Ο μικρός Αλέξανδρος δίνει δύναμη σ’ όλα τα παιδιά

Φτιάχνει κονκάρδες με τα χεράκια του

και τα μοιράζει στα παιδιά μέσα στα Νοσοκομεία

Ο 13χρονος Αλέξανδρος εδώ και 7 χρόνια αγωνίζεται για το δικαίωμα στη ζωή, καθώς έχει περάσει και συνεχίζει να περνάει πολύ δύσκολες καταστάσεις με χειρουργία, χημειοθεραπείες, παράλυση, έχοντας πάντα στο πλευρό του τους γονείς του, αλλά και το Χαμόγελο του Παιδιού.

Ο μικρός Αλέξανδρος δείχνει απίστευτη δύναμη σ’ όλη αυτή τη δοκιμασία που βιώνει απο τόσο μικρή ηλικία. Δύναμη που μοιράζεται απλόχερα με τα άλλα παιδιά που βρίσκονται στα νοσοκομεία, δίνοντας το δικό τους αγώνα.

Ο Αλέξανδρος αποφάσισε και φτιάχνει με τα χεράκια του κονκάρδες, μπρελόκ και μαγνητάκια, στα οποία πάνω κολλάει μια ζωγραφιά του, μ’ ένα μήνυμα βγαλμένο από την καρδιά του

“ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ’ΘΑ ΞΑΝΑΒΓΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ”

Στην ερώτησή μας, γιατί θέλει να το κάνει αυτό, απάντησε.. “Πρέπει να βοηθήσω και τ’ άλλα παιδιά που είναι μέσα στα νοσοκομεία, μόνο εγώ τα καταλαβαίνω, πρέπει να τους δώσω Δύναμη”.

Ξεκίνησε λοιπόν και μοιράζει το μήνυμα του σε όλα τα παιδιά του νοσοκομείου του, καθώς και σε όλα τα νοσοκομεία στη συνέχεια ΔΩΡΕΑΝ.

Οι ενήλικες θα ζητούνται να πληρώσουν ένα συμβολικό ποσό των 2ευρώ και τα λεφτά που θα συγκεντρώσει, θα τα προσφέρει στο Χαμόγελο του παιδιού που εμπιστεύεται, ότι θα βοηθήσει άλλα άρρωστα παιδάκια.

Το Χαμόγελο του Παιδιού αποδέχθηκε την κίνηση του Αλέξανδρου και επίσημα, τον αγώνα του να δώσει Δύναμη, όπως ο ίδιος λέει, στα άλλα παιδιά.

“Η συμβολή και η κοινοποιήση σας, θα του δώσουν μεγάλη χαρά. Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων” λένε στο μήνυμά τους, οι γονείς του.

Πηγή: https://evia365.gr

Η Άννα μας μιλάει για τη μάχη του γιου της

Κυριακή 14 Αυγούστου 2016
Λίγες μέρες πριν, στον λαιμό του γιού μου εμφανίστηκε ένα «μπαλάκι».
Χωρίς πόνο. Κάποιος ερεθισμένος αδένας θα είναι, θα περάσει.
Όμως σήμερα, ήρθε ένα δεύτερο μπαλάκι να κάνει παρέα στο πρώτο.
Νέο παιδί, 25 χρονών, δεν το αξιολογεί και πολύ σοβαρά. Αλλά εγώ τρώγομαι. Ας ησυχάσω έστω.
Κι έτσι καταλήγει στα επείγοντα του πλησιέστερου εφημερεύοντος νοσοκομείου.
Ο κόσμος πολύς. Το νοσοκομείο τεράστιο με πολύ πιεσμένες εφημερίες. Οι γιατροί όμως έμπειροι. Σε λίγες ώρες  κι αφού πέρασε από πολλές ειδικότητες κι εξετάσεις, ήρθε η διάγνωση.
Ισοπεδωτική κι αμείλικτη.
Λέμφωμα τραχήλου-μεσοθωρακίου.
«Μην ανησυχείτε, ιάσιμο κατά 90%»
Δεν αναφέρεται η λέξη-σοκ, Καρκίνος. Σε μια εφημερία με τόσα περιστατικά πως ν’ αναφερθεί άλλωστε; Με τόσο πανικό ,μόνο κλάματα και ουρλιαχτά μιας μητέρας κι ενός ασθενούς τους λείπουν… Δεν τους αδικώ.
Δεν ρωτώ τίποτα. Δεν βγάζω κιχ.

Άμεση νοσηλεία-λένε-άμεση εκκίνηση θεραπείας-λένε-…
Μόνο στον όροφο εισαγωγής συνειδητοποίησα τι συμβαίνει.
Καθώς περπατούσα πίσω από το γιo μου, με βήματα μηχανικά και καρδιά δαγκωμένη από το φόβο, ύψωσα το βλέμμα και διάβασα:
ΑΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ – ΜΟΝΑΔΑ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗΣ ΜΥΕΛΟΥ – ΛΕΥΧΑΙΜΙΕΣ
Τα πάντα μέσα μου ούρλιαζαν κι εγώ μουγκή.
Θεέ μου! Βεβαιώθηκα πια! Καρκίνος!
Κι όλα μπαίνουν σ’ ένα παράξενο pause… Σταματά ο χρόνος, η καθημερινότητα, το σπίτι που πρέπει να βαφτεί, το χρώμα των μαλλιών που δεν πέτυχε, ο πονόδοντος που είναι βασανιστικός όσο τίποτα, ο ΕΝΦΙΑ, η ΔΕΗ,ο καφές, ο ύπνος, το παρμπρίζ που μου έσπασαν για να με κλέψουν..όλα όσα ονομάζουμε προβλήματα στη ρουτίνα μας.
Σε σπρώχνουν αιφνίδια σε φουρτουνιασμένο ωκεανό, χωρίς βάρκα, χωρίς κουπί..
Σε κλείνουν στο θάλαμο με το όμορφο πουκαμισάκι σου, το ριγέ και αρχίζουν τα τρυπήματα και τα πετσοκόμματα..
Κι ο πόνος.
Και το χειρότερο απ’ όλα, ο φόβος.

Αυτό που πρέπει να φοβηθείς και να πολεμήσεις περισσότερο, είναι ο φόβος.

Κι όμως, εκείνος δεν φοβήθηκε. Δεν γκρίνιαξε. Δεν παραπονέθηκε. Δεν διαμαρτυρήθηκε για την τόσο αιφνίδια διακοπή της ροής της ζωής του.
Χημειοθεραπείες επιθετικές, κάθε 21 μέρες νοσηλεία για 5ήμερο κύκλο, καμένες φλέβες, εμετοί, πείνα, πόνος, εξάκλινος θάλαμος με ετοιμοθάνατους ηλικιωμένους, με μπάνιο πέρα από κάθε φαντασία, με οροστάτη που δεν τσουλά από την παλαιότητα, με κρεβάτι που δεν χωράνε τα 1.98 εκατοστά του ύψους του, με στρώμα που σουβλίζει το σώμα..
Με αυξητικά ενεσάκια, για ν’ ανεβαίνουν τα λευκά αιμοσφαίρια, που οι πόνοι τους είναι μια αξέχαστη εμπειρία.
Έξη χημειοθεραπείες, για να μας αποκαλύψει το pet scan, πως το λέμφωμα δεν υποχώρησε.
Συνεχίζουμε σφίγγοντας τα δόντια, με άλλο σχήμα χημειοθεραπειών.
Και τέλος, αυτόλογη μεταμόσχευση μυελού των οστών.
Πέντε εβδομάδες στην απομόνωση.
Μάννα και γιός στο θάλαμο, μόνοι μας πια. Δεν υπάρχουν επισκέψεις. Δεν επιτρέπεται η έξοδος από το θάλαμο. Στο κρεβάτι του εκείνος, στο ραντζάκι μου εγώ.
Γελάσαμε, κλάψαμε, μιλήσαμε, αναλύσαμε, μοιραστήκαμε, πονέσαμε και φοβηθήκαμε.
Εκείνος ψύχραιμος, χαλαρός… Εγώ, μ’ εκείνη τη μόνιμη πια δαγκωνιά στα σωθικά.
Για να μας πει και πάλι το pet scan, πως δεν καθαρίσαμε.
Έχουμε να κάνουμε μ’ ένα λέμφωμα πολύ επίμονο.
Συνεχίζουμε με ακτινοβολίες.
Και φτάνουμε στο σήμερα. Που βρισκόμαστε πια στην 12η ακτινοβολία μας κι απομένουν άλλες 8.Το pet scan θα ξαναμιλήσει τον επόμενο Ιανουάριο, του 2018.
Τι θα πει, δεν γνωρίζει κανείς. Ελπίδα μόνο. Πίστη. Πείσμα.
Θα τον νικήσουμε! Το ξέρω! Το θέλω! Το θέλει κι ο ίδιος!
Δεν φοβάται. Δεν δέχεται τη λέξη «ασθενής», γιατί είχε πολύ σθένος!
Γελάει όταν τα μαλλιά πέφτουν, ζωγραφίζει τα φρύδια με μολύβι για να γελάσουμε εμείς.
Φωνάζει ο κουρέας στο διάδρομο του νοσοκομείου «κούρεμα! ποιός θέλει κούρεμα?» Κι αποκρίνεται από το κρεβάτι του «εγώ! εγώ» μόνο για να δει τον άναυδο κουρέα που κοιτάζει αμήχανος το υπέροχο γυαλιστερό κεφαλάκι.

Δεν δέχεται ούτε τη λέξη «ατυχία»… Γιατί νιώθει ευγνώμων που συνάντησε τον καρκίνο του. Τον είδε σαν μέγα δάσκαλο, έμαθε, μαθαίνει και θα μαθαίνει.

Έκλαψε πολύ τη βραδιά που ο συναγωνιστής του, ο αγαπημένος σε όλους μας Δημήτρης Σιάχος, έφυγε για να ξεκουραστεί. Στη διάρκεια της μεταμόσχευσης, έμπαινε κάθε τόσο στο διαδίκτυο να δει πως πάει… Ήταν παρεάκι μας..
Σήμερα, ακόμα κι αν η μάχη μας συνεχίζεται, μπορώ και πάλι να γελάω. Μπορώ να παίζω με το κουτάβι μου. Μπορώ να ελπίζω και να χαίρομαι. Γιατί εκείνος, ο γιός μου, μου έμαθε πως αυτό ήταν για να το ζήσουμε και θα μας συντροφεύει.
Έμαθα όταν πονάω να μην διαμαρτύρομαι. Πως να τολμήσω άλλωστε, μετά τους πόνους που πέρασε εκείνος αδιαμαρτύρητα;
Έμαθα να ξεχωρίζω τους ανθρώπους καλύτερα.
Έμαθα πως μια νοσηλεύτρια, μπορεί να ρισκάρει τη δουλειά της για να βοηθήσει.
Έμαθα πως ένας βαρύς κι αμίλητος γιατρός μπορεί παρασκηνιακά να κάνει τα πάντα για τον ασθενή του… απλά δεν χρειάζεται τα εύσημα…
Έμαθα πως οι φίλοι φοβούνται και χάνονται, έρχονται όμως καινούργιοι..
Έμαθα πως υπάρχουν άνθρωποι, που τα γρανάζια τους δουλεύουν χωρίς λάδι…
Γιατί ο γιός μου είναι άνεργος και επομένως ανασφάλιστος.
Κανείς, ποτέ και πουθενά, δεν ζήτησε χρήματα για οτιδήποτε.
Έλαβε την καλύτερη περίθαλψη που θα μπορούσε να λάβει ποτέ ασθενής, σε μια χώρα που κυλιέται μέσα στα ερείπιά της.
Δεν θα μπορούσα να βάλω στο λογαριασμό αυτό της ζωής, κάποιες άτυχες στιγμές, ούτε ακόμα και κάποιες άθλιες συνθήκες νοσηλείας, γιατί ο στόχος μας είναι η ίαση κι όχι η άνεση.
Και τέλος έμαθα, πως όσα ευχαριστώ και να πω σε όλους εκείνους που ήταν δίπλα μας, ποτέ δεν θα είναι αρκετά!

Μιλήστε για τον καρκίνο! Πολεμείστε το φόβο! Μοιραστείτε την εμπειρία σας. Είναι τόσο ανακουφιστικό!

Θερμή παράκληση: Μην αμελείτε εξετάσεις και πρόληψη. Μην αγνοείτε τα σημάδια του σώματος.

Γίνετε δότες! Δεν δωρίζεις αίμα και μυελό. Δωρίζεις ζωή!

Και ναι, νικιέται!

Όποιος πέρασε από αυτό το κακοτράχαλο μονοπάτι, είτε έφυγε για να ξεκουραστεί, είτε έμεινε ως επιβιώσας, Νίκησε!

Άννα Παρίση

Πώς είναι να είσαι ο μοναδικός συμβατός δότης στον κόσμο

«Είναι απίστευτο να αισθάνεσαι χρήσιμος για κάτι τόσο σημαντικό. Αισθάνομαι, όμως, και λίγο ευθύνη. Από την ώρα που το έμαθα, θέλω να γίνουν τα πράγματα όλα σωστά. Είμαι, πάντως, πολύ αισιόδοξος»

Ο δημοσιογράφος από την Κοζάνη Γιάννης Νεβεσκιώτης δεν περίμενε ένα τέτοιο τηλεφώνημα, πόσο μάλλον ανήμερα την 28η Οκτωβρίου. Ομως, τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή έρχονται πάντα αναπάντεχα. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο καθηγητής Αιματολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, κ. Αλέξανδρος Σπυριδωνίδης. Ηθελε να τον ενημερώσει ότι ο Γιάννης ήταν ο μοναδικός στον κόσμο συμβατός δότης μυελού των οστών για μια γυναίκα που πάσχει από λευχαιμία στην Ιταλία και χρειάζεται μεταμόσχευση. Ο Γιάννης συγκρίνει τη χαρά που πήρε μόνο με εκείνη που είχε νιώσει όταν πριν από λίγους μήνες η γυναίκα του του ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος. Δεν είναι τυχαίο, και τα δύο μαντάτα αφορούσαν σε μια νέα ζωή.

«Δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος με το θέμα, ούτε συμμετείχα σε δράσεις σχετικά με την εθελοντική αιμοδοσία» παραδέχεται ο ίδιος μιλώντας στην «Κ». «Είχα δώσει δείγμα μυελού των οστών πριν από δύο χρόνια ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών Κοζάνης “Γέφυρα”, που τότε είχε κινητοποιήσει την κοινότητα για να σωθεί μια κοπέλα. Δίνεις απλά δείγμα σάλιου». Δυστυχώς, η κοπέλα εκείνη δεν τα κατάφερε, αλλά χάρη στον δραστήριο σύλλογο, η παγκόσμια τράπεζα μυελού των οστών είχε εμπλουτιστεί με πολλά δείγματα από την Κοζάνη.

«Από τότε δεν ξαναδραστηριοποιήθηκα, δεν ήμουν συστηματικός αιμοδότης δηλαδή, ωστόσο το δείγμα μου έμεινε καταχωρισμένο εκεί». Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο.

Φυσικά ανταποκρίθηκε με χαρά και συγκίνηση. «Είναι απίστευτο να αισθάνεσαι χρήσιμος για κάτι τόσο σημαντικό. Αισθάνομαι όμως και λίγο ευθύνη. Από την ώρα που το έμαθα, θέλω να γίνουν τα πράγματα όλα σωστά. Είμαι, πάντως, πολύ αισιόδοξος».

Ο κ. Νεβεσκιώτης έχει κάνει ήδη μία σειρά επαναληπτικών εξετάσεων, αφενός για να διασφαλιστεί η συμβατότητα και αφετέρου για να ελεγχθεί η κατάσταση της υγείας του. Αυτό που μένει, μέχρι να γίνει η συλλογή του μυελού των οστών, είναι να φροντίσει να παραμείνει σε καλή φυσική κατάσταση. Την ίδια ώρα, εξελίσσεται στην Ιταλία μια παράλληλη διαδικασία προετοιμασίας της λήπτριας.

Ο Γιάννης δεν φοβάται καθόλου τη διαδικασία. «Είναι απλούστατη, δεν είναι πια όπως παλιά που γινόταν παρακέντηση στη σπονδυλική στήλη. Τώρα ο δότης ακολουθεί απλώς μια ειδική θεραπεία (σ.σ. λήψη του αυξητικού παράγοντα G-CSF για τέσσερις μέρες που κινητοποιεί τα κύτταρα να βγουν από τον μυελό των οστών προς την κυκλοφορία του αίματος) και κατόπιν δίνει αίμα. Δεν υπάρχει καμία παρενέργεια, απλώς πρόκειται για μια πιο χρονοβόρο αιμοδοσία».

Οι συμβατότητες στον νομό Κοζάνης, πάντως, δεν είναι σπάνιες. Χάρη στη «Γέφυρα», το 15% των συμβατών δοτών μυελού των οστών στη χώρα προέρχεται από εκεί.

ΛΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ

Πηγή: http://www.kathimerini.gr

Πρωτοποριακή επέμβαση στο Θεαγένειο

Πραγματοποιήθηκε αφαίρεση δύο όγκων (ένας σε κάθε πνεύμονα) με διπλή θωρακοσκοπική λοβεκτομή στον ίδιο χειρουργικό χρόνο.

Μία ακόμη σημαντική επιστημονική επιτυχία προσέθεσε στο βιογραφικό της η Θωρακοχειρουργική –Ογκολογική Κλινική του Θεαγενείου Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης καθώς για πρώτη φορά σε πανελλήνια κλίμακα πραγματοποιήθηκε, από την Θωρακοχειρουργική  ομάδα του Θεαγενείου, αφαίρεση δύο όγκων (ένας σε κάθε πνεύμονα) με  διπλή θωρακοσκοπική λοβεκτομή στον ίδιο χειρουργικό χρόνο.

Πιο συγκεκριμένα, στην καινοτόμο επέμβαση υποβλήθηκε γυναίκα ηλικίας 62 ετών που έπασχε από μεταστατικό καρκίνο των πνευμόνων. Η διάρκεια της επέμβασης ήταν 3 ώρες και 10 λεπτά και διενεργήθηκε με διαδοχική θωρακοσκόπηση (διενέργεια τριών οπών σε κάθε πλευρά του θώρακα) αλλάζοντας τη θέση και στάση του σώματος της ασθενούς.  Η επέμβαση πραγματοποιήθηκε από τον Χειρουργό Θώρακος Δρ Νικόλαο Μπαρμπετάκη με την ομάδα του (Δ.Παλιούρας, Ν. Σχίζας, Δ. Κριμιώτης) με τη συνδρομή των Θωρακοαναισθησιολόγων  (Ε. Χρηστίδου και Φ. Γεροσίμου). Η μετεγχειρητική πορεία της ασθενούς ήταν ομαλή και έλαβε εξιτήριο την έβδομη μετεγχειρητική ημέρα σε άριστη κατάσταση.

Όπως ανέφερε ο Δρ. Νικόλαος Μπαρμπετάκης υπεύθυνος της Θωρακοχειρουργικής Ογκολογικής Κλινικής του Θεαγενείου «η εφαρμογή της θωρακοσκοπικής χειρουργικής δίνει τη δυνατότητα αφαίρεσης όγκων και από τους δύο πνεύμονες ταυτόχρονα, χωρίς να υποβάλλονται οι ασθενείς σε δύο διαδοχικές επεμβάσεις. Έτσι συγκριτικά με τις κλασικές τεχνικές, αυτή έχει ως πλεονέκτημα την αποφυγή της σωματικής και ψυχικής ταλαιπωρίας των ασθενών και την ταχύτερη έναρξη της διαδικασίας της χημειοθεραπείας».

Η Θωρακοσκοπική Χειρουργική εφαρμόζεται στο Θεαγένειο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο από το 2006 και τα πλεονεκτήματά της συνίστανται στα ακόλουθα:

• Ελάχιστα επεμβατική τεχνική (μικρό χειρουργικό τραύμα λίγων εκατοστών),
• μεγέθυνση της εικόνας (10-15 φορές) και καλύτερος φωτισμός,
• ελάχιστη απώλεια αίματος,
• σημαντική μείωση μετεγχειρητικού πόνου,
• σημαντική μείωση μετεγχειρητικών επιπλοκών,
• μείωση επίπτωσης δημιουργίας συμφύσεων,
• ταχεία ανάρρωση και έξοδος από το νοσοκομείο,
• μικρότερο κόστος νοσηλείας,
• ταχύτερη επάνοδος στην εργασία και
• τέλος άριστο αισθητικό αποτέλεσμα.

«Η επέμβαση αυτή» καταλήγει ο κ. Μπαρμπετάκης, «πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά σε πανελλήνια κλίμακα και είναι από τις λίγες που έχουν επιχειρηθεί διεθνώς όπως προκύπτει και από τη διεθνή βιβλιογραφία. Η Θωρακοχειρουργική – Ογκολογική Κλινική του Θεαγενείου Αντικαρκινικού Νοσοκομείου αποδεικνύει με το πρωτοποριακό της έργο, ότι παρά τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, υπάρχει στο Εθνικό Σύστημα Υγείας η ανάλογη τεχνολογία και τεχνογνωσία για τη διενέργεια τέτοιου είδους προηγμένων επεμβατικών τεχνικών. Ο καρκίνος του πνεύμονα αποτελεί μία σύγχρονη επιδημία με ραγδαία αύξηση και όλοι οφείλουμε να προσπαθούμε να προσφέρουμε υψηλής ποιότητας υπηρεσίες στον καρκινοπαθή ασθενή»

Πηγή: http://wincancer.gr

«Όλα σκοτείνιασαν, το κοριτσάκι μου είχε καρκίνο»

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ 7ΧΡΟΝΗΣ ΠΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΑΕΙ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΑΛΛΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

«Ήταν ένα πλασματάκι, 11 μόλις κιλών, και οι θεραπείες ήταν ‘βόμβες μεγατόνων’. Γιατί στο παιδί μου;», διερωτήθηκε η Μαρία Πιερίδου, εξιστορώντας την επώδυνη εμπειρία της μικρής Ιλάειρας, για να δώσει κουράγιο και δύναμη σε άλλες οικογένειες

«Η θεραπεία του καρκίνου ήταν μια πραγματικότητα σκληρή και επώδυνη για το κοριτσάκι μου… Ήταν η απομόνωση, οι χημειοθεραπείες, οι εξετάσεις, τα χειρουργεία και τα μαλλάκια της που έβγαιναν μέσα στα χέρια μου», είπε η Μαρία Πιερίδου, μητέρα της 7χρονης Ιλάειρας, η οποία διαγνώστηκε με καρκίνο πολύ σοβαρής μορφής (νευροβλάστωμα τέταρτου σταδίου), πριν από τρία χρόνια.

Περιγράφοντας την εμπειρία του παιδιού της, η μητέρα επεσήμανε: «Ακούς φωνές και δεν μπορείς να πλησιάσεις, κάνει κρύο και δεν μπορείς να κρυώσεις, θέλεις να τρέξεις και δεν μπορείς να τρέξεις. Είναι και οι ενέσεις στο χέρι. Πρέπει να μετατραπείς σε γιατρό, χωρίς να το θέλεις. Βλέπεις ορισμένα περίεργα βλέμματα περαστικών, δήθεν συγκινημένων και ταυτόχρονα σκέφτεσαι και το σχολείο που δεν μπορείς να πας».

Η Μαρία ήταν εκ των ομιλητών σε εκδήλωση που συνδιοργάνωσε το Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2016, ο Παγκύπριος Σύνδεσμος για παιδιά με καρκίνο και συναφείς παθήσεις «Ένα Όνειρο μια Ευχή» με την Παιδιατρική Εταιρεία Κύπρου στο κτήριο της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου, στη Λευκωσία. Υπενθυμίζεται ότι η «Σημερινή» δημοσίευσε χθες αποσπάσματα της ομιλίας της δεύτερης μητέρας που μίλησε στην ίδια εκδήλωση, της Έλενας Γεωργίου. Ο δεκάχρονος γιος της, Κυριάκος, έδωσε σκληρή μάχη με τον καρκίνο από την ηλικία των πέντε μηνών και αναδείχθηκε νικητής.

Στη σημερινή έκδοση της εφημερίδας μας, η νεαρή μητέρα Μαρία Πιερίδου περιγράφει στη δική της ομιλία τον Γολγοθά της 7χρονης θυγατέρας της, Ιλάειρας. Στόχος αυτής της πρωτοβουλίας της Μαρίας, όπως η ίδια εξήγησε, είναι να «αναγεννηθούν τα όνειρα και οι ελπίδες άλλων οικογενειών που αντιμετωπίζουν παρόμοιες σοβαρές ασθένειες».

«Την άρνηση διαδέχεται ο θυμός»

«Ήταν Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014. Διάγνωση νευροβλάστωμα, στάδιο τέσσερα. Το κοριτσάκι μου, η Ιλάειρα, ηλικίας τότε τεσσάρων χρονών διεγνώσθη με μια σπάνια και ιδιαίτερα επιθετική μορφή καρκίνου. Ο πρωταρχικός όγκος βρισκόταν στο δεξί επινεφρίδιο με πολλαπλές μεταστάσεις στο υπόλοιπο σώμα», θυμήθηκε η μητέρα. Βάσει της δικής της εμπειρίας, τα συναισθήματα που βιώνουν γονείς με παιδιά που υποφέρουν με καρκίνο, περνούν από διάφορα στάδια. Την άρνηση διαδέχεται ο θυμός, για να ακολουθήσει η θλίψη, η διαπραγμάτευση και τέλος η αποδοχή της κατάστασης.

«Πόσες οι πιθανότητες να ζήσει το παιδί; Περιμένω απάντηση... Είναι δίπλα σου ένα κοριτσάκι, χωρίς μαλλιά… Το σώμα σου θερμαίνεται και ψύχεται. Φοβάσαι. Δεν μου έδειξε ποτέ κανείς αυτές τις εικόνες. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά φοβόμουνα τα άλλα παιδιά ή μάλλον τρόμαζα. Τρόμαζα και αργότερα για το δικό μου παιδί… Μετά κατάλαβα πόσο όμορφα ήταν αυτά τα παιδιά και χωρίς μαλλιά, με ουλές και καλώδια στο σώμα τους. Η εικόνα αυτή με τρόμαζε, επειδή ήταν συνυφασμένη με τον θάνατο».

Της έλεγαν πως δεν υπήρχε ίαση

Αρχικά η μητέρα είχε ενημερωθεί ότι δεν υπάρχει ίαση για το νευροβλάστωμα τέσσερα, αλλά όλη η οικογένεια ήταν αποφασισμένη να δώσει σκληρή μάχη με χημειοθεραπείες, χειρουργεία, ακτινοβολίες, μεταμόσχευση και ανοσοθεραπεία. «Ήταν ένα πλασματάκι, έντεκα μόλις κιλών, και αυτές ήταν βόμβες μεγατόνων. Γιατί στο παιδί μου; Αλλά και γιατί όχι στο παιδί μου;», διερωτώταν η ηρωική μητέρα.

Σε κάποια στιγμή της θεραπείας ένιωσε πως θα έχανε το κοριτσάκι της. «Όλα σκοτείνιασαν. Δεν υπήρχαν λέξεις που να μπορούσαν να περιγράψουν αυτό που ένιωθα, αυτό το άδειασμα. Το παιδί μου έχει καρκίνο. Είναι λέξεις που πρέπει να ηχογραφείς και να τις επαναλαμβάνεις, για να απελευθερώνουν κάθε φορά και ένα νόημα», είπε η Μαρία.

Η μικρή Ιλάειρα άντεξε στις κακουχίες και τους πόνους. Υποβλήθηκε σε δέκα χημειοθεραπείες και χειρουργείο. Αφαιρέθηκε ο όγκος και το δεξί επινεφρίδιο, σύμφωνα με τη μητέρα. Ο τελευταίος επανέλεγχος κατέδειξε ότι το παιδί ανταποκρίθηκε θετικά στη θεραπεία. Αργότερα, όμως, υπήρξε νέα αναποδιά, επειδή δεν είχε καθαρίσει πλήρως ο μυελός, συνεπώς υποβλήθηκε αναγκαστικά σε νέο κύκλο χημειοθεραπειών. Η θεραπεία ολοκληρώθηκε με μεταμόσχευση μυελού των οστών και ανοσοθεραπεία διάρκειας άλλων έξι μηνών. Η μικρή Ιλάειρα είχε καταφέρει να νικήσει τη μάχη της ζωής, παρόλο που αρχικά έμοιαζε ακατόρθωτο. Η μητέρα της, αφού ευχαρίστησε το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και όλους όσοι συμπαραστάθηκαν στην οικογένεια, είπε πως νιώθει πολύ περήφανη για το παιδί της.

Όταν επέστρεψαν σπίτι, μετά το τέλος της μακροχρόνιας θεραπείας, η Μαρία ρώτησε τη μικρή για την όλη περιπέτειά της και η 7χρονη απάντησε: «Μαμά, δεν ήταν και πολύ δύσκολη η θεραπεία. Μπορώ να πω ότι ήταν και λίγο εύκολη… Μόνο μια μέρα ήταν η πιο δύσκολη…Ήταν η ημέρα μετά το χειρουργείο, που έπρεπε να μείνω σε εκείνο το δωμάτιο, μόνη μου, χωρίς εσάς…».

Ιάσιμοι το 70% των παιδικών καρκίνων

Από το βήμα της εκδήλωσης, η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, Λήδα Κουρσουμπά, αφού συνεχάρη τον Σύνδεσμο «Ένα Όνειρο μια Ευχή» και την Παιδιατρική Εταιρεία Κύπρου για την προσφορά τους, ανέφερε, μεταξύ άλλων, πως «η Πολιτεία έχει ευθύνη και υποχρέωση, όχι μόνο να ανταποκριθεί στις θεραπευτικές και φαρμακευτικές ανάγκες των παιδιών, αλλά και να μεριμνήσει, ώστε τόσο τα ίδια τα παιδιά όσο και η οικογένειά τους να έχουν υπηρεσίες συμβουλευτικής και ψυχολογικής υποστήριξης».

Διαβάζοντας τον χαιρετισμό της συζύγου του Προέδρου της Δημοκρατίας, Άντρης Αναστασιάδη, ο Επίτροπος Εθελοντισμού και μη κυβερνητικών οργανώσεων, Γιάννης Γιαννάκη, είπε, μεταξύ άλλων, ότι «εάν ο καρκίνος διαγνωστεί αρκετά νωρίς και το παιδί υποβληθεί στα κατάλληλα θεραπευτικά πρωτόκολλα, τότε περίπου το 70% των καρκίνων της παιδικής ηλικίας είναι ιάσιμοι, γι’ αυτό επισημαίνουν οι ειδικοί θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην εκπαίδευση των επαγγελματιών της υγείας για έγκαιρη διάγνωση».

Τον χαιρετισμό του Υπουργού Υγείας απηύθυνε η Δρ Ειρήνη Χατζηχαραλάμπους, Ανώτερη Ιατρική Λειτουργός, η οποία αναφέρθηκε και στις υψηλές προδιαγραφές των ιατρικών υπηρεσιών που προσφέρονται σήμερα στην Κύπρο, τόσο στον τομέα της έγκαιρης διάγνωσης, όσο και στον τομέα της αντιμετώπισης. Χαιρετισμό απηύθυνε, επίσης, ο Πρόεδρος της Παιδιατρικής Εταιρείας Κύπρου και Παιδίατρος Δρ Νίκος Σκορδής, ο οποίος αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στο πλούσιο έργο της Παιδιατρικής Εταιρείας στον αγώνα που δίνουν τα παιδιά με καρκίνο.

Ακολούθησε διάλεξη με θέμα: «Σύγχρονες θεραπευτικές προσεγγίσεις σε παιδιατρικούς όγκους του εγκεφάλου», από τον παιδίατρο και ογκολόγο Δρα Στέργιο Ζαχαρούλη, καθώς και δεύτερη διάλεξη με θέμα: «Σύγχρονες εργαστηριακές προσεγγίσεις στην (αιματο)ογκολογία», από τον Δρα Παύλο Κωστέα, Διευθυντή του Καραϊσκάκειου Ιδρύματος. Την εκδήλωση συντόνιζε η Μάρω Χ"Χριστοφή, Γενική Γραμματέας του Συνδέσμου «Ένα Όνειρο μια Ευχή», ενώπιον πλήθους εθελοντών του συνδέσμου.

Εκπληρώθηκαν 663 ευχές παιδιών με καρκίνο

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης μίλησε και ο Πρόεδρος του Συνδέσμου «Ένα Όνειρο μια Ευχή», Γιώργος Πενηνταέξ.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 20 χρόνων από την ίδρυση του «Ένα Όνειρο μια Ευχή» (Νοέμβριος 1997) που αρχικά έφερε την ονομασία «Κάνε μια Ευχή», ο κ. Πενηνταέξ παρουσίασε στοιχεία που αποδεικνύουν περίτρανα το πολυεπίπεδο και διαχρονικό έργο των εθελοντών. Όπως είπε, από το 1998 μέχρι το 2016, ξοδεύτηκαν συνολικά 6.591.344 ευρώ, τα οποία είχαν συγκεντρωθεί από φιλανθρωπικές δράσεις. Ο Σύνδεσμος παρέσχε, για την ίδια χρονική περίοδο, 2433 βοήθειες συνολικού κόστους 2.810.313 ευρώ (μέσος όρος σε κάθε βοήθεια: 1.155 ευρώ).

Μόνο για το 2016, παρέσχε 243 βοήθειες κόστους 297.150 ευρώ (μέσος όρος σε κάθε βοήθεια: 1.250 ευρώ). Εκπλήρωσε τις ευχές 663 παιδιών, με συνολικό κόστος 1.172.100 ευρώ. Μόνο το 2016 πραγματοποίησε 45 ευχές (12 ταξίδια Eurodisney - Παρίσι, 12 υπνοδωμάτια, 16 υπολογιστές, ένα ταξίδι στη Βαρκελώνη, ένα ταξίδι στη Γαλλο-ιταλική ριβιέρα, μία τηλεόραση, μία τηλεόραση και ένα playstation, ένα playstation και ένα κινητό τηλέφωνο). Οι οικονομικές βοήθειες μαζί με τις ευχές ανήλθαν στα 3.982.412 ευρώ.

Επιπρόσθετα, δόθηκε ένα εκατομμύριο ευρώ για την ανέγερση του Καραϊσκάκειου Ιδρύματος, 200 χιλιάδες για το εργαστήριο για τον παιδικό καρκίνο, 41 χιλιάδες για την εντατική παίδων στο Μακάριο, καθώς και άλλα χρηματικά ποσά για εμβόλια, ταξίδια, προσκυνήματα, επιστημονικά συνέδρια, συγκεντρώσεις, περούκες, νερό στον Παιδογκολογικό Θάλαμο και γενέθλια παιδιών στο Μακάριο. Ο Πρόεδρος του Συνδέσμου είπε πως «η ευχή και η προσευχή των εθελοντών που συναποτελούμε το Σύνδεσμο "Ένα Όνειρο Μια Ευχή" είναι επιτέλους να έρθει εκείνη η άγια ώρα που θα διαλύσουμε αυτόν τον Σύνδεσμο, να μην υπάρχει λόγος ύπαρξής του, νικώντας μιας και δια παντός τον καρκίνο. Μέχρι τότε, όμως, κανείς δεν περισσεύει από έναν τέτοιο αγώνα».

Πηγή: http://www.sigmalive.com