Νίκησα τον καρκίνο και ζω το όνειρο της ΕΥΧΗΣ μου!

Γεια σας, ονομάζομαι Λάζαρης Άγγελος και είμαι ένα ακόμα παιδί που νίκησε τον καρκίνο όταν του χτύπησε τον πόρτα στην ηλικία των δώδεκα ετών. Είμαι ενεργός εθελοντής στο Make a Wish (Κάνε μια ευχή Ελλάδος) που εκπληρώνει ευχές σε παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες από 3 έως 18 ετών.

Η δική μου ευχή εκπληρώθηκε το 2010 αφού η ευχή μου ήταν να γίνω συγκυβερνήτης σε ένα Boeing 747.

Εν τέλει, έφτασα μέχρι το εργοστάσιο της Boeing στο Seattle της Αμερικής.

Τώρα σαν εθελοντής του οργανισμού και παιδί ευχής, προτρέπω τα παιδιά να ζήσουν αυτή τη μαγεία της ευχής αφού το Κάνε Μια Ευχή Ελλάδος προσφέρει αυτό που λέω θεραπεία μέσα στη θεραπεία.

Εγώ, αλλά και πρωτίστως ο οργανισμός θέλουμε να μοιράσουμε τη δύναμη μιας ευχής. Έχω γράψει ένα γράμμα προς τους γονείς, το οποίο μοιράζεται στα παιδοογκολικά νοσοκομεία της χώρας. Παρακαλώ διαβάστε το γράμμα μου γιατί κάποια βιώματα αξίζει να τα μοιράζεσαι με ανθρώπους που μπορούν να σε καταλάβουν…

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΘΕΛΟΝΤΗ ΠΡΟΣ ΓΟΝΕΙΣ ΠΑΙΔΙΩΝ

ΠΟΥ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΜΕ ΜΙΑ ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΝΘΑΡΡΥΝΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΕΥΧΗ…

                    Σεπτ.2016

Αξιότιμε γονέα,

Δεν με γνωρίζεις αλλά μας συνδέει ο ίδιος αγώνας, ο σκληρότερος και πιο άδικος που μπορεί να δώσει ένα… παιδί. Ένας αγώνας που κανείς μας δεν περίμενε ότι θα χρειαστεί να δώσει.

Διαγνώστηκα με όγκο εγκεφάλου μέσα σε μία μέρα, πριν 7 χρόνια. Ήταν μία ακόμη όμορφη παιδική μέρα που ένα δωδεκάχρονο παιδί, με όρεξη για παιχνίδι και όνειρα για το μέλλον του, απολάμβανε ανέμελο. Και, ξαφνικά, όλα σταμάτησαν. Το μυαλό άδειασε… και κόλλησε στο παρόν. Στην αρχή… ελπίδα ότι έχει γίνει λάθος, στη συνέχεια μούδιασμα, πιο μετά λέξεις κι εμπειρίες σκληρές: χειρουργείο, χημειοθεραπεία, ακτινοβολίες… Ό,τι χρειαστεί για να έρθει πιο κοντά το μέλλον, η ελπίδα για τη νίκη.

Η δική μου περίπτωση ήταν από τις «δύσκολες». Ένιωθα το φάρμακο να κυλάει μέσα μου χωρίς αποτέλεσμα. Η χαρά, η δύναμη και η ελπίδα μου εξασθένησαν. Όμως το όνειρο μου να γίνω συγκυβερνήτης σε αεροπλάνο δεν έσβησε ούτε τότε. Και το γεγονός ότι ήταν τόσο απίθανο να συμβεί, εκείνους τους μήνες με πονούσε ακόμη περισσότερο.

Όμως, τελικά… αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς και να το κάνεις. Και το έκανα αλλά όχι μόνος μου. Το Make-A-Wish (Κάνε-Μια-Ευχή Ελλάδος) ήρθε και εκπλήρωσε την πιο βαθιά επιθυμία μου την πιο κατάλληλη στιγμή, με τον πιο απίθανο και πρωτότυπο τρόπο! Πέταξα, ναι! ‘Έγινα πιλότος. Το παιδί που έκρυβα μέσα μου κι είχε χαθεί, ξαναβγήκε στην επιφάνεια γεμάτο όρεξη για ζωή, γεμάτο από τη χαρά, τη δύναμη και την ελπίδα που είχε χάσει. Δεν ήταν μόνον η εκπλήρωση του ονείρου μου, αλλά όλες οι εκπλήξεις που μου ετοιμάσανε, η διακριτικότητά τους, η καλή επικοινωνία με τους γονείς μου και ο σεβασμός όλων όσων τους είχαμε εμπιστευθεί. Το Κάνε-Μια-Ευχή δεν είναι δώρο, είναι μία εμπειρία ζωής!

  
Σήμερα είμαι δεκαεννέα χρονών και ενεργός εθελοντής του Οργανισμού με σκοπό να συνεχίσω αυτό το όραμα. Αυτό που κατανόησα μέσα από την εμπειρία μου είναι η Δύναμη της Ευχής. Η εκπλήρωση της πιο βαθιάς επιθυμίας, είναι αυτό που λέω εγώ, «θεραπεία μέσα στη θεραπεία». Η προσδοκία του παιδιού για την εκπλήρωση της Ευχής του, είναι μια  υπόσχεση ζωής ότι θα γίνει καλά. Μέσα στο μαύρο τούνελ της ατυχίας υπάρχει η διέξοδος του αδύνατου που γίνεται δυνατό.

Κάποια πράγματα στη ζωή δεν τα ξεπερνάμε, απλώς τα προσπερνάμε. Κάνοντας ένα βήμα πίσω, κοιτάς από το παράθυρο της ζωής τι βρίσκεται μπροστά σου. Και κάποια στιγμή, όταν ο καρκίνος θα ανήκει στο παρελθόν, η μαγεία της ευχής θα συνεχίζει να φέγγει μέσα σου.

Ένας νικητής, εθελοντής,

παιδί ευχής,

Λάζαρης Άγγελος

Τι είναι ο καθετήρας Hickman ή .... κύριος Hickman!

Οι ασθενείς που υποβάλλονται σε μακροχρόνια χημειοθεραπεία, και κυρίως τα παιδιά, φέρουν κεντρικό φλεβικό καθετήρα τύπου HICKMAN. Είναι ένας ημιμόνιμος κεντρικός φλεβικός καθετήρας από σιλικόνη, κατάλληλος για μακρόχρονη παραμονή στο αγγείο. Επιτρέπει τη χορήγηση φαρμάκων, ορών, παρεντερικής διατροφής, μεταγγίσεων, όπως και τη λήψη αίματος.

Η τοποθέτηση γίνεται στο χειρουργείο, με γενική αναισθησία, από παιδοχειρουργό ή χειρουργό. Η παραμονή στο αγγείο, σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, δεν μπορεί να ξεπερνά τους 6-8 μήνες. Η πορεία του καθετήρα είναι: έσω σφαγίτιδα, άνω κοίλη φλέβα και καταλήγει λίγο πιο πάνω από τον δεξιό κόλπο της καρδιάς. Το εξωτερικό τμήμα του καθετήρα διέρχεται κάτω από ένα υποδερμικό κανάλι και εξέρχεται δίπλα από τη θηλή του μαστού. Στο σημείο κάτω από το υποδερμικό κανάλι υπάρχει ένα σφουγγαράκι (dracon cuff) το οποίο επιτρέπει τη δημιουργία συνδετικού ιστού και τη σταθεροποίηση του καθετήρα στη θέση του. Καταλήγει συνήθως σε 2 (σπάνια σε 3) αυλούς.

Υπάρχουν, όμως, και καθετήρες με έναν αυλό, που κυρίως τοποθετούνται στα νεογνά και στα βρέφη.
Η περιποίηση του καθετήρα γίνεται με άσηπτη τεχνική από ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό ή από τους ίδιους τους ασθενείς ή γονείς παιδιών που φέρουν κεντρικό φλεβικό καθετήρα, αφού πρώτα εκπαιδευτούν.

Το μεγάλο πλεονέκτημα των «Hickman» είναι η εύκολη και ανώδυνη φλεβική πρόσβαση, ενώ στα αρνητικά τους περιλαμβάνονται η διαταραχή της αντίληψης του σχήματος του σώματος από τους μικρούς ασθενείς, η ανάγκη συνεχούς φροντίδα του εκτεθειμένου καθετήρα (τακτικές αλλαγές επίδεσης και διεκπλύσεις των αυλών του) και τέλος ο αποκλεισμός των ασθενών από έναν αριθμό δραστηριοτήτων.

Ο… κύριος Hickman
Το 1968, ο Dubrick και συνεργάτες ανακοίνωσαν την αρχική τους εμπειρία στη μακροχρόνια χορήγηση παρεντερικής διατροφής μέσω καθετήρων πολυβινυλίου που είχαν τοποθετηθεί δια της έξω σφαγίτιδας στην άνω κοίλη φλέβα. Οι καθετήρες αυτοί ήταν ιδιαίτερα άκαμπτοι και ευάλωτοι σε θρομβώσεις και επιμολύνσεις. Το 1973, ο Broviac και συνεργάτες του βελτίωσαν τους καθετήρες, χρησιμοποιώντας την αρκετά πιο εύκαμπτη σιλικόνη, η οποία είναι περισσότερο αδρανές υλικό και παρουσιάζει μικρότερη τάση προς τη δημιουργία θρόμβων. Επίσης, ήταν ο πρώτος που εκστόμωσε τον καθετήρα μέσω υποδορίου τούνελ σε αντιστόμιο (δλδ. έξοδο του καθετήρα στο δέρμα, σε θέση απομακρυσμένη σε σχέση με τη θέση εισόδου στο αγγείο) και ενσωμάτωσε στον καθετήρα ένα «βραχιόλι» (cuff) από dacron. Ο υποδόριος ιστός διεισδύει στο cuff με αποτέλεσμα τη μείωση των περιστατικών ακούσιας αφαίρεσης του καθετήρα και των λοιμώξεων (λειτουργεί ως «άγκυρα» και ως φραγμός). Τέλος, το 1979 ο Hickman και συνεργάτες του, προκειμένου να χρησιμοποιούνται  οι καθετήρες και σε ασθενείς που υφίστανται μεταμόσχευση μυελού, τους τροποποίησαν περαιτέρω, κάνοντάς τους φαρδύτερους και με παχύτερο τοίχωμα.

Φροντίδα

Αυτό αποτελεί το δύσκολο κομμάτι για τον ασθενή και ο λόγος που συχνά στη συνείδηση του κατατάσσει τον καθετήρα στα… βασανάκια του. Έτσι:
– Για τις πρώτες 6 εβδομάδες θα πρέπει να αποφευχθεί η έντονη δραστηριότητα.
– Για τις πρώτες 7 ημέρες η επίδεση και, προφανώς, ο καθετήρας δεν θα πρέπει να διαβραχούν καθόλου.
– Μετά τις 7 πρώτες ημέρες ο καθετήρας και η επίδεση μπορεί να διαβραχούν, αλλά κατόπιν θα πρέπει να αλλαχθεί η επίδεση το ταχύτερο δυνατόν.
– Ο καθετήρας θα πρέπει να είναι ΠΑΝΤΑ «δεμένος» με επίδεση κοχλειοειδώς.
– Τα ράμματα συγκρατούν τον καθετήρα για περίπου 4 εβδομάδες και το cuff, που αναλαμβάνει το καθήκον της συγκράτησης μετά τις 4 εβδομάδες, είναι φτιαγμένο να αποσπάται όταν εφαρμόζεται συγκεκριμένη δύναμη, άρα ο καθετήρας θα πρέπει να προστατεύεται από αδικαιολόγητα τραβήγματα.
– Γενικά ο καθετήρας και η επίδεση δεν θα πρέπει ποτέ να εμβαπτίζονται σε νερό (μπανιέρα, θάλασσα).
– Θα πρέπει να αλλάζεται συχνά η επίδεση του καθετήρα (τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα) με άσηπτη τεχνική.
– Ο αυλός του καθετήρα θα πρέπει να «ξεπλένεται» είτε με διάλυμα ηπαρίνης ή με φυσιολογικό ορό εάν πρόκειται για καθετήρες τύπου Groshong, μετά από κάθε θεραπεία ή κάθε 24-72 ώρες (Groshong 1-7 ημέρες).

Επιπλοκές
Καμία χειρουργική πράξη δεν είναι χωρίς επιπλοκές και η τοποθέτηση καθετήρων Hickman δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα. Το ευτύχημα είναι πως η εμφάνιση των σοβαρών επιπλοκών είναι εξαιρετικά σπάνια, κάτω του 2-3%. Αντιθέτως, οι επιπλοκές που σχετίζονται με τη χρήση είναι αρκετά πιο συχνές: οι λοιμώξεις φτάνουν στο 20% και η απόφραξη από θρόμβο έως 30%.

Οι λοιμώξεις οι σχετιζόμενες με κεντρικούς φλεβικούς καθετήρες περιλαμβάνουν την εμφάνιση βακτηριδίων ή μυκήτων στην κυκλοφορία του αίματος, με ή χωρίς σοβαρά κλινικά συμπτώματα (σηψαιμία ή βακτηριαιμία αντίστοιχα), φλεγμονή του υποδόριου τούνελ και τέλος φλεγμονή της πύλης εξόδου. Η βακτηριαιμία ενδέχεται να αντιμετωπισθεί με ενδοφλέβια αντιβιοτική αγωγή μόνο. Οι λοιμώξεις από μύκητες όπως και οι «τουνελίτιδες» συνήθως απαιτούν και την απομάκρυνση του καθετήρα.

Η συχνότερη αιτία απόφραξης είναι η παρουσία θρόμβου στην άκρη του καθετήρα. Αυτό μπορεί να αντιμετωπισθεί με τη χρήση διαλυμάτων ηπαρίνης ή μιας πιο εξελιγμένης συνθετικής ουσίας θρομβόλυσης. Τα ποσοστά επιτυχούς «διάσωσης» των καθετήρων με τις μεθόδους αυτές είναι αρκετά υψηλά. Η λύση των θρόμβων αποκτά ιδιαίτερη σημασία στην περίπτωση ανθεκτικών ή επαναλαμβανόμενων επεισοδίων βακτηριαιμίας, καθώς αποτελούν το απόρθητο στα αντιβιοτικά, «λημέρι και ορμητήριο» των μικροβίων.

Μια σημαντική και όχι πολύ σπάνια επιπλοκή (7%), που προκαλεί ιδιαίτερη αναστάτωση, είναι η ακούσια μετακίνηση ή και απομάκρυνση του καθετήρα. Κάτι τέτοιο έχει ως συνέπεια αιμορραγία από την πύλη εξόδου στην περίπτωση απομάκρυνσης και δυσλειτουργία ή και έγχυση ουσιών στον υποδόριο ιστό σε περίπτωση μετακίνησης. Η έγχυση χημειοθεραπευτικών παραγόντων στο υποδόριο ενδέχεται να προκαλέσει σημαντική βλάβη τοπικά και να καθυστερήσει την πρόοδο της θεραπείας συνολικά. Δεν πρέπει, βέβαια, να παραβλεφθεί και το γεγονός ότι σε περίπτωση απομάκρυνσης/μετακίνησης θα πρέπει ο ασθενής να υποβληθεί σε νέα χειρουργική επέμβαση, πράγμα που όπως προαναφέρθηκε δεν είναι τελείως αθώο.

Μελέτες έχουν δείξει πως η σωστή εκπαίδευση προσωπικού και γονέων μειώνουν σημαντικά τις επιπλοκές. Η σωστή εκπαίδευση περιορίζει τις λοιμώξεις και την μετακίνηση των καθετήρων και συμβάλει στην έγκαιρη αναγνώριση θρομβώσεων ώστε να δοθεί η ευκαιρία για αποτελεσματική αντιμετώπιση τους.

Εν κατακλείδι, η πρόοδος στον τομέα του βιομηχανικού σχεδιασμού και η ενσωμάτωση νέων αδρανών υλικών έχουν ως αποτέλεσμα την κατασκευή ασφαλέστερων καθετήρων, ανθεκτικών και με μικρότερη τάση για δημιουργία θρόμβων. Επιπλέον, η χειρουργική συμβάλλει εξελίσσοντας ασφαλέστερες και ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές. Τέλος, μεγάλη βαρύτητα δίδεται πλέον στην εκπαίδευση προσωπικού και κυρίως γονέων, καθώς πέρα από οτιδήποτε άλλο η γνώση και η εμπλοκή συμφιλιώνει.

Πηγές: http://www.paidiatriki.gr και http://www.4ype.gr/

Και μια μαρτυρία
Οι πρώτες μέρες νοσηλείας και θεραπείας, πέρασαν! Τα φάρμακα και οι μεταγγίσεις πολλές. Και μπορείτε να καταλάβετε πόσο δύσκολες είναι αυτές οι διαδικασίες για ένα μικρό παιδί, καθώς είναι πολύ δύσκολο να του βρουν φλέβες…

Έφτασε όμως η στιγμή να τοποθετήσουμε τον κύριο Hickman, όπως τον λένε τα περισσότερα παιδιά! Πρόκειται για ένα σωληνάκι που τοποθετείται στην κεντρική αρτηρία της καρδιάς. Από εκεί πια γίνονται όλα: μεταγγίσεις, φάρμακα, όλα από εκεί. Τέλος πια τα τρυπήματα! Μεγάλη ανακούφιση, τόσο για τον Αντώνη όσο και για εμάς!

Έπρεπε όμως όλοι, και κυρίως ο Αντώνης, να μάθουμε να ζούμε με αυτό. Εμείς έπρεπε να μάθουμε να το περιποιούμαστε, να το καθαρίζουμε και να φροντίζουμε την πληγή. Και ο Αντώνης έπρεπε να μάθει να ζει με αυτό, να προσέχει τις κινήσεις του, να μην τραβηχτεί και φύγει από τη θέση του και να συνεργάζεται κάθε φορά που τον κάναμε μπάνιο και κάναμε αλλαγή. Μια διαδικασία που επαναλαμβανόταν μέρα παρά μέρα.

Ο Αντώνης αυτή τη διαδικασία δεν την αποδέχθηκε ποτέ. Από τη πρώτη στιγμή οι αντίδραση του ήταν κλάμα και φωνές κάθε φορά που θα μπαίναμε για μπάνιο. Μας άκουγε όλη η κλινική, στην κυριολεξία, κάθε φορά. Δοκιμάσαμε τα πάντα. Κάναμε το μπάνιο παιχνίδι. Φέραμε την ψυχολόγο της κλινικής και του κάναμε το μπάνιο και την αλλαγή μαζί, για να δει από κοντά την αντίδρασή του και να μας βοηθήσει. Του φέραμε ένα μωρό-κούκλα, που του κάναμε όλη τη διαδικασία και του το αφήσαμε για να φροντίζει τον κύριο Hickman ο ίδιος. Όπως ακριβώς κάναμε και εμείς σε εκείνον.

Όταν μετά από καιρό βγήκαμε από το νοσοκομείο, πιστεύαμε ότι τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα, αφού θα βρισκόταν στο δικό του χώρο. Η αλήθεια είναι ότι ηρέμησε λιγάκι, όμως τα κλάματα την ώρα του μπάνιου και της αλλαγής δε σταμάτησαν ποτέ. Μέχρι τη τελευταία στιγμή αυτή η διαδικασία του ήταν πολύ δυσάρεστη.

Ο Αντώνης τον «κύριο Hickman” δεν τον αποδέχθηκε ποτέ! Προσπάθησε να τον αντιμετωπίσει σαν φίλο του, αλλά πάντα τον φοβόταν και του προκαλούσε τρομερό άγχος…

Α.Γ.

Πηγή: http://karkinaki.gr

Ποια ήταν τα τελευταία λόγια του Steve Jobs… ΛΙΓΟ πριν ΠΕΘΑΝΕΙ

Τα συγκλονιστικά τελευταία λόγια του STEVE JOBS (1955-2011)
Για τη Ζωή, την Υγεία, τον Θάνατο, τον Πλούτο και την Αγάπη.

Μάθημα ζωής για όλους εμάς.
Ο δισεκατομμυριούχος συνιδρυτής της Apple και ο εγκέφαλος μιας αυτοκρατορίας προϊόντων που έφεραν την επανάσταση στους υπολογιστές, την τηλεφωνία και την μουσική βιομηχανία, συγκινεί με τα τελευταία του λόγια κάνοντας έναν «σκληρό» προσωπικό απολογισμό και δίνοντας συμβουλές αναφερόμενος στο τι έχει περισσότερο σημασία στη ζωή.

Έχω φτάσει στο αποκορύφωμα της επιτυχίας στον επιχειρηματικό κόσμο.
Στα μάτια των άλλων, η ζωή μου είναι μια επιτομή της επιτυχίας.

Ωστόσο, πέρα από τη δουλειά, η χαρά μου είναι λίγη.
Στο τέλος, ο πλούτος είναι μόνο ένα γεγονός της ζωής που έχω συνηθίσει.

Αυτή τη στιγμή, ξαπλωμένος στο κρεβάτι και άρρωστος αναπολώντας ολόκληρη τη ζωή μου, συνειδητοποιώ ότι η αναγνώριση και ο πλούτος που κατέκτησα με τόση υπερηφάνεια, έχουν ξεθωριάσει και έχουν χάσει το νόημά τους μπροστά στον επικείμενο θάνατο.

Στο σκοτάδι, κοιτάζω τα πράσινα φωτάκια από τα μηχανήματα υποστήριξης των ζωτικών λειτουργιών και ακούγοντας το βουητό των μηχανικών ήχων, μπορώ να αισθανθώ την αναπνοή του θεού του θανάτου να πλησιάζει.

Τώρα ξέρω, όταν έχουμε συσσωρεύσει επαρκή πλούτο για να διαρκέσει όλη τη ζωή μας, θα πρέπει να κυνηγήσουμε άλλα θέματα που δεν έχουν σχέση με τον πλούτο.

Θα έπρεπε να είναι κάτι πιο σημαντικό:
Ίσως σχέσεις, ίσως την τέχνη, ίσως ένα όνειρο της νιότης μας.
Το κυνήγι μόνο του πλούτου μετατρέπει τον άνθρωπο σε ένα στριμμένο ον, ακριβώς σαν κι εμένα.

Ο Θεός μας έδωσε τις αισθήσεις για να επιτραπεί σε όλους να αισθανθούν την αγάπη στην καρδιά τους, όχι οι αυταπάτες που φέρνει ο πλούτος. Τον πλούτο που έχω κερδίσει στη ζωή μου δεν μπορώ να τον πάρω μαζί μου. Αυτό που μπορώ να πάρω μαζί μου είναι μόνο οι αναμνήσεις που τυλίχτηκαν από την αγάπη. Αυτός είναι ο πραγματικός πλούτος που θα σας ακολουθεί, θα σας συντροφεύει, δίνοντάς σας τη δύναμη και το φως για να συνεχίσετε. Η αγάπη μπορεί να ταξιδέψει χιλιάδες μίλια. Η ζωή δεν έχει όρια. Πηγαίνετε όπου θέλετε να πάτε. Φτάστε όσο ψηλά θέλετε να φτάσετε. Είναι όλα στην καρδιά σας και στα χέρια σας.

Ποιο είναι το πιο ακριβό κρεβάτι στο κόσμο; - "Το κρεβάτι του αρρώστου". Μπορείτε να απασχολείτε κάποιον να οδηγεί το αυτοκίνητο για εσάς, να βγάζει χρήματα για εσάς, αλλά δεν μπορείτε να έχετε κάποιον να υποφέρει την ασθένεια για εσάς.
Τα υλικά πράγματα που χάνονται μπορούν να βρεθούν. Αλλά υπάρχει ένα πράγμα που δεν μπορεί ποτέ να βρεθεί όταν έχει χαθεί - "Η ζωή".

Όταν ένα άτομο πηγαίνει στο χειρουργείο, θα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει ένα βιβλίο του οποίου δεν έχει ακόμη τελειώσει την ανάγνωση - «Το Βιβλίο της Υγιούς Ζωής».

Σε όποιο στάδιο της ζωής κι αν βρισκόμαστε τώρα, με το χρόνο, θα αντιμετωπίσουμε την ημέρα που η αυλαία πέφτει.

Πλουτίστε με αγάπη την οικογένειά σας, με αγάπη τον/τη σύζυγό σας, με αγάπη τους φίλους σας.
Περιποιηθείτε καλά τον εαυτό σας.

Αγαπήστε τους άλλους.

Πηγή: http://www.pentapostagma.gr

190 μέρες χημειοθεραπείας…

Συμπληρώθηκαν 190 μέρες χημειοθεραπείας, 

μισός χρόνος μάχη με τον καρκίνο!

Μισός  χρόνος μάχη με τον καρκίνο, αγώνας για τη ζωή, μοναχικός δικός σου, να παλεύεις με τον δράκο και εγώ να μην έχω να σου δώσω ούτε ένα μαγικό φίλτρο για να τον νικήσεις.

Δεν τον διάλεξες, σε διάλεξε αυτός, για άλλη μια φορά και ήρθε πάλι δυνατός, περίπλοκος, διαφορετικός, για τρίτη φορά να ξανά δοκιμάσει τις αντοχές σου και τη θέληση σου για ζωή. Και εγώ το μόνο που έχω να σου δώσω, είναι μια υπόσχεση, πως θα γεράσουμε μαζί!

190 μέρες χημειοθεραπείας, αλλά και 191 μέρες κοινής ζωής, για να σε ζω στα καλύτερα και τα χειρότερα σου, λες και πρέπει τώρα να αποδείξουμε πως μας αξίζει να είμαστε μαζί. 190 μέρες δοκιμάζουν τη σχέση μας και εγώ το μόνο που έχω να σου δώσω, είναι αυτή τη μια μέρα της κοινής μας ζωής χωρίς χημειοθεραπεία, τότε που σου υποσχέθηκα πως θα σ´αγαπώ για πάντα!

Μισός χρόνος χημειοθεραπείας και εδώ και καιρό τα φάρμακα σε κούρασαν, δεν θέλεις να τα παίρνεις άλλο. Ακόμα και οι φλέβες σου αρνούνται να δώσουν δρόμο και διαδρομές στην «οξυπλατίνα», το βλέμμα σου έχει αλλάξει, τα νεύρα σου έχουν σπάσει και τα πόδια σου διαμαρτύρονται, αλλά εσύ αντιστέκεσαι ακόμα σθεναρά. Και εγώ το μόνο που έχω να πω είναι, πως είναι σύμμαχοι και όπλα σου αυτά τα δηλητήρια, για να νικήσεις το δράκο.

190 μέρες χημειοθεραπείας, με μια Άνοιξη που πέρασε χωρίς μυρωδιές, ένα Καλοκαίρι που μας το κλέψε ο δράκος και ένα Φθινόπωρο που ξεκίνησε χωρίς να ξέρουμε τι όπλα θα χρησιμοποιήσεις στη μάχη σου. Και εγώ, απλά θεατής στο αγώνα σου.

Μισός χρόνος χημειοθεραπείας και εσύ  χτίζεις κάθε μέρα τοίχο γύρω από όσους σ’ αγαπάνε και αγαπάς, για να μην σε βλέπουν να πονάς, για να μην σε βλέπουν να κλαις και να λιγοψυχάς. Δεν επιτρέπεις σε κανέναν, ούτε καν στον ίδιο σου τον εαυτό να σε προσφωνεί  «ασθενή», δεν συμπεριφέρεσαι σαν κάποιος που νοσεί. Και εγώ να μην μπορώ να δώσω λίγη από τη φροντίδα μου.

190 μέρες χημειοθεραπείας και 191 νύχτες αϋπνίας. Να ξενυχτάς και να απομακρύνεσαι από την αγκαλιά μου, για να μη μου χαλάσεις τα όνειρα, που όμως, έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να κάνω χωρίς εσένα. Εσύ να μην μπορείς να κοιμηθείς και εγώ να μην έχω ένα μαγικό νανούρισμα για να σου πω!

Μισός χρόνος χημειοθεραπείας και εσύ  δεν ξέχασες ούτε μια μέρα  να μου φέρεις λουλούδια!

190 μέρες χημειοθεραπείας και προσπαθείς να δώσεις αισιοδοξία στους ανθρώπους, δύναμη για να αγωνιστούν και ελπίδα για να ζήσουν. 190 μέρες φωνάζεις «Αν θες να ζήσεις Πολέμα» !

Κρυσταλλίδου Πίστη

Πηγή: http://wincancer.gr

Κραυγή αγωνίας για τους καρκινοπαθείς!

Οι καρκινοπαθείς στη μάχη με την ασθένειά τους έρχονται αντιμέτωποι με παλαιού τύπου μηχανήματα και μεγάλες λίστες αναμονής

«Πεθαίνουν αβοήθητοι» λένε οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία Οι πολύμηνες λίστες αναμονής και τα απαρχαιωμένα μηχανήματα στερούν από τους ασθενείς το δικαίωμα στη θεραπείαΤο οδοιπορικό με τις τραγικές ελλείψεις σε επτά νοσοκομεία.

Τη μάχη του καρκινοπαθών όχι μόνο με την ασθένειά τους αλλά και με το δημόσιο σύστημα υγείας αποκαλύπτει το οδοιπορικό των τραγικών ελλείψεων σε επτά νοσοκομεία-σταθμούς ανά την Ελλάδα. Τα χαστούκια που επιφυλάσσει το ΕΣΥ στους ασθενείς είναι διαδοχικά, καθώς οι πολύμηνες λίστες αναμονής και τα απαρχαιωμένα μηχανήματα τους στερούν το δικαίωμα στη θεραπεία.

Πρώτος σταθμός στη «μαύρη βίβλο» που συνέταξε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ) είναι το Μεταξά. Εκεί η λίστα αναμονής για ακτινοθεραπεία αγγίζει τον ενάμιση μήνα. «Καρκινοπαθείς στο τελικό στάδιο που βρίσκονται εκτός θεραπείας δεν εισάγονται. Πεθαίνουν αβοήθητοι» λένε οι εργαζόμενοι.

Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι η δωρεά ενός νέου, τελευταίας τεχνολογίας, γραμμικού επιταχυντή (μηχάνημα ακτινοθεραπείας) από το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος θα ήταν ανάσα για το σύστημα και συνεπώς η Πολιτεία θα στήριζε την άμεση έναρξη της λειτουργίας του, στην πράξη η δωρεά δεν έχει ολοκληρωθεί καθώς δεν εκπληρώνεται ένας από τους βασικούς όρους του δωρητή. Ποιος; Να προσληφθεί το απαραίτητο προσωπικό.

Δεύτερος σταθμός είναι το αντικαρκινικό νοσοκομείο Αγιος Σάββας. Πρόκειται για τον μαύρο πρωταθλητή σε ό,τι αφορά την αναμονή. Το αμέσως επόμενο διαθέσιμο ραντεβού για έναρξη ακτινοθεραπειών είναι τον Φεβρουάριο του 2017. «Λόγω έλλειψης προσωπικού δεν λειτουργούν τα μηχανήματα πρωί και απόγευμα» με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εξέλιξη της ασθένειας των καρκινοπαθών. Σημειωτέον ότι στο ίδιο αντικαρκινικό νοσοκομείο ακόμη μία δωρεά μένει ανεκμετάλλευτη. Το Κέντρο Ημερήσιας Νοσηλείας Νίκος Κούρκουλος που θα συρρίκνωνε τη μεγαλύτερη «κακοήθεια» του συστήματος, δηλαδή τις λίστες αναμονής για θεραπεία, παραμένει ερμητικά κλειστό. Παράλληλα, στο κόκκινο λειτουργούν και η Γυναικολογική και η Ενδοκρινολογική κλινική λόγω έλλειψης προσωπικού.

Το παράδοξο είναι ότι η χαμένη ευκαιρία των δωρεών αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση στο ΕΣΥ. Στο Νοσοκομείο Αλεξάνδρα το παλαιού τύπου κοβάλτιο (μηχάνημα ακτινοθεραπείας) είναι χαλασμένο τον τελευταίο μήνα. Και ενώ έχει εγκριθεί δωρεά από το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος για αγορά και εγκατάσταση σύγχρονου μηχανήματος, η παράδοση καθυστερεί επειδή «δεν είναι έτοιμος ο χώρος υποδοχής και δεν υπάρχει το κατάλληλο προσωπικό, που είναι όρος απαράβατος στη δωρεά».

Σημειώνεται ότι το ίδρυμα έχει εγκρίνει τη δωρεά συνολικά επτά ακτινοθεραπευτικών μηχανημάτων σε ισάριθμα νοσοκομεία ανά τη χώρα (από το Αττικόν στην Αθήνα έως και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο στο Ηράκλειο, Κρήτης), αλλά δεν έχει εγκατασταθεί ούτε ένα.

Μεγάλες ελλείψεις ιατρικού, νοσηλευτικού και παραϊατρικού προσωπικού (οι ακάλυπτες οργανικές θέσεις αγγίζουν το 40%) καταγράφονται και στο Ογκολογικό Νοσοκομείο Κηφισιάς, το οποίο εφημερεύει έως το μεσημέρι.

Έτσι εξηγείται (και) το λουκέτο στην Αιματολογική κλινική με αποτέλεσμα να μη λειτουργεί η μονάδα Μεταμοσχεύσεων Μυελού των Οστών. Σημειωτέον ότι «τα μηχανήματα είναι εγκατεστημένα, παραμένουν όμως στις ζελατίνες».

ΑΚΤΙΝΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ. Μάλιστα, η ΠΟΕΔΗΝ καταγγέλλει ότι σε εργαζόμενη του Ογκολογικού Κηφισιάς συνεστήθη πρόσφατα να κάνει ακτινοθεραπεία στον ιδιωτικό τομέα, με το κόστος να αγγίζει τα 17.000 ευρώ. Ήταν όμως η μοναδική λύση για να μην περιμένει έναν μήνα μέχρις ότου υποβληθεί σε αξονική ή μαγνητική τομογραφία και τρεις μήνες έως την έναρξη ακτινοθεραπειών, με αμφίβολα αποτελέσματα.

Με μελανά χρώματα περιγράφουν τα μέλη της Ομοσπονδίας και την κατάσταση που επικρατεί στην περιφέρεια. Το Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Θεαγένειο στη Θεσσαλονίκη αποτελεί νοσηλευτικό ίδρυμα πυλώνα για τους ασθενείς της Βόρειας Ελλάδας, αφού οι γραμμικοί επιταχυντές στα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία Αλεξανδρούπολης και Λάρισας είναι τόσο παλαιά που συχνά τίθενται εκτός λειτουργίας.

Κι όμως στο Θεαγένειο δεν υπάρχει μαγνητικός τομογράφος, ενώ οι γραμμικοί επιταχυντές είναι τεχνολογικά παρωχημένοι σύμφωνα με τους ειδικούς. Εκτός λειτουργίας έχει βγει και το κοβάλτιο (το κόστος για την αντικατάσταση της πηγής του αγγίζει τα 200.00 ευρώ), χαλασμένο είναι και το μηχάνημα της βραχυθεραπείας (απαραίτητο στη θεραπεία του καρκίνου της μήτρας), ενώ στο τμήμα υπερήχων τα ραντεβού κλείνονται ύστερα από δύο χρόνια καθώς υπηρετεί μόνο ένας γιατρός.

Προειδοποιούν με μπαράζ κινητοποιήσεων οι γιατροί
Μαζική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα Επείγοντα πραγματοποίησαν οι εργαζόμενοι στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, στέλνοντας μήνυμα για την ένδεια μόνιμου προσωπικού στο ΕΣΥ, για τους απλήρωτους εργολαβικούς υπαλλήλους αλλά και για το γεγονός ότι διαφαίνεται πρόβλημα ελλείψεων υλικών και φαρμάκων στο νοσοκομείο. Νέα κινητοποίηση διοργανώνουν μια σειρά νοσοκομείων της Αττικής στο υπουργείο Υγείας, απαιτώντας την επίλυση των προβλημάτων των εργολαβικών εργαζομένων και όλων των ελαστικά απασχολουμένων στα νοσοκομεία.

Στο μεταξύ, με απεργιακή κλιμάκωση προειδοποιεί και η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ). Όπως σημειώνουν, μεταξύ άλλων, οι νοσοκομειακοί γιατροί, «ζούμε την τραγική αντίφαση σε μια περίοδο που η εκρηκτική πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας δίνει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες σε σχέση με παλιότερα για σύγχρονες – ποιοτικές – υψηλού επιπέδου υπηρεσίες Υγείας για όλο τον πληθυσμό, ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού να στερείται φάρμακα και θεραπείες λόγω οικονομικής αδυναμίας». 

Οι γιατροί καταλήγουν ότι η οικονομική κρίση τούς στερεί «τη δυνατότητα  της επιστημονικής προσφοράς», προσθέτοντας ότι «δεν είμαστε διατεθειμένοι να συμβιβαστούμε με την αθλιότητα».

Μάρθα Καϊτανίδη 

Πηγή: http://www.tanea.gr/news