονός ότι υπάρχουν περισσότερες από μία περιπτώσεις καρκίνου στην ίδια οικογένεια, δεν σημαίνει απαραίτητα σύνδρομο οικογενειακού καρκίνου.

Όταν πολλές περιπτώσεις καρκίνου εμφανίζονται στην ίδια οικογένεια, συχνά σχετίζεται με την έκθεση. Με άλλα λόγια, τα μέλη της οικογένειας έχουν εκτεθεί στον ίδιο κοινό παράγοντα κινδύνου, για παράδειγμα, τον καπνό.

Έτσι, έχοντας όλα αυτά κατά νου, μπορούμε να πούμε ότι εξετάζουμε το σύνδρομο οικογενειακού καρκίνου όταν:

• Ο ίδιος τύπος καρκίνου εμφανίζεται σε περισσότερα από ένα μέλη μιας οικογένειας
• Ο καρκίνος εμφανίζεται σε μικρότερη ηλικία από το συνηθισμένο (για παράδειγμα, καρκίνος του μαστού σε μια γυναίκα 20 ετών)
• Περισσότεροι από ένας τύποι καρκίνου αναπτύσσονται στο ίδιο άτομο (μια γυναίκα με καρκίνο του μαστού και καρκίνο των ωοθηκών)
• Ο καρκίνος εμφανίζεται και στα δύο όργανα σε ένα ζευγάρι (και τα δύο στήθη, και οι δύο ωοθήκες, και τα δύο νεφρά)
• Ο καρκίνος εμφανίζεται σε πολλές γενιές της ίδιας οικογένειας

Περίληψη

Ο όρος καρκίνος συγκεντρώνει μια σειρά ασθενειών με ένα κοινό χαρακτηριστικό. Αυτό το κοινό χαρακτηριστικό είναι ο γρήγορος και ανεξέλεγκτος πολλαπλασιασμός των κυττάρων στο σώμα. Ταυτόχρονα, αυτό μπορεί να σχετίζεται με περιβαλλοντικούς παράγοντες, τον τρόπο ζωής και το οικογενειακό ιστορικό αυτής της ασθένειας.

 

Πηγή: https://meygeia.gr

Ο γιός μου στέλνει ένα μήνυμα αφιερωμένο στους μαχητές του καρκίνου!

 

«Με λένε Λεωνίδα και είμαι 12 χρόνων.

Σήμερα 4 Φεβρουαρίου είναι παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου.

Για τον καρκίνο άκουσα πρώτη φορά όταν πήγαινα στην Τετάρτη δημοτικού. Μου μίλησε ο μπαμπάς μου γιατί πριν λίγο καιρό είχε γίνει δότης μυελού των οστών. Μου είπε ότι ο καρκίνος είναι μια αρρώστια που μοιάζει με γίγαντα και έρχεται να τα βάλει με τους ανθρώπους. Μπορεί να πάει σε οποιανδήποτε άνθρωπο χωρίς διακρίσεις από μόνος του έτσι ξαφνικά. Ακόμα και στα παιδιά. Αν ενωθούμε όλοι μαζί, μου είπε, μπορούμε να τον πολεμήσουμε καλύτερα αυτόν τον γίγαντα. Θα πρέπει να γίνουμε όλοι δότες μυελού των οστών γιατί ένας δότης μπορεί να σώσει έναν άνθρωπο. Και δεν ξέρουμε ποιανού πόρτα θα χτυπήσει ο γίγαντας. Τον ρώτησα αν μπορώ να γίνω δότης και μου είπε ότι θα πρέπει να γίνω ενήλικας για να πάρω μια τέτοια απόφαση άλλα αν θέλω να βοηθήσω από την ηλικία που βρίσκομαι θα μπορούσα να αφήσω τα μαλλιά μου μακριά και όταν φτάσουν στο απαραίτητο μήκος να τα δωρίσω για να φτιάξουν περούκες για άτομα που νοσούν από καρκίνο. Αμέσως του είπα ότι θέλω να το κάνω και να τα μακρύνω για αυτό τον σκοπό. Νόμιζε ότι έκανα πλάκα, αλλά το ήθελα πολύ. Από εκείνη την μέρα και για σχεδόν 2 χρόνια τα μαλλιά μου δεν τα κούρεψα, τα χτένιζα, τα έλουζα και τα περιποιούμουνα μόνο για αυτούς, για αυτούς που έδιναν την μάχη με τον γίγαντα.

Μέσα σ αυτά τα χρόνια ο γίγαντας χτύπησε και την πόρτα της δικής μου οικογένειας. Αλλά δεν ήξερε με ποιον πήγε να τα βάλει. Αυτή την στιγμή που γράφω αυτό το γράμμα ο γίγαντας χάνει και στο τέλος είμαι σίγουρος ότι θα το μετανιώσει πολύ πικρά για τον αντίπαλο που διάλεξε να τα βάλει.

Πριν λίγο καιρό τα μαλλιά μου είχαν φτάσει στο απαραίτητο μήκος τα έκοψα και τα πήγα με τους γονείς μου και τα παραδώσαμε στο άλμα ζωής. Εκεί θα τα χρησιμοποιήσουν για να κάνουν περούκες.

Εύχομαι σε όλους που δίνουν την μάχη τους να έχουν δύναμη να μην τα παρατήσουν ποτέ, με όσες δυνάμεις έχουν να πολεμούν και στο τέλος θα τα καταφέρουν. Θα ήθελα όλοι οι άνθρωποι να ενωθούν για να νικήσουμε τον καρκίνο. Να γίνουν όλοι δότες μυελού των οστών και μπορούν να γίνουν πολύ εύκολα με δείγμα από το σάλιο. Τους ανθρώπους αυτούς θα πρέπει να τους σκεφτόμαστε κάθε μέρα και όχι μόνο στις 4 Φεβρουαρίου. Είναι μαχητές της ζωής!!!»

 

Πηγή: https://cancergr.blogspot.com

 

«Στα τσακίδια, λευχαιμία!»

 

Η ιστορία της μαμάς Έφης και της 5χρονης Ολυμπίας που νίκησε τον καρκίνο

 Εκείνη ήρθε ξαφνικά ύπουλα χωρίς ιδιαίτερα εμφανή σημάδια.

Σιγά σιγά το παιδί μου κουραζόταν εύκολα και για λίγες μέρες είχε κάποια δέκατα. Πήγαμε για εξετάσεις. Ήταν όλα καλά. Ώσπου ένα αυγουστιάτικο καλοκαιρινό βραδύ, οκτώ Αυγούστου ήταν, αποφάσισε να εμφανιστεί.

Πυρετός 38 και αμέσως χτύπησαν καμπανάκια στο μυαλό μου. Κάτι συμβαίνει με το παιδί.

Η Οξεία Λεμφοβλαστική Λευχαιμία μπήκε στην ζωή μας εκβιαστικά. Αποφάσισε να αλλάξει την οικογενειακή μας γαλήνη. Είχε αποφασίσει να πάρει την ζωή του παιδιού μου. Η ζωή μου άλλαξε τόσο βίαια τόσο απότομα…

Μέσα σε ένα βράδυ. Κατέβαινα τα σκαλιά του Παιδογκολογικου και σκεφτόμουν ότι ζω ένα όνειρο ότι αυτό δεν γίνεται να συμβαίνει. Μέχρι χθες το παιδί μου ήταν καλά. Τι ήταν αυτό που το πυροδότησε; Τι ήταν αυτό που άλλαξε τα πάντα; Και όσο ψάχνεις «γιατί» , τα «γιατί» δεν υπάρχουν. Οι γιατροί σου λένε δεν υπάρχει «γιατί»… ΕΤΥΧΕ!

Το μόνο που θυμάμαι ήταν τα λόγια του γιατρού. Έχει καλή πρόγνωση αλλά χρειάζεται θεραπεία που θα κρατήσει αρκετό καιρό. Κατάλαβα ότι ξεκίνησε ένας αγώνας μεγάλος. Επιστρατεύθηκαν όλα τα μέσα: γιαγιάδες παππούδες, συγγενείς. Ο καρκίνος χρειάζεται την συνδρομή όλης της οικογένειας. Εγώ έπρεπε να ήμουν όλη την μέρα και την νύχτα στο νοσοκομείο. Ο σύζυγος μου πηγαινοερχόταν γιατί είχαμε και την δεύτερη μας κόρη. Το νοσοκομείο έγινε δεύτερο σπίτι μας. Τους 2 πρώτους μήνες δεν βγήκα καθόλου από το νοσοκομείο.

Είχα «ιδρυματοποιηθεί».

Παίρναμε μικρές ανάσες και πηγαίναμε σπίτι μας μερικές μέρες, όταν ο οργανισμός της Ολυμπίας το επέτρεπε. Κάθε φόρα που έμπαινα στο σπίτι το θεωρούσα μεγάλη ευτυχία.

Τελειώνοντας η θεραπεία, τελειώσανε και τα βάσανα μας , κατά μια έννοια.

Πλέον η ζωή μας μπήκε στην καθημερινότητα…
Η Ολυμπία είναι πέντε ετών. Είναι ένα πανέξυπνο παιδί. Ήδη μιλάει δύο γλώσσες. Η ζωή μας όμως άλλαξε και κάθε μέρα που περνάει την μετρώ σαν νίκη. Σαν νίκη μέχρι να περάσουν τα πέντε χρόνια που θεωρητικά το παιδί μου θα έχει θεραπευτεί. Σε όλη αυτή την πορεία είδα οικογένειες να διαλύονται, άνθρωποι που έμειναν πολλά χρόνια στα νοσοκομεία αλλά δεν είχαν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Όσοι ζείτε μια φυσιολογική ζωή μπορείτε να δώσετε ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά σε όλα τα παιδιά που δίνουν τον αγώνα τους.

Μπορείτε να γίνετε δοτές εθελοντές του μυελού των οστών, να πάτε στα παιδιατρικά νοσοκομεία να δώσετε αίμα γιατί ο καρκίνος διακρίσεις δεν κάνει.

Χτυπάει αλύπητα αθώες παιδικές ψυχές και οφείλουμε όλοι να βοηθήσουμε.

Να είστε όλοι καλά που βοηθήσατε το παιδί μου να ζει μια φυσιολογική ζωή αλλά μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο στην ζωής.
Η κόρη μου είναι μια ηρωίδα, είναι ένα πετυχημένο παιδί γιατί έδωσε μόλις στα δύο της χρόνια την μεγαλύτερη μάχη, την μάχη για την ζωή και την κέρδισε.
Αποτελεί πρότυπο μας και είμαστε περήφανοι για εκείνη.

Μαμά Έφη.

Πηγή: https://karkinaki.gr