Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014

Τι είναι το ρετινοβλάστωμα;

Ρετινοβλάστωμα


Τι είναι το ρετινοβλάστωμα;
Το ρετινοβλάστωμα είναι ένας όγκος της παιδικής ηλικίας που αναπτύσσεται στον αμφιβληστροειδή. Ο αμφιβληστροειδής είναι ένα στρώμα του νευρικού ιστού στο πίσω μέρος του ματιού, ο οποίος ανιχνεύει το φως και στέλνει τις εικόνες στον εγκέφαλο.

Σε ποιά ηλικία εμφανίζεται το ρετινοβλάστωμα;
Μπορεί να παρουσιαστεί ακόμα και στο έμβρυο. Εμφανίζεται συνήθως στην νεογνική, βρεφική και νηπιακή ηλικία μέχρι την ηλικία των πέντε χρονών. Ενώ η πλειοψηφία των παιδιών που αναπτύσσουν ρετινοβλάστωμα γεννιούνται με αυτό, λίγα έχουν διαγνωστεί κατά τη γέννηση. Η μέση ηλικία κατά τη διάγνωση είναι μεταξύ 12-18 μηνών.

Πόσο συχνό είναι το ρετινοβλάστωμα;
Η συχνότητα εμφάνισης του είναι 1 σε 15.000 - 20.000 γεννήσεις.

Υπάρχει κάποια γενετική προδιάθεση για το ρετινοβλάστωμα;
Όπως και κάποιες άλλες μορφές καρκίνου έτσι και το ρετινοβλάστωμα έχει μερικές φορές γενετική προδιάθεση. Τα παιδιά που κληρονόμησαν αυτή τη γενετική προδιάθεση από ένα από τους γονείς τους εμφανίζουν το ρετινοβλάστωμα σε πιο μικρή ηλικία. Βάση λοιπόν αυτής της κληρονομικότητας χωρίζονται οι ασθενείς σε δυο κατηγορίες.


Α. Κληρονομικό ρετινοβλάστωμα
Περιλαμβάνει τα παιδιά που έχουν την κληρονομική προδιάθεση (είναι γραμμένο δηλαδή στο γενετικό τους κώδικα, DNA). Τα παιδιά αυτά εμφανίζουν το ρετινοβλάστωμα σε πιο μικρή ηλικία σε σχέση με τα παιδιά που δεν έχουν κληρονομική προδιάθεση. Επίσης εμφανίζουν συνήθως τον όγκο και στα δυο μάτια. Γι αυτό και μόλις διαγνωστεί ο όγκος στο ένα μάτι, τα παιδιά αυτά πρέπει να υποβάλλονται σε τακτικό έλεγχο και του άλλου ματιού (κάθε 2-4 μήνες) για τουλάχιστον τρία χρόνια. Απαραίτητο είναι να ελέγχονται και τα αδέλφια των παιδιών με κληρονομικό ρετινοβλάστωμα εάν φέρουν τη μετάλλαξη.


Β. Ετερόπλευρο ρετινοβλάστωμα
Περιλαμβάνει τα παιδιά που δεν έχουν καμία κληρονομική προδιάθεση και παρουσιάζουν τον όγκο συνήθως μόνο στο ένα μάτι. Σπανιότατα μπορεί να παρουσιάσουν τον όγκο και στα δυο μάτια. Η κατηγορία αυτή καλύπτει το 60% των ρετινοβλαστωμάτων στα παιδιά.

Ποια είναι τα συμπτώματα του ρετινοβλαστώματος:
Συνήθως οι γονείς παρατηρούν πρώτοι ότι η κόρη του ματιού είναι άσπρη σε έντονο φως. Αυτό το σημάδι λέγεται λευκοκορία. Μάλιστα κάποιοι θα παρατηρήσουν για πρώτη φορά το σημάδι αυτό στις φωτογραφίες του παιδιού. Κάποια άλλα συμπτώματα που μπορεί να έχουν τα παιδιά αυτά είναι τα ακόλουθα (Δεν σημαίνει ότι όποιο παιδί έχει ένα ή περισσότερα από τα πιο κάτω συμπτώματα έχει και ρετινοβλάστωμα):
• Λευκή κόρη του ματιού (Λευκοκορία)
• Στραβισμός
• Διαφορά στο μέγεθος της κόρης των δύο οφθαλμών (ανισοκορία)
• Ελαττωμένη όραση

Πώς γίνεται η διάγνωση του ρετινοβλαστώματος;
Όταν κάποιος υποψιαστεί το ρετινοβλάστωμα, τότε το παιδί θα πρέπει να εξεταστεί από παιδο-οφθαλμίατρο, ο οποίος οπωσδήποτε θα κάνει βυθοσκόπηση (πιθανότατα με αναισθησία) για να ελέγξει με προσοχή τον αμφιβληστροειδή. Στη συνέχεια πιθανό να ζητήσει κάποιες από τις πιο κάτω απεικονιστικές εξετάσεις.
• Υπερηχογράφημα οφθαλμού
• Αξονική τομογραφία ή και
• Μαγνητική τομογραφία της περιοχής του οφθαλμού

Με τα πιο πάνω θα τεθεί ή θα αποκλειστεί η διάγνωση και θα προσδιοριστεί η τοπική επέκταση του όγκου. Αν και μεταστατική νόσος σπάνια υπάρχει τη στιγμή της διάγνωσης ίσως χρειαστεί να γίνουν επιπλέον εξετάσεις από ειδικό παιδοογκολόγο για να προσδιοριστεί η διασπορά του όγκου σε άλλες περιοχές του σώματος. Οι κυριότερες εξετάσεις που μπορεί να απαιτηθούν αναφέρονται πιο κάτω:
• Εξετάσεις αίματος
•Οσφυονωτιαία παρακέντηση (Να πάρει δηλαδή εγκεφαλονωτιαίο υγρό από τη σπονδυλική στήλη).
• Οστεομυελική βιοψία
• Σπινθηρογράφημα οστών


Το πρώτο που έχει τεράστια σημασία στη σταδιοποίηση είναι αν ο όγκος είναι περιορισμένος μέσα στο μάτι ή αν έχει επεκταθεί και έξω από το μάτι.
Σημειώνεται επίσης ότι σε κάθε παιδί με ριτινοβλάστωμα πρέπει να γίνεται γενετικός έλεγχος και εάν ανευρεθεί γενετική βλάβη να ελέγχονται με εξέταση DNA και τα άλλα μέλη της οικογένειας.
Αφού γίνει η σταδιοποίηση θα ξεκινήσει η θεραπεία. Οι μοντέρνες θεραπείες προσπαθούν να κρατήσουν το μάτι τόσο ανατομικά όσο και λειτουργικά (με σχετικά καλή όραση).


Ποια είναι η θεραπεία του ρετινοβλαστώματος
Η θεραπεία είναι διαφορετική σε κάθε περίπτωση και εξαρτάται κυρίως από το μέγεθος του όγκου, την τοπική επέκτασή του, την ηλικία του παιδιού και τη δυνατότητα διατήρησης της όρασης. Για το σχεδιασμό της θεραπείας ενός παιδιού με ρετινοβλάστωμα χρειάζεται η συνεργασία ενός παιδο-ογκολόγου, ενός παιδο-οφθαλμιάτρου και ενός ειδικού ακτινοθεραπευτή. Η ομάδα αυτή θα συστήσει μια ή περισσότερες από τις ακόλουθες θεραπείες:
• Εκπυρήνιση του όγκου.
• Εντοπισμένη εξωτερική ακτινοθεραπεία.
• Βραχυθεραπεία. Τοποθετείται ειδικό υλικό που εκπέμπει ακτινοβολία μέσα στο όγκο, το οποίο καταστρέφει και αφήνει άθικτους του γύρω ιστούς.
• Κρυοθεραπεία. Χρησιμοποιεί ειδικά αέρια (Αργού ή αζώτου) για να καταστρέψει το όγκο.
• Θεραπεία με laser
• Χημειοθεραπεία
• Σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να αφαιρεθεί ολόκληρο το μάτι.

Πρόγνωση
Η πλειοψηφία των παιδιών με ρετινοβλάστωμα ξεπερνούν το καρκίνο τους και ζουν φυσιολογικά. Μάλιστα το 80% από αυτά έχουν απόλυτα ικανοποιητική όραση. Τα παιδιά με κληρονομικό ρετινοβλάστωμα πρέπει να παρακολουθούνται πάρα πολύ στενά γιατί έχουν αυξημένη πιθανότητα να παρουσιάσουν στο μέλλον και κάποια άλλη μορφή καρκίνου.

Αδάμος Χατζηπαναγής, Παιδίατρος 

Πηγή: http://www.paidiatros.com

Ο Ηλίας μοιράζεται την εμπειρία του...

Ο καλός καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται...

Διαγνώστηκα με καρκίνο του όρχεως τον Δεκέμβριο του 2009. Είχε πρηστεί το αριστερό μου πόδι αλλά δεν πήγαινα στον γιατρό γιατί σαν αθλητής ήμουν συνηθισμένος στους τραυματισμούς. Αυτή την φόρα δεν ήταν απλό χτύπημα όμως. 


Ο καρκίνος είχε κάνει μετάσταση στην κοιλιά μου και είχε δημιουργηθεί θρόμβος. Το γεγονός ότι παραμέλησα το πόδι μου οδήγησε το αίμα στα πνευμόνια και με πνευμονικό οίδημα πλέον είχα μεγάλη δυσκολία να αναπνεύσω.

Το βράδυ εκείνης της ημέρας με βρήκε στα επείγοντα του Γεννήματα.

Το πρώτο πράγμα που είδαν οι γιατροί ήταν ένας όγκος 12 εκατοστών στην κοιλία μου που πίεζε μεταξύ άλλων και το αριστερό μου νεφρό.

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι υπήρχε μια πιθανότητα να μην είμαι εδώ για πολύ καιρό ακόμα αλλά τουλάχιστον στην σύντομη πορεία μου μπορεί να μην είχα προλάβει να είμαι μια θετική επιρροή σε άλλους αλλά τουλάχιστον δεν είχα βλάψει κάποιον.

Το μόνο που ήθελα ήταν να μείνω δυνατός για τους ανθρώπους μου και να περάσω αυτήν την δοκιμασία με αξιοπρέπεια.

Η σκέψη ότι είναι προτιμότερο που είμαι εγώ ασθενής παρά ένα αγαπημένο μου πρόσωπο ήταν λυτρωτική και έδωσε την καλύτερη απάντηση σε μια σκέψη που ήξερα ότι δεν θα με βοηθούσε «Γιατί εγώ;»

Πήραν δείγμα από την κοιλία μου και έκαναν ιστολογική εξέταση. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ήταν μεικτό σεμίνωμα. Τότε ξεκίνησε και ένας αγώνας δρόμου να αποφασίσω με την βοήθεια της οικογένειας μου και της συντρόφου μου τι ιατρική αγωγή να ακολουθήσω.

Ο όγκος ήταν πολύ μεγάλος για να εγχειριστεί ανάμεσα σε όλα τα ζωτικά όργανα που το περικύκλωναν και από την άλλη η χημειοθεραπεία θα δούλευε καλυτέρα αν ήταν μικρότερος. Η απόφαση δεν ήταν εύκολη. Οι χειρουργοί έλεγαν εγχείρηση και οι ογκολόγοι χημειοθεραπεία.

Η πίεση ήταν μεγάλη για να την διαχειριστούμε εγώ αλλά και η οικογένεια μου και δημιούργησε εντάσεις σε μια φάση που το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι πράος και καρτερικός. Έκανα τα γενέθλια μου στο Γεννήματα με καλούς φίλους και τελείωσα τον πρώτο κύκλο χημειοθεραπείας τελευταία στιγμή για να κάνω Χριστούγεννα με την κοπέλα μου και την οικογένεια μου. Έπρεπε να αποθηκεύσω σπέρμα πριν ξεκινήσει η θεραπεία και μετά τον πρώτο κύκλο που άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά μου ξύρισα το κεφάλι μου.

Η χημειοθεραπεία ήταν μεγάλη πρόκληση. Τα τσιμπήματα των ενέσεων ήταν απανωτά και με την θρόμβωση γινόντουσαν όλο και δυσκολότερο να βρουν φλέβες. Θυμάμαι κάθε φόρα πριν ξεκινήσει η θεραπεία ίδρωνα από το άγχος.

Το γεγονός ότι ο γιατρός ήταν σε ιδιωτικό νοσοκομείο σήμαινε ότι έπρεπε να σκέφτομαι και τα έξοδα αλλά ευτυχώς οι άνθρωποι μου με βοήθησαν να χειριστώ το κομμάτι με τα ασφαλιστικά ταμεία και τα φάρμακα. Μετά από 4 κύκλους των τριών εβδομάδων τέλειωσε η χημειοθεραπεία και το γεγονός ήταν από μόνος του λόγος για να το γιορτάσω με φίλους.

Μετά ήρθε η πρόκληση της εγχείρησης. Το γεγονός ότι θα μου αφαιρούσαν τον αριστερό μου όρχι ήταν από τα δυσκολότερα στο να διαχειριστώ. Φοβόμουν ότι θα επηρέαζε τον ανδρισμό μου, ότι θα αφαιρούσαν τον λάθος όρχι, το μυαλό μου έπαιζε παιχνίδια. Τίποτα δεν με προετοίμαζε για την αφαίρεση του όγκου από την κοιλιά.

Δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι χωρίς βοήθεια, να γυρίσω, να περπατήσω. Η μεγαλύτερη δοκιμασία από όλες; Η αφαίρεση του pigtail. Δεν μπορούσα να ουρήσω για μέρες χωρίς να πονάω. 


Το μεγαλύτερο μάθημα μου το έδωσε ένας φίλος μοναχός. "Ποσό θα ήθελα να δοκιμαστώ και εγώ σαν εσένα και να Του δείξω την πίστη μου;" Αγκαλιάζοντας αυτήν την δοκιμασία νοιώθω πιο δυνατός από ποτέ. Είναι δώρο το να μπορείς να εκτιμάς την υγεία σου, να θυμάσαι να παίρνεις βαθιές αναπνοές.

Όταν σταμάτησα να θεωρώ την υγεία μου δεδομένη ένοιωσα πραγματικά τυχερός. Οι δοκιμασίες της καθημερινότητας είναι ακόμα εκεί αλλά έχουν μια πιο αληθινή διάσταση. Ακόμα και σήμερα ξαφνιάζω τον εαυτό μου με το πώς τα χειρίζομαι.

Το μεγαλύτερο δώρο ήταν το ξύπνημα από μια λήθη, ότι τα προβλήματα μου είναι σημαντικά. Αυτή ήταν μια συνειδητοποίηση που με κράτησε δυνατό, που με έκανε να σταματήσω να σκέφτομαι για την κατάσταση μου αλλά να σκέφτομαι το πως θα γίνω γρήγορα καλά για να βοηθήσω άλλους να γίνουν καλά.

Όταν ήμουν σε αυτό το μέρος στο μυαλό μου είχα ήδη γίνει καλά και οραματιζόμουν ένα διάπλους φιλανθρωπικού χαρακτήρα που θα ενδυνάμωνε άλλους καρκινοπαθείς να παλέψουν με τον νόσο. Μια γιορτή της ζωής και της ελευθερίας. Η ιδέα της ανοιχτής θάλασσας και η αίσθηση της ελευθερίας μέσα από τον ναυταθλητισμό μαζί με το λαμπρό παράδειγμα του καρκινοπαθή αθλητή Lance Armstrong ήταν σκέψεις που με ταξίδευαν και απάλυναν την διαδικασία ανάρρωσης μου.

«Ο καλός καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται». Και αν αυτή η δοκιμασία δεν ήταν μια φουρτούνα στο ταξίδι για την Ιθάκη μου, μια ευκαιρία να δοκιμαστώ, να προπονηθώ και να αφυπνιστώ τότε τι άλλο μπορεί να ήταν; Τον ευχαριστώ που μου έδωσε δύναμη να ξεπεράσω αυτήν την δοκιμασία με καρτερικότητα.

Ευχαριστώ τους ανθρώπους μου, την οικογένεια μου, την κοπέλα μου, τους φίλους μου. Η αγάπη τους είναι η πυξίδα μου. Η ευτυχία μου είναι η επιλογή μου κάθε στιγμή της κάθε μέρας όπως είναι και η έμπνευση των συνάνθρωπων μου μέσα από τις δυνατότητες που δημιουργώ.

Ονομάζομαι Ηλίας, επιζών από καρκίνο των όρχεων & ΜΕΝΩ ΔΥΝΑΤΟΣ! 

Κυριακή 1 Ιουνίου 2014

Ζούσε επί 10 χρόνια με καρκινικό όγκο 6 κιλών στο πρόσωπο του

«Όλος ο κόσμος γύριζε το κεφάλι του και με κοίταζε»


Ένας καρκινικός όγκος βάρους σχεδόν έξι κιλών αφαιρέθηκε από το πρόσωπο ενός άνδρα στη Σλοβακία. Ο άνδρας, που ονομάζεται Stefan Zoleik, έζησε επί δέκα ολόκληρα χρόνια με τον όγκο που κάλυπτε όλο το λαιμό του και του παραμόρφωνε το πρόσωπο. Χτυπημένος από μια σπάνια ασθένεια που ονομάζεται «Madelung» και προκαλεί την μεγέθυνση των ιστών του προσώπου ο Zolek, δήλωσε πως όλα αυτά τα χρόνια άκουγε διάφορα περιπαικτικά λόγια για την εμφάνισή του από τον περίγυρό του.

«Όποτε έβγαινα στο δρόμο, όλος ο κόσμος γύριζε το κεφάλι του και με κοίταζε» δήλωσε ο άνδρας, που υποβλήθηκε από τον γιατρό Igor Homola, σε πετυχημένη εγχείρηση διάρκειας πέντε ωρών, μετά την οποία το μεγαλύτερο μέρος του όγκου αφαιρέθηκε.

«Τώρα μπορώ να κοιτάζομαι στον καθρέφτη και να είμαι χαρούμενος με αυτό που αντικρίζω» δήλωσε ο Stefan. «Πρόκειται για κάτι το εκπληκτικό, αφού έφυγε όλος ο όγκος, που μου είχε δημιουργήσει μια φρικτή όψη και πλέον δεν νοιώθω καθόλου πόνο».


Δείτε τις φωτογραφίες …


και το βίντεο του άνδρα πριν και μετά την επέμβαση




Πηγή: www.newsbeast.gr

H μικρή μου ηρωίδα Βασιλική-Μαρία, που νίκησε το δράκο "καρκίνο"

Μάθημα ζωής από τη δικιά μου ηρωίδα, τη δικιά μου βασίλισσα, που μέσα από το παραμύθι με τον δράκο «καρκινάκο» βγήκε νικήτρια !!!


Με λένε Μαριάνθη και είμαι η μαμά της Βασιλικής - Μαρίας 2,5 χρόνων «η μονάκριβη μου», η «βασίλισσα μου» … και πόσα άλλα μου είναι … Κάθε μέρα που περνά συνειδητοποιώ πόσο φοβάμαι μην ξανάρθει εκείνη η μέρα εκείνη η τρισάθλια μέρα που άλλαξε έμενα, την ζωή μας, τα συναισθήματα μου … Πω πω! Τι δυστυχία πραγματικά δεν ξεχνώ … αλλά και ούτε θέλω να ξεχάσω γιατί με κάνει καλύτερο άνθρωπο γιατί βλέπω την κάθε μέρα πιο όμορφη πια!!!

Εμένα η ιστορία μας ξεκίνησε κάπως έτσι. Ήμασταν στο Φάληρο, Τρίτη 7 Μαΐου 2013 απόγευμα να παίξουν τα παιδιά (η κόρη μου και η βαφτιστήρα μου). Ξαφνικά γυρίζω το κεφάλι μου στα αριστερά και βλέπω μια γλυκιά μανούλα χωρίς μαλάκια και κατάχλωμη με ένα μωράκι στην αγκαλιά και γυρίζω βουρκωμένη στην κουνιάδα μου και της λέω γιατί; Γιατί να μην μπορεί να χαρεί το μωράκι της γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι να χουν αυτήν την βρωμοαρρώστια. Έτρεμα στην ιδέα της λέξης «ΚΑΡΚΙΝΟΣ» Γιατί; Γιατί και η μαμά μου είναι μια από αυτές με μαστεκτομή, με μεταστάσεις με 7 χειρουργεία στο ιστορικό της και αβάσταχτο πόνο (δόξα τω Θεό είναι καλά) αλλά αυτή η εικόνα και όλο αυτό που πέρασα με την μανά μου με έκανε να φοβάμαι και να τρέμω στην ιδέα του ΚΑΡΚΙΝΟΥ.

Και επανέρχομαι σε εκείνη την ημέρα πιο κάτω δεξιά βλέπω με μισή ώρα διαφορά ένα πανέμορφο παιδάκι χωρίς μαλάκια με μαντιλάκι στο κεφάλι με ένα απίστευτο χαμόγελο. Με δακρυσμένα μάτια μονολογώ «Θεέ μου είναι κρίμα». Η κουνιάδα μου με καθησυχάζει και ξαφνικά με πλησιάζει η κόρη μου και μου λέει μαμά πονάκι η κοιλία μου. Πιάνω την κοιλίτσα της και χωρίς να ξέρω και πολλά νιώθω ότι στο σημείο που μου έδειξε «η σπλήνα πρησμένη - λέω στην κουνιάδα μου «Αυτό δεν μ’ αρέσει καθόλου, κάτι δεν πάει καλά!!». Εκείνη με καθησυχάζει και το μωρό μου αρχίζει να μου ζητάει να κοιμηθεί και ότι είναι κουρασμένη πράγμα ανησυχητικό για την Βασούλα μου που είναι πολύ δραστήρια…
Και μου ξημερώνει η Πέμπτη 9 Μάη, ήταν η μέρα που στιγμάτισε την ζωή μου, γκρέμισε τα όνειρα μου, ξερίζωσε την καρδιά μου και την θυμάμαι … και θα θυμάμαι εκείνο το 24ωρο για όλη μου την ζωή με κάθε λεπτομέρεια.

Η Βασούλα μου ξεκινάει πόνους συνεχόμενους στην κοιλίτσα της για ένα 4ωρο. Από της 6 το απόγευμα παίρνω έναν παιδίατρο και μου λέει από το τηλέφωνο ότι τον ανησυχεί το γεγονός ότι ο πόνος είναι συνεχόμενος και δεν του κάνει για κολικός. Ρωτάω τι να κάνω; Και ακούω ΠΑΙΔΩΝ… Παίρνω τον άντρα μου τηλέφωνο και σε 40 λεπτά είμαστε Παίδων Αγία Σόφια και τώρα ξεκινά η ιστορία μας…

Κρατάει ο Γιώργος (ο σύζυγος μου) αγκαλιά την Βασούλα μου και βρίσκομαι από πίσω τους. Κοιτάζω την κόρη μας στα μάτια και λέω στο Γιώργο «έχω ένα πολύ άσχημο προαίσθημα,  δεν θα φύγουμε από δω, κάτι σοβαρό έχει το παιδί». Εκείνος γύρισε και μου είπε ότι λέω  ανοησίες. Έμενα έντονα μέσα μου κάτι μου το λέγε πως κάτι σοβαρό έχει το παιδί … αλίμονο ποια μάνα θα έλεγε κάτι κακό για το παιδί της!

Κόβουμε εισιτήριο και περιμένουμε την σειρά μας. Η Βασούλα μου μια χαρά. Ούτε πονάει. Ο σύζυγος μου λέει να φύγουμε αλλά επέμενα να την εξετάσουν. Έρχεται η σειρά μας. Την εξετάζει η παιδίατρος δεν βρίσκει κάτι. Μας στέλνει στον χειρούργο και αυτός  μας στέλνει για υπέρηχο, όπου δεν βλέπουν κάτι. Όμως χάνουν την καρτέλα της στον υπέρηχο και μας ξαναστέλνουν στον παιδίατρο να γραφτεί καινούργια καρτέλα … Ωπ αλλαγή βάρδιας γιατρών και μας βλέπει άλλος γιατρός. Εκεί πλέον αρχίζω να βλέπω τα «σημάδια» και επειδή ανησυχώ παρακαλώ τον παιδίατρο να μας κάνει μια γενική αίματος
γιατί κάπου πάει το μυαλό μου… συμφωνεί! Είναι 1 η ώρα νύχτα και μας λένε σε ένα δίωρο θα χουν βγει τα αποτελέσματα ωστόσο το παιδάκι μου έχει νυστάξει και είναι στο αυτοκίνητο με τον μπαμπά της να κοιμηθεί.

 Εγώ έξω από το αιματολογικό με πολύ αγωνιά άγχος και ένα άσχημο προαίσθημα να με κυριεύει. Περνά το 2ωρο αλλά όλοι παίρνουν της απαντήσεις εγώ τίποτα παίρνω τον Γιώργο τηλέφωνο

- «Αν δεν κοιμάται το παιδί ανέβα πάνω γιατί κάτι δεν πάει καλά», του λέω.
 Θυμωμένος ανεβαίνει είναι 3.30 ώρα και με πλησιάζει.. «που πάει το μυαλό σου μου λέει»
- «Εκεί που φαντάζεσαι στην αρρώστια της μάνας μου του λέω»(φανταζόμουν ότι κάτι είχε στα έντερα, γενικά στην κοιλιά της).
- «Τρελάθηκες μου λέει ποια μάνα σκέπτεται έτσι για το παιδί της», μου λέει.

Ποια μάνα, ποια μάνα, η μάνα που έχει δυνατό ένστικτο που κάτι την έτρωγε μέρες τώρα ότι κάτι συμβαίνει στο παιδί της… στο παιδί που γέννησε, που λατρεύει, που «ερωτεύτηκε», αυτή η μάνα…
Και εκεί επάνω ακούω κυρία Χατζηδήμου:
-«ΕΙΣΑΓΩΓΗ γιατί κάτι βλέπουμε στο πλακάκι της μικρής.»
 Κοιτάω το παιδί μου και ΝΙΩΘΩ ΕΝΑ ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ. Η φωνή μου δεν βγαίνει το μόνο που έλεγα συνέχεια 
-« Όχι! Παναγία μου λυπήσουμε το παιδάκι μου.»

Στης 4 μας κάνουν εισαγωγή οι επόμενες ώρες είναι απλά δραματικές μόλις που αναπνέω νιώθω την καταστροφή να ’ρχετε… Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να προσεύχομαι μέχρι να ξημερώσει για ότι μου ανακοινώσουν να μην είναι η λέξη ΚΑΡΚΙΝΟΣ… Έψαχνα που έφταιξα ,είχα χάσει την πιστή μου, ένα γιατί με κυρίευε…

Παρασκευή 10 Μάη ώρα 9.30 έρχονται οι γιατροί και μου ανακοινώνουν ότι κάτι είδαν στο πλακάκι της και θέλουν να πάρουν μυελό… χωρίς να προλάβω να καταλάβω πολλά μου την παίρνουν …σαν να μου ξεριζώνουν την καρδιά. Το ένιωθα το Bασούλη μου, που δεν το 'χω αποχωριστεί ποτέ ακόμα και όταν κοιμάται μου κρατάει το χέρι ,η ψυχή μου, η ζωή μου, το μωρό μου… οι χειρότερες ώρες στην ζωή μου. Μου κλείδωσαν και την πόρτα που την έβαλαν μέσα και εγώ σε κάθε - Βοήθεια μανούλα - να στριγγλίζω ανοίξτε μου σας ικετεύω να της κρατώ το χέρι να είμαι μέσα δεν φοβάμαι ότι και να της κάνετε αλλά… δεν με άκουγαν και πάλι φώναζα μέσα μου την Παναγία που ξέρω ότι μ’ ακούει πάντα μ’ ακούει να της απαλύνει τον φόβο!!!

Τα χειρότερα 15λεπτα της ζωής μου μέχρι να την πάρω στην αγκαλιά μου το σπλάχνο μου!!! Μέσα σε 2ωρες μας είπαν ότι βγήκαν τα αποτελέσματα και έπρεπε να περάσουμε στο διπλανό κτήριο. Ρωτώ…
-«Που στο ογκολογικό;» και μου λέει μια νοσηλεύτρια: «Εεε όχι θα σας πουν θα σας πουν»… Μα ήξερα! Το ένιωθα! Το ένστικτο της μάνας… απλά δεν ήξερα την σοβαρότητα της κατάστασης και αυτό αναζητούσα κρεμόμουν κυριολεκτικά από το βλέμμα τα λόγια τον γιατρών …στην ιδέα να την ΧΑΣΩ, είπα θα φύγω και γώ μαζί της … Η διαδρομή από το Αγία Σοφία μέχρι το Ελπίδα δεν την θυμάμαι καθόλου έχω κενό μνήμης το πώς φτάσαμε το μόνο που θυμάμαι είναι να κοιτώ το παιδί μου και να παρακαλάω να μην με εγκαταλείψει ο Θεός! Φτάνουμε δωμάτιο 112.

Σε 10 λεπτά μέσα μας φωνάζουν να μας ανακοινώσουν τι έχει το παιδί. Είναι όλοι μαζεμένοι οι γιατροί και μας μιλάει ο διευθυντής. Είμαι εγώ, διπλά μου ο Γιώργος και πιο διπλά ο πατέρας μου (υποτίθεται ο πιο δυνατός της οικογενείας)… και ακούω
Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία τύπου Β.
-«Τι εννοείται, τι είναι αυτό; Έχει καρκίνο το παιδί μου;» Ακούω:
- «Ναι γλυκιά μου…»

Τα υπόλοιπα δεν τα άκουγα έβλεπα το Γιώργο και τον πατέρα μου να κλαίνε και …χαμένους. Αρχίζω πάλι να ακούω θα κάνετε θεραπεία 2 χρόνια και κάτι. Ποσοστά … και διάφορα άλλα που δεν καταλάβαινα ή καταλάβαινα …

-«Γιατρέ μισό λεπτό το παιδί μου θα γίνει καλά αυτό με ενδιαφέρει.» Ακούω:
- «Ναι αλλά κανένας δεν μπορεί να σου εγγυηθεί κλπ…»

Πως έγινε αυτό το γέννησα γερό τι έγινε; Πολλά ερωτήματα είχα και ακόμα έχω αλλά οι περισσότεροι γονείς μεταξύ μας ξέρουμε ότι αυτός ο εξωγενής παράγοντας, που το προκαλεί αυτό είναι σίγουρα γνώριμος σε όλους μας όσοι το πάθαμε και θα ενημερώνουμε και άλλους γύρω μας να προσέχουν… Κλαίγοντας και εγώ πλέον και παρακαλώντας πια το μόνο που είπα ήταν ότι: ΕΧΩ ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΙΚΤΙΚΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΝ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΣΩΣΟΥΝ. Φύγαμε για το δωμάτιο…

Περάσαμε 28μερες στο 112 έμαθα πολλά διάβασα, πολύ ενημερώθηκα αρκετά γι’ αυτή την ασθένεια κάτι που δεν ήξερα τι σημαίνει. Ήμουν και εγώ από αυτούς που δεν ήξερα την λευχαιμία. Οι πρώτες δέκα μέρες ήταν δράμα για μένα. Έψαχνα απελπισμένα τρόπο να λυτρωθώ από αυτό το μαρτύριο. Με κυρίευαν κακές σκέψεις. Ομολογώ ότι σκεφτόμουν πολύ εγωιστικά. Καταλαβαίνετε όλες η μαμάδες τι εννοώ! Φαντάζομαι εκεί έρχεται την κατάλληλη στιγμή ο πατέρας Σωτήριος, ο όποιος του εξομολογούμαι το ότι αναζητώ να «λυτρωθώ» και μου λέει:
-« Μπράβο κορίτσι μου το πιο εύκολο είναι αυτό. Κάντο μην είσαι χαζή κάντο και άστο αυτό να παλεύει μόνο του … και να ξέρεις ότι όταν πονάει φωνάζει μαμά γιατί μόνο εσύ μπορείς να την απαλύνεις δεν φωνάζει ούτε μπαμπά ούτε γιαγιά… κανέναν! Ο ΘΕΟΣ κοπέλα μου σου δίνει όσο αντέχεις να σηκώσεις στης πλάτες σου…»

ΗΤΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΩΣΤΗ ΣΤΙΓΜΗ! 
Ο Θεός λοιπόν δεν με εγκατέλειψε, δεν με τιμώρησε, απλά με ταρακούνησε και μου δώσε κάτι τόσο ευλογημένο για να μου δείξει τι ηρωίδα κόρη έχω, πόσο δυνατή είναι! Να φιλοσοφήσω την ζωή μου διαφορετικά, να κάνω ξεκαθαρίσματα, να δω ποιοι είναι διπλά μου, να χαίρομαι την κάθε στιγμή. Να φιλοσοφήσω την ζωή μου τελείως διαφορετικά, να σταματήσω να προγραμματίζω και το παραμικρό, να αγαπώ το κάθε πρωινό, την κάθε νύχτα, να γελώ με κάθε σκανταλιά της και όχι να θυμώνω, να την λατρεύω με όλοι μου την ψυχή, να αγαπώ τα πάντα της γιατί είναι τα πάντα μου….!!!

Σε ευχαριστώ Θεέ μου, που μας έστειλες αυτή την ασθένεια και δεν μου έστειλες κάτι χειρότερο όπως έζησα εκεί μέσα τα πολύ χειρότερα, τα μη αναστρέψιμα και με έκανες πάλι να μπορώ να ονειρεύομαι… Και όπως κάθε παραμύθι συναντάμε δράκους… (που εύχομαι να μην ξαναβρεθούν μπροστά μας)… Αλλά εμείς τον δικό μας τον σκοτώσαμε και ζήσαμε καλά και παρακαλάμε και τα υπόλοιπα παιδάκια στον κόσμο να καταφέρουν να σκοτώσουν και εκείνα τους δικούς τους δράκους για να ζήσουνε και καλύτερα…!!!

Μαριάνθη Πετρίδου – Χατζηδήμου

Πηγή: http://www.pameevro.gr/


Το μήνυμα της μάνας που έχασε την κόρη της



Ήταν λόγια ψυχής από μια μάνα που έχασε το παιδί της και δεν θέλει αυτό να ξανασυμβεί σε άλλη οικογένεια. Η Αναστασία Σιμιτζή απηύθυνε  χθες  πρόσκληση προς όλους να  συμμετέχουν στην αυριανή εκδήλωση στον Καϊάφα  με σκοπό την συγκέντρωση νέων εθελοντών δοτών μυελού των οστών για την τράπεζα εθελοντών του συλλόγου "ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ". «Πέρασα από το νοσοκομείο «Ελπίδα» πριν  δύο χρόνια, η κόρη μου έχει φύγει από την ζωή, είδα και έζησα την αγωνία των γονιών και των παιδιών για να βρεθεί συμβατός δότης μυελού των οστών. Είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα,  για να γίνει εγχείρηση θα πρέπει  να υπάρχει ο συμβατός δότης. Σαν μάνα που έζησα την αγωνία και είδα αυτή την προσπάθεια κάνω έκκληση σε όλους να έρθουν  να μάθουν τι σημαίνει να γίνεσαι εθελοντής δότης μυελού των οστών.» 

Την εκδήλωση διοργανώνει η ΑΒ Βασιλόπουλος  όπου  για τέταρτη συνεχή χρονιά, την  «Ημέρα Εθελοντισμού ΑΒ»,  την αφιερώνει με  σκοπό να προσφέρει στις τοπικές κοινωνίες στις οποίες δραστηριοποιείται. Ο ιδιοκτήτης της ΑΒ  Βασιλόπουλος στην Ζαχάρω  Αναστάσιος Κάππος  επεσήμανε ότι  « Φέτος, οι εργαζόμενοι του καταστήματος στη Ζαχάρω  διοργανώνουν εκδήλωση με σκοπό την συγκέντρωση νέων εθελοντών δοτών μυελού των οστών για την τράπεζα εθελοντών του συλλόγου "ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ" σε συνεργασία με τον "ΣΥΛΛΟΓΟ ΦΙΛΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟ: ΕΛΠΙΔΑ".

Η συγκεκριμένη δράση θα λάβει χώρα σε τουριστικό ξενοδοχείο στην όχθη της λίμνης του Καϊάφα και συμπληρωματικά θα ακολουθήσει από τους εθελοντές καθαρισμός της δασικής περιοχής. Συμμετοχή στην δράση αυτή θα έχουν και οι ποδηλάτες Ζαχάρως όπως τόνισε χθες ο πρόεδρος της προσωρινής διοικούσας επιτροπής Άθλησης Ζαχάρως Μίλτος Θάνος  όπου επεσήμανε ότι «μέσω της αλληλεγγύης, της συμμετοχής και της συνεργασίας μπορούμε όλοι μας να συμβάλλουμε σε αυτή την τόσο σημαντική προσπάθεια και να προφέρουμε χαμόγελα και αισιοδοξία στους συνανθρώπους μας.» 



Πηγή: http://www.patrisnews.com/