Η απώλεια των μαλλιών στην ασθένεια!

Τα μαλλιά από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα είναι σύμβολο ομορφιάς, δύναμης και αυτοπεποίθησης. Στους άντρες δείχνει πόσο ρωμαλέοι και μοιραίοι μπορούν να φανούν. Στις γυναίκες καθρεφτίζει τη θηλυκότητα και τη σεξουαλικότητα της.

Τα μαλλιά με τη σωστή κόμμωση και το ανάλογο στυλ μπορούν να αναδείξουν ένα μέτριο πρόσωπο και να απογειώσουν ένα όμορφο. Θα μπορούσα να συνεχίσω να γραφώ λες και είμαστε σε περιοδικό κομμωτικής, αλλά ένα βασικό έχω να σας πω. Τρίχες, αγαπητοί μου αναγνώστες, τρίχες!

Μπορεί να είναι τρίχες κατσαρές, μεγάλες ή μικρές, μαύρες ή άσπρες, όμως στο τέλος είναι μόνο τρίχες. Και εδώ κρύβεται η ουσία του σημερινού μου άρθρου. Στο γεγονός ότι έχουμε αποθεώσει τόσο τα μαλλιά μας που όταν τα χάσουμε είναι λες και χάνουμε τον κόσμο. Σε μια εποχή ειδικά που με τόσα περιοδικά μόδας, ιστοσελίδες ομορφιάς, ατέλειωτους συνδυασμούς βαφών για μαλλιά, έχει γίνει επιστήμη. Κυριολεκτώ σε αυτό, είναι μια τεράστια επιστήμη που κρύβεται πίσω από την υγεία και τα μαλλιά.

Ποια βαφή καταστρέφει τα μαλλιά λιγότερο, ποιο χρώμα αναδεικνύεται καλυτέρα όταν είναι βρεγμένα. Πως επηρεάζεται η ρίζα και τα θυλάκια της τρίχας από τα σαμπουάν και τα κοντισιονερ. Κάνει καλό το πιστολάκι ή δημιουργεί ψαλίδα; Κάπως έτσι πέφτουν πολλοί στην παγίδα, πως χωρίς τα μαλλιά τους δεν έχουν τίποτα να αναδείξει το πρόσωπο τους. Το χειρότερο όμως είναι πως επηρεάζει χιλιάδες ανθρώπους που μετά από τις χημειοθεραπείες τους χάνουν τα μαλλιά τους.

Γιατί χάνονται τα μαλλιά με τις χημειοθεραπείες;

Η αλήθεια είναι πως μέχρι να πάρω την απόφαση να γράψω το σημερινό άρθρο, ούτε και εγώ ήξερα. Υπέθετα πάντα πως τα χημικά με κάποιο τρόπο σκοτώνουν τις ρίζες των μαλλιών μας. Όφειλα όμως να αναζητήσω την ακριβή απάντηση και τη βρήκα απλά και εμπεριστατωμένα δοσμένη. Στην ιστοσελίδα του German Oncology Center, ενός ογκολογικού κέντρου με έδρα την Κύπρο.

Ενημερωτικά να αναφέρω πως ούτε καν τους γνωρίζω και δεν αποτελεί διαφήμιση η αναφορά μου στο κέντρο τους. Εύχομαι και ελπίζω να κάνουν υπεροχή δουλειά, γεμάτη εμπάθεια και σωστές υπηρεσίες για τους ασθενείς τους. Είναι όμως σπάνιο να βρίσκεις πληροφορίες στο διαδίκτυο που να είναι δοσμένες απλά και κατανοητά. Για αυτό και σας παραθέτω αυτούσιες τις επιστημονικές εξηγήσεις που δίνουν.

Τα μαλλιά πάντα πέφτουν;

Τα μαλλιά δεν πέφτουν σε κάθε χημειοθεραπευτική αγωγή. Αυτό εξαρτάται από τα φάρμακα τα οποία χρησιμοποιούνται στην θεραπεία του εκάστοτε ασθενούς.

Γιατί η χημειοθεραπεία κάνει τα μαλλιά να πέφτουν;

Η χημειοθεραπεία λειτουργεί στοχεύοντας όλα τα ταχέως διαιρούμενα κύτταρα στο σώμα. Τα μαλλιά είναι το δεύτερο ταχύτερο διαχωριστικό στοιχείο στο σώμα και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλά φάρμακα χημειοθεραπείας προκαλούν απώλεια μαλλιών. Τα θυλάκια της τρίχας, τα οποία βρίσκονται σε φάση ανάπτυξης, δέχονται επίθεση, με απώλεια μαλλιών περίπου 2 βδομάδες, μετά την έναρξη της χημειοθεραπείας.

Ποιες είναι οι παρενέργειές της;

Η χημειοθεραπεία μπορεί να προκαλέσει παρενέργειες από όλα τα συστήματα του οργανισμού, συνήθως ήπιας ή μέτριας σοβαρότητας. Πιο συνηθισμένη είναι η μυελοτοξικότητα που εκδηλώνεται σαν αναιμία (πτώση του αιματοκρίτη που προκαλεί αίσθημα αδυναμίας και κόπωσης), λευκοπενία – ουδετεροπενία (πτώση των λευκών αιμοσφαιρίων που προκαλεί ευαισθησία στις λοιμώξεις) και θρομβοπενία (πτώση των αιμοπεταλίων που προκαλεί αιμορραγική προδιάθεση).

‘Άλλη πολύ συνηθισμένη παρενέργεια είναι η ναυτία, τάση για εμετό, και ο εμετός που συνήθως συμβαίνει τις πρώτες μέρες της χημειοθεραπείας. Η νευροτοξικότητα εμφανίζεται σταδιακά μετά από πολλούς κύκλους και κυρίως εκδηλώνεται με μούδιασμα (αιμωδία) στα δάχτυλα και σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να φτάσει σε σημείο να πέφτουν μικρά αντικείμενα από τα χέρια ή να προκαλέσει αστάθεια.

Γενικά η χημειοθεραπεία, σπάνια μπορεί να επηρεάσει και άλλα όργανα και να παρουσιάσει ωτοτοξικότητα, δερματική τοξικότητα (εξάνθημα κλπ), καρδιοτοξικότητα, ηπατοτοξικότητα, νεφροτοξικότητα κ.ά.

Μια τοξικότητα που δεν επηρεάζει τον οργανισμό αλλά είναι σημαντική για τον ασθενή είναι η απώλεια των μαλλιών (αλωπεκία) που προκαλείται από ορισμένα πολύ σημαντικά φάρμακα π.χ. ανθρακυκλίνες, ταξάνες.

Τα χαμένα μαλλιά μη τα κλαις!

Μάθαμε γιατί πέφτουν τα μαλλιά και επίσης ότι υπάρχουν πολλές και χειρότερες παρενέργειες από τις χημειοθεραπείες. Παρενέργειες που αν έχετε ζήσει κοντά σε κάποιον που δίνει μάχη με τον καρκίνο, θα τις έχετε παρατηρήσει και εσείς. Η κούραση, η ψυχική και σωματική εξάντληση, η ενέργεια στο μηδέν και η διάθεση στο πουθενά. Πονάς, έχεις κράμπες, τάσεις για εμετό, ζαλάδες, νεύρα, πολλά νεύρα. Σου φταίνε όλα και τίποτα. Δε το ελέγχεις, δεν μπορείς να το ελέγξεις όσο και αν το προσπαθείς.

Οι ασθενείς με καρκίνο χρειάζονται στήριξη, ένα δυνατό και υποστηρικτικό περιβάλλον. Χρειάζονται σωστές οδηγίες, καλή και ολοκληρωμένη διατροφή, φροντίδα και ξεκούραση. Ξέρετε τι δε χρειάζονται; Τα μαλλιά τους! Είναι δυνατόν να κλαίμε για τις τρίχες όταν υποφέρεις από τα χειρότερα; Να σε νοιάζει να μη σε δει η γειτόνισσα, ο άντρας σου, τα παιδιά σου, ο μπακάλης και ο φούρναρης; Δηλαδή αντί να σε νοιάζει να δυναμώσεις, να έχεις το κουράγιο να παλέψεις, κλαις για τις τρίχες; Θα σου πω και κάτι ακόμα, γίνε εσύ καλά και μετα θα φυτρώσουν τα μαλλάκια σου. Φρέσκα από την αρχή, ίσως να αλλάξουν και σχήμα τώρα.

Αν δε φυτρώσουν όπως παλιά, αγόρασε και μια περούκα, δυο, όσες σηκώνει η τσέπη σου! Όμως κοίτα να γίνεις καλά, να είσαι εκεί για αυτούς που σε αγαπούν και σε νοιάζονται. Για όλους όσους πιστεύουν σε σένα. Για όλους όσους δεν είσαι έτοιμη/ος να αφήσεις και να φύγεις. Η ζωή είναι ωραία γαμωτο, παρά τις αναποδιές της, μια και μοναδική. Όταν έρθει η ώρα ας φύγουμε όλοι μας. Όχι όμως να τα παρατήσουμε από νωρίς. Ούτε να κλαις για τις τρίχες που έχασες. Άφησε τες να παν στο καλό, ας πέσουν όλες!

Η πραγματική κοινωνία μας δεν είναι πλασμένη όπως τα εξώφυλλα περιοδικού.

Δε θέλω να σου χαλάσω το όνειρο, ούτε να σε ρίξω από το ροζ συννεφάκι. Σίγουρα στο έχουν πει και το έχουν γράψει κι άλλοι πριν από εμένα. Η ζωή δεν είναι εξώφυλλο περιοδικού! Ούτε πρωινή εκπομπή που όλοι είναι χαμογελαστοί σαν από διαφήμιση οδοντόκρεμας. Ούτε οπως στις ταινίες που συμβαίνει μια αναποδιά αλλά δες βρε παιδί μου. Γυρίζει η τύχη και όλα ξαφνικά είναι υπέροχα, μοναδικά και ονειρεμένα.

Ο κόσμος μας, όσο μερικές φορές είναι αγγελικά πλασμένος, άλλες τόσες είναι διαβολικά κρυμμένος στις λεπτομέρειες. Πίσω από αρρώστιες, αναπηρίες, ασθένειες και το ανάθεμα της τύχης. Γιατί όπως σας λέω συχνά, από τύχη ζούμε και από τύχη πάσχουμε από όσα πάσχουμε. Πρέπει λοιπόν εμείς να φτιάξουμε τα δικά μας σύμβολα δύναμης και ομορφιάς. Ένα ξυρισμένο κεφάλι είναι σύμβολο αποφασιστικότητας, γιατί δε το έβαλες κάτω και ξεκίνησες τις θεραπείες σου. Ένα άτριχο κεφάλι είναι σημάδι πως όσα και αν περνάς, το έχεις το κεφάλι σου ψηλά και αγέρωχο.

Ένα φαλακρό και γυμνό κεφάλι είναι σύμβολο πως βασίζεσαι περισσότερο σε αυτό που βρίσκεται μέσα στο κρανίο σου. Το μυαλό σου είναι η ομορφιά σου. Το βλέμμα και η ματιά σου δείχνουν το χαρακτήρα σου. Το χαμόγελο σου που δε σταμάτησε ποτέ, αποδεικνύει πως δε το έβαλες κάτω. Θα το πας μέχρι τέλους και όποιος κερδίσει. Τα βάζεις με θηρίο και πρέπει να είσαι περήφανος/η για αυτό! Συνέχισε, στις πιο ευάλωτες και χειρότερες στιγμές σου, συνέχισε. Και μόνο που τα έβαλες με το θεριό, είσαι νικητής! Τα πεσμένα μαλλιά στο τέλος θα είναι απλά το λάβαρο που έχασες κάπου στο ενδιάμεσο της μάχης, όμως κέρδισες τον πόλεμο!

 

Σύνταξη, επιμέλεια κειμένου: Βογιατζής Ηλίας  για  newsitamea.gr

Πηγή: https://www.goc.com.cy/

Η απώλεια των μαλλιών στην ασθένεια, λειτουργεί ως τη χαριστική βολή. Έχεις χάσει τον έλεγχο της ζωής σου, οιαδήποτε μέχρι πρότινος σταθερά έχει διαταραχθεί απόλυτα κι έρχεται και το κερασάκι και σε διαλύει εντελώς. Ποιος είναι αυτός στον καθρέφτη; Πού είναι ο εαυτός μου; Πόσα θα χάσω ακόμα; Δε φτάναν οι τομές και όλη η κακουχία; Πρέπει να το περάσω και αυτό; Και η μεμψιμοιρία συνεχίζεται.

“Μετουσίωση του αναπόφευκτου σε δική μας ελεύθερη βούληση”, έλεγε ο Καζαντζάκης κι εμείς ακολουθώντας τον, όταν νοσήσουμε, φοράμε τα ινδιάνικα χρώματα του πολέμου, ετοιμάζουμε το ψυχικό μας οπλοστάσιο και ξεκινάμε τη μάχη.

Μέρος της πολεμικής μας περιβολής είναι το ξυρισμένο κεφάλι.

Έτσι θέλει το styling του πολέμου. Το ξυρίζουμε μόνοι μας.

Επιλέγουμε να το ξυρίσουμε. Γιατί επιλέγουμε να πολεμήσουμε.

Μη φοβάσαι, καλό μου… Θα σωθούμε!

Γράφει η Χριστίνα

 

Πηγή: http://wincancer.gr/

«Χρειάζεται τη στήριξη όλων μας»: Έκκληση βοήθειας για τον 9χρονο Δημήτρη ... έφτασε η στιγμή για τη μεγάλη μάχη

Ένα παιδί χρειάζεται την βοήθεια μας. Συγκεκριμένα, ο 9χρονος Δημήτρης, δίνει την δική του μάχη με το νευροβλάστωμα 4 σταδίου, ένα πολύ επιθετικό καρκίνο και ο φιλανθρωπικός οργανισμός “Παιδική Χαρά” απευθύνει έκκληση για βοήθεια.

Ειδικότερα, το μικρό αγόρι διαγνώστηκε με καρκίνο από την ηλικία των τεσσάρων ετών και από τότε δίνει τη δική του μάχη για να κρατηθεί στη ζωή.

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση:

«SOS!!! Ο ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΠΑΛΕΥΕΙ ΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΛΥ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ ΤΩΡΑ!!

Αυτός είναι ο Δημητράκης. Είναι μόλις 9 χρονών, αλλά δεν ξέρει τι θα πει σχολείο, τι θα πει παίζω με τους φίλους μου και ζω ανέμελα παιδικά χρόνια. Γιατί ήταν μόλις 4 χρόνων όταν ένας πολύ επιθετικός καρκίνος του «χτύπησε» την πόρτα και άλλαξε την ζωή του για πάντα…

Ο 9χρονος Δημήτρης έχει κάνει το νοσοκομείο σπίτι του.
Διάγνωση: νευροβλάστωμα 4 σταδίου! Έκτοτε το νοσοκομείο έγινε σπίτι του! 

5 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΗΡΗΣ ΜΑΧΗΣ! Συνεχείς χημειοθεραπείες και δύσκολα χειρουργεία, ακόμη και στο κεφάλι! Τώρα ο μικρός μας μαχητής υποτροπίασε ξανά! Πρέπει άμεσα να υποβληθεί σε μεταμόσχευση μυελού των οστών. Όμως παλεύει με νύχια και με δόντια να κρατηθεί στην ζωή!

Η μητέρα του στέκεται βράχος δίπλα του, σηκώνοντας μόνη της όλα τα βάρη, καθώς ο πατέρας τους έχει εγκαταλείψει! Η μητέρα του Δημήτρη προσπαθεί όλα αυτά τα χρόνια να του προσφέρει την καλύτερη θεραπεία. Προς το παρόν ο Δημητράκης μας πρέπει να συνεχίσει τις θεραπείες του, μεταβαίνοντας πολύ συχνά στο νοσοκομείο για να προετοιμαστεί για μια ακόμη μεταμόσχευση.

Τα έξοδα είναι δυσβάσταχτα! Δυστυχώς η μαμά αυτή τη στιγμή είναι αδύνατον να εργαστεί και αντιμετωπίζει τεράστια οικονομικά προβλήματα αδυνατώντας να στηρίξει το παιδί της μετά από 5 συνεχόμενα χρόνια θεραπειών που την έχουν γονατίσει οικονομικά. Έχει βρεθεί σε τεράστιο αδιέξοδο και ζητά την βοήθεια μας.

«Εύχομαι σε όλους σας, όσοι είστε γονείς πότε να μη ζήσετε αυτό που ζω εγώ και να μη χρειαστεί ποτέ να έρθετε στη δική μου θέση.. Δε είναι εύκολο για μια μαμά να ζητάει δημόσια οικονομική βοήθεια για να σώσει το παιδί της… Δε φανταζόμουν ποτέ ότι αντί να περνάω όμορφες και μοναδικές στιγμές μαζί με το παιδί μου, θα πρέπει να βλέπω το βλαστάρι μου να δίνει έναν τέτοιο καθημερινό αγώνα γεμάτο πόνο και δάκρυα… Ο δρόμος αυτός είναι μακρύς και δύσκολος και μόνοι μας με τον μικρό μου δεν μπορούμε να τον διαβούμε.

Χρειαζόμαστε τη βοήθεια όλων σας..!!!».

Ο Δημήτρης δίνει τον δικό του αγώνα ! Όλοι μαζί μπορούμε να τον βοηθήσουμε να βγει νικητής!

Όποιος μπορεί και θέλει να βοηθήσει μπορεί να χρησιμοποιήσει τους παρακάτω λογαριασμούς:

ALPHA BANK

IBAN: GR9401407010701002002029468

ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ: ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ

Όταν κάνετε την κατάθεση θα γράψετε ως αιτιολογία τη λέξη ΔΩΡΕΑ ΑΠΟ + ΤΟ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ΣΑΣ

Με βάση τη νέα νομοθεσία , το καταθετήριο σας αποτελεί και την απόδειξη της δωρεάς σας και είναι αυτό που χρειάζεται για να δηλώσετε την δωρεά σας στην εφορία με την εκκαθαριστική σας δήλωση , γι’ αυτό απαιτείται να υπάρχει το όνομα σας στην αιτιολογία κατάθεσης

PayPal

https://www.paypal.com/paypalme/childshappiness

 

Για κατάθεση από εξωτερικό:

IBAN : GR9401407010701002002029468

BENEFICIAR : CHILD ́ S HAPPINESS

BIC : CRBAGRAA

BRAND’S NAME : 701

ADDRESS : Egnatias 2, 54626, Thessaloniki

REFERENCE : Donation by + your full name».

Πηγή: https://www.fanpage.gr/

 ***Η φωτογραφία δεν είναι του παιδιού

Ο άθλος του Ηρακλή: πάλεψε τρία χρόνια με τον καρκίνο και τελικά τον νίκησε

Ο Ηρακλής είχε αρχικά διαγνωστεί με όγκο του όρχεως και χρειάστηκε να προχωρήσει σε ορχεκτομή. Όμως εξαιτίας υποτροπίασης χρειάστηκε να υποβληθεί σε χημειοθεραπείες και εν τέλει να μεταφερθεί στην Γερμανία, σε εξειδικευμένη κλινική. Η υποτροπή αυτή αναστάτωσε πολύ την οικογένειά του, καθώς εκεί που περίμεναν πως η περιπέτειά τους είχε τελειώσει, ένας νέος κύκλος αγωνίας ξεκίνησε. 

Ο μικρός και γενναίος Ηρακλής επέστρεψε στην Κύπρο όπου έχει αρχίσει πάλι να σκέφτεται με αισιοδοξία το μέλλον του και να ονειρεύεται. Κοντά του πάντα οι γονείς του Νικόλας και Ελένη. 

Η μητέρα του έγραψε πρόσφατα στον προσωπικό της λογαριασμό, την παρακάτω ανάρτηση.

«Επιτέλους το χτυπήσαμε… Οκτώβριος 2021 μόλις ήμασταν έτοιμοι να χτυπήσουμε το καμπανάκι της νίκης αφού όλα έδειχναν ότι κερδίσαμε τον καρκινο-δρακο έρχεται η ενημέρωση για 2η φορά υποτροπή… Αμέσως η χαρά μετατράπηκε σε λύπη και πόνο. Μετά από 2,5 χρόνια, ένας μεγάλος και δύσκολος αγώνας φτάνει στο τέλος του. Ο μικρός αλλά στα μάτια μας μεγάλος δικός μας ήρωας, ολοκλήρωσε τους δικούς του άθλους και βγαίνει νικητής.

Το ταξίδι μας θα συνεχίσει για τα επόμενα χρόνια εφόσον θα είναι σημαντικά, με συχνές εξετάσεις. Eμείς όμως κρατάμε τα θετικά και ευχόμαστε να μην έρθει ποτέ ξανά πίσω.

Ευχαριστούμε πάρα πολύ την αγαπημένη μας ομάδα την Ομόνοια για όλη τη στήριξη της σε αυτό το δύσκολο αγώνα μας και για όλες τις χαρές που έδωσε στον Ηρακλή μας και φυσικά όλους εσάς για τη βοήθεια και τις προσευχές σας.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ, στους γιατρούς και νοσηλευτές στο παιδοογκολογικό μας για όλα αυτά τα χρόνια που ήταν συνεχώς δίπλα μας, θα συνεχίσουν να είναι και κάνουν ότι καλύτερο για τα παιδιά μας.

Ακόμη ένα μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένεια του κ. Δημήτρη και της κ. Μαρίας που ήταν συνεχώς δίπλα μας όσο βρισκόμασταν στη Γερμανία, δεν ξέρω πως θα τα κατάφερνα χωρίς εσάς. Είστε πλέον οικογένεια για εμάς.

Το τελευταίο ευχαριστώ το οφείλω στις οικογένειες μας και στους φίλους μας που ήταν συνεχώς δίπλα μας και μας στήριζαν. Αυτά τα χρόνια γνωρίσαμε οικογένειες που θα κρατήσουμε για πάντα στη ζωή μας. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ όλα αυτά που περάσαμε μαζί στους θαλάμους μας, πόνο, θλίψη, χαρά, γέλιο, αγωνία. Γιατί κανένα παιδί και καμία οικογένεια δεν είναι ποτέ μόνη. Είμαστε όλοι μαζί. Ευχόμαστε ο Θεός να είναι δίπλα από κάθε παιδάκι και σύντομα τα φιλαράκια μας να επιστρέψουν πίσω στο σπίτι τους υγιείς και δυνατοί».

Μπράβο στο κουράγιο και το θάρρος της οικογένειας! 

 

Πηγή: medlabgr.blogspot.com

Η μικρή Άννα Αποστολία νίκησε τη λευχαιμία μετά από ενάμιση χρόνο σκληρής μάχης στο νοσοκομείο!

 

H Άννα Αποστολία, 20 μηνών πλέον, είναι καλά, και συνεχίζει να χαμογελά στη ζωή μετά τη μεταμόσχευση που υποβλήθηκε, με δότη έναν άνδρα από το Ισραήλ.

To κοριτσάκι διαγνώστηκε με λευχαιμία όταν ήταν μόλις τεσσάρων μηνών, και από τότε ξεκίνησε ένας Γολγοθάς τόσο για την ίδια, όσο και για την οικογένειά της, που κράτησε 1,5 χρόνο. Όλο αυτό το διάστημα η θεία της, Ελένη Βασιλοπούλου, ήταν δίπλα της και της κρατούσε το χεράκι.

Σε συνέντευξη που έδωσε η κα. Βασιλοπούλου, διηγήθηκε τη σκληρή μάχη που έδωσε η ανιψιά της στο ογκολογικό νοσοκομείο «Ελπίδα» για να κρατηθεί στη ζωή.

Πώς ξεκίνησε η περιπέτεια της ‘Αννας Αποστολίας
Όλα ξεκίνησαν στις 8 Δεκεμβρίου του 2020, όταν το μωράκι ήταν μόλις 4 μηνών. «Επισκέφθηκε όπως ήταν προγραμματισμένο τον παιδίατρο για κάνει εμβόλιο. Καθώς την εξέταζε, διαπίστωσε ότι ήταν διογκωμένος ο σπλήνας», λέει η κα. Βασιλοπούλου και συνεχίζει:

«Αμέσως ενημέρωσε την αδελφή μου ότι πρέπει να πάει σε ένα νοσοκομείο, όχι ιδιωτικό κέντρο, για να γίνουν εξετάσεις. Μέχρι εκείνη την ημέρα εμείς βλέπαμε ένα υγιέστατο μωρό χωρίς να υπάρχει κάτι να μα προβληματίσει. Πήγε στο νοσοκομείο Πεντέλης και με τις πρώτες εξετάσεις κατάλαβαν τι συμβαίνει. Το μωρό και η μαμά του, μπήκαν σε ένα ασθενοφόρο και πήγαν στο “Ελπίδα”».

Εκεί, οι γιατροί ενημέρωσαν την μητέρα της μικρής πως πάσχει από βρεφική λευχαιμία και η κατάστασή της είναι σοβαρή. Ακολούθησε 1,5 χρόνος νοσηλείας, με το μωράκι να δίνει καθημερινό αγώνα για τη ζωή του. Έκανε μια σειρά χημειοθεραπειών, εξαιτίας των οποίων βρέθηκε δυο φορές στην εντατική, και ήταν το πρώτο μωρό που δέχθηκε μονοκλωνικά αντισώματα και άνοιξε το δρόμο και για άλλα μωράκια.

Η μεταμόσχευση που της έσωσε τη ζωή

Το καλοκαίρι του 2021 ξεκίνησε η διαδικασία της πρώτης μεταμόσχευσης και βρέθηκε δότης 100% συμβατός. Μετά τη μεταμόσχευση, κι ενώ το παιδί πήγαινε καλά, έκανε μία επιπλοκή και εμφανίστηκε ξανά η ασθένεια.

Ακολούθησε δεύτερη μεταμόσχευση, πάλι από 100% συμβατό δότη από το Ισραήλ, και από τότε η μικρή Άννα Αποστολία είναι καλά.

Όλο αυτό το διάστημα, η μικρή μαζί με τους στενούς συγγενείς της δεν έχασαν το κουράγιο και την αισιοδοξία τους. «Από την πρώτη μέρα μέσα στο νοσοκομείο, ντυνόταν με διαφορετικά φορέματα, κάναμε χημειοθεραπείες με τα καλύτερα ρούχα μας, όταν ήταν κάπως καλύτερα και μπορούσε, κάναμε πάρτι. Ακούγαμε τραγούδια, χορεύαμε. Τραγουδούσαμε και έξω από την εντατική για να της στείλουμε θετική ενέργεια», λέει συγκινημένη η θεία του μικρού κοριτσιού.

Έκτοτε, η κα. Βασιλοπούλου ξεκίνησε τον δικό της αγώνα για την ενημέρωση των πολιτών έτσι ώστε να υπάρξουν όσο το δυνατόν περισσότεροι δότες.

«Έχω ένα στόχο, έναν ιερό σκοπό που λέγεται εκπαίδευση, ενημέρωση και όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για να μπορεί ο κόσμος να καταλάβει τη διαδικασία και τη μεταμόσχευση μυελού των οστών. Το θέμα είναι «γίνε δότης μυελού των οστών». Ευχαριστώ προσωπικά τον κ. Μπονάνο που συνδράμει και αντιλαμβάνεται το μέγεθος και την ανάγκη αυτή».

 

Πηγή: https://www.thebest.gr/

Ένας μεγάλος νικητής της ζωή. Κατατρόπωσε δύο φορές την λευχαιμία «Ήξερα ότι μπορεί να πέθαινα αλλά χαμογελούσα»

Ο μεγάλος μαχητής της ζωής που κέρδισε δύο φορές τη λευχαιμία, Νεόφυτος Νεοφύτου, μίλησε στο OMEGAlive για τη δύσκολη περιπέτεια υγείας του στην εφηβική ηλικία, το θαύμα που βίωσε, στέλνοντας ηχηρά μηνύματα, καθώς αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα ότι ο καρκίνος μπορεί να νικηθεί.

Ο 42χρονος πλέον σήμερα, Νεόφυτος Νεοφύτου, διαγνώστηκε με λευχαιμία δύο φορές, το 1993 σε ηλικία 11χρονών στο πόδι και αργότερα ξανά το 1996 στην εφηβική ηλικία των 14 στα γεννητικά όργανα, όμως πάλεψε με το θηρίο και στέλνει μηνύματα ελπίδας και αισιοδοξίας σε όσους δίνουν τη δική τους μάχη με τον καρκίνο.

Τριάντα χρόνια μετά την δύσκολη περιπέτεια υγείας του δίνει κουράγιο σε όσους σήμερα υποφέρουν και εξιστορεί πως άρχισε ο δικός του Γολγοθάς. Όλα άρχισαν όταν παρουσίασε πρόβλημα στα πόδια του. Ο κ. Νεοφύτου ανέφερε ότι «όταν διαγνώστηκα για πρώτη φορά ήταν διακοπές του Πάσχα και ξαφνικά όπως καθόμουνα στον καναπέ του σπιτιού και έβλεπα τηλεόραση, σηκώθηκα και κούτσαινε το αριστερό μου πόδι, οι γονείς μου νόμιζαν ότι είχα χτυπήσει στο σχολείο και ήταν κάτι περαστικό. Ωστόσο, στις δεκαπέντε μέρες άρχισε να κουτσαίνει και το δεξί μου, τότε άρχισε η περιπέτεια με τους γιατρούς. Θυμάμαι ενδεικτικά είχαμε πάει σε έντεκα διαφορετικούς γιατρούς και ο καθένας έβγαζε διαφορετικές διαγνώσεις. Μετά από αναλύσεις αίματος, διαπιστώθηκε ότι είχα χαμηλή αιμοσφαιρίνη και χαμηλά αιμοσφαίρια και από εκεί άρχισα να ανεβαίνω το δικό μου Γολγοθά».

«Οι γονείς μου, δεν μου είπαν ποτέ ότι είχα λευχαιμία, για να με προστατέψουν. Το είχα μάθει εντελώς τυχαία. Όταν το έμαθα ήμουν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, αλλά καθημερινά οι ψυχολόγοι του Μακάρειου Νοσοκομείου, ο γιατρός, οι νοσοκόμες μας έκαναν να νιώθουμε σαν μια οικογένεια. Ενδεικτικό είναι, ότι όταν πήγαινα στον θάλαμο να κάνω τις χημειοθεραπείες μου, ήξερα ότι μπορούσε να χάσω τη ζωή μου ώστόσο, πήγαινα εκεί χαμογελώντας. Μου έδωσαν πολλή δύναμη και κατάφερα να μετατρέψω την κατάθλιψη και τον πόνο σε δύναμη. Είχα χτυπήσει το χέρι μου κάτω στο κρεβάτι και είχα πει θα τα καταφέρω, θα νικήσω», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ερωτηθείς για το ποιες ήταν οι αντιδράσεις των συμμαθητών του στο σχολείο, υπογράμμισε ότι αρχικά, είχαν απομακρυνθεί σχεδόν όλοι από εκείνον και διερωτόταν το γιατί, στην πορεία όμως, δέχτηκε σημαντική βοήθεια από τους φίλους του. «Την πρώτη μέρα που πήγα Λύκειο, πήγα με το καπελάκι, διότι ήταν νέο το περιβάλλον και ένιωθα ντροπή, ωστόσο, τις επόμενες μέρες έβγαλα το καπελάκι, ήταν ξυρισμένο το κεφάλι μου και έκανα τα αστεία μου», δήλωσε.

Το θαύμα και η πίστη προς τον Θεό

Ο μεγάλος μαχητής και νικητής της ζωής αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό που τον έφερε πιο κοντά στον Θεό. «Θυμάμαι ένα καλοκαίρι είχα πάθει σοβαρής μορφής πνευμονία και μεταφέρθηκα εσπευσμένα στο Μακάρειο με 42 πυρετό, εκείνο το διάστημα κινδύνευα να χάσω τη ζωή μου. Μου είχαν βάλει μάσκα οξυγόνου και μηχανήματα ενωμένα με την καρδία μου και επί δεκαπέντε μέρες έπρεπε να κοιμάμαι καθιστός, τότε γνώρισα και την πίστη μου από τον πάτερ Παΐσιο, ο οποίος ερχόταν στο παιδογκολογικό και προσευχόταν για μένα», υπογράμμισε.

Ο κ. Νεοφύτου μίλησε συγκινημένος για το θαύμα που βίωσε νοσηλευόμενος στο Νοσοκομείο. «Τη δεύτερη φορά που διαγνώστηκα με λευχαιμία», όπως δήλωσε «μου είχαν βάλει καθετήρα Hickman, σε μια απλή ρουτίνα συνκαθαρισμού, καθώς μου έβαλε ένα φάρμακο μέσα η νοσοκόμα, ένιωσα ένα ρίγος σε εκείνο το σημείο και την ρωτάω τι μου έχεις κάνει διαφορετικό και μου απαντάει «Νεόφυτε μου, δεν έκανα κάτι διαφορετικό». Εκείνη τη στιγμή έχασα τις αισθήσεις μου, το μόνο που θυμάμαι είναι τον πανικό της νοσοκόμας και των γιατρών να έρθουν κοντά μου». «Όταν έχασα τις αισθήσεις μου», όπως περιέγραψε, «έβλεπα τον εαυτό μου να πέφτει σε ένα τεράστιο πηγάδι, θυμάμαι ότι κούναγα τα χέρια μου τα πόδια μου ένιωθα μια γαλήνη και αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ότι έπεφτα για ώρες ολόκληρες. Ξαφνικά, εμφανίστηκε ένα φωτεινό πρόσωπο στο στόμιο του πηγαδιού και με τράβηξε επάνω σε κλάσματα δευτερολέπτου, ενώ έβλεπα ότι έπεφτα για ώρες. Όταν ήρθα πίσω το μόνο πράγμα που θυμάμαι να λένε είναι ότι «ευτυχώς ήρθε πίσω». Η πρώτη ερώτηση που έκανα στη νοσοκόμα ήταν πόσες ώρες έχει που λείπω, και μου λέει κράτησε για 1-2 δευτερόλεπτα. Πάντα πίστευα και θα πιστεύω ότι ήταν ο ίδιος ο Θεός που με τράβηξε επάνω», δήλωσε.

Η στήριξη στον συνάνθρωπο

Από τα 15 μου, όπως ανέφερε, μιλάω σε άλλα άτομα που δίνουν τη δική τους μάχη, για να τους δώσω δύναμη και θάρρος. «Είναι διαφορετικό το πώς ζουν τα παιδιά τον καρκίνο ή τη λευχαιμία και διαφορετικό το πώς το βιώνουν οι γονείς», τόνισε.

Ο κ. Νεοφύτου δήλωσε επίσης, ότι όταν μια φίλη του είχε διαγνωστεί με καρκίνο και είχε χάσει τα μαλλιά της, την επόμενη μέρα είχε ξυρίσει και ο ίδιος το κεφάλι του ως ένδειξη συμπαράστασης. «Η ομορφιά ενός ανθρώπου είναι στην ψυχή και όχι στα μαλλιά. Αν καταφέρω, να ζωγραφίσω ένα χαμόγελο στο πρόσωπο ενός ανθρώπου για μένα είναι επιτυχία», πρόσθεσε.

Το να βοηθάμε ένα συνάνθρωπο μας, τόνισε, δεν σημαίνει πάντα οικονομική βοήθεια, ακόμα και μια αγκαλιά στην δύσκολη στιγμή, ένα φιλί στο μέτωπο, ένας καλός λόγος, αυτό δίνει πολλή δύναμη.
«Εξάλλου, τα ποσοστά ίασης για τη λευχαιμία, το 1993 ήταν στο 70% οι πιθανότητες να νικήσεις τον καρκίνο, ενώ σήμερα είναι περισσότερα από 82%», συμπλήρωσε.

Ερωτηθείς για το ποια είναι τα μηνύματα που θέλει να στείλει στα παιδιά, ο κ. Νεοφύτου απάντησε ότι πρέπει να μην φοβούνται και να πιστεύουν ότι όλα θα πάνε καλά. «Σήμερα είμαι καλά, σήμερα παλεύω με την λευχαιμία, είμαι ζωντανός, είμαι εδώ παλεύω, δεν έχω χάσει τη μάχη! Όταν πεις θα τα καταφέρω και αλλάξει και η ψυχολογία σου, τότε μπορείς να νικήσεις πολλά πράγματα. Να μην φοβούνται τα παιδία και οι γονείς, διότι ο καρκίνος μπορεί να νικηθεί, έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Καμία φορά ακούμε δυστυχώς παιδιά να μην τα καταφέρνουν, ωστόσο τα ποσοστά ίασης έχουν αυξηθεί, να υπενθυμίσουμε, μάλιστα, ότι μιλάμε για καρκίνο και για λευχαιμία και όχι για μια απλή ασθένεια».

«Ο καρκίνος μπορεί να νικηθεί! Θα βγείτε νικητές! Θα τα καταφέρετε!», είπε καταλήγοντας σε όσους δίνουν την δική τους μάχη και παλεύουν με τον καρκίνο.

 

 

Πηγή: https://omegalive.com.cy/