Cartoons ξύρισαν τα μαλλιά τους για να συμπαρασταθούν σε παιδιά με καρκίνο

«Ένα παιδί με καρκίνο αξίζει να αντιμετωπίζεται σαν οποιοδήποτε άλλο».

Αυτό είναι το μήνυμα που προσπαθεί να περάσει ένα συγκινητικό βίντεο από τη Βραζιλία θέλοντας να ευαισθητοποιήσει το κοινό για τον καρκίνο.

Δεν έχουν μαλλάκια, κοιτούν την κάμερα και λένε: «Θέλουμε οι άνθρωποι να καταλάβουν πως είμαστε άρρωστοι όχι επειδή το θέλουμε. Να σταματήσουν να μας κοιτούν έτσι».

Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τον καρκίνο, αν αναλογιστεί κανείς ότι ακόμα και την ίδια τη λέξη φοβόμαστε να ξεστομίσουμε! Κι όμως, δυστυχώς υπάρχει κάτι πολύ πιο σκληρό και βαρύ, που δεν είναι άλλο από τον παιδικό καρκίνο!

Αν είναι μια φορά απάνθρωπο να βλέπεις ένα ενήλικα να… λιώνει, είναι ακόμα περισσότερο να παρακολουθείς την μάχη ενός μικρού παιδιού, του οποίου η θέση είναι στο σχολείο και όχι στο νοσοκομείο, και η οποία πολλές φορές, δεν καταλήγει ευχάριστα.

Για όλα αυτά λοιπόν, το πρακτορείο Ogilvy Brazil οργάνωσε την πιο υπέροχη και ευαίσθητη καμπάνια, κατά του παιδικού καρκίνου, για λογαριασμό του αντικαρκινικού νοσοκομείου παίδων της Βραζιλίας.

Οι πιο αγαπημένοι ήρωες των παιδιών λοιπόν, χάνουν τα… μαλλιά τους, σε μία ένδειξη αγάπης και συμπαράστασης στα παιδιά αυτά που δίνουν τη δική τους μάχη για τη ζωή.

Στη συνέχεια του βίντεο, εμφανίζονται διάφοροι χαρακτήρες καρτούν χωρίς μαλλιά. Ο Garfield, η Olive Oyl και ο Snoopy είναι μερικοί από αυτού.

Δείτε το συγκινητικό video της καμπάνιας, όπου μεταξύ άλλων οι γονείς των παιδιών μιλούν και για την προκατάληψη που αντιμετωπίζουν λόγω της έλλειψη ς μαλλιών.

Πηγή: http://www.newsitamea.gr/ και http://hamomilaki.blogspot.gr/

H Δέσποινα μοιράζεται την ιστορία της...

Άλλωστε με κόντρα τον άνεμο δεν απογειωνόμαστε...

Ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ και εγώ μαζί σας την δική μου ιστορία... είμαι η Δέσποινα και η ιστορία μου ξεκινάει τον Μαϊο του 2007.

Από καιρό ένιωθα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά... απώλεια κιλών, υπερβολική κόπωση, κακή διάθεση... όλα τα απέδιδα στο γεγονός ότι δούλευα πολλές ώρες.

Μέχρι που άρχισαν πυρετοί που έφταναν μέχρι 39,5... δε μπορεί είπα πρέπει να πάω στο γιατρό. Πήγα σε ένα παθολόγο ο οποίος με έβαλε σε μια σειρά αιματολογικών εξετάσεων.

Πολύ υψηλά λευκά, πολύ χαμηλός αιματοκρίτης πρησμένοι λεμφαδένες, η διάγνωση του.... ίωση!

Μου έδωσε αντιβίωση και εγώ  σαν καλή ασθενής ακολούθησα πιστά τις οδηγίες του...

Μέρες μετά και αφού έχω τελειώσει την αγωγή μου, ξανά πάλι πυρετοί που δεν υποχωρούσαν με τίποτα...

Αποφασίζω λοιπόν να πάω σε όποιο νοσοκομείο εφημέρευε να δω τι συμβαίνει.

Μετά από ώρες αναμονής θυμάμαι τη γιατρό να βγαίνει να με χαϊδεύει στοργικά στην πλάτη και να μου λέει «Δεσποινάκι θα κάνουμε εισαγωγή να το ψάξουμε λίγο παραπάνω..». Εκεί κατάλαβα ότι δεν ήταν αυτή η απλή ίωση που όλοι νομίζαμε.

Πήρα τηλέφωνο την μητέρα μου, «Μαμά, της λέω, μην ανησυχείς δεν είναι κάτι σοβαρό απλά θα χρειαστεί να μπω στο νοσοκομείο να δούμε τι είναι». Μετά από μια σειρά εξετάσεων μου ανακοινώνουν ότι θα έπρεπε να κάνω βιοψία σε ένα λεμφαδένα στον τράχηλο (λαιμό) για να σιγουρευτούμε.. Έτσι και έγινε..

Μετά από 10 μέρες χτυπάει το τηλέφωνο μου... ήταν η γιατρός η οποία θεώρησε καλό να μου πει τα αποτελέσματα της βιοψίας τηλεφωνικός... «η βιοψία σας έδειξε ότι πάσχετε απο λέμφωμα Hodgkin, θα πρέπει να έρθετε για σταδιοποίηση και να ορίσουμε τι θεραπεία θα ακολουθήσετε»...

Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου.. έτρεξα στο δωμάτιο του 5χρονου γιου μου και τον αγκάλιασα σφιχτά και έφυγα για το νοσοκομείο. Δεν θυμάμαι πως έφτασα... το μόνο που είπα στη γιατρό ήταν, ότι θα απευθυνθώ αλλού για θεραπεία, γιατί θεώρησα απαράδεκτο να μου ανακοινώσει κάτι τέτοιο από το τηλέφωνο.

Πήρα ότι εξετάσεις είχα και πήγα στην αιματολογική κλινική του Λαϊκού νοσοκομείου.

Άνθρωποι με «Α» κεφαλαίο! Ο γιατρός μου ο κ. Παναγιωτίδης αφού μου εξήγησε τι είναι αυτό που θα πολεμήσουμε, με κοίταξε στα μάτια και μου είπε «όλα θα πάνε καλά να είσαι σίγουρη, εσύ κοίτα το παιδάκι σου και να μην στεναχωριέσαι και όλα θα πάνε καλά».

Ξεκίνησα τις χημειοθεραπείες μου με ηθικό ακμαιότατο, 8 μήνες έλεγα είναι θα περάσουν... είχα γνωρίσει και μια κοπέλα εκεί την Κατερίνα Ρ., κάναμε παρέα η μία στην άλλη (και ακόμα κάνουμε!!), στα δύσκολα δίναμε κουράγιο η μία στην άλλη... Γυρνούσα στο σπίτι και έτρεχα με όσο κουράγιο είχα να παίξω με τον γιό μου!

Έτσι κυλούσε ο καιρός...

Μόλις ολοκλήρωσα τη θεραπεία έκανα το PET SCAN το οποίο όμως έδειξε υποτροπή... ακολούθησαν και άλλες χημειοθεραπείες...  ακτινοβολίες ... και άλλη, υποτροπή αυτή τη φορά στο μυελό των οστών.

Ήταν η περίοδος, που έμαθα ότι διαγνώστηκε ότι η μητέρα έπασχε μου από καρκίνο του πνεύμονα.

Τραγικό συναίσθημα να μην μπορείς να στηρίξεις την ίδια σου τη μητέρα ακόμα πιο τραγικό για εκείνη την ίδια που έπρεπε να παλέψει για τον εαυτό της και να έχει και τον πόνο του παιδιού της....

Αυτή τη φορά έπρεπε να νοσηλευτώ μου είπε ο γιατρός μου. Θα με προετοίμαζε για αυτόλογη μεταμόσχευση. Θα έκανα πάλι χημειοθεραπείες και οστεομυελικές βιοψίες.

Θα έπρεπε να συλλέξουμε κύτταρα για την μεταμόσχευση.

Δυστυχώς όμως ο οργανισμός μου ήταν τόσο ταλαιπωρημένος που δεν ήταν δυνατό...

Εκεί άρχισαν όλοι να χάνουν τις ελπίδες τους και από ότι έμαθα μετά απο καιρό οι πιθανότητες επιβίωσης μου ήταν λιγότερο από 30%...

Τότε βέβαια δεν γνώριζα ότι ήταν τόσο κρίσιμη η κατάσταση και ίσως και αυτό με βοήθησε γιατί δεν επηρέασε την καλή ψυχολογία που είχα και πιστέψτε με η καλή ψυχολογία είναι το καλύτερο φάρμακο!

Θα μου πείτε, μα καλά πώς είναι δυνατόν να ξέρεις ότι η μητέρα σου δεν είναι καλά και να έχεις καλή ψυχολογία...

Δεν ξέρω από που έπαιρνα όλη αυτή τη δύναμη..σίγουρα όμως ο γιος μου ήταν η κινητήριος δύναμη μου !!!

Τον Οκτώβριο του 2008 έκανα την τελευταία χημειοθεραπεία και μετά από λίγο ακολούθησε μια οστεομυελική βιοψία για να δούμε τι γίνεται ,όπως και έγινε.

Ακόμα θυμάμαι τον γιατρό μου τον κ. Παναγιωτίδη να βγαίνει από το γραφείο και να μου λέει «όλα είναι καθαρά» κάνοντας παράλληλα μια κίνηση με τα χέρια του που υποδήλωνε ότι όλα τελείωσαν. Ξέσπασα σε κλάματα, σαν να ξαναγεννήθηκα εκείνη τη στιγμή...

Και αν το σκεφτώ καλύτερα όντως ξαναγεννήθηκα !!! 

Ποτέ μη το βάζετε κάτω ακόμα και όταν νιώθετε ότι όλα πάνε κόντρα.

Άλλωστε με κόντρα τον άνεμο δεν απογειωνόμαστε... 

Να λέτε ότι όλα θα πάνε καλά και να το πιστεύετε!

Να μένετε δυνατοί !!!

ΥΓ: Ξέχασα να σας αναφέρω ότι τελικά η αυτόλογη μεταμόσχευση δεν έγινε...
 
Είμαι η Δέσποινα, επιζούσα από λέμφωμα Hodgkin, και ΜΕΝΩ ΔΥΝΑΤΗ! 


Πηγή: www.BeStrong.org.gr 

Της είπαν ότι ήταν έγκυος στην πραγματικότητα όμως...

Έπασχε από μια σπάνια μορφή καρκίνου, που «μιμείται» τα συμπτώματα της εγκυμοσύνης

Η 22χρονη Frankie Wedgewood από το North Yorkshire υπέφερε από έντονους στομαχικούς πόνους και όταν αναζήτησε ιατρική συμβουλή ο γιατρός της την ενημέρωσε ότι δεν ήταν κάτι ανησυχητικό, αντίθετα τα νέα ήταν… ευχάριστα, ενημερώνοντάς την ότι ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της.

 Η νεαρή μητέρα είχε φέρει στον κόσμο το πρώτο της παιδί, το γιο της Freddy, μόλις έξι μήνες πριν, το Σεπτέμβρη του 2011.

«Εγώ ήξερα ότι δεν ήμουν έγκυος, αφού ο αρραβωνιαστικός μου είναι στο στρατό και έλειπε εκείνο το διάστημα. Ήταν αδύνατο να είμαι έγκυος» είπε η ίδια και συνέχισε: «Στην αρχή ο γιατρός μου πίστεψε ότι ήταν έκτοπη κύηση, όμως ο υπέρηχος δεν έδειξε τίποτα. Ανησύχησα πολύ γιατί δεν καταλάβαινα τι μου συμβαίνει».

Υποβλήθηκε σε αρκετές εξετάσεις και τελικά το Μάρτιο του 2012 οι γιατροί της ανακοίνωσαν ότι πάσχει από μια σπάνια μορφή καρκίνου, η οποία «μιμείται» τα συμπτώματα της εγκυμοσύνης, σύμφωνα με τη Daily Mail.

Η Frankie διαγνώστηκε με χοριοκαρκίνωμα, μια γρήγορα αναπτυσσόμενη μορφή καρκίνου, που προέρχεται από μια εγκυμοσύνη. Ο καρκίνος αναπτύσσεται στα κύτταρα που φυσιολογικά θα εξελίσσονταν στον πλακούντα κατά τη διάρκεια μιας εγκυμοσύνης, ενώ μπορεί να συνεχίζει να αναπτύσσεται ακόμη κι αν αφαιρεθεί ο πλακούντας. Ο τύπος αυτός καρκίνου προκαλεί την παραγωγή της ορμόνης HCG, με αποτέλεσμα να φαίνονται θετικά τα τεστ εγκυμοσύνης, ακόμη κι αν μια γυναίκα δεν είναι έγκυος. Κάθε χρόνο εμφανίζουν αυτόν τον τύπο καρκίνου 10 έως 20 γυναίκες στη Μεγάλη Βρετανία.

«Από τις χημειοθεραπείες έχασα τα μαλλιά μου, αλλά δε με ενόχλησε πολύ. Δοκίμαζα κάθε φορά διαφορετικές περούκες και χτενίσματα. Όμως δε μου άρεσε καθόλου που έπρεπε να σχηματίζω κάθε μέρα τα φρύδια μου με ειδικό μολύβι» συνέχισε η νεαρή μητέρα.

Πηγή: http://www newsbomb.gr

Αισιόδοξο μήνυμα από τον 5χρονο Junior : "Υπάρχει πάντα ελπίδα επιβίωσης"

Το παρακάτω βίντεο είναι εμπνευσμένο για τα παιδιά (αλλά και για τους ανθρώπους γενικότερα), οι οποίοι μάχονται με τον καρκίνο.

Ο Junior " Warrior" Ernesto είχε διαγνωστεί με καρκίνο ( νευροβλάστωμα στάδιο 4), όταν ήταν μόλις 5 ετών .
Πολέμησε για σχεδόν 2 χρόνια ωστόσο η μάχη δεν ήταν εύκολη . ο Junior Ernesto πέρασε δύσκολες καταστάσεις ενώ μαχόταν τον καρκίνο , αλλά ποτέ δεν εγκατέλειψε την μάχη! Μέσα από τον αγώνα της μητέρας του (Judith Leyva) που ήταν πάντα εκεί για να τον φροντίσει και να κάνει ότι ακόμη περισσότερο από ότι οι γιατροί για να σώσει τον γιο της .

Υπάρχει πάντα η ελπίδα επιβίωσης... παρακολουθήστε αυτό το βίντεο!

Πρόκειται για ένα 5χρονο αγόρι που διαγνώστηκε με καρκίνο στο τελικό στάδιο (νευροβλάστωμα στάδιο 4) στις 21 Νοεμβρίου 2011, στο Great Ormond St. Hospital στο Λονδίνο.

Ο Junior ήταν πάντα θετικός παρά τα όσα του είχαν πει οι γιατροί και παρόλο το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του το περνούσε στο νοσοκομείο , παίζοντας στο play room του νοσοκομείου και μερικές φορές στο κρεβάτι του .
Εκείνος δεν έχασε ποτέ την ελπίδα του ! ενώ μαχόταν με τον καρκίνο !

Συνήθιζε να λέει στους γιατρούς του και στη μητέρα του: " Μην ανησυχείτε, εγώ θα τον διώξω τον καρκίνο, θα τον κλωτσήσω με το πόδι μου ".

Κατά καιρούς χειροτέρευε και ήταν πολύ άρρωστος . Πόναγε πολύ , είχε έντονες ναυτίες και υψηλό επίπεδο άγχους. Η μητέρα του, Judith ανησυχούσε πολύ!
Πολλές φορές ο Junior δεν έτρωγε καθόλου για μέρες και ξύπναγε μόνο για να κάνει εμετό και να δει τη μαμά του για να νιώσει ασφάλεια και αγάπη. Τότε την ρωτούσε: '' γιατί; γιατί; "

Η μητέρα του βλέποντας τον πόνο του, του ψιθύριζε " σε παρακαλώ μωρό μου, μην εγκαταλείπεις την προσπάθεια ! Σε θέλω μαζί μου , όπως και η αδελφή σου η Rose και η καλύτερη σου φίλη Kyla " . " όλοι σε περιμένουμε στο σπίτι "...τότε κοιτούσε τη μητέρα του και της έλεγε : "Σ 'αγαπώ μαμά "

Σήμερα εδώ και 5 μήνες ο Ernesto Junior είναι νικητής !

Εμείς αυτό το βίντεο το αφιερώνουμε σε όλους τους μικρούς μας Ήρωες που παλεύουν με τον καρκίνο και ιδιαίτερα στους μικρούς μας φίλους αλλά και στους γονείς που παλεύουν με το νευροβλάστωμα!..

....και μην το ξεχνάτε ούτε λεπτό...ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΛΠΙΔΑ! 

...παιδικός καρκίνος: όσα έζησα..και ένιωσα!

...Η Άννα Καραχάλιου-Αγγέλη γράφει τη δική της ιστορία...παιδικός καρκίνος: όσα έζησα..και ένιωσα! ...αξίζει να τη διαβάσετε...

"Ονομάζομαι Καραχάλιου-Αγγέλη Άννα και πριν από 15 χρόνια περίπου όταν σε νεαρή ηλικία τότε μάθαινα πρώτα τα άσχημα νέα για τον πατέρα μου. Δυστυχώς έπειτα από 2 χρόνια ταλαιπωρίας εκείνος έχασε τελικά την άνιση μάχη μαζί του. Ποιός θα μου το έλεγε ότι μετά από τόσα χρόνια η μοίρα θα μου έστηνε ξανά το ίδιο παιχνίδι!

Έχω 2 παιδιά, την Δάφνη 11 χρονών και την Κωνσταντίνα 9 χρονών. Πριν από 4,5 χρόνια η μικρή μου κόρη Κωνσταντίνα αρρώστησε από οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία και νοσηλεύτηκε στο Παιδοογκολικό τμήμα του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Η λέξη καρκίνος λοιπόν όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν λέξη ταμπού για μας. Πάντα παρακολουθούσαμε της εξελίξεις στον τομέα της ιατρικής, ακούγαμε με ενδιαφέρον τις συζητήσεις που γινόταν στα τραπέζια της τηλεόρασης και μιλούσαμε ανοικτά γι'αυτόν.

Αυτή τη φορά όμως ήταν κάτι διαφορετικό ! Η είδηση ήρθε απότομα σαν αστραπή! Έτσι απλά ένα μελαγχολικό απόγευμα του Δεκέμβρη! Ολόκληρη η ζωής μας γκρεμίστηκε σ'ένα λεπτό, χωρίς καμία προειδοποίηση, χωρίς λόγο! Στο άκουσμα και μόνο της λέξης λευχαιμία παγώσαμε και χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας! Το παιδί μας, το δικό μας παιδί έχει καρκίνο! Αδύνατον! Μα πως μπορεί να συμβεί αυτό σε μας ! "...

(συνέχεια της διήγησης στο http://www.ioanninamed.gr/el/topics/96-psychology-advisory/343-childhood-cancer.html )