Της είπαν ότι ήταν έγκυος στην πραγματικότητα όμως...

Έπασχε από μια σπάνια μορφή καρκίνου, που «μιμείται» τα συμπτώματα της εγκυμοσύνης

Η 22χρονη Frankie Wedgewood από το North Yorkshire υπέφερε από έντονους στομαχικούς πόνους και όταν αναζήτησε ιατρική συμβουλή ο γιατρός της την ενημέρωσε ότι δεν ήταν κάτι ανησυχητικό, αντίθετα τα νέα ήταν… ευχάριστα, ενημερώνοντάς την ότι ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της.

 Η νεαρή μητέρα είχε φέρει στον κόσμο το πρώτο της παιδί, το γιο της Freddy, μόλις έξι μήνες πριν, το Σεπτέμβρη του 2011.

«Εγώ ήξερα ότι δεν ήμουν έγκυος, αφού ο αρραβωνιαστικός μου είναι στο στρατό και έλειπε εκείνο το διάστημα. Ήταν αδύνατο να είμαι έγκυος» είπε η ίδια και συνέχισε: «Στην αρχή ο γιατρός μου πίστεψε ότι ήταν έκτοπη κύηση, όμως ο υπέρηχος δεν έδειξε τίποτα. Ανησύχησα πολύ γιατί δεν καταλάβαινα τι μου συμβαίνει».

Υποβλήθηκε σε αρκετές εξετάσεις και τελικά το Μάρτιο του 2012 οι γιατροί της ανακοίνωσαν ότι πάσχει από μια σπάνια μορφή καρκίνου, η οποία «μιμείται» τα συμπτώματα της εγκυμοσύνης, σύμφωνα με τη Daily Mail.

Η Frankie διαγνώστηκε με χοριοκαρκίνωμα, μια γρήγορα αναπτυσσόμενη μορφή καρκίνου, που προέρχεται από μια εγκυμοσύνη. Ο καρκίνος αναπτύσσεται στα κύτταρα που φυσιολογικά θα εξελίσσονταν στον πλακούντα κατά τη διάρκεια μιας εγκυμοσύνης, ενώ μπορεί να συνεχίζει να αναπτύσσεται ακόμη κι αν αφαιρεθεί ο πλακούντας. Ο τύπος αυτός καρκίνου προκαλεί την παραγωγή της ορμόνης HCG, με αποτέλεσμα να φαίνονται θετικά τα τεστ εγκυμοσύνης, ακόμη κι αν μια γυναίκα δεν είναι έγκυος. Κάθε χρόνο εμφανίζουν αυτόν τον τύπο καρκίνου 10 έως 20 γυναίκες στη Μεγάλη Βρετανία.

«Από τις χημειοθεραπείες έχασα τα μαλλιά μου, αλλά δε με ενόχλησε πολύ. Δοκίμαζα κάθε φορά διαφορετικές περούκες και χτενίσματα. Όμως δε μου άρεσε καθόλου που έπρεπε να σχηματίζω κάθε μέρα τα φρύδια μου με ειδικό μολύβι» συνέχισε η νεαρή μητέρα.

Πηγή: http://www newsbomb.gr

Αισιόδοξο μήνυμα από τον 5χρονο Junior : "Υπάρχει πάντα ελπίδα επιβίωσης"

Το παρακάτω βίντεο είναι εμπνευσμένο για τα παιδιά (αλλά και για τους ανθρώπους γενικότερα), οι οποίοι μάχονται με τον καρκίνο.

Ο Junior " Warrior" Ernesto είχε διαγνωστεί με καρκίνο ( νευροβλάστωμα στάδιο 4), όταν ήταν μόλις 5 ετών .
Πολέμησε για σχεδόν 2 χρόνια ωστόσο η μάχη δεν ήταν εύκολη . ο Junior Ernesto πέρασε δύσκολες καταστάσεις ενώ μαχόταν τον καρκίνο , αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψε την μάχη! Μέσα από τον αγώνα της μητέρας του (Judith Leyva) που ήταν πάντα εκεί για να τον φροντίσει και να κάνει ότι ακόμη περισσότερο από ότι οι γιατροί για να σώσει τον γιο της .

Υπάρχει πάντα η ελπίδα επιβίωσης... παρακολουθήστε αυτό το βίντεο!

Πρόκειται για ένα 5χρονο αγόρι που διαγνώστηκε με καρκίνο στο τελικό στάδιο (νευροβλάστωμα στάδιο 4) στις 21 Νοεμβρίου 2011, στο Great Ormond St. Hospital στο Λονδίνο.

Ο Junior ήταν πάντα θετικός παρά τα όσα του είχαν πει οι γιατροί και παρόλο το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του το περνούσε στο νοσοκομείο , παίζοντας στο play room του νοσοκομείου και μερικές φορές στο κρεβάτι του .
Εκείνος δεν έχασε ποτέ την ελπίδα του ! ενώ μαχόταν με τον καρκίνο !

Συνήθιζε να λέει στους γιατρούς του και στη μητέρα του: " Μην ανησυχείτε, εγώ θα τον διώξω τον καρκίνο, θα τον κλωτσήσω με το πόδι μου ".

Κατά καιρούς χειροτέρευε και ήταν πολύ άρρωστος . Πόναγε πολύ , είχε έντονες ναυτίες και υψηλό επίπεδο άγχους. Η μητέρα του, Judith ανησυχούσε πολύ!
Πολλές φορές ο Junior δεν έτρωγε καθόλου για μέρες και ξύπναγε μόνο για να κάνει εμετό και να δει τη μαμά του για να νιώσει ασφάλεια και αγάπη. Τότε την ρωτούσε: '' γιατί; γιατί; "

Η μητέρα του βλέποντας τον πόνο του, του ψιθύριζε " σε παρακαλώ μωρό μου, μην εγκαταλείπεις την προσπάθεια ! Σε θέλω μαζί μου , όπως και η αδελφή σου η Rose και η καλύτερη σου φίλη Kyla " . " όλοι σε περιμένουμε στο σπίτι "...τότε κοιτούσε τη μητέρα του και της έλεγε : "Σ 'αγαπώ μαμά "

Σήμερα εδώ και 5 μήνες ο Ernesto Junior είναι νικητής !

Εμείς αυτό το βίντεο το αφιερώνουμε σε όλους τους μικρούς μας Ήρωες που παλεύουν με τον καρκίνο και ιδιαίτερα στους μικρούς μας φίλους αλλά και στους γονείς που παλεύουν με το νευροβλάστωμα!..

....και μην το ξεχνάτε ούτε λεπτό...ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΛΠΙΔΑ! 

...παιδικός καρκίνος: όσα έζησα..και ένιωσα!

...Η Άννα Καραχάλιου-Αγγέλη γράφει τη δική της ιστορία...παιδικός καρκίνος: όσα έζησα..και ένιωσα! ...αξίζει να τη διαβάσετε...

"Ονομάζομαι Καραχάλιου-Αγγέλη Άννα και πριν από 15 χρόνια περίπου όταν σε νεαρή ηλικία τότε μάθαινα πρώτα τα άσχημα νέα για τον πατέρα μου. Δυστυχώς έπειτα από 2 χρόνια ταλαιπωρίας εκείνος έχασε τελικά την άνιση μάχη μαζί του. Ποιός θα μου το έλεγε ότι μετά από τόσα χρόνια η μοίρα θα μου έστηνε ξανά το ίδιο παιχνίδι!

Έχω 2 παιδιά, την Δάφνη 11 χρονών και την Κωνσταντίνα 9 χρονών. Πριν από 4,5 χρόνια η μικρή μου κόρη Κωνσταντίνα αρρώστησε από οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία και νοσηλεύτηκε στο Παιδοογκολικό τμήμα του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Η λέξη καρκίνος λοιπόν όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν λέξη ταμπού για μας. Πάντα παρακολουθούσαμε της εξελίξεις στον τομέα της ιατρικής, ακούγαμε με ενδιαφέρον τις συζητήσεις που γινόταν στα τραπέζια της τηλεόρασης και μιλούσαμε ανοικτά γι'αυτόν.

Αυτή τη φορά όμως ήταν κάτι διαφορετικό ! Η είδηση ήρθε απότομα σαν αστραπή! Έτσι απλά ένα μελαγχολικό απόγευμα του Δεκέμβρη! Ολόκληρη η ζωής μας γκρεμίστηκε σ'ένα λεπτό, χωρίς καμία προειδοποίηση, χωρίς λόγο! Στο άκουσμα και μόνο της λέξης λευχαιμία παγώσαμε και χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας! Το παιδί μας, το δικό μας παιδί έχει καρκίνο! Αδύνατον! Μα πως μπορεί να συμβεί αυτό σε μας ! "...

(συνέχεια της διήγησης στο http://www.ioanninamed.gr/el/topics/96-psychology-advisory/343-childhood-cancer.html )

Μπαμπάς φωτογραφίζει τη μάχη και τη νίκη της κόρης του, με τον καρκίνο

Όταν η 10χρονη κόρη του Mark Cox διαγνώστηκε με Οξεία Λεμφοβλαστική Λευχαιμία, αποφάσισαν από κοινού να καταγράψουν τη μάχη της Σάρας με μία σειρά φωτογραφιών που λεγόταν Strong.

H ιδέα του project που διήρκεσε 3 χρόνια, ήταν της ίδιας της Σάρας και πάντα εκείνη επέλεγε ποιες φωτογραφίες θα δημοσιοποιηθούν. Είναι ενθουσιασμένη με τη σκέψη ότι κάποιοι άνθρωποι θα εμπνευστούν από την ιστορία της.

Σήμερα, η 13χρονη πλέον Σάρα είναι υγιής!

Δείτε μερικές φωτογραφίες από την πορεία της:

Η Σάρα στο τραμπολίνο του παππού της. Αν και πονούσε εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζε ακόμη από τι πάσχει.

Η  συγκεκριμένη φωτό τραβήχτηκε μια μέρα πριν λάβει η Σάρα τη διάγνωση της

Kατά τη διάρκεια των χημειοθεραπειών προτιμούσε να φοράει μαντήλια στο κεφάλι αντί για περούκες

Η Σάρα φορούσε συχνά το μπουρνούζι του μπαμπά της για να μένει ζεστή

Λατρεύει τα ζώα. Μια μεγάλη αγκαλιά στο golden retriever στο νοσοκομείο

Η φωτογραφία από το καρουζέλ δείχνει ότι η Σάρα επανέρχεται σιγά σιγά στην καθημερινότητα της όλο και πιο υγιής

3 χρόνια αργότερα από την περιπέτειά της και πάλι στο τραμπολίνο του παππού της υγιής!!!

Πηγή: http://daddycool2403.blogspot.gr/

Στην Ελλάδα η διαφορετικότητα των παιδιών παραμένει θέμα ταμπού

«Ένας σφυροκέφαλος! Ένας σφυροκέφαλος! Κι είναι και κορίτσι…»

Το πρώτο περιστατικό «δημόσιας διαπόμπευσης» για τη Νεφέλη: Έξι παιδάκια, στην παιδική χαρά. Μεγαλύτερα από εμάς, αλλά τα ξέρω γιατί είναι της γειτονιάς. Ηλικίες Α’ και Β’ Δημοτικού. Ήταν μαζεμένα στη τσουλήθρα και μόλις μπήκαμε άρχισαν να την κοροϊδεύουν, να τη δείχνουν, να γελάνε. Τους άκουσα από την είσοδο της παιδικής χαράς, πριν καν μπούμε καλά καλά. Είχα και τον Πάρι στο ποδηλατάκι και μαζί τη φίλη μου, φύλακα-άγγελος μας, τη Νατάσα.

Η Νεφέλη, ευτυχώς, δεν το κατάλαβε, γιατί είχε τρομάξει πιο πολύ που είδε τόσα παιδάκια μαζεμένα… Τη ρώτησα μήπως ήθελε να φύγουμε, αλλά μου είπε όχι! Φτάσαμε, λοιπόν, μέχρι το παγκάκι, κατεβάζω τον Πάρι από το ποδήλατο του και αρχίζω να περπατάω προς το μέρος τους.

Έχω δει τις νταντάδες τους, οι οποίες κάθονται σε ένα άλλο παγκάκι και δεν έχουν καταλάβει τι γίνεται, γιατί μιλάνε και γελάνε μεταξύ τους. Οπτική επαφή δεν είχαν με τα παιδιά, αλλά ούτε κι ακουστική ( η ηλικία τους και τα γέλια, δεν επέτρεπαν και οξυμένες αισθήσεις).

Αν συνέχιζαν, θα είχα ορμήξει στις κυρίες. Τις ξέρω. Εδώ και 3 χρόνια βρισκόμαστε κάθε πρωί στην ίδια παιδική χαρά… Και τα παιδάκια τα ξέρω… Ειδικά τον Γιαννάκη, ο οποίος τρομοκρατεί τα υπόλοιπα παιδάκια, κλωτσάει, φωνάζει κι όταν δεν θέλει να φύγει από την παιδική χαρά, χτυπάει την νταντά του!

Χάρηκα που η Νεφέλη δεν κατάλαβε κάτι. Χάρηκα που δεν χρειάστηκε να ορμήξω, γιατί θα τρόμαζαν τα παιδιά μου. Με πείραξε πολύ, όμως, γιατί μεγαλώνουμε τα παιδιά μας τόσο λάθος. Δεν αντιδρούν όλα τα παιδάκια έτσι όταν μας βλέπουν! Ακόμη κι αυτά που δεν μας ξέρουν.

Κάποια είναι πολύ διακριτικά… Κοιτάζουν με περιέργεια (ένα κοριτσάκι χωρίς μαλλιά είναι «περίεργο θέαμα»), αλλά εξίσου διακριτικά ρωτούν τη μαμά τους τι έχει το κοριτσάκι. Όταν η μαμά ξέρει να απαντήσει, το παιδάκι της χαμογελάει. Όταν η μαμά δε ξέρει να απαντήσει (πιο ευγενικά δεν μπορώ να το πω…), το παιδάκι εξακολουθεί να μας κοιτάει περίεργα και να απομακρύνεται γελώντας.

Και πραγματικά, θέλω να πω στη μαμά ότι όσο και να φεύγει μακριά, ο καρκίνος υπάρχει. Και μια άλλη μαμά πονάει πολύ και δίνει μάχη για να σώσει το παιδί της! Όσο και να φεύγει μακριά, παιδιά με αναπηρίες υπάρχουν… Και άλλες μαμάδες, με αξιοπρέπεια και μεγαλείο ψυχής, είναι φύλακες για αυτά.

Δεν το επιλέξαμε, δεν μας ρώτησε, απλά μας συνέβη! Εσύ, όμως, που το παιδί σου κοροϊδεύει το δικό μου, την ώρα που δίνει μάχη για τη ζωή του, που είναι πολύ όμορφη ακόμα και χωρίς τα μαλλιά της, το μοναδικό σημάδι της δύναμης της και του αγώνα της, εσύ επέλεξες να μεγαλώσεις ένα ανάγωγο πλάσμα!

Στην Ελλάδα των… σοσιαλμιντιογονιών, όπου οι super μαμάδες τα κάνουν όλα τέλεια και μεγαλώνουν παιδιά πιο έξυπνα κι από τον Αϊνστάιν, η διαφορετικότητα των παιδιών παραμένει θέμα ταμπού. Και τα ανάγωγα παιδιά, δυστυχώς, πολλαπλασιάζονται…

Πέσαμε και στη Μεγάλη Εβδομάδα, που το σχολείο έχει κλείσει! Ίσως τα ξαναδούμε αύριο. Εμείς πάντως θα πάμε κανονικά στην παιδική χαρά…

Πηγή: http://www.karkinaki.gr