60 φανέλες του Αυτοκράτορα σε παιδιά με καρκίνο από τον ΑΣ Άρη

Τα σωστά αθλητικά ιδεώδη και οι επιτυχίες είναι «μότο» για ένα σύλλογο, όμως η προσφορά του δεν πρέπει να εξαντλείται στις γραμμές των γηπέδων. Ο Α.Σ. ΑΡΗΣ έχει ως αρχή τη στήριξη σε συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μικρά παιδιά.

Ο ΑΣ Άρης έδειξε για ακόμα μία φορά το ανθρώπινο και κοινωνικό του πρόσωπο, μέσω της «νουβέλ βαγκ» της «κιτρινόμαυρης» ΚΑΕ.

Συγκεκριμένα οι Γιάννης Σιδηροηλίας και ο Όμηρος Νετζήπογλου, πρόσφεραν 60 φανέλες της ομάδας μπάσκετ της σεζόν 1987-88 σε παιδιά με καρκίνο.

Οι δύο καλαθοσφαιριστές του ΑΡΗ επισκέφθηκαν κατά σειρά το ΑΧΕΠΑ και το ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ Νοσοκομείο και χάρισαν ένα χαμόγελο στα παιδιά που δίνουν το δικό τους αγώνα ζωής. Το πρωί της Πέμπτης 17/6, πήγαν στα παιδοογκολογικά τμήματα των δύο νοσοκομείων και συνομίλησαν με τα παιδιά, δίνοντάς τους παράλληλα τις ιστορικές εμφανίσεις του Αυτοκράτορα του ελληνικού μπάσκετ.

Η παράδοση έγινε παρουσία των διοικητικών των νοσοκομείων και των διευθυντών των τμημάτων. Τους Νετζήπογλου και Σιδηροηλία συνόδευσαν ο ταμίας του Α.Σ. ΑΡΗΣ, Αλέξανδρος Γκαντώνας και το μέλος του Δ.Σ., Κωνσταντίνος Τικπασάνογλου.

Η επίσκεψη έγινε σε συνεργασία με τη «ΛΑΜΨΗ», η οποία στηρίζει τα παιδιά με καρκίνο.

Τις φανέλες πρόσφερε η εταιρεία «ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ Α.Ε. ΙΑΤΡΙΚΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ», η οποία αποτελεί έναν από τους βασικότερους και μεγαλύτερους προμηθευτές ιατρικών διαγνωστικών υπερήχων καθώς και γενικού ιατρικού εξοπλισμού στην αγορά της Ελλάδας, Κύπρου και Νότιο-Ανατολικής Ευρώπης με 3 καταστήματα σε Ελλάδα και Κύπρο.

Πηγή: https://www.sfina.gr/

Παιδιά με καρκίνο: Έχετε δει τα μάτια τους;

 

Αυτοί είναι οι ήρωες της ζωής. Αυτοί και οι γονείς τους έχουν ανάγκη από τη στήριξή μας

Έχετε πάει στην ογκολογική μονάδα Παίδων «Ελπίδα»; Έχετε επισκεφτεί το νοσοκομείο «Άγιος Σάββας» στην πτέρυγα όπου υπάρχουν έφηβοι ή και λίγο μεγαλύτεροι ασθενείς;

Προφανώς και δεν είναι μια χαλαρή εκδρομή και μακάρι όλοι να μη χρειαστούν να επισκεφτούν αυτούς τους χώρους.

Όμως, στην Ελλάδα νοσούν κάθε χρόνο περίπου 320 παιδιά, στην Ευρώπη 15 με 20 χιλιάδες έφηβοι 15-24 ετών πάσχουν από καρκίνο.

Κάθε μέρα 20 παιδιά κι έφηβοι πεθαίνουν από καρκίνο στην Ευρώπη, όμως, 8 στους 10 γιατρεύονται, έστω κι αν αντιμετωπίζουν μακροπρόθεσμες παρενέργειες των θεραπειών.

Δεν είναι, λοιπόν, κάτι που πρέπει να το προσπερνάμε. Δεν είναι κάτι που πρέπει να το κρύβουμε, ούτε πρέπει να το θυμόμαστε κάθε 15η Φεβρουαρίου.

Γιατί, αν ο καρκίνος γενικά προκαλεί φόβο αλλά και συμπόνοια σε όποιον πάσχει από την ασθένεια, για τα παιδιά είναι κάτι πολύ περισσότερο.

Πριν από χρόνια πήγα στην «Ελπίδα», στην πραγματική ελπίδα για εκατοντάδες παιδιά. Μάτια παιδιών και γονιών που δεν μπορείς να τα ξεχάσεις ποτέ.

Μάτια νοσηλευτών και γιατρών που δεν μπορείς να τα λησμονήσεις.

Έχετε δει τα μάτια τους; Είναι ό,τι πιο συγκλονιστικό μπορεί να σας συμβεί…

Τα παιδιά, αυτοί οι ήρωες, οι μαχητές της ζωής.

Οι γονείς: Έχετε δει γονείς παιδιών με καρκίνο να σε κοιτάνε; Να προσπαθούν να αντέξουν για να στηρίξουν τα παιδιά τους;

Και το ιατρικό προσωπικό; Μοναδικοί άνθρωποι που προσπαθούν να γλιτώσουν μικρά παιδιά. Τόσο γλυκύτατοι άνθρωποι. Μια οικογένεια όλοι μαζί.

Το ίδιο και στον «Άγιο Σάββα». Πριν από χρόνια ήμουν σε κάποιο διάδρομο και βλέπω την εξής εικόνα:

Ένα παιδί 16—17 ετών, έχει χάσει το πόδι του, δεν έχει μαλλιά από τη χημειοθεραπεία, στηρίζεται σε πατερίτσες.
Και δίπλα του ένα άλλο αγόρι, λίγο μεγαλύτερο με πολλά προβλήματα από τις θεραπείες, καταβεβλημένο. Και τα δύο αυτά παιδιά να βοηθάνε το ένα το άλλο, να γελάνε δυνατά και να τρέχουν στο διάδρομο.

Η χαρά της ζωής, χωρίς φόβο να γελάσουν, να εκφραστούν, να παλέψουν για τη ζωή τους.

Ναι, ο παιδικός καρκίνος είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στους ίδιους τους ασθενείς και στους δικούς τους ανθρώπους.

Όχι, δεν πρέπει να τους αφήσουμε μόνους τους. Για τα παιδιά δεν πρέπει να υπάρχουν εκπτώσεις, ούτε στη νοσηλεία τους, ούτε σε θεραπείες που είναι ακριβές.

Οι ογκολογικές μονάδες χρειάζονται στήριξη. Της Πολιτείας και τη δική μας.

Ας γίνουμε π.χ. όσο το δυνατόν περισσότεροι δότες μυελού των οστών.

Ας γίνουμε αρωγοί στην προσπάθεια της «Ελπίδας» ή όποιου άλλου φορέα ασχολείται με τα παιδιά.

Κι ας στηρίξουμε τις οικογένειες των μικρών ασθενών που κερδίζουν τη μάχη με τον καρκίνο, αλλά η καθημερινότητά τους αλλάζει δραματικά.

Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα…

Αρθρογράφος: Βασίλης Σ. Κανέλλης

Πηγή: https://www.in.gr

«Άπλωσαν ευτυχία» για τα παιδιά με καρκίνο, μαθητές της Λεμεσού

 

Είκοσι Δημόσια Δημοτικά Σχολεία της Λεμεσού άπλωσαν την ”μπουγάδα” τους στον Μόλο της Λεμεσού , σκορπίζοντας χαμόγελα ευτυχίας και χαράς σε εκατοντάδες παρευρισκόμενους και αλλάζοντας την όψη της πόλης.

Το έργο του Συνδέσμου ενισχύθηκε επιπρόσθετα από την ΠΟΕΔ, που ανέλαβε τη χορηγία του αντίστοιχου επιτραπέζιου παιχνιδιού, το οποίο εξαντλήθηκε σε λίγες ώρες. Όλοι μαζί, τα παιδιά οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς συνεργάστηκαν και άλλαξαν το πρόσωπο του τόπου. Το έργο οραματίστηκε η Γεωργία Σολομού η οποία στα πλαίσια της δράσης «Απλώνω Ευτυχία» και όλοι οι δάσκαλοι έδωσαν χαρά, που τιμά κάθε Δημόσιο Σχολείο.

Συνολικά 2.300 φανέλες μαθητών και μαθητριών δημοτικών σχολείων της Λεμεσού κοσμήσαν το μόλο Λεμεσού, με την ολοκλήρωση της δράσης «Απλώνω ευτυχία», κατά τη διάρκεια της οποίας συγκεντρώθηκαν 25.000 ευρώ για το σύνδεσμο «Ένα Όνειρο μια Ευχή».

Στόχος των μαθητών να στείλουν μήνυμα ψυχικής ενδυνάμωσης σε μικρούς και μεγάλους και ειδικότερα στα παιδιά του Συνδέσμου «Ένα Όνειρο μια Ευχή», και να θυμίσουν σε όλους την αξία της προσφοράς και του εθελοντισμού.

Στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδιού που γιορτάζεται την 1η Ιουνίου άπλωσαν τις "μπουγάδες τους" στο Μόλο της Λεμεσού.

Οι επισκέπτες μπορούσαν να αγοράσουν τα αστέρια των ευχών, φιλοτεχνημένα από τα παιδιά που συμμετείχαν στη δράση και να τα κρεμάσουν σε φανελίτσες της μπουγάδας εισφέροντας έτσι στον Σύνδεσμο "Ένα Όνειρο μια Ευχή".

Οι μαθητές και μαθήτριες ανέφεραν πως παραδίδουν την ευτυχία που μάζεψαν όλον αυτό τον καιρό, μέσα από δράσεις για συγκέντρωση των χρημάτων.

Τα παιδιά βοηθούσαν στις δουλειές του σπιτιού, έφτιαξαν γλυκά και λεμονάδες, που πώλησαν σε γείτονες και φίλους, δημιούργησαν κατασκευές, έπλυναν πιάτα, έβαψαν τα παπούτσια του μπαμπά και με τον τρόπο αυτό, όπως ανέφεραν, ανακάλυψαν ότι η ευτυχία είναι στα απλά και καθημερινά και στην προσφορά στο συνάνθρωπο μας.

«Ήρθε η στιγμή, την ευτυχία αυτή να την προσφέρουμε στους φίλους και φίλες μας, που μπορεί να μην γνωρίζουμε, αλλά ξέρουμε τι θα πει συμπαράσταση, ενσυναίσθηση, στήριξη και βοήθεια», ανέφεραν οι μαθητές και μαθήτριες του Κ’ Δημοτικού Αγίου Παντελεήμονα.

Ο Δήμαρχος Λεμεσού, Νίκος Νικολαϊδης, ανέφερε ότι «τα παιδιά μας, στέλνουν μήνυμα ελπίδας και είμαστε τυχεροί που τα παιδιά μας είναι καλύτερα από εμάς».

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης εκφράστηκε επίσης η άποψη όπως η δράση επεκταθεί Παγκύπρια και ακόμη και Πανελλήνια, για το άπλωμα της μεγαλύτερης μπουγάδας ευτυχίας στον κόσμο.

Πηγή:  https://app.alphanews.live

Παιδιά με καρκίνο, οι αληθινοί πρωταθλητές της ζωής!

 

Από τις πρώτες κιόλας δεκαετίες αφότου γεννηθούν, τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο, αναλαμβάνουν τον πιο δύσκολο ρόλο. Καλούνται να αποδείξουν στον εαυτό τους, ότι η επιθυμία να ζήσουν είναι πιο ισχυρή και από μια θανάσιμη ασθένεια. Το κουράγιο που αντλούμε από τη μάχη που δίνουν καθημερινά είναι πηγαίο και παράδειγμα προς μίμηση, την ίδια στιγμή που άλλοι μεμψιμοιρούν για ανούσια θέματα.

Πρόκειται για αυτοδίδακτους παλαιστές που ξεκινούν από τη γραμμή αφετηρίας, χωρίς να χαίρονται τις ξέγνοιαστες και ανέμελες στιγμές, όπως συμβαίνει με την πλειονότητα των συνομηλίκων τους. Αντίθετα, έρχονται αντιμέτωποι με εξαντλητικές πανάκριβες χημειοθεραπείες, και υποβάλλονται σε πολλαπλές ακτινοθεραπείες προκειμένου να εκφράσουν με σθένος και αξιοπρέπεια ότι η δύναμη της ψυχής υπερέχει από τη φθαρτή ύλη του σώματος.

Ωστόσο, η εξουθενωτική μάχη που δίνουν αποτυπώνεται στα μελαγχολικά τους μάτια, που αν τα αντικρίσεις συνειδητοποιείς ότι το δικαίωμα της ζωής που για ορισμένους είναι δεδομένο, για άλλους φαντάζει θησαυρός. Όπως και να προσεγγίσουμε το θέμα, συμφωνούμε όλοι ότι τα παιδιά αντιπροσωπεύουν το μέλλον πάνω στη γη και τα μάτια με τα οποία αντικρίζουν τον κόσμο καθορίζει το σήμερα που ζούμε σαν ενήλικες.

Ένα παιδί με καρκίνο, όσο συναισθηματικά καταβεβλημένο κι αν είναι, κρύβει μια αστείρευτη πηγή συμπόνιας και πάντοτε θα βλέπει φως πίσω από τη χαραμάδα. Τα σπουδαιότερα μαθήματα επομένως δεν παραδίδονται σε σχολικές αίθουσες ή σε συγκυρίες ανάδειξης οικονομικού πλούτου, αλλά σε δωμάτια νοσοκομείων υπό πιεστικές συνθήκες.

Ποιο ρόλο διαδραματίζει η οικογένεια;

Αν ρωτήσει κανείς τι επιθυμούν αυτοί οι μικροί ήρωες ίσως να σου απαντήσουν ότι δεν έχουν ανάγκη τη διαφήμιση, την προβολή ή πόσο μάλλον οποιαδήποτε μορφή λύπησης. Σαν παιδιά που έχουμε υπάρξει όλοι μας, η πρώτη αυθόρμητη σκέψη ακούει στο όνομα ‘’παιχνίδι’’, μια έννοια που την ανακαλύπτεις μόνο όταν είσαι μικρός και αποτελεί έμφυτη ανάγκη για όλα τα παιδιά. Παρόλα αυτά, τα παιδιά με καρκίνο, για να συνεχίσουν τον αγώνα τους, χρειάζονται δίπλα τους τις οικογένειες τους για να τους θυμίσουν το λόγο που ξεκίνησαν τις τιτάνιες προσπάθειες τους, και ότι η παραίτηση από τις ελπίδες τους είναι επιλογή μόνο για τους αδύναμους.

Δυστυχώς δε θα μπορούσε να μη συμπεριληφθεί ο παράγοντας ‘’χρήμα’’ όπως αναφέρθηκε παραπάνω, πόσο μάλλον στην εποχή της φαρμακοβιομηχανίας που διανύουμε σήμερα και κατέχει εξέχουσα θέση. Οικογένειες λοιπόν των παιδιών με καρκίνο που αδυνατούν να καλύψουν οικονομικά τις θεραπείες, νιώθουν ανήμποροι, και εκεί ακριβώς εντοπίζεται η πρόκληση που καλούνται να φέρουν εις πέρας.

Η ανιδιοτελής αγάπη που προσφέρουν συνάδει απόλυτα με το γεγονός ότι αφουγκράζονται όσο κανείς άλλος τον πόνο του παιδιού και προσπαθούν να ελαφρύνουν τις ανησυχίες τους. Σε καμία περίπτωση δε θα πρέπει να κατακλύζονται από πνεύμα ηττοπάθειας αλλά αντίθετα να παραδειγματίζονται από τη δυνατότητα των παιδιών τους που εκτιμούν τα απλά πράγματα στη ζωή.

Καταλήγοντας σε ένα συμπέρασμα, οι γονείς οφείλουν να αλλάξουν στάση ζωής, διότι τα παιδιά μπορεί να έχουν ζωηρή φαντασία, δεν παύουν όμως να αναζητούν το στήριγμα τους, μιμούμενα τις κινήσεις των πιο κοντινών τους προσώπων. Σε δεύτερο στάδιο, πρέπει εμπιστευτούν το δεσμό αγάπης που έχουν αναπτύξει με το παιδί τους, και να υπολογίζουν ότι η βοήθεια έρχεται από εκεί που δεν το περιμένει κανείς.

Καλή δύναμη στους μικρούς πρωταθλητές,  που όλες τις μέρες που δίνουν τη μάχη τους.

Γράφει η Άντζελα Αγκαλίου

Πηγή: https://www.ligoapoola.gr/

Η Ιωάννα από τη Θεσσαλονίκη έχει ένα «γιο» από την Ιταλία!

 
Η Ιωάννα ζει στη Θεσσαλονίκη. Έχει ένα «γιο» 25 χρόνων από την Ιταλία. Δεν τον γέννησε, δεν τον έχει δει ποτέ, δεν ξέρει καν το όνομά του. Όμως του έδωσε ζωή με τα αιμοποιητικά της κύτταρα και τον έσωσε από τη λευχαιμία.

Η Ιωάννα Λάγκα ήταν η μοναδική ανάμεσα σε 30 εκατομμύρια ανθρώπους που μπορούσε με τα αιμοποιητικά της κύτταρα να σώσει από τη λευχαιμία το παιδί αυτό.

Από το 2017 που έδωσε το μόσχευμα, κάθε χρόνο τον Απρίλιο της τηλεφωνούσαν και το μόνο που της έλεγαν ήταν ότι ο νεαρός Ιταλός είναι εν ζωή. Πέρυσι, λόγω πανδημίας, δεν είχε κανένα νέο του. Και φέτος, πριν από λίγες μέρες, της τηλεφώνησαν και της είπαν ότι είναι υγιής, δίνοντάς της τη μεγαλύτερη χαρά των ημερών.

Η Ιωάννα Λάγκα είναι δασκάλα, έχει δύο βιολογικά παιδιά και τον «Τζουζέπε» από την Ιταλία. Έτσι τον ονόμασε η ίδια, μη γνωρίζοντας το όνομά του.

Σε συνέντευξή της στο αθηναϊκό πρακτορείο, η κ. Λάγκα προτρέπει όλους τους πολίτες να ενημερωθούν για τη δωρεά αιμοποιητικών κυττάρων και να πάρουν την απόφαση να γίνουν εθελοντές δωρητές μυελού των οστών.

Όλα ξεκίνησαν το 2016

Όλα ξεκίνησαν το 2016, όταν η κόρη ενός συμμαθητή της από το Δημοτικό αρρώστησε από λευχαιμία και έπρεπε να βρεθεί μόσχευμα για να σωθεί η ζωή της. Η οικογένεια του κοριτσιού απευθύνθηκε στο Σύλλογο Εθελοντών Αιμοδοτών Κοζάνης, ο οποίος διοργάνωσε μια δράση για συλλογή δειγμάτων σάλιου.

«Έσπευσα για να δώσω κι εγώ δείγμα σάλιου για να βοηθηθεί η κοπέλα. Δεν μπόρεσα να φανώ χρήσιμη στην κόρη του συμμαθητή μου. Για εκείνη βρέθηκε από κάποιον άλλον μόσχευμα.

Αλλά, μετά από ενάμιση χρόνο περίπου, έλαβα ένα τηλεφώνημα από το Κέντρο Ενημέρωσης και προσέλκυσης εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών του Πανεπιστημίου Πατρών που με ενημέρωσαν ότι βρέθηκα μοναδική συμβατή σε ποσοστό 90%, μέσα σε 30.000.000 δείγματα, με έναν νεαρό ασθενή από την Ιταλία. Με ρώτησαν αν δέχομαι να συνεχίσω τη διαδικασία και να δώσω το μόσχευμα, εφόσον οι απαιτούμενες εξετάσεις δείξουν ότι είμαι υγιής. Φυσικά, είπα ναί», αφηγείται η κ. Λάγκα.

Η διαδικασία είναι ανώδυνη

Στο Νοσοκομείο, όπου πήγε να δώσει αιμοποιητικά κύτταρα, τη συνόδευσαν τα παιδιά της για να δουν από κοντά και να σιγουρευτούν ότι δεν είναι κάτι επώδυνο, επικίνδυνο και δύσκολο.

«Τα έβλεπα που κοιτούσαν με περιέργεια τα μηχανήματα που φυγοκέντριζαν το αίμα που έφευγε από το χέρι μου και αφού κρατούσαν μέσα σε σακουλάκι μόνο τα απαραίτητα για τον λήπτη κύτταρα επέστρεφαν τα υπόλοιπα στοιχεία του αίματος από το άλλο χέρι στον οργανισμό μου. Ήμουν μια χαρά. Χαρούμενη και συγκινημένη».

«Η όλη διαδικασία κράτησε περίπου 2,5 ώρες και κατόπιν επιστρέψαμε με το αυτοκίνητο σπίτι. Αισθανόμουν υπέροχα. Καμία ζάλη, κανένας πόνος, καμία απολύτως ενόχληση. Ένιωθα ότι ήταν το καλύτερο δώρο που μου έκανε ο Θεός, να βοηθήσω ένα νέο παιδί να ξαναχαμογελάσει γεμάτο υγεία».

Όλοι της έδιναν συγχαρητήρια για την πράξη της. Για εκείνη, όμως, ο μεγάλος ήρωας ήταν ο νεαρός λήπτης.

«Εγώ τον βάφτισα “Τζουζέπε”. Δεν γνωρίζω το όνομά του, ούτε κάτι γι' αυτόν. Αυτός είναι που έδωσε τη μάχη και βγήκε νικητής. Αυτός πέρασε ώρες αγωνίας και παρακαλούσε το Θεό να δεχτεί το μόσχευμα ο οργανισμός του, ώστε να αρχίσει να δουλεύει και να τον κάνει ξανά υγιή και δυνατό. Αυτό που έκανα εγώ ήταν το εύκολο κομμάτι του θέματος και τελείωσε μέσα σε λίγες ώρες. Εκείνος έπρεπε να είναι δυνατός και να υπερβεί τα εμπόδια που θα παρουσιάζονταν σε όλη τη διάρκεια της θεραπείας που θα ακολουθούσε».

Ο «Τζουζέπε» τα κατάφερε

Τον Απρίλιο του 2018 δέχτηκε το πρώτο τηλεφώνημα από το Πανεπιστήμιο ότι ο λήπτης του μοσχεύματος ήταν εν ζωή. Μόνο αυτό και τίποτε άλλο!.

«Τον Απρίλιο του 2019 ήρθε το δεύτερο τηλεφώνημα. Ο λήπτης είναι εν ζωή! Τον Απρίλιο του 2020 δεν πήρα κανένα τηλεφώνημα. Τα μεγάλα προβλήματα της Ιταλίας με τον κορονοϊό δεν επέτρεψαν μάλλον να γίνει η ειδοποίηση. Και πριν λίγες μέρες ήρθε το τρίτο τηλεφώνημα που με ενημέρωσαν ότι αυτή τη στιγμή ο λήπτης του μοσχεύματος είναι υγιής. Απερίγραπτη η χαρά μου! Επιτέλους μέσα στον εγκλεισμό και ένα χαρούμενο νέο! Αρκετή μαυρίλα υπήρχε στη ζωή μας με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ο “Τζουζέπε” μου τα κατάφερε! Είναι καλά και ίσως σύντομα να συναντηθούμε. Το εύχομαι. Είναι για μένα το τρίτο μου παιδί. Αυτό που δεν γέννησα αλλά το βοήθησα να ξαναγεννηθεί!».

Πηγή: ΑΠΕ

(Η φωτογραφία παραχωρήθηκε στο αθηναϊκό πρακτορείο προς δημοσίευση από την Ιωάννα Λάγκα)