Η ψυχολογία του παιδικού καρκίνου

 

Στη σύγχρονη εποχή, χάρη στην εξέλιξη των θεραπευτικών προσεγγίσεων, το συνολικό ποσοστό επιβίωσης των παιδιών με καρκίνο έχει αυξηθεί, από το 10% που ήταν πριν μία δεκαετία, στο 90% σήμερα. Αυτό σημαίνει ότι μέχρι το 2020, εκτιμάται ότι χιλιάδες παιδιά με καρκίνο θα καταφέρουν να επιβιώσουν. 

Με το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών να επιζούν, έχει γίνει ξεκάθαρο ότι η θεραπεία του καρκίνου, δηλαδή οι χημειοθεραπείες και οι ακτινοβολίες, έχουν μακροχρόνιες επιδράσεις τόσο στη ψυχολογία όσο και στο σώμα ενός παιδιού, όπως είναι η απώλεια μαλλιών, ο πόνος και οι φυσιολογικές δυσλειτουργίες. Μάλιστα, έχει αποδειχτεί ότι επηρεάζει και την ανάπτυξη του εγκεφάλου, προκαλώντας προβλήματα προσοχής, μνήμης και γλωσσικής έκφρασης καθώς επίσης και άγχος και κατάθλιψη. Βασισμένοι σε έρευνες νευροαπεικόνισης που έλεγξαν τη κατασκευή και τη λειτουργία του εγκεφάλου, έχει γίνει σαφές ότι οι θεραπείες που βοηθούν στην επιβίωση του παιδιού προκαλούν βλαβερές συνέπειες στην νευρολογική ανάπτυξη.

Ο παιδικός καρκίνος προκαλεί αρκετό άγχος τόσο στον ασθενή όσο και στην οικογένεια του. Το άγχος ξεκινάει στη αρχή της διάγνωσης, όταν οι οικογένειες προσπαθούν να κατανοήσουν την ασθένεια και τους ιατρικούς όρους που την περιβάλλουν και να έρθουν αντιμέτωποι με τις πιθανότητες θανάτου. Η οικογενειακή ζωή, πλέον, παύει να είναι τόσο φυσιολογική όσο ήταν πριν από τη διάγνωση ενώ οι συχνές επισκέψεις στο νοσοκομείο και σε γιατρούς, τα ακριβά φάρμακα και το αβέβαιο αύριο, ανήκουν πλέον στην καθημερινή ρουτίνα. 

Πολλές φορές, η θεραπεία του παιδικού καρκίνου είναι πιο εντατική και πιο δυνατή συγκριτικά με αυτή των ενηλίκων καθώς εξελίσσεται γρηγορότερα και πιο ραγδαία ενώ οι οργανισμοί των παιδιών μπορούν να αντέξουν περισσότερα απ’  ότι των ενηλίκων. Αυτό σημαίνει ότι οι παρενέργειες της θεραπείες – ναυτία, ζαλάδα, διάρροια, εμετοί και απώλεια μαλλιών – μπορεί να είναι ισχυρότερες.

Η καθημερινότητα της οικογένειας ενός παιδιού με καρκίνο είναι γεμάτο προκλήσεις, τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Τα παιδιά μπορεί να εγκαταλείψουν για κάποιο διάστημα το σχολείο και να έρθουν αντιμέτωπα με προβλήματα μνήμης και προσοχής, όπως επίσης και με απώλεια μαλλιών ή με σωματικές δυσλειτουργίες. Επίσης, υπάρχει ένας μόνιμος φόβος επιδείνωσης της ασθένειας στη ζωή αυτών των οικογενειών – "Είναι αυτός ο πονοκέφαλος φυσιολογικός; Μήπως είναι  αποτέλεσμα κάποιας δυσλειτουργίας ή απλώς παρενέργεια της θεραπείας;"

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι ο καρκίνος, εκτός από εγκεφαλικές επιδράσεις, έχει και καθημερινά ρίσκα στη κοινωνική ζωή τα οποία μπορεί να προκαλέσουν μετατραυματικό στρες στα παιδιά.

Η μακροχρόνια ψυχολογική επίδραση στη θεραπεία του παιδικού καρκίνου αποτελεί ένα από τα φλέγοντα ζητήματα της επιστήμης ήδη από το 1980. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις παιδιών που προσαρμόζονται επιτυχώς στις απαιτήσεις των θεραπειών ενώ, από την άλλη, υπάρχουν και περιστατικά που παρουσιάζουν υψηλά επίπεδα άγχους, κατάθλιψης ακόμα και μετατραυματικό σοκ.

Ανάμεσα στα παιδιά που αντιμετωπίζουν παιδικό καρκίνο, οι έρευνες αναφέρουν ότι τα μετατραυματικά επεισόδια είναι πιο συχνά συγκριτικά με το φάσμα εμφάνισης τη διαταραχής σε οποιονδήποτε άλλον και επηρεάζει σχεδόν το 75% των νέων τόσο κατά τη διάρκεια όσο και έπειτα από τη θεραπεία.

Υπάρχει ουσιαστική μεταβλητότητα, με μερικές έρευνες να αναφέρουν ότι το αίσθημα της απειλής ή οι κλινικά σχετικοί παράγοντες (διαμονή σε νοσοκομείο, επιδείνωση της ασθένειας, ισχύς θεραπείας) σχετίζεται υψηλά με την εμφάνιση σοβαρών μετατραυματικό συμπτωμάτων. Συγκεκριμένα, εφιάλτες, αναδρομές σε οδυνηρά γεγονότα, μία επιθυμία για αποφυγή των ανθρώπων, το αίσθημα αβοηθησίας, η απόσταση ή αποκοπή από τους γύρω, το άγχος ή ο ξαφνικός τρόμος είναι μερικά από τα πιο συχνά συμπτώματα, τα οποία μπορεί να βιώνονται τόσο από τον ασθενή όσο και από τις οικογένεια του.

Παρόλο που οι ψυχολογικές επιδράσεις του καρκίνου έχουν αναγνωρισθεί εδώ και μία δεκαετία, το πως επηρεάζει μετατραυματικά η θεραπεία του καρκίνου έχει αγνοηθεί σαν γεγονός από τον επιστημονικό χώρο. Οι αλλαγές στο νευρικό σύστημα ενός παιδιού μπορεί να διαρκέσουν και να αυξήσουν το ρίσκο για τα προβλήματα που θα εμφανιστούν στην πνευματική υγεία του παιδιού στη μετέπειτα ζωή του. Πράγματι, σε μελέτη που έγινε από ερευνητικές ομάδες αναζήτησης των εμπειριών  - οροσήμων παιδικής ηλικίας και δημοσιεύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, αποδείχθηκε ότι τα παιδικά τραύματα (π.χ. βία, παρενόχληση, παραμέληση) είναι αρκετά συνηθισμένα, με ποσοστό άνω του 50%, συγκριτικά με τα αντίστοιχα περιστατικά ενηλίκων. Η συγκεκριμένη έρευνα αναγνώρισε, επίσης πως το παιδικό τραύμα και τα σύνοδα συμπτώματα, όπως το άγχος, η κατάθλιψη και αυτοκτονικές τάσεις,  αποτελούν βασικοί παράγοντες  στην ασθένεια του καρκίνου.

Η νευροεπιστήμη έχει αποδείξει ότι συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου ίσως είναι πιο ευαίσθητες στο άγχος και το τραύμα κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Προηγούμενες ερευνητικές προσπάθειες έχουν δείξει ότι οι εγκεφαλικές περιοχές, όπως είναι ο ιππόκαμπος (περιοχή σημαντική για τη μνήμη και τη μάθηση), η αμυγδαλή (περιοχή σημαντική για τη ρύθμιση του συναισθήματος) και ο προμετωπιαίος φλοιός (περιοχή σημαντική για τη προσοχή και για άλλες ανώτερες λειτουργίες) αλλάζουν κατά τη διάρκεια βιώματος ενός παιδικού τραύματος. Επειδή αυτές οι περιοχές συνεχίζουν να αναπτύσσονται εκείνη τη περίοδο, ίσως είναι πιο ευαίσθητες σε προσβολές, όπως είναι το άγχος, το τραύμα και η χημειοθεραπεία. Επομένως, πρέπει να θεωρήσουμε ότι η θεραπεία του καρκίνου είναι «διπλό ρίσκο» και αρκετά πιο αγχωτική και στρεσογόνα περίοδος στην περίπτωση των παιδιών.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι παιδικό καρκίνος δεν είναι απλώς μία σωματική ασθένεια αλλά και πνευματική. Η βοήθεια προς τις οικογένειες που αντιμετωπίζουν τέτοιες εμπειρίες θα πρέπει να είναι προτεραιότητα. Επίσης, οι ψυχολογική υποστήριξη των παιδιών και των μελών της οικογένειας αποτελεί σημαντικός στόχος και αναπόσπαστο κομμάτι της θεραπείας. 

Όπως προαναφέρθηκε, ο εγκέφαλος έχει πλαστικότητα κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, γεγονός που σημαίνει ότι είναι αρκετά ευαίσθητος, όχι μόνο στη θεραπεία και στο άγχος, αλλά και στη δεκτικότητα κάθε είδους βοήθειας και υποστήριξης που μπορεί να παρέχεται.

 

Πηγή: https://eltherapy.gr/

Επισκέφτηκε τα γραφεία του Make-A-Wish, ο Γιώργος Ασημακόπουλος μετά την αποκάλυψη της δωρεάς του

Ο Γιώργος Ασημακόπουλος επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά την αποχώρησή του από το Survivor. Ο επιχειρηματίας είχε ανακοινώσει στο Συμβούλιο του νησιού, ότι μέρος των χρημάτων που κέρδισε από το παιχνίδι θα τα διαθέσει για φιλανθρωπικό σκοπό. Έτσι και έγινε!

Ο Γιώργος Ασημακόπουλος επισκέφτηκε τις εγκαταστάσεις του Make-A-Wish για να επισφραγίσει τη γενναιόδωρη πράξη του. Συγκινημένος “αγκάλιασε” τις νεράιδες του Κάνε-Μία-Ευχή, φέρνοντας πάντα στο μυαλό του το προσωπικό του βίωμα, μα περισσότερο από όλα “αγκάλιασε” τις ευχές δύο συγκεκριμένων παιδιών.

Με την πολύτιμη συμβολή του και το χρηματικό ποσό που θα προσφέρει στον οργανισμό θα εκπληρωθούν 2 ευχές παιδιών, με ζητούμενο την ριζική ανανέωση του δωματίου τους. Έτσι, σύντομα ο Αλέξανδρος, 5 ετών, θα αποκτήσει ένα δωμάτιο διαστημόπλοιο και θα έχει την ευκαιρία να ονειρεύεται στο διάστημα, ενώ ο Βαγγέλης, 6 ετών, θα κοιμάται σε ένα υπέροχο κάστρο μαζί με ήρωες και πολεμιστές!

Και τα δύο παιδιά νοσούν από λευχαιμία, βάσει και της αρχικής επιθυμίας του Γιώργου Ασημακόπουλου να υποστηρίξει παιδιά με καρκίνο, λόγω της απώλειας συγγενικού του προσώπου..

Χθες με μεγάλη ευαισθησία και αγάπη για τα παιδιά, βρέθηκε στην Παιδο-ογκολογική Μονάδα «ΕΛΠΙΔΑ», όπου τον υποδέχτηκε ο Διοικητής Μανώλης Παπασάββας. Θέλησε να σταθεί στο πλευρό των παιδιών, στηρίζοντας τα παιδιά με καρκίνο και τον καθημερινό τους αγώνα για ζωή.

Πηγή: https://www.tlife.gr/

 

 

Ανείπωτη θλίψη. Έφυγε από τη ζωή η μικρή Αναστασία που έδινε μάχη με τον καρκίνο – Συγκλονίζουν οι γονείς της

 

Ο θάνατος της 7χρονης Αναστασίας συγκίνησε όλη την Ελλάδα, αφού πριν από μερικούς μήνες, όταν εκείνη έφευγε για την Αμερική μαζί με τους γονείς της, όλοι ευχόμασταν να γυρίσει υγιής και πιο δυνατή από ποτέ. Ο χρόνος μας επιφύλασσε μια δυσάρεστη έκπληξη, καθώς η μικρή Αναστασία “έφυγε” από τη ζωή στον ύπνο της, μετά από μια πολύ σκληρή μάχη που έδωσε με μια σπάνια μορφή παιδικού καρκίνου.

Η μικρή Αναστασία έδινε τη δική της σκληρή μάχη με μια σπάνια μορφή καρκίνου στον εγκέφαλο. Τους τελευταίους μήνες βρισκόταν στο Τέξας με την οικογένειά της σε εξειδικευμένο ιατρικό κέντρο για να μπορέσει να το καταπολεμήσει…

 

Λίγες ώρες πριν από τον θάνατό της, ο μπαμπάς της, Ηλίας Τριανταφυλλάκης, είχε κάνει μια συγκλονιστική ανάρτηση στο προφίλ του στο Facebook, με τα λόγια του να ραγίζουν καρδιές. Η περιγραφή των δύσκολων σταδίων που πέρασε η κόρη του είναι “γροθιά στο στομάχι”.

“Της πήρες την ακοή, τις κάναμε καρδιές για να τις δείξουμε ποσό την αγαπάμε, της πήρες την αριστερή πλευρά, περπατούσε και ανέβαινε τις σκάλες με ένα χέρι και ένα πόδι, της πήρες την ομιλία, μας έκανε σχήματα με το χέρι, της πήρες το χαμόγελο, μας έλεγε πως χαμογελάει και ας μη φαίνεται. Της πήρες τη χαρά, τη ζωή της, απομονωμένη από τις φίλες της, την οικογένεια της και το σχολείο της, είχε τους δυο γονείς της κοντά να την αγαπάνε και να την φροντίζουν.

Της πήρες την τελευταία απόλαυση – το φαγητό, έβλεπε μαστερσεφ και ξεχνιόταν και έκανε ασκήσεις να μπορέσει να ξαναφάει. Της έδωσες τον χειρότερο χειμώνα των 150 ετών να πηγαίνει σε ένα παγωμένο σπίτι 15 φορές τη μέρα τουαλέτα. Αναγκάστηκε να φορέσει πάνες αλλά δε την ένοιαξε γιατί την φρόντιζαν οι γονείς της, όπως ήταν μωρό. Δεν ήθελε ποτέ να κάτσει σε παιδικό καρότσι, την έβαλες σε αναπηρικό.

Της άρεσε να πηγαίνει στο μοναστήρι και στην εκκλησία, την έβαλες σε νοσοκομείο να μην μπορεί να βγει. Της άρεσε να φτιάχνει τα μαλλιά της, της πήρες αρκετά. Τώρα πας να της πάρεις την ανάσα της, μόνο έτσι μπορείς να την λυγίσεις. Όμως δεν την κερδίζεις, ότι και να γίνει δεν μπορείς. Το πνεύμα της δε νικιέται”, ήταν τα λόγια του πατέρα της, Ηλία Τριανταφυλλάκη.

 

«Σήμερα έχουμε επέτειο γάμου με τον Ηλία Ντριανταφυλλάκη και σήμερα διάλεξε η κόρη μας, το παρανυφάκι μας να φύγει από τη ζωή. Η Αναστασία Πάλεψε όσο λίγοι, ήταν πάντα αισιόδοξη και έδωσε γερή μάχη με το χειρότερο είδος καρκίνου που έχει υπάρξει ποτέ.

Έφυγε ήρεμη στον ύπνο της με την μανούλα και τον πατερούλη να την κρατάνε αγκαλιά. Ξέρω πόσοι προσευχηθήκατε για την νεράιδα και ξέρω πόσοι ήσασταν δίπλα μας όλο αυτό το διάστημα που παλεύαμε και σας ευχαριστώ. Η Αναστασία δεν υποφέρει πια…» έγραψε η μητέρα της Ξένια Πρεζεράκου.

Σε ανείπωτη θλίψη έχει βυθιστεί η γνωστή αθλήτρια και θεία του άτυχου κοριτσιού Έρρικα Πρεζεράκου, καθώς όπως έγινε γνωστό, η μικρή Αναστασία έχασε τη μάχη της με τον καρκίνο. Η  ίδια δημοσίευσε μια άκρως συγκινητική ανάρτηση στα social media και ράγισε καρδιές με τα λόγια της για την ανιψιά της…

«Σήμερα θα πας να συναντήσεις τους φίλους σου τα υπόλοιπα αγγελάκια εκεί στο Παράδεισο. Χαρές και γέλια που θα κάνετε… παιχνίδια πολλά θα έχουν εκεί για σένα να ξέρεις Αναστασία μου

Μας τίμησες αγγελούδι μου 7 χρόνια της ζωή σου τα μοιράστηκες απλόχερα, θυμίζοντας μας πως είναι οι Άγγελοι στη Γη. Μην μας κοιτάς εμάς εδώ που κλαίμε καρδούλα μου… μην μας δίνεις σημασία, από χαρά είναι αγάπη μου που έκανες ό,τι είχε αποφασίσει η ψυχή σου και ο Θεός… από χαρά είναι τα δάκρυα μας που είχαμε την τιμή να δούμε πως είναι οι νεράιδες… και ποσό μαχήτριες είναι στα ακατόρθωτα…

Δεν θα σου πω αλλά λόγια… θα μπω σε σιωπή… μπας και ακούσω το σιγοτραγουδισμα σου από εκεί ψηλά που θα παίζεις… Καλό Παράδεισο Αναστασία μου…» έγραψε η Έρρικα Πρεζεράκου στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram.

Έδωσε μάχη όσο λίγοι

Ήταν τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν η μικρή Αναστασία διαγνώστηκε με την πλέον πιο επιθετική μορφή παιδικού καρκίνου -γνωστή και ως dipg-, διάχυτο γλοίωμα εγκεφαλικού στελέχους, με ιδιαίτερα δυσμενή πρόγνωση.

Στην Ελλάδα οι γιατροί είπαν ότι της απομένουν έξι μήνες ζωής.

Τότε οι γονείς της, Ξένια Πρεζεράκου και Ηλίας Τριανταφυλλάκης, έψαξαν παντού για αντίστοιχες περιπτώσεις με αυτή της Αναστασίας και βρήκαν παράθυρο ελπίδας σε μια κλινική στο Χιούστον του Τέξας με μεγάλη εξειδίκευση στη συγκεκριμένη ασθένεια.

Η οικογένεια ταξίδεψε στο Χιούστον για 2 μήνες, ενώ ο συνολικός χρόνος που χρειάστηκε για τη θεραπεία ήταν 18 μήνες.

Το κόστος ξεπερνούσε τις 700.000 ευρώ κι έτσι ξεκίνησε μία πρωτοβουλία που αγκαλιάστηκε από όλη την Ελλάδα με τίτλο Support Anastasia.

Support Anastasia: Η πρωτοβουλία μέσα από την οποία αγαπήσαμε όλοι την μικρή Αναστασία

Το κύμα αλληλεγγύης, λοιπόν, ξεκίνησε από την Καλαμάτα και απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα.

«Το κόστος όπως είναι λογικό είναι δυσβάσταχτο, θα αγγίξει τις 700.000€, αλλά όταν υπάρχει ψυχή και ανθρωπιά τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο» είχαν γράψει οι γονείς του παιδιού και από τότε στήθηκε αλυσίδα αλληλεγγύης – Support Anastasia.

Οι κουμπαράδες που στήθηκαν σε όλα τα καταστήματα της Καλαμάτας γέμισαν, ενώ την ίδια στιγμή σύλλογοι, ενώσεις, φορείς από το εξωτερικό, ιδιώτες, αλλά και πολλά σχολεία, έστειλαν από το υστέρημά τους και κατάφεραν να συγκεντρωθεί το ποσό των 700.000 ευρώ.

Το νέο είχε ανακοινωθεί από τους γονείς της μικρής Αναστασίας μέσα από το νοσοκομείο, ευχαριστώντας όλο τον κόσμο που στήριξε τον αγώνα της 7χρονης κόρης τους.

Πηγή: https://www.tanea.gr/

Αυτές είναι οι πιο συχνές μορφές παιδικού καρκίνου που πρέπει να γνωρίζουμε. Τα παιδιά έχουν τη δύναμη να βγουν νικητές!

Ο καρκίνος στα παιδιά είναι αρκετά σπάνιος, όμως συγχρόνως και αρκετά τρομακτικός. Οι περισσότεροι καρκίνοι στην παιδική ηλικία έχουν υψηλό ποσοστό θεραπείας, όμως ποιοι είναι οι συχνότεροι παιδικοί καρκίνοι;

Οι καρκίνοι είναι ασθένειες που προκαλούνται όταν τα κύτταρα του ίδιου του σώματος καταστρέφονται και αναπτύσσονται εκτός ελέγχου. Αυτά τα ανεξέλεγκτα κύτταρα αναπτύσσονται γρηγορότερα από το υπόλοιπο σώμα και γίνονται μάζες κυττάρων που ονομάζονται όγκοι. Ανάλογα με το από πού προέρχονται αυτά τα ελαττωματικά κύτταρα, οι όγκοι μπορεί να έχουν ξεχωριστά χαρακτηριστικά.

Κάθε καρκίνος είναι διαφορετικός ενώ υπάρχουν πολλοί τύποι για κάθε όργανο και ιστό στον οργανισμό. Οι μορφές καρκίνου της παιδικής ηλικίας δεν είναι ίδιες με εκείνες των ενηλίκων και διαφέρουν αρκετά τόσο ως προς τον τρόπο ανάπτυξης όσο και ως προς της ανταπόκριση στη θεραπεία.

 

Ποιοι είναι οι συχνότεροι παιδικοί καρκίνοι;

Λευχαιμία

Οι λευχαιμίες είναι η συχνότερη μορφή παιδικού καρκίνου και είναι καρκίνοι του μυελού των οστών. Κυριότερος τύπος στα παιδιά είναι η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (75-80%), ενώ σπανιότερα εμφανίζεται η οξεία μυελοβλαστική λευχαιμία (20-25%).

Όγκοι εγκεφάλου και νωτιαίου μυελού

Ο δεύτερος πιο κοινός τύπος καρκίνου της παιδικής ηλικίας είναι οι όγκοι του νωτιαίου μυελού και του εγκεφάλου. Πρόκειται για μια μεγάλη ομάδα διαφορετικών καρκίνων, όλα με διαφορετικά χαρακτηριστικά, θεραπείες και πρόγνωση.

Νευροβλάστωμα

Οι καρκίνοι στα παιδιά μπορούν, επίσης, να προέρχονται από τα νευρικά κύτταρα, ειδικά όταν αναπτύσσονται για πρώτη φορά. Αυτοί οι καρκίνοι λέγονται νευροβλάστωμα και είναι ο πιο κοινός καρκίνος σε βρέφη και παιδιά κάτω των 10 ετών και ουσιαστικά πρόκειται για όγκους του νευρικού συστήματος.

Νεφροβλάστωμα

Οι καρκίνοι των νεφρών ή αλλιώς ο όγκος Wilms εμφανίζεται κυρίως σε άτομα ηλικίας κάτω των 5 ετών και μπορεί να αναπτύσσεται στον έναν ή και τους δύο νεφρούς.

Λεμφώματα

Τα λεμφώματα είναι καρκίνοι των λεμφοκυττάρων, λευκά αιμοσφαίρια από τα κύτταρα του μυελού των οστών. Αυτά διαφέρουν από τις λευχαιμίες στη θέση των καρκινικών κυττάρων. Τα λεμφώματα συνήθως παραμένουν στα αγγεία και στους κόμβους του λεμφικού συστήματος, ενώ οι λευχαιμίες βρίσκονται στο μυελό των οστών και στο αίμα. Δύο κύρια είδη λεμφωμάτων στα παιδιά είναι τα λεμφώματα Hodgkin και non-Hodgkin.

Ραβδομυοσάρκωμα

Πρόκειται για κακοήθεις όγκους των μυών που βρίσκονται σε όλο το σώμα, οπότε αυτοί οι όγκοι μπορούν να αναπτυχθούν σχεδόν οπουδήποτε.

Κακοήθεις όγκοι των οστών

Ο καρκίνος των οστών είναι συχνότερος στους εφήβους, αν και μπορεί να εμφανιστεί τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες. Οι συχνότεροι από αυτούς είναι το οστεοσάρκωμα και το σάρκωμα Ewing.

Ρετινοβλάστωμα

Πρόκειται για όγκους του οφθαλμού, στον αμφιβληστροειδή, και εμφανίζονται συχνότερα σε μικρά παιδιά, ενώ όπως συμβαίνει με αρκετές μορφές παιδικών καρκίνων, είναι σπάνιο στους ενήλικες.

«Ο καρκίνος της παιδικής ηλικίας δεν μπορεί γενικά να προληφθεί ή να εντοπιστεί μέσω διαλογής», εξήγησε ο ΠΟΥ, λέγοντας ακόμα «Οι περισσότεροι παιδικοί καρκίνοι μπορούν να θεραπευτούν με γενόσημα φάρμακα και άλλες μορφές θεραπείας, όπως χειρουργική επέμβαση και ακτινογραφία».

Μπορεί κάθε χρόνο περίπου 400.000 νέοι σε όλο τον κόσμο να διαγιγνώσκονται με καρκίνο, όμως τα παιδιά έχουν τη δύναμη να νικήσουν τη μάχη με τον καρκίνο και μπορούν να τα καταφέρουν.

 

Πηγή: https://ipop.gr/

 

«Δύναμη των παιδιών είναι οι γονείς, οι γιατροί και ο Θεός»: Μπαμπάς εξομολογείται για τη μάχη της κόρης του με τον καρκίνο

 

Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο και πιο οδυνηρό για έναν γονιό από το να βλέπει το παιδί του να υποφέρει και να δίνει σκληρή μάχη για τη ζωή του, έχοντας να αντιμετωπίσει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, όπως ο καρκίνος στην παιδική ηλικία.

Ένας από αυτούς τους γονείς είναι ο μπαμπάς Ανδρέας Ξυδάκης που σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση του αναφέρθηκε στις δυσκολίες και τις προκλήσεις που βιώνουν οι οικογένειες με μικρούς ασθενείς που νοσηλεύονται στις παιδο-ογκολογικές κλινικές. Η 8χρονη κόρη του Κατερίνα είναι μια από τους μικρούς ασθενείς που δίνουν μάχη με τον καρκίνο και εκείνος θέλησε να μιλήσει για τον αγώνα ζωής αυτών των παιδιών.

«Μετά το πρώτο σοκ χάνεσαι… την επόμενη στιγμή όμως πρέπει να μαζέψεις δυνάμεις και να προχωρήσεις, δεν έχεις άλλη επιλογή»

Τα αποτελέσματα των εξετάσεων έφτασαν στα χέρια των γονιών και η εισαγωγή της Κατερίνας στην παιδο-oγκολoγική, πάγωσε κάθε άλλη δραστηριότητα στην οικογένεια της οικογένειας Ξυδάκη. Υπήρχαν βράδια που ξάπλωνε και δεν ήξερε αν άντεχε να ξυπνήσει την επόμενη μέρα.

«Έλεγα στη γυναίκα μου κράτα γερά εσύ, γιατί δεν ξέρω αν αντέξω»

Πολύ γρήγορα συνειδητοποίησε ο ίδιος και η σύζυγος του ότι δεν έχεις άλλη επιλογή από το να παλέψεις με τους φόβους και τις αδυναμίες σου. Πρέπει να μαζέψεις δυνάμεις και να προχωρήσεις μπροστά. Έτσι μόνο θα δώσεις δύναμη στο παιδί σου. Σε αυτή την φάση δεν υπάρχει χώρος για δεύτερες σκέψεις, μόνο η ελπίδα, η χαρά και το όνειρο έχουν χώρο στην ψυχή και το μυαλό, διαφορετικά δεν θα βγεις από εκεί, μου είπε ο Ανδρέας, μιλώντας για την καθημερινότητα στην κλινική.

«Η δύναμη των παιδιών είναι οι γονείς, οι γιατροί, οι νοσηλευτές και ο Θεός»

Με τη στάση τους δίνουν καθημερινά σε όλους μαθήματα συμπεριφοράς, αντοχής και ζωής. Τα παιδιά ξέρουν τα πάντα, αντιλαμβάνονται τα πάντα και δίνουν όλες τους τις δυνάμεις να αντέξουν και να βγουν δυνατά και υγιή.

«Τι νομίζετε; Δεν ξέρω τι με περιμένει;»

Αυτή η κουβέντα βγήκε από τα χείλη της Κατερίνας. Ενός κοριτσιού μόλις 8 χρονών. Ήταν η απάντηση που έδωσε στον παιδοψυχολόγο της κλινικής όταν πήγε να την ενημερώσει για το γεγονός ότι θα έχανε τα μαλλιά της από τις θεραπείες. Τα παιδιά ξέρουν! Και στηρίζουν το ένα το άλλο.

«Οι γιατροί και οι νοσηλευτές της κλινικής μας, είναι ευλογία, είναι δώρο Θεού»

Στα πρόσωπα των γιατρών και των νοσηλευτών, παιδιά και γονείς βλέπουν τη διέξοδο, στο πρόβλημα τους. Ακόμη και αν η παιδο-ογκολογική είναι υποστελεχωμένη, όπως και όλο το σύστημα υγείας στο σύνολο του, οι άνθρωποι που στελεχώνουν την κλινική του ΠΑΓΝΗ, δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Καταθέτουν την ψυχή τους καθημερινά.

 

«Εδώ με βλέπουν σαν Ανδρέα, όχι σαν ένα αριθμό δωματίου»

Για τον Ανδρέα και την οικογένεια του ήταν πολύ συνειδητή η επιλογή να μείνουν στην Κρήτη για την θεραπεία της Κατερίνας και όχι να φύγουν εξωτερικό που είχαν τη δυνατότητα. Ο επαγγελματισμός και η ανθρωπιά της ομάδας της κας Στειακάκη,(διευθύντριας της παιδοογκολογικής του ΠΑΓΝΗ ) τους έπεισε να μείνουν και να δώσουν όλοι μαζί τη μάχη.

Το όνειρο να δημιουργηθεί μια δομή όπως το “ΕΛΠΙΔΑ” στην Κρήτη

Επιθυμία και στόχος του Ανδρέα να δημιουργηθεί μια δομή στην Κρήτη, στο Ηράκλειο, στα πρότυπα της «Ελπίδας» στην Αθήνα. Ώστε παιδιά και γονείς να έχουν την συνεχή στήριξη και καθοδήγηση σε αυτό το δύσκολο μονοπάτι που έχουν να διανύσουν.

Πέρα από τις δυσκολίες της νοσηλείας, τα παιδιά έχουν και άλλες δυσκολίες να αντιμετωπίσουν. Χρειάζονται ουσιαστική και προσαρμοσμένη απασχόληση τις ώρες που μένουν στο νοσοκομείο κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη, όπως και οι γονείς άλλωστε. Τα παιδιά που είναι και μαθητές πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να συνεχίζουν την εκπαίδευση τους όταν και τα ίδια μπορούν ακόμη και μέσα από το νοσοκομείο. Δεν υπάρχει πρόβλεψη για όλα αυτά. Η πανδημία έχει στερήσει την παρουσία των εθελοντών που άλλα χρόνια ήταν στο πλάι των μικρών ασθενών και των γονιών τους.

Και αν η πολιτεία κωφεύει διαχρονικά μπροστά στις ανάγκες των οικογενειών με παιδιά ασθενείς, δεν κάνουν το ίδιο οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι. Ο Ανδρέας βρήκε στήριξη και έκανε φίλους καρδιακούς μέσα σε όλη αυτή την περιπέτεια.

Άνθρωποι, φίλοι του, που πήγαιναν καθημερινά να διαβάσουν παραμύθι στη μικρή, φίλοι που αυτοβούλως ανέλαβαν να φροντίζουν τα άλλα δύο παιδιά της οικογένειας τις πολύ δύσκολες μέρες της νοσηλείας της Κατερίνας.

«Μετά από εμάς να μην μπει άλλο παιδί… να είμαστε οι τελευταίοι»

Αυτή ήταν η ευχή του Ανδρέα. Άλλο παιδί, άλλη οικογένεια να μην περάσει όσα οι ίδιο και άλλοι εκατοντάδες. Ο Ανδρέας από την πρώτη στιγμή κινητοποίησε πολλούς ανθρώπους γύρω του για να βοηθήσουν ώστε η παραμονή παιδιών και γονιών στην κλινική να γίνει πιο ανθρώπινη ή ακόμη και πιο ευχάριστη υπό τις δεδομένες συνθήκες.

Γράφει η Ανδριανή Αγγελιδάκη

Πηγή: https://www.neakriti.gr/