Η ιστορία του εννιάχρονου Κωνσταντίνου που διεγνώσθη με σπάνιας μορφής καρκίνο - O μακρύς και επίπονος αγώνας

Ο 9χρονος Κωνσταντίνος, ένας από τους μικρούς ασθενείς του ξενώνα της ΕΛΠΙΔΑΣ, πριν μερικούς μήνες διαγνώστηκε με ραβδομυοσάρκωμα, ένα σπάνιο και επιθετικό καρκίνο των μαλακών ιστών.

Μετά από μια μεγάλη "μάχη", η κατάσταση της υγείας του έχει παρουσιάσει σημαντική βελτίωση και αναμένεται να βγει από το νοσοκομείο τη νέα χρονιά. Έχοντας νικήσει την ασθένειά του, με χαμόγελο και αισιοδοξία, μίλησε στην εκπομπή "Αλήθειες με τη Ζήνα" στο Star για τον μακρύ και επίπονο αγώνα του.

"Ήρθα εδώ στις 8 Μαΐου, ημέρα Πέμπτη. Εκείνη την ημέρα ξύπνησα με έναν πολύ βαρύ πόνο στην κοιλιά", είπε, εξηγώντας πώς ένας αρχικά "απλός" πόνος εξελίχθηκε σε κάτι πολύ σοβαρό. Μετά από εξετάσεις, οι γιατροί εντόπισαν έναν όγκο 10 εκατοστών και η οικογένεια πήρε άμεσα τον δρόμο για την "ΕΛΠΙΔΑ".

Ο ίδιος παραδέχθηκε ότι πριν βρεθεί στο νοσοκομείο, είχε μια περίεργη επιθυμία: "Πριν από αυτό ήθελα μία μέρα να πάω σε ένα νοσοκομείο. Δεν ξέρω γιατί ήθελα να το ζήσω. Και μόλις πήγα, είπα "Παναγία μου, να μην μου ξανατύχει ποτέ αυτό”".

Αρχικά πίστευε πως η νοσηλεία θα κρατούσε μόνο λίγες ημέρες. "Ο σκοπός μου ήταν να κάτσω μία-δύο μερούλες. Και αυτές οι μία-δύο μερούλες έγιναν ξαφνικά εννιά μήνες. Εννιά μήνες δύναμης", είπε χαρακτηριστικά.

"Αναρωτήθηκα πολλές φορές "γιατί σε μένα". Μετά κατάλαβα ότι δεν ήταν σωστό"

Ο Κωνσταντίνος μίλησε με ενσυναίσθηση και ωριμότητα που σπάνια συναντά κανείς σε ένα παιδί. Παραδέχθηκε ότι αναρωτήθηκε πολλές φορές "γιατί σε μένα", όμως με τον καιρό κατάλαβε πως αυτή η σκέψη δεν τον βοηθούσε. "Μετά από ένα χρονικό διάστημα το κατάλαβα ότι δεν ήταν σωστό. Επειδή από αυτό παίρνω δύναμη και κερδίζω πράγματα".

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον πατέρα του, λέγοντας πως παίζει καθοριστικό ρόλο στην ψυχολογία του, ενώ μίλησε με πολλή αγάπη και κατανόηση για τον μεγαλύτερο αδερφό του, που είναι 14 ετών.

"Καμιά φορά σκέφτομαι ότι μπορεί να περνάει και κάτι πιο δύσκολο από μένα. Είναι μόνος του, χωρίς την οικογένειά του και με τον αδερφό του άρρωστο".

Ο Κωνσταντίνος μίλησε και για τον φόβο που ένιωθε πριν από τις χημειοθεραπείες. "Φοβόμουν πολύ να μπω. Και έλεγα το "Πάτερ Ημών” και κατευθείαν ο φόβος μου έφευγε. Έλεγα: εγώ θα τα καταφέρω, επειδή είμαι δυνατός".

Η πίστη του, όπως εξήγησε, υπήρχε και πριν από την ασθένεια, όμως δυνάμωσε ακόμη περισσότερο. "Ήταν σαν να προετοιμαζόμουν, σαν για έναν αγώνα ποδοσφαίρου".

Η ζωή στον Ξενώνα της "ΕΛΠΙΔΑΣ"

Ο μικρός ασθενής περιέγραψε με ζεστά λόγια την καθημερινότητα στον Ξενώνα.

"Νιώθω ότι έχω εκατομμύρια ανθρώπους που με υποστηρίζουν και με βοηθάνε. Ο Ξενώνας, επειδή είναι ένα σπίτι, μια πολυκατοικία που βοηθάει πολλά παιδιά, τουλάχιστον εμένα με βοηθάει πολύ. Έχει πολλά πράγματα να κάνεις, έχει εκδρομές, έχει δραστηριότητες. Δεν είναι σαν το σχολείο που δεν έχει. Και όλο αυτό με βοηθάει πάρα πολύ", περιέγραψε.

Αναφερόμενος στην αείμνηστη Μαριάννα Β.Βαρδινογιάννη, ο μικρός Κωνσταντίνος δήλωσε: "Αυτή τη γυναίκα δεν την ήξερα. Είχα ακούσει λίγα πραγματάκια: ότι έχει ένα νοσοκομείο, ότι είναι ένα μεγάλο νοσοκομείο που βοηθάει τα παιδιά και ότι έχει βραβευτεί".

Όσο για την πορεία της υγείας του, τα νέα είναι ενθαρρυντικά: "Δόξα τω Θεώ, πηγαίνω μια χαρά. Μου έχουν ανακοινώσει ότι τέλη Ιανουαρίου με μέσα Φεβρουαρίου φεύγω. Τώρα δεν πονάω καθόλου. Μόνο όταν μπαίνω για χημειοθεραπεία έχω έντονες τάσεις για εμετό. Και αυτό είναι λογικό, γιατί είναι πολύ βαριές".

Το μήνυμα του Κωνσταντίνου στα άλλα παιδιά

Στο τέλος της συνέντευξης, ο Κωνσταντίνος έστειλε ένα δυνατό μήνυμα στα άλλα παιδιά:

"Θέλω να πω στα παιδιά να διαβάσουν, να ρωτήσουν τους γονείς τους τι περνάνε κάποια άλλα παιδιά. Να καταλάβουν ότι υπάρχουν πιο σοβαρά προβλήματα. Και μακάρι να μην τους τύχει ποτέ. Αν όμως τους τύχει, θα καταλάβουν ότι θα πάρουν δύναμη μέσα από αυτό".

Ακόμα, δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει όλους όσοι στάθηκαν δίπλα του: "Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους στον Ξενώνα, στους ανθρώπους που μας βοηθούν, στους φίλους μου και σε όσους με υποστηρίζουν".

Η μαρτυρία της μητέρας του

Η μητέρα του Κωνσταντίνου μίλησε συγκινημένη για τη δύσκολη διαδρομή, αποκαλύπτοντας ότι η διάγνωση ήταν ραβδομυοσάρκωμα 10 εκατοστών.

"Ο Ξενώνας της ΕΛΠΙΔΑΣ είναι σπίτι μας. Μας έκαναν να το αισθανθούμε σαν σπίτι μας μέσα στη δυσκολία που κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε. Είμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Είναι δυνατός ο Κωνσταντίνος. Έχει ανταπεξέλθει πάρα πολύ καλά σε όλες του τις θεραπείες, το χειρουργείο του. Μας έχουν μείνει πολύ λίγα πράγματα να κάνει και σιγά σιγά να επιστρέψουμε σπίτι μας".

Περιέγραψε το ταξίδι στο Παρίσι για το χειρουργείο, τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοβολίες, τονίζοντας πως "ο κυρίαρχος σε όλο αυτό είναι ο Κωνσταντίνος. Αυτός μας δίνει τη δύναμη".

"Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Θεό που έστειλε εσένα να σ’ έχω γιο μου. Σου υπόσχομαι ότι μαζί με τον μπαμπά θα κάνουμε τα πάντα για να είστε γεροί και δυνατοί".

 

 

Πηγή: https://www.thetoc.gr/

Ο 18χρονος Μάριος αναχώρησε για μεταμόσχευση στην Ιταλία

Ξεκίνησε το ταξίδι της ελπίδας για τον 18χρονο Μάριο από το Αγρίνιο, ο οποίος νοσηλευόταν διασωληνωμένος στη μονάδα εντατικής θεραπείας στο Ρίο

Στην Ιταλία ταξιδεύει ο 18χρονος Μάριος για να βρεθεί το μόσχευμα που θα του χαρίσει πίσω τη ζωή. Ο νεαρός από το Αγρίνιο γεννήθηκε με σπάνια πάθηση στο ήπαρ.

Εσπευσμένα στην Ιταλία με στόχο να λάβει μόσχευμα για το ήπαρ του μεταφέρεται ο 18χρονος Μάριος. Ο νεαρός φοιτητής, που δίνει μάχη στη ΜΕΘ του Ρίου, μπήκε στη λίστα υπέρ κατεπείγοντος μετά τις δραματικές επιπλοκές που, όπως καταγγέλλει η οικογένειά του στο MEGA, οφείλονται σε ιατρικά λάθη.

«Πετάμε. Σε δέκα λεπτά έρχεται το ΕΚΑΒ και θα πάμε στον Άραξο να πετάξουμε από εκεί. Είναι διασωληνωμένος, θα τον συνοδέψουν σε αυτό το ταξίδι. Είναι αγωνιστής ο Μάριος. Είναι μουσικός ο Μάριος, τραγουδάει. Έχει όνειρα πολλά», λέει η μητέρα του, Εύη Βέρρη.

Ο Μάριος γεννήθηκε με μία σπάνια πάθηση στο ήπαρ. Από τους πρώτους μήνες της ζωής του νοσηλευόταν σε νοσοκομείο του Βελγίου. Παρά τις δυσκολίες πήγαινε κανονικά σχολείο και κατάφερε φέτος να μπει στο Πανεπιστήμιο, στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών στην Πάτρα. Όμως, ξαφνικά το καλοκαίρι ξεκίνησε ένας Γολγοθάς χωρίς τέλος.

«Ο Μάριος πέρασε μία περιπέτεια που είναι πέντε μήνες τώρα. Θέλω να κρατήσετε μία φράση που είπε: ”Έζησα την κόλαση πάνω στη γη”. Και η άλλη φράση του πριν διασωληνωθεί, τραγουδούσε ότι ”τώρα αρχίζουν τα δύσκολα”. Και είπε ”μη φοβάσαι θα πάνε όλα τέλεια”», προσθέτει.

Η μητέρα του καταγγέλλει ιατρικά λάθη που οδήγησαν τον Μάριο στη ΜΕΘ του Ρίου να δίνει μάχη για τη ζωή του. Οι γιατροί του νοσοκομείου – όπως είπε η κ. Βέρρη – έστειλαν δύο φορές αίτημα για μεταμόσχευση στον ΕΟΜ, το οποίο, όμως, δεν έγινε δεκτό.

«Δεν τον έκανε άρρωστο η ασθένειά του. Ούτε τον έκανε ανάπηρο η αναπηρία του. Τον έκανε το σύστημα. Ο Μάριος χειροτέρευε και κανείς δεν έδινε σημασία. Πέντε μήνες ποτέ δεν μπήκε στη λίστα μεταμόσχευσης ποτέ δεν έκαναν τα βασικά. Το Ρίο, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου, ο κόσμος, οι γιατροί, οι πάντες και τελικά ο ΕΟΜ δέχθηκε το αίτημα. Το έστειλε στην Ιταλία και οι Ιταλοί τον δεχθήκαν μέσα στη νύχτα. Τον δέχθηκε το Τορίνο. Τον έχει βάλει στη λίστα η Ιταλία ως έξτρα επείγουσα μεταμόσχευση και για αυτό θέλουν να φτάσει εκεί σήμερα (σ.σ. 16.11.2025)».

 

Πηγή:   https://www.newsit.gr/

Αόρατοι οι ογκολογικοί ασθενείς τελικού σταδίου

Τι αναφέρει στο Health Daily η Ομότιμη Πρόεδρος του ΚΕΦΙ, 

Ζωή Γραμματόγλου

Στην εποχή της ιατρικής προόδου, της εξατομικευμένης θεραπείας και της τεχνολογικής καινοτομίας, θα περίμενε κανείς ότι οι ανάγκες των ογκολογικών ασθενών καλύπτονται σφαιρικά. Ωστόσο, υπάρχει μια ομάδα ασθενών που παραμένει συχνά αόρατη: οι ογκολογικοί ασθενείς τελικού σταδίου. Γι’ αυτούς, η ανακουφιστική φροντίδα και οι δομές φιλοξενίας τύπου hospice δεν είναι πολυτέλεια – είναι δικαίωμα. Στην Ελλάδα του σήμερα, αυτό το δικαίωμα παραμένει αντικείμενο διεκδίκησης. Τα παραπάνω αναφέρει η Ομότιμη Πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών Εθελοντών Φίλων Ιατρών “Κ.Ε.Φ.Ι.” Αθηνών, η οποία χρόνια τώρα δίνει μάχη για να προχωρήσει η υπόθεση των δομών αυτών. Σημειώνεται ότι παρά τις νομοθετικές πρωτοβουλίες που έχουν θεσμοθετηθεί, στην πράξη η ανακουφιστική φροντίδα έχει «παγώσει».

Όπως αναφέρει η κ. Γραμματόγλου, ένα ποιοτικό τέλος της ζωής για έναν ογκολογικό ασθενή δεν σημαίνει απλώς την απουσία πόνου. Σημαίνει να βρίσκεται δίπλα του μια ομάδα που γνωρίζει πώς να σταθεί, πώς να ανακουφίσει, πώς να συνοδεύσει χωρίς να αντικαθιστά, να κατευθύνει χωρίς να επιβάλλει. Σημαίνει να έχει την επιλογή να ζήσει με αξιοπρέπεια ως την τελευταία στιγμή.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα οι οργανωμένες δομές που προσφέρουν ολοκληρωμένη ανακουφιστική φροντίδα με ογκολογική εξειδίκευση είναι ελάχιστες και άνισα κατανεμημένες γεωγραφικά. Πολλοί ασθενείς – ειδικά στην περιφέρεια – δεν έχουν καμία πρόσβαση σε τέτοιες υπηρεσίες. Η φροντίδα στο σπίτι είναι συνήθως οικογενειακή υπόθεση, με τους φροντιστές να καλούνται να παίξουν ρόλους για τους οποίους δεν έχουν ούτε κατάρτιση ούτε υποστήριξη. Σύμφωνα με εκτιμήσεις:

-Μόνο το 5-10% των ασθενών που χρειάζονται ανακουφιστική φροντίδα στην Ελλάδα την λαμβάνουν.
– Δεν υπάρχουν δημόσια hospices με τη μορφή που γνωρίζουμε στο εξωτερικό.
– Οι υπάρχουσες δομές, όπως μερικές ιδιωτικές μονάδες ή ΜΚΟ, καλύπτουν μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό του πληθυσμού.

Η κ. Γραμματόγλου δηλώνει χαρακτηριστικά: «Ως πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών Κ.Ε.Φ.Ι., έχω συνοδεύσει πολλούς ανθρώπους σε αυτό το τελευταίο ταξίδι. Κι αυτό που με πληγώνει βαθιά είναι ότι πολλοί φεύγουν μόνοι, πονώντας, σε ένα άψυχο δωμάτιο νοσοκομείου, χωρίς την ειδική φροντίδα που τους αξίζει. Όχι επειδή οι γιατροί δεν προσπαθούν. Αλλά επειδή δεν υπάρχουν οι δομές, το πλαίσιο, η κουλτούρα. Γνωρίζω οικογένειες που διαλύθηκαν από το άγχος και την εξάντληση της φροντίδας στο σπίτι χωρίς στήριξη. Γνωρίζω ασθενείς που παρακάλεσαν να πεθάνουν σπίτι τους, αλλά κανείς δεν μπορούσε να τους εξασφαλίσει την αναγκαία ανακούφιση. Γνωρίζω παιδιά που έχασαν τους γονείς τους χωρίς ποτέ να τους δουν ή να τους κρατήσουν το χέρι. Δεν είναι αυτός τρόπος να φεύγει ο άνθρωπος», τονίζει η κ. Γραμματόγλου και προσθέτει: «Οραματίζομαι ένα δίκτυο από σύγχρονα, φιλόξενα Hospices σε ολόκληρη την Ελλάδα. Μικρές μονάδες, ίσως και μεγαλύτερες, που θα προσφέρουν:

• Πολυεπιστημονική φροντίδα: με ιατρούς, νοσηλευτές, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, εθελοντές, πνευματικούς συνοδούς.
• Ανακούφιση από τον πόνο και τα συμπτώματα, με πρωτοποριακές πρακτικές ιατρικής.
• Συναισθηματική και ψυχολογική στήριξη για τον ασθενή και τους οικείους του.
• Σεβασμό στις επιθυμίες του ασθενούς για το πού και πώς θα περάσει τις τελευταίες του μέρες.
• Εκπαίδευση επαγγελματιών και εθελοντών σε θέματα ανακουφιστικής φροντίδας.
• Και πάνω απ’ όλα: ένα ανθρώπινο περιβάλλον. Όχι κλινικό. Όχι ψυχρό. Όχι γραφειοκρατικό. Αλλά ζεστό, τρυφερό, στοργικό.

Ο Σύλλογος ΚΕΦΙ προτείνει:
1. Ίδρυση δημόσιων hospices σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και περιφέρεια.
2. Ενσωμάτωση της ανακουφιστικής φροντίδας στο ΕΣΥ.
3. Ανάπτυξη κινητών μονάδων ανακουφιστικής φροντίδας.
4. Στήριξη των φροντιστών με ψυχολογική καθοδήγηση και εκπαίδευση.
5. Εκστρατείες ενημέρωσης και αποστιγματοποίησης του θανάτου.
6. Θεσμοθέτηση της ειδικότητας της ανακουφιστικής ιατρικής.

«Το τέλος της ζωής δεν είναι αποτυχία. Είναι μέρος της ζωής. Ο τρόπος που φροντίζουμε έναν άνθρωπο όταν δεν μπορούμε πια να τον θεραπεύσουμε, καθρεφτίζει το επίπεδο του πολιτισμού μας. Τα hospices είναι μια πράξη βαθιάς ανθρωπιάς και σεβασμού. Είναι μια πράξη που ακόμη οφείλουμε», καταλήγει η κ. Γραμματόγλου.

 

Πηγή: https://healthdaily.gr

10 χρόνια μετά: Η ιστορία του μικρού Άγγελου που συγκίνησε όλη τη Ρόδο

Δέκα χρόνια πέρασαν από τότε που ο μικρός ήρωας της Ρόδου, ο Άγγελος Γκιώνης που έδινε τη δική του μάχη με τον καρκίνο, ταξίδεψε στη γειτονιά των Αγγέλων.

Ο Άγγελος όλων των Ροδιτών, ο μικρός μας ήρωας έδινε τη δική του μάχη για τη ζωή για λίγο περισσότερο από δύο χρόνια, έχοντας τη στήριξη όλου του νησιού. Δυστυχώς όμως, ο μικρός Άγγελος δεν τα κατάφερε. Στις 3 Ιουλίου του 2015, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 5,5 ετών, βυθίζοντας στο πένθος τους γονείς του, την οικογένεια και τους φίλους του αλλά και ολόκληρο το νησί μας, που είχε γίνει «μια γροθιά» για να τον δει να στέκεται ξανά στα πόδια του.

Μπορεί ο ίδιος να μη βρίσκεται πλέον κοντά μας, όμως, όποιος τον γνώρισε δεν θα ξεχάσει πόσο δυνατός ήταν -παρά το νεαρό της ηλικίας του- πόσο γενναίος και πώς τα αντιμετώπιζε ό,τι του συνέβαινε πάντα με χαμόγελο. Ένας πραγματικός ήρωας, ένα φωτεινό παράδειγμα για να μην τα παρατάμε ποτέ, για να ελπίζουμε πάντα, για να διεκδικούμε και τα παλεύουμε…

Να σημειωθεί ότι ο μικρός Άγγελος Γκιώνης, έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό της Ρόδου από έναν μουσικό μαραθώνιο που διοργανώθηκε περίπου δύο χρόνια πριν «φύγει», στην πλατεία Αρίωνος της Παλιάς Πόλης, με τίτλο «Save an Angel». Η πρωτοβουλία ανήκε στον Τάσο Διακογεωργίου και συγκέντρωσε χιλιάδες Ροδίτες που συμμετείχαν ενεργά στη δράση. Όλο το προσωπικό, μαζί με φίλους, γνωστούς και άγνωστους, συνέβαλε αφιλοκερδώς στη μουσική συναυλία που διοργανώθηκε, συγκεντρώνοντας χιλιάδες Ροδίτες που συμμετείχαν ενεργά στον μαραθώνιο.

Από τον μαραθώνιο τότε είχε μαζευτεί ένα ποσό, ικανό να στείλει τον Άγγελο και τους γονείς του στην Αγγλία για να πραγματοποιήσει μια λεπτή χειρουργική και πολύ σημαντική επέμβαση, η οποία μάλιστα είχε πραγματοποιηθεί με επιτυχία.

Για περισσότερο από έναν χρόνο, ο Άγγελος βρισκόταν στην κλινική Harley Street Clinic πραγματοποιώντας θεραπείες. Ο ίδιος επέστρεψε στο νησί μας λίγο καιρό μετά τις θεραπείες, αλλά δυστυχώς, η κατάστασή του χειροτέρεψε με αποτέλεσμα τελικά να χάσει τη μάχη για τη ζωή που έδωσε ο ίδιος, με συμπαραστάτες την οικογένειά του και την τοπική κοινωνία.

Έκτοτε, η μητέρα του, κάθε χρόνο στις 3 Ιουλίου πραγματοποιεί μια εκδήλωση στη μνήμη του. Τα πρώτα χρόνια πραγματοποιούσε εκδήλωση στην παιδική χαρά στο χωριό Καλαβάρδα, μια παιδική χαρά που οι γονείς του ανέλαβαν να ανακαινίσουν και να αναβαθμίσουν, καλώντας μάλιστα και όσα παιδιά θέλουν να παραστούν για να παίξουν.

Η μητέρα του Άγγελου, τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στο παιδοογκολογικό νοσοκομείο «Ελπίδα», μοιράζοντας στα παιδιά που φιλοξενούνται εκεί δώρα και πολλή αγάπη!

 

Πηγή https://www.rodiaki.gr/

 

 

 

 

 

Το «θαύμα» του μικρού Παναγιώτη που στα 3 του διαγνώστηκε με νευροβλάστωμα

 

Νικητής της ζωής ο 14χρονος, σήμερα, Παναγιώτης αποτελεί παράδειγμα

Συγκινεί ο μικρός Παναγιώτης, το 14χρονο σήμερα αγόρι που πάλεψε σκληρά με σπάνια μορφή καρκίνου και βγήκε νικητής. Ο Παναγιώτης, χαμογελαστός και με τη μητέρα του στο πλευρό του πάντα, μίλησε στην εκπομπή «Ζήνα το βράδυ» για τη «μάχη» που έδωσε αλλά και για το πώς έχει αλλάξει η ζωή του σήμερα. 

Ο Παναγιώτης και η κ. Λίτσα αφηγήθηκαν την ιστορία ζωή τους. Στα 3,5 του χρόνια ξαφνικά ο μικρός άρχισε να μην αισθάνεται καλά. Ο παιδίατρος τους παρέπεμψε σε νοσοκομείο για περαιτέρω εξετάσεις. 

«Θυμάμαι ότι με πονούσε πολύ η κοιλιά μου, κούτσαινα. Δεν μπορούσα να κάνω ποδήλατο. Στο νοσοκομείο ήμουν πολύ αδύναμος, δεν πεινούσα καθόλου. Είχε αλλάξει πολύ η ζωή μου», λέει ο ίδιος.

Λίγο αργότερα οι γιατροί ανακοίνωσαν στην οικογένεια του Παναγιώτη ότι θα πρέπει ο μικρός να αλλάξει νοσοκομείο. Τους έστειλαν στο ογκολογικό νοσοκομείο «Ελπίδα». 

«Μας φώναξε η διευθύντρια και μας είπε ότι το παιδί μας έχει νευροβλάστωμα, στάδιο 4», λέει η μητέρα του. 

Ο μικρός ξεκίνησε θεραπείες, ενώ υποβλήθηκε και σε ένα χειρουργείο που ήταν ανεπιτυχές καθώς το παιδί μετά από αυτό χειροτέρευε. Οι γιατροί «πείραξαν» τον όγκο, με αποτέλεσμα ο καρκίνος να εξαπλωθεί σε όλο του το σώμα. «Μας είχαν πει ότι έχει τρεις μήνες ζωής». 

Ο Παναγιώτης περιγράφει τις θεραπείες τονίζοντας πόσο επίπονες ήταν. 

Ταξίδεψαν μέχρι την Αγγλία για να γίνει καλά ο Παναγιώτης 

Αργότερα εντόπισαν έναν γιατρό που τους συμβούλευσε να φύγουν στην Αγγλία για να γίνει καλά το παιδί. Εκεί για τρία χρόνια πάλεψαν με απανωτές θεραπείες. 

«Ήταν η ωραιότερη μέρα της ζωής μας, όταν μας είπαν ότι αυτό το παιδί είχε καθαρίσει». 

Δυστυχώς, ο Παναγιώτης δεν είχε ξεμπερδέψει με το νευροβλάστωμα καθώς σύντομα πληροφορήθηκε από γιατρούς πως «ξαναξύπνησε». 

«Τον Φεβρουάριο του 2020 κάναμε ένα μεγάλο ταξίδι ζωής για τον Παναγιώτη στην Αμερική. Είπαμε ότι θα το πάμε μέχρι εκεί που δεν παίρνει». 

«Όταν έβλεπα τη μαμά και τον μπαμπά να κλαίνε, τους έλεγα μη στεναχωριέστε»

Ο ίδιος δεν έχασε την πίστη του, μάλιστα δεν ήταν λίγες οι φορές που ο ίδιος στήριζε τους γονείς του και τους έδινε κουράγιο. 

Η κ. Λίτσα με συγκίνηση περιγράφει τις στιγμές στο νοσοκομείο της Αμερικής. Το ποσό που χρειάστηκε εκεί ήταν υπέρογκο, αλλά ήταν η μόνη ελπίδα για να γίνει καλά ο Παναγιώτης. 

Τότε ήταν που η οικογένει απευθύνθηκε στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» και τη Ζήνα Κουτσελίνη. Φυσικά, η ίδια η Ζήνα Κουτσελίνη και όλη της η ομάδα προσέφεραν όσα μπορούσαν για να φτάσει στην ίαση ο μικρός. Μάλιστα, χαρακτηριστικό είναι πως η Ζήνα είναι πια η... νονά του αγοριού. 

Στο πλευρό της οικογένειας στάθηκε από την αρχή και ο αείμνηστος Γιώργος Καραϊβάζ.

«Ενώθηκε με τον πόνο μας, ένιωσε τον ίδιο πόνο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένειά του κι ένα Κουράγιο!», λέει η κ. Λίτσα.  

Η ζωή του Παναγιώτη σήμερα

Η ζωή του σήμερα έχει αλλάξει ριζικά προς το καλύτερο. «Σήμερα είμαι καλά. το έχω ξεπεράσει. Πάω σχολείο, για σπορ πάω κολύμπι και παίζω μαζί με τους φίλους μου. Το αγαπημένο μου πράγμα είναι να παίζω βιντεοπαιχνίδια. Το όνειρό μου είναι να είμαι μακριά από τα νοσοκομείο, και από αυτή την αρρώστια. Να είμαι καλά». 

Ο Παναγιώτης στέλνει μήνυμα ελπίδας σε όλους όσους αντιμετωπίζουν κάτι σαν και το δικό του και δείχνει το πιο πλατύ του χαμόγελο. 

Πηγή: https://www.star.gr/eidiseis/ellada/653527/o-panagiwths-nikhse-ton-karkino-afhgeitai-thn-istoria-toy