«Σωτήρια» ακτινοθεραπεία εφαρμόζουν Έλληνες ειδικοί

Έλληνας ο ανερχόμενος επιστήμονας της χρονιάς στη Γερμανία

Η παλαιά γενιά μεταναστών συνομιλεί με τους νέους επιστήμονες 

Στις αρχές Ιουλίου στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας είχε συγκεντρωθεί η αφρόκρεμα των ακτινολόγων και ακτινοθεραπευτών των πανεπιστημιακών και δημόσιων νοσοκομείων της χώρας με την ευκαιρία του 20ού συνεδρίου Ακτινοθεραπευτικής Ογκολογίας. Το ότι το θεσμικό όργανο της συγκεκριμένης ιατρικής ειδικότητας -που έχει καταλυτικό ρόλο στην αντιμετώπιση του καρκίνου- θα απένειμε μεταξύ άλλων τιμητικές διακρίσεις σε μέλη του προφανώς δεν αποτελεί είδηση καθώς συνηθίζεται σε ανάλογες διοργανώσεις. Το ότι όμως αυτήν την τελετή βράβευσης στη Γερμανία έτειναν να… μονοπωλήσουν Έλληνες γιατροί είναι είδηση που προσλαμβάνει όχι μόνο σημαντική επιστημονική αλλά και εθνική διάσταση.

Τρεις Έλληνες ακτινολόγοι κλήθηκαν να παραλάβουν τα βραβεία τους. Οι κ.κ. Νίκος Ζαμπόγλου, καθηγητής και διευθυντής της Ογκολογικής και Ακτινοθεραπευτικής Κλινικής στο νοσοκομείο του Οφενμπαχ και Δήμος Μπάλτας, καθηγητής και διευθυντής του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής και Μηχανολογίας του Ακαδημαϊκού Νοσοκομείου του Πανεπιστημίου Goethe της Φρανκφούρτης τιμήθηκαν για τη προσφορά τους στο πεδίο της Ακτινοθεραπευτικής -και οι δύο εργάζονται επί τέσσερις και πλέον δεκαετίες στο γερμανικό σύστημα υγείας και επέτυχαν τη βελτιστοποίηση της ακτινοθεραπείας μέσω απεικόνισης αλλά και της κλινικής εφαρμογής της σε καρκινοπαθείς.


Έλληνας ο ανερχόμενος επιστήμονας της χρονιάς στη Γερμανία

Άρωμα Ελλάδας είχε όμως και το σημαντικό βραβείο που δόθηκε για το νέο, ανερχόμενο επιστήμονα στο συγκεκριμένο επιστημονικό πεδίο καθώς στο βήμα ανέβηκε να το παραλάβει μετά επαίνων και χειροκροτημάτων ο Κρητικός Βασίλειος Ασκοξυλάκης, λέκτορας  Ακτινοθεραπευτικής Ογκολογίας στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. «Το βραβείο αποτελεί μεγάλη τιμή και αναγνώριση αλλά και επιπλέον κίνητρο για περισσότερη και εντατικότερη δουλειά. Είμαι ευγνώμων απέναντι σε όσους με στήριξαν στην πορεία μου» λέει μιλώντας στο protothema.gr ο κ. Ασκοξυλάκης, από τη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ όπου βρίσκεται με υποτροφία του Γερμανικού Ιδρύματος Έρευνας. Συγκινημένος δηλώνει όμως και επειδή «μοιράστηκα τις διακρίσεις αυτής της διοργάνωσης με δύο τόσο καταξιωμένους Έλληνες γιατρούς που αποτελούν πρότυπα για τους νεότερους επιστήμονες».


Η «σωτήρια» ακτινοθεραπεία που εφαρμόζουν οι Έλληνες ειδικοί

Την επιστημονική προσφορά των καταξιωμένων γιατρών κ.κ. Ζαμπόγλου και Μπαλτά έχουν «εισπράξει» χιλιάδες ασθενείς στη Γερμανία, μεταξύ των οποίων και πολλοί Έλληνες. Η τρισδιάστατη βραχυθεραπεία, η ακτινοθεραπευτική μέθοδος που οι δύο καθηγητές με τους συνεργάτες τους ανέπτυξαν, συνίσταται στο εξής: ο καρκίνος ακτινοβολείται στην καρδιά του όγκου χάρη σε ένα σύμπλεγμα από βελόνες-καθετήρες, μέσω των οποίων εισέρχεται η ακτινοβολία στα επιθετικά, «κακά» κύτταρα, αφήνοντας ανέπαφα τα «καλά». Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνεται το θεραπευτικό όφελος, ενώ παράλληλα να μειώνονται οι παρενέργειες.

Η βράβευση από τη γερμανική Εταιρία Ακτινολόγων - Ακτινοθεραπευτών τους αιφνιδίασε ευχάριστα αλλά σίγουρα δεν τους ξένισε. Διότι οι διακεκριμένοι επιστήμονες γνωρίζουν πια, έπειτα από τη μακρόχρονη σταδιοδρομία τους στη Γερμανία, ότι οι γερμανοί αναγνωρίζουν την εργατικότητα και την απόδοση. Και στα συγκεκριμένα πεδία οι δύο Έλληνες ξέρουν πως έχουν λάβει άριστη βαθμολογία.

«Δεν ήταν απολύτως απρόσμενη αλλά σίγουρα ήταν συγκινητική η βράβευσή μας. Οι Γερμανοί δεν είναι συμπλεγματικοί με τους ικανούς, τους ταλαντούχους, τους εργατικούς. Προσωπικά το αισθάνομαι και το εισπράττω χρόνια τώρα, ότι ξέρουν πώς να αξιοποιήσουν έναν ικανό άνθρωπο, ότι έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα υποδομών μέσα στο οποίο μου επέτρεψαν να ξεδιπλώσω τις όποιες ικανότητές μου» λέει στο protothema.gr ο κ. Ζαμπόγλου.


Η Εθνική Γερμανίας το έκανε όπως το… γερμανικό ΕΣΥ

Γλαφυρός και μέσα στο πνεύμα του Μουντιάλ ο καθηγητής παραλληλίζει τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα υγείας με την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της χώρας: «αυτό που είδε όλος ο πλανήτης στο Μουντιάλ με την Εθνική ομάδα της Γερμανίας στους αγώνες της και κυρίως σε εκείνον με τη Βραζιλία είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς προγραμματίζουν, δουλεύουν, αποδίδουν. Δεν βασίζονται μόνο σε μεμονωμένους ανθρώπους, σε χαρισματικά άτομα. Έχουν σύστημα, μεθοδικότητα και πειθαρχία, επάνω σε αυτά χτίζουν την εμφάνισή τους».

Η πειθαρχία και η εργατικότητα χαρακτηρίζει πάντως και τους Έλληνες γιατρούς που έχει στην κλινική του - από τους 17 γιατρούς οι 10 είναι Έλληνες στην Ογκολογική κλινική. Μάλιστα, στην εθνικότητα των γιατρών οφείλεται και η ανεπίσημη ονομασία της κλινικής: την ονομάζουν «Γκρίχενμπαχ Κλίνικουμ» κατά παράφραση του «Οφενμπαχ Κλίνικουμ». Σημαντικό αριθμό Ελλήνων συνεργατών έχει και ο κ. Μπάλτας, έχοντας μετατρέψει κι αυτός με τη σειρά του το τμήμα του σε ένα επιστημονικό φυτώριο Ελλήνων και όχι μόνο ειδικών. Για τον κ. Μπάλτα η ελληνική παρουσία στην αλλοδαπή τα τελευταία χρόνια γίνεται συνώνυμη της κρίσης: «πληθώρα νέων συναδέλφων επικοινωνούν μαζί μου στην προσπάθειά τους να βρουν πρόσβαση στη γερμανική αγορά εργασίας, σε πανεπιστημιακούς και κλινικούς χώρους Φυσικής Ιατρικής, ακόμη και στη βιομηχανία ιατρικής τεχνολογίας. Όλοι αυτοί μου μεταφέρουν την Ελλάδα της κρίσης» είχε πει χαρακτηριστικά σε πρόσφατη συνέντευξή του.


Η παλαιά γενιά μεταναστών συνομιλεί με τους νέους επιστήμονες

Το μεγάλο επιστημονικό και κλινικό ενδιαφέρον των Ελλήνων για τη μέθοδο της βραχυθεραπείας που εφαρμόζεται στην ακτινοθεραπευτική ογκολογία στο νοσοκομείο του Όφενμπαχ , ώθησε τον κ. Ζαμπόγλου και στην αναζήτηση τρόπου εφαρμογής της θεραπείας και στην Ελλάδα.  Όμως δεν υπήρχε απόλυτη… αμοιβαιότητα με την ελληνική πολιτεία. Πλέον ο καθηγητής αναζητεί τρόπο για την εφαρμογή της θεραπείας στην Κύπρο – σύμφωνα με δικούς του ανθρώπους αποτελεί όνειρο ζωής για τον κ. Ζαμπόγλου η δημιουργία ενός κέντρου ακτινοθεραπείας στη γενέτειρά του από όπου έφυγε το 1966 για σπουδές.

Τόσο ο κ. Ζαμπόγλου όσο και ο κ. Μπαλτάς αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες μιας άλλης γενιάς και εποχής, μετανάστες της λογικής και όχι της καρδιάς που έμενε πάντα στην πατρίδα τους. «Συμπληρώνω 48 χρόνια στη Γερμανία αλλά δεν  ήμουν ποτέ απών από την πατρίδα μου» λέει με περηφάνια ο κ. Ζαμπόγλου. «Οι άνθρωποι της γενιάς μου φύγαμε με μια ταυτότητα που στη μία πλευρά της είχε τον «ήλιο τον ηλιάτορα» και στην άλλη μία Καρυάτιδα. Αν και αυτή η ταυτότητά μας έχει λήξει, την κρατάμε ακόμη στην τσέπη μας» δήλωνε ο κ. Μπάλτας παλαιότερα, ζητώντας όμως τώρα από τους Έλληνες να πορευτούν στον παγκόσμιο χάρτη με «άνοιγμα της καρδιάς και της σκέψης για  να χαράξουμε δημιουργικά μια νέα οδό, δίχως προκαταλήψεις και βασισμένη στη συλλογικότητα και την επιχειρηματικότητα». 

Πηγή: http://www.protothema.gr/

Επίσκεψη Ιαπώνων Βουλευτών στην Ογκολογική Μονάδα Παίδων "Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη-ΕΛΠΙΔΑ"

Τη Δευτέρα 7 Ιουλίου 2014 το πρωί τέσσερις βουλευτές του Ιαπωνικού Κοινοβουλίου, μέλη της Επιτροπής Υγείας, η κυρία Keiko Nagaoka, ο κύριος Toshiaki Endo, ο κύριος Junji Suzuki και ο κύριος Youchiro Aouagi, επισκέφτηκαν την Ογκολογική Μονάδα Παίδων «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη-ΕΛΠΙΔΑ».

Η Πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με καρκίνο «ΕΛΠΙΔΑ», κυρία Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη, και ο Διοικητής του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία», κύριος Εμμανουήλ Παπασάββας, τους υποδέχτηκαν, τους ξενάγησαν στους χώρους του Νοσοκομείου και τους ενημέρωσαν σχετικά με τα προγράμματα που εκπονούν ο Σύλλογος «ΕΛΠΙΔΑ» και ο Σύλλογος «ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ», όπως για παράδειγμα την αδελφοποίηση με μεγάλα νοσοκομεία του εξωτερικού, την εκστρατεία της Τράπεζας Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών, κ.ά.  

Οι τέσσερις Ιάπωνες βουλευτές έδειξαν μεγάλο θαυμασμό για το έργο που επιτελεί η κυρία Βαρδινογιάννη και δήλωσαν ότι όσα είδαν και άκουσαν εδώ θα τα μεταφέρουν στους αρμόδιους φορείς της χώρας τους ώστε να τα αξιοποιήσουν στις αντίστοιχες δομές που υπάρχουν εκεί.

Η κυρία Βαρδινογιάννη τους ευχαρίστησε θερμά για την επίσκεψή τους και τους συνεχάρη για την ευαισθησία και το τόσο μεγάλο ενδιαφέρον τους για τα ζητήματα που σχετίζονται με τον παιδικό καρκίνο: «Είμαι, είπε, πολύ συγκινημένη που σας γνωρίζω. Η Ελλάδα και η Ιαπωνία είναι δυο χώρες που συνδέονται με φιλία και συνεργάζονται αρμονικά, και η δική σας σημερινή παρουσία εδώ αποτελεί ακόμα μια απόδειξη για τους ανθρωπιστικούς δεσμούς που υπάρχουν ανάμεσα στους λαούς μας. Αλλά και προσωπικά, η οικογένεια μου κι εγώ έχουμε ισχυρούς δεσμούς φιλίας με τη χώρα σας και τρέφουμε μεγάλο θαυμασμό   για τον πλούσιο πολιτισμό και την ιστορία σας. Το «Ίδρυμα Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη» μάλιστα υπέγραψε πρόσφατα σύμφωνο συνεργασίας με το «Ίδρυμα ASHINAGA », με σκοπό την παροχή βοήθειας σε ορφανά παιδιά από την Αφρική που επιθυμούν να σπουδάσουν σε ελληνικά πανεπιστήμια».

Οι επισκέπτες πρόσφεραν αναμνηστικά δώρα στα παιδιά και η κυρία Βαρδινογιάννη τους απένειμε το αναμνηστικό μετάλλιο του Συλλόγου «ΕΛΠΙΔΑ».

Πηγή: http://www.elpida.org

Πολεμώντας τον καρκίνο στην Ελλάδα – Η νέα δωρεά του Ιδρύματος Νιάρχος στα δημόσια νοσοκομεία φέρνει νέες δυνατότητες!!!

Νέα, σύγχρονα μηχανήματα ακτινοθεραπείας θα εγκατασταθούν σε επτά δημόσια νοσοκομεία, με υπερσύγχρονους επιταχυντές, μετά από δωρεά 16 εκατομμύριων ευρώ του Ιδρυματος Σταύρος Νιάρχος. Ο πρόδρος του Ιδρυματος Ανδρέας Δρακόπουλος επισημαίνει πως στόχος είναι μια ολιστική προσέγγιση του ζητήματος που θα συμβάλει στην αναγκαία αναβάθμιση των ακτινοθεραπευτικών υπηρεσιών που παρέχουν τα δημόσια νοσοκομεία σε όσους πάσχουν από καρκίνο.

Στο πλαίσιο των δράσεών του για την παροχή υψηλού επιπέδου υπηρεσιών υγείας προς όλους, το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος ενέκρινε χθες, μεταξύ άλλων, μία νέα σημαντική δωρεά, ύψους €16 εκατομμυρίων, με σκοπὀ τη βελτίωση των συνθηκών ακτινοθεραπείας στην Ελλάδα. Η νέα δωρεά εντάσσεται στο πλαίσιο της τριετούς (2012-2015) πρωτοβουλίας του Ιδρύματος να διαθέσει €100 εκατομμύρια, επιπλέον των υπόλοιπων δωρεών του, προκειμένου να συμβάλει ενάντια στις δυσμενείς συνέπειες της κοινωνικο-οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα.

Στο πλαίσιο της νέας δωρεάς, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος χρηματοδοτεί την αντικατάσταση παλαιάς τεχνολογίας γραμμικών επιταχυντών σε επτά δημόσια νοσοκομεία της χώρας με νέους υπερσύγχρονους επιταχυντές. Η επιλογή των δημόσιων νοσοκομείων στα οποία θα εγκατασταθούν οι νέοι επιταχυντές θα γίνει με γνώμονα, αφενός, τη σωστή γεωγραφική κάλυψη, από πλευράς παροχής υπηρεσιών υγείας,  όλης της επικράτειας και, αφετέρου, την παλαιότητα του υφιστάμενου εξοπλισμού.

Τα νέα, σύγχρονα μηχανήματα ακτινοθεραπείας, θα συμβάλλουν σημαντικά στην αποτελεσματικότερη, ασφαλέστερη, γρηγορότερη και πιο ολοκληρωμένη θεραπεία καρκινοπαθών σε όλη τη χώρα. Επιπλέον, μέσω της δωρεάς του, το Ίδρυμα θα φροντίσει για την εκπαίδευση του αρμόδιου ιατρικού και τεχνικού προσωπικού  του κάθε δημόσιου νοσοκομείου με νέο γραμμικό επιταχυντή, αναβαθμίζοντας την ποιότητα της ιατρικής περίθαλψης των ασθενών με καρκίνο στην Ελλάδα.

Για τον επιστημονικά άρτιο σχεδιασμό και την αποτελεσματικότερη υλοποίηση της δωρεάς, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος θα συνεργαστεί με διεθνώς αναγνωρισμένα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, των οποίων η υψηλή τεχνογνωσία και πλούσια ερευνητική εμπειρία αναμένεται να συμβάλει καθοριστικά στην επιτυχημένη εφαρμογή της δωρεάς, καθώς και με την Ελληνική Εταιρεία Ακτινοθεραπευτικής Ογκολογίας.

Λαμβάνοντας υπόψη, αφενός, τις σοβαρές συνέπειες της οικονομικής κρίσης στον τομέα της Υγείας και, αφετέρου, τις ανάγκες των περίπου 25.500 καρκινοπαθών  που έχουν ανάγκη από ακτινοθεραπεία κάθε χρόνο στη χώρα μας, η δωρεά αυτή του Ιδρύματος αναμένεται να συμβάλει σημαντικά στην εύρυθμη λειτουργία των δημόσιων ακτινοθεραπευτικών τμημάτων, να εκσυγχρονίσει τις μεθόδους ακτινοθεραπευτικής ογκολογίας που εφαρμόζονται σήμερα και, ως εκ τούτου, να εισαγάγει νέα δεδομένα στον τομέα της ακτινοθεραπείας στην Ελλάδα.

Ο Ανδρέας Δρακόπουλος, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος, ανέφερε: «Η παροχή σύγχρονων, ολοκληρωμένων και ασφαλών υπηρεσιών υγείας σε όλους τους συμπολίτες μας αποτελεί βασικό κοινωνικό αγαθό και αισθανόμαστε ότι είναι χρέος μας να συμβάλουμε, στο μέτρο πάντα των δυνατοτήτων μας, προς αυτή την κατεύθυνση. Με αυτό ως βασική φιλοσοφία, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος υλοποιεί μία νέα δωρεά στο χώρο της υγείας, συγκεκριμένα για τη βελτίωση της ακτινοθεραπείας στην Ελλάδα, επιθυμώντας να εφαρμόσει μια ολιστική προσέγγιση του ζητήματος και να συμβάλει στην αναγκαία αναβάθμιση των ακτινοθεραπευτικών υπηρεσιών που παρέχουν τα δημόσια νοσοκομεία σε όσους πάσχουν από καρκίνο. Ελπίζουμε να συνεισφέρουμε και με αυτή τη δωρεά στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής των ασθενών, καθώς και στην αποτελεσματικότερη θεραπεία τους».

Σημειώνεται τέλος, πως με αυτή τη δωρεά, καθώς και με την ανανέωση της στήριξης του Ιδρύματος των προγραμμάτων κοινωνικής κατοικίας και των κέντρων ημέρας του οργανισμού PRAKSIS (ύψους €2 εκατομμυρίων η πιο πρόσφατη δωρεά που εγκρίθηκε χθες, και συνολικού ύψους άνω των €11 εκατομμυρίων η στήριξη του Ιδρύματος στην PRAKSIS για τα συγκεκριμένα προγράμματα μόνο), ολοκληρώνεται σχεδόν η τριετής πρωτοβουλία των €100 εκατομμύριων του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κοινωνικο-οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Πλέον, η προσοχή του Ιδρύματος στην Ελλάδα στρέφεται στην υλοποίηση της έτερης πρωτοβουλίας του, ύψους επιπλέον €100 εκατομμύριων, για την Επανεκκίνηση και Ενίσχυση των Νέων, την οποία ανακοίνωσε το Ίδρυμα τον Οκτώβριο του 2013.

Πηγή: http://www.iefimerida.gr/

Όλα όσα αποκόμισα από την εμπειρία του καρκίνου…

Το συγκλονιστικό άρθρο μιας καρκινοπαθούς γυναίκας

Πώς να μιλήσεις για τον καρκίνο, για αυτή τη δύσκολη ασθένεια; Πολλοί άνθρωποι στο άκουσμα και μόνο της λέξης πανικοβάλλονται. Ο καρκίνος μού φαινόταν πάντα κάτι φοβερό. Ήμουν μαθήτρια του Δημοτικού όταν άκουσα για πρώτη φορά ότι ο καρκίνος γιατρεύεται με χημειοθεραπείες, οι οποίες σε αφήνουν χωρίς μαλλιά. Μέχρι τη μέρα που αρρώστησα δυσκολευόμουν να το πιστέψω. Μου φαινόταν πολύ τρομακτικό. Όταν αρρώστησε η θεία μου και μου είπαν πως έχασε τα μαλλιά της από τις χημειοθεραπείες δεν πήγα να τη δω. Στα 32 μου πάλεψα με τον καρκίνο και τον νίκησα. Όλα αυτά που μέχρι τότε μου φαινόντουσαν πολύ μακριά και ξένα από μένα, γιατί ήμουν νέα, γιατί μέχρι τότε δεν είχα αρρωστήσει ποτέ σοβαρά, γιατί δεν προλάβαινα να αρρωστήσω μια και βρισκόμουν στην πιο δημιουργική φάση της ζωής μου έγιναν η καθημερινή πραγματικότητά μου για πολλούς μήνες.

Τότε κατάλαβα γιατί ο καρκίνος είναι μια δημοκρατική ασθένεια και αυτό που η λαϊκή θυμοσοφία ονομάζει «λαχείο». Και θα σας εξηγήσω τι εννοώ: Φανταστείτε ότι έχετε πάει να παρακολουθήσει μια ομιλία. Ο ομιλητής σας κοιτά όλους και επιλέγει τυχαία κάποιους να αποχωρήσουν. Αν δεν έχετε πάει αναγκασμένη να το κάνετε θα θυμώσετε και θα σκεφθείτε «γιατί να φύγω εγώ;». Αν μάλιστα είστε νέα, και έχετε κανονίσει να τα πιείτε μετά με τους φίλους σας, θα θυμώσετε ακόμη περισσότερο, γιατί ίσως χρειαστεί να γυρίσετε σπίτι μέχρι να έρθει η ώρα του ραντεβού με τους φίλους σας. Μπορεί να σκεφτείτε τι θα μπορούσατε να κάνετε για να περάσει η ώρα Έτσι λοιπόν ένιωσα κι εγώ όταν ο καρκίνος μου χτύπησε την πόρτα. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «γιατί σε ‘μένα;» και αμέσως μετά άρχισα να σκέφτομαι «τι θα κάνω τώρα;»

Ο καρκίνος είναι μια ασθένεια και όπως κάθε ασθένεια είναι ένας αγώνας με πολύπλευρες απώλειες. Θύμωσα πολλές φορές που αρρώστησα τόσο νέα, που έπρεπε να περάσω κλιμακτήριο στα 32 μου και να παλέψω με τις ορμόνες και το σώμα μου, που έπρεπε να ξοδέψω τα λεφτά μου σε διαιτολόγους και να μετράω τις μπουκιές μου. Θύμωσα που ταλαιπώρησα τον άνδρα μου, που στεναχώρησα τα αδέρφια μου, τους γονείς μου και τους φίλους μου. Δεν θα ξεχάσω πως καθόλη τη διάρκεια της περιπέτειάς μου ένιωθα τους γονείς μου να ψάχνουν τον τρόπο να αντιμετωπίσουν το γεγονός της ασθένειάς μου. Άκουσα πολλές φορές τον πατέρα μου να αναρωτιέται «γιατί στο παιδί μου, που δεν πειράζει ούτε μύγα» και έβλεπα τη μητέρα μου να παλεύει για να κρατήσει ισορροπίες.

Αναμφισβήτητα έχασα πολλά πράγματα από τον καρκίνο. Ταλαιπωρήθηκα σωματικά και πνευματικά. Έχασα ίσως μια καριέρα, έχασα χρόνο που θα μπορούσα να ξοδέψω σε άλλα πράγματα όπως έκαναν οι συνομήλικοί μου εκείνη την εποχή (πάρτυ, βόλτες, ταξίδια), Με τον καρκίνο «μετεβλήθη εντός μου ο ρυθμός του κόσμου». Έχασα την εμπιστοσύνη μου στη νεότητα (είμαι νέα, τι μπορώ να πάθω;) και στη φυσική τάξη των πραγμάτων (οι νέοι δεν αρρωσταίνουν από τόσες σοβαρές ασθένειες). Ωστόσο είναι πολλά αυτά που κέρδισα από τον καρκίνο, ώστε ακόμη και αυτά που έχασα και μού φαίνονταν τότε σημαντικές απώλειες, πιστεύω πως δεν τα είχα τότε αλλά ούτε και τώρα τα έχω τόσο πολύ ανάγκη.

Με τον καρκίνο έμαθα πόσοι και ποιοι με αγαπούν πραγματικά. Αρρώστησα σε μια περίοδο της ζωής μου που νόμιζα πως κανείς δεν μ αγαπάει. Περνούσα δύσκολα στη δουλειά μου και δεν μπορούσα να δω την καλή πλευρά της ζωής. Ωστόσο μοιράστηκα την ασθένειά μου με όλους όσους βρισκόντουσαν γύρω μου. Μετά από αρκετό καιρό κατάλαβα πως ήταν ένας τρόπος να ζητήσω βοήθεια, και ήταν πολλοί αυτοί που με βοήθησαν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Μόλις γύρισα σπίτι από την πρώτη χημειοθεραπεία άρχισαν να χτυπούν τα τηλέφωνα διαρκώς, χωρίς σταματημό. Φίλοι και συγγενείς ήθελαν να πουν μια καλή κουβέντα, να μου δώσουν θάρρος. Αυτό επαναλαμβανόταν σε κάθε χημειοθεραπεία. Το γραφείο μου γέμισε δωράκια. Οι φίλοι μου μού βάζανε στις τσέπες καραμέλες και σταυρουδάκια, μού έστελναν αστείες κάρτες στο σπίτι… Και τότε σκέφθηκα πως έχω τόσους φίλους και αναρωτήθηκα γιατί δεν το έβλεπα πριν. Επειδή μάλιστα δεν μπορούσα να απαντώ σε όλα τα τηλεφωνήματα καθώς ένιωθα εξαντλημένη από τις θεραπείες, ο σύζυγός μου εκτελούσε χρέη γραμματέα, κρατώντας τηλέφωνα και ονόματα σε ένα μπλοκάκι. Για τις φίλους μου είχα γίνει η «πρωθυπουργός».

Με τον καρκίνο επαναδιαπραγματεύτηκα τη σχέση μου. Η αρρώστιά μου ήταν η αφορμή για να ερωτευθώ τον άνδρα μου ξανά. Ο Στράτος είναι από τα εφηβικά μου χρόνια ο σύντροφος μου σε όλες τις καλές αλλά και κακές στιγμές. Ποτέ όμως δεν φανταζόμουν πως θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την ασθένειά μου με τόση δύναμη, αξιοπρέπεια και αυτοθυσία. Πάλευε μαζί μου καθημερινά. Κάθε φορά που άνοιγα τα μάτια μου κατά τη διάρκεια της παραζάλης που φέρνει η χημειοθεραπεία έβλεπα απέναντί μου τα δικά του μάτια. Έτρωγε όταν έτρωγα, δηλ. σπάνια, και νομίζω πως δεν κοιμόταν σχεδόν ποτέ. Θέλω να τονίσω πως η βοήθεια του συντρόφου στην αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού είναι πολύ σημαντική για τη γυναίκα. Ο Στράτος είναι αυτός που μου έκανε συντροφιά όταν πήγα να ξυρίσω το κεφάλι μου και μου έδωσε το πρώτο χαρτομάντιλο για να σκουπίσω τα μάτια μου, και μου υπέδειξε τη σωστή οπτική γωνία για να φωτογραφίσω τις τελευταίες τρίχες που είχαν απομείνει στο πάτωμα του κομμωτηρίου. Είναι εκείνος που μου έκανε τις ενισχυτικές ενέσεις και μου μαύρισε το χέρι. Ακόμη ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια όταν θυμόμαστε πώς πήρε τηλέφωνο στο Θεαγένειο και έντρομος είπε στη νοσηλεύτρια «έκανα ενισχυτική στη γυναίκα μου και μελάνιασε το χέρι της. Τι να κάνω;» σα να της έλεγε «νομίζω πως τη σκότωσα». Είναι εκείνος που με πήγαινε στη δουλειά μετά τις χημειοθεραπείες, μου έφερνε φαγητό στη διάρκεια της μέρας και ερχόταν να με πάρει, γιατί πίστευε ότι έπρεπε να συνεχίσω να ζω κανονικά. Είναι εκείνος που με έκανε να νιώθω όμορφη, ποθητή και σέξι παρόλο που ήμουν φαλακρή και είχα ένα πληγωμένο στήθος. Είναι εκείνος με περηφάνια κυκλοφορούσε μαζί μου στην παραλία όταν δε φορούσα τη μαντίλα μου.

Με τον καρκίνο έμαθα να αφιερώνω χρόνο στον εαυτό μου. Ένα από τα καλύτερα πράγματα που μου συνέβη κατά τη διάρκεια του καρκίνου ήταν το ότι άρχισα να περνάω χρόνο με τον εαυτό μου, μια πολυτέλεια που δεν μου την επέτρεπα πριν. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχα μάθει μόνο να δίνω και όχι να παίρνω. Έδινα στους φίλους μου, στους εργοδότες μου, έδινα παντού και θεωρούσα αδυναμία το να ζητάω. Με τον καρκίνο έμαθα πως χρειάζομαι φροντίδα, έμαθα να παίρνω από τους άλλους αυτό που μπορούσαν και ήθελαν να μου δώσουν.

Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που κέρδισα από τον καρκίνο είναι η συνειδητοποίηση της εσωτερικής μου δύναμης. Ο καρκίνος είναι μια σειρά από μικρές μάχες που όταν τις κερδίζεις μία – μία νιώθεις ακόμη πιο δυνατή. Και όταν λέω μάχη εννοώ τις θεραπείες που γίνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα και τις μετράς με ανυπομονησία να τελειώσουν «τέσσερις με αυτήν, τρεις με αυτήν κοκ». Μάχη είναι να ξυπνάς το πρωί και να βλέπεις το μαξιλάρι σου με τρίχες που έχουν φύγει από το κεφάλι σου. Μάχη είναι να διαλέγεις περούκα, να ξανασυστήνεσαι με τον εαυτό σου όταν τον βλέπεις στον καθρέφτη χωρίς μαλλιά. Μάχη είναι ακόμη να καταφέρνεις να πηγαίνεις βόλτα στο εμπορικό κέντρο και να κάθεσαι σε όλα τα παγκάκια, αλλά να μη γυρνάς σπίτι, γιατί θέλεις να απολαύσεις μια βόλτα, να είσαι εκεί έξω μαζί με όλους τους άλλους. Μάχη είναι να αντιμετωπίζεις την αμηχανία των γύρω σου και να διατηρείς την αξιοπρέπειά σου.

Με τον καρκίνο άλλαξα εξωτερικά. Τα μαλλιά μου μπορεί να έπεσαν, αλλά απελευθερώθηκα από αυτά. Τέρμα το άγχος του κομμωτηρίου, τέρμα οι βαφές, τέρμα τα «κόψτα λίγο για να μη φαίνονται τα αυτιά μου», τέρμα τα άγχη γενικά. Όταν μια μέρα φταρνίστηκα και γέμισα τρίχες το γραφείο του έντρομου Διευθυντή μου, πήρα την απόφαση να ξυρίσω το κεφάλι μου. Είχα πάρει την εκδίκησή μου, και δεν τα χρειαζόμουν πια. Τα μαλλιά μου δεν μου έλειψαν ούτε λεπτό κατά τους μήνες που δεν τα είχα, κι ας τα αποχωρίστηκα με δάκρυα. Περούκα δεν φόρεσα. Με στεναχωρούσε να πάω να τη διαλέξω. Φοβόμουν. Κι έπειτα έτσι ένιωθα ότι ήμουν ο εαυτός μου και όχι κάποια άλλη. Η μόνη στιγμή που ένιωσα πραγματικά να τη χρειάζομαι ήταν για κάποια θεατρική παράσταση που ανεβάζαμε με τους συμφοιτητές μου στο Τμήμα Θεάτρου. Τότε μόνο μετάνιωσα που δεν την είχα αγοράσει. Ένιωθα όμορφη χωρίς μαλλιά. Ήμουν διαφορετική και το απολάμβανα…

Ο καρκίνος με βοήθησε να δω τη ζωή διαφορετικά. Να εκτιμήσω όλα όσα έχω και τα οποία τα θεωρούσα δεδομένα, να συνειδητοποιήσω ότι τίποτα δεν είναι τόσο σοβαρό όσο φαίνεται, να αποβάλλω το άγχος μου, αφού πάντα θα υπάρχουν κάποιοι άλλοι να αγχώνονται αντί για μένα και φυσικά να θέλω να επικοινωνήσω την εμπειρία μου για να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο για το θέμα του καρκίνου, για να βοηθήσω άλλες γυναίκες να δουν θετικά αυτή την εμπειρία και να την αντιμετωπίσουν με κουράγιο. Έτσι έγινα μέλος του Συλλόγου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού Άλμα Ζωής Θεσσαλονίκης.

Ο καρκίνος δεν είναι σίγουρα εύκολη υπόθεση. Είναι μια δύσκολη υπόθεση για όλους. Και για τους ασθενείς και τους συγγενείς τους, αλλά και για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Η έγκαιρη πρόληψη όμως βοηθά να τον νικήσουμε, να ταξιδέψουμε μαζί του, να τον μετατρέψουμε σε κάτι δημιουργικό. Δεν πρέπει να τον φοβόμαστε. Ο καρκίνος μπορεί να είναι μια μοναδική ευκαιρία για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας.

Η έγκαιρη διάγνωση με βοήθησε να συνεχίσω τη ζωή μου. Μετά τον καρκίνο έγινα τρεις φορές θεία, πήρα το δεύτερο πτυχίο μου, ταξίδεψα τον κόσμο και γέμισα αυτοπεποίθηση προσφέροντας εθελοντικά τη βοήθειά μου σε γυναίκες που την έχουν ανάγκη, είτε στο επίπεδο της ενημέρωσης και πρόληψης, είτε στο επίπεδο της ψυχολογικής στήριξης. Είμαι ένα παράδειγμα γυναίκας που κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο και χαίρομαι πολύ γι αυτό. Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο πιο άδεια θα ήταν η ζωή μου χωρίς την εμπειρία αυτή.

Ο καρκίνος δεν είναι ντροπή. Μπορούμε να τον προλάβουμε και να τον αντιμετωπίσουμε, αρκεί να μιλήσουμε γι αυτόν ανοιχτά, να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας και τις σκέψεις μας. Είμαι σίγουρη πως μόνο μιλώντας αληθινά μπορείς να κερδίσεις τη μάχη της ενημέρωσης και της πρόληψης. Όλες εμείς οι γυναίκες του συλλόγου ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ Θεσσαλονίκης, ζήσαμε τον καρκίνο και τον ξεπεράσαμε. Γυρίσαμε στις ασχολίες μας, στις οικογένειές μας, προχωρήσαμε στις δουλειές μας, κάναμε καινούριους φίλους, ερωτευθήκαμε. Κάναμε ένα βήμα μπροστά.

Πηγή: ΑΛΜΑ ΖΩΗΣ

Η Μπάρμπι κάνει χημειοθεραπείες ...

Αν και μας έχει συνηθίσει να είναι μία ψηλή, ξανθιά με έντονο ρουζ και σχεδόν αψεγάδιαστη κούκλα!

Αυτή βέβαια η κούκλα δεν είναι προς πώληση αλλά προς όλα τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο στην Αμερική. Η εταιρεία που είναι υπεύθυνη για την παραγωγή της γνωστής κούκλας, αποφάσισε να δημιουργήσει την Έλλα που δεν είναι κάποια άλλη από την Μπάρμπι, που όλοι ξέρουμε με τη διαφορά ότι αυτή κάνει χημειοθεραπείες.

Όπως θα καταλάβατε σκοπός της κούκλας είναι να απαλύνει (όσο αυτό είναι δυνατό) τον πόνο όλων αυτών των παιδιών που πάσχουν από καρκίνο αλλά και να τις βοηθήσει να συμφιλιωθούν με την κατάστασή τους.

Η πρώτη Έλλα δημιουργήθηκε το 2012 αλλά η εταιρεία δεν την διέθεσε προς πώληση άρα και προς κέρδος αλλά την διένειμε δωρεάν σε όλα τα νοσοκομεία που βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η μητέρα ενός κοριτσιού που κάνει χημειοθεραπείες, ζήτησε από την εταιρεία να παράγει και άλλες τέτοιες κούκλες γιατί στο νοσοκομείο υπήρχαν ελάχιστες και το παιδί της είχε βοηθηθεί πάρα πολύ ειδικά στο θέμα των μαλλιών αφού η συγκεκριμένη Μπάρμπι αλλάζει περούκες...

Η εταιρεία υποσχέθηκε ότι θα διανεμηθούν ακόμα περισσότερες κούκλες και αν όλο αυτό σε εμάς τους υγιείς φαίνεται μάταιο, απλά δεν είμαστε παιδιά...

Δείτε τις εικόνες:

Πηγή: www.newsbomb.gr