Ελπίδα για τους όγκους εγκεφάλου παιδικής ηλικίας: Νέα κυτταρική θεραπεία έσωσε τέσσερα παιδιά σε τελικό στάδιο

 

Μια επαναστατική μορφή ανοσοθεραπείας φέρνει νέα δεδομένα και χαρίζει ελπίδα στη μάχη ενάντια στους πιο επιθετικούς και ανίατους παιδικούς όγκους του εγκεφάλου. Τα αποτελέσματα πρόσφατης κλινικής δοκιμής δείχνουν ότι τέσσερα παιδιά με καρκίνο τελικού σταδίου, για τα οποία δεν υπήρχε άλλη θεραπευτική επιλογή, βρίσκονται σήμερα στη ζωή, με τα τρία από αυτά να μην παρουσιάζουν πλέον κανένα σύμπτωμα της νόσου.

Η πειραματική μέθοδος ονομάζεται θεραπεία Τ-κυττάρων έναντι αντιγόνων που σχετίζονται με όγκους (Tumour-Associated Antigen T-cell therapy – TAA T-cell) και δοκιμάστηκε σε 33 παιδιά και νεαρούς ενήλικες. Οι συμμετέχοντες είτε είχαν διαγνωστεί πρόσφατα με διάχυτο ενδογενές γλοίωμα (DIPG) –μια εξαιρετικά επιθετική και καθολικά θανατηφόρο μορφή καρκίνου– είτε έπασχαν από άλλους όγκους του εγκεφάλου που δεν είχαν ανταποκριθεί στις κλασικές θεραπείες.

Εντυπωσιακά αποτελέσματα σε ανίατες περιπτώσεις

Η επιβίωση των παιδιών με διάχυτο ενδογενές γλοίωμα (DIPG) συνήθως δεν ξεπερνά τον έναν χρόνο. Ωστόσο, ένα από τα παιδιά της δοκιμής που έλαβε τη συγκεκριμένη κυτταρική θεραπεία παραμένει στη ζωή περισσότερο από δύο χρόνια μετά τη χορήγησή της.

Ακόμα πιο εντυπωσιακή ήταν η ανταπόκριση σε τρεις ασθενείς με επιθετικές μορφές υποτροπιάζοντος γλοιοβλαστώματος, αστροβλαστώματος ή μυελοβλαστώματος. Τα παιδιά αυτά είχαν ήδη υποβληθεί χωρίς επιτυχία σε έως και 17 εξαντλητικούς κύκλους χημειοθεραπειών και ακτινοβολιών. Μετά τη λήψη της θεραπείας TAA T-cell, και τα τρία παιδιά παραμένουν ζωντανά, χωρίς καμία ένδειξη της νόσου, δύο έως πέντε χρόνια μετά.

Αν και πρόκειται για μια μικρή μελέτη ασφάλειας Φάσης Ι χωρίς ομάδα ελέγχου, οι επιστήμονες εμφανίζονται ιδιαίτερα αισιόδοξοι για τις πρώτες σαφείς ενδείξεις αποτελεσματικότητας, καθώς το συγκεκριμένο ιατρικό πεδίο παρουσίαζε ελάχιστη πρόοδο τα τελευταία 20 χρόνια.

Πώς λειτουργεί η μέθοδος TAA T-cell

Η διαδικασία βασίζεται στην ενίσχυση του ίδιου του ανοσοποιητικού συστήματος του ασθενούς:

1.      Λήψη δείγματος: Απομονώνονται Τ-λεμφοκύτταρα (κύτταρα του ανοσοποιητικού) από το αίμα του παιδιού.

2.     «Εκπαίδευση» στο εργαστήριο: Τα κύτταρα εκτίθενται σε πρωτεΐνες που συναντώνται συχνά στους παιδικούς όγκους του εγκεφάλου. Με αυτόν τον τρόπο, μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τρεις συγκεκριμένους καρκινικούς δείκτες (αντιγόνα).

3.     Πολλαπλασιασμός και έγχυση: Τα κύτταρα που αναγνωρίζουν τον στόχο πολλαπλασιάζονται επιλεκτικά στο εργαστήριο και στη συνέχεια εισάγονται ξανά ενδοφλεβίως στον ασθενή, ώστε να επιτεθούν στοχευμένα στον όγκο.

Οι διαφορές από τη θεραπεία CAR-T και οι παρενέργειες

Η μέθοδος TAA παρουσιάζει σημαντικά πλεονεκτήματα σε σχέση με τη γνωστή κυτταρική θεραπεία CAR-T, η οποία εφαρμόζεται κυρίως σε αιματολογικούς καρκίνους:

·        Χωρίς γενετική τροποποίηση: Τα Τ-κύτταρα δεν τροποποιούνται γενετικά στο εργαστήριο για να αποκτήσουν τεχνητούς υποδοχείς, γεγονός που καθιστά τη διαδικασία πιο φυσική και ασφαλή.

·        Πολλαπλή στόχευση: Μπορεί να στοχεύει ταυτόχρονα πολλά διαφορετικά καρκινικά αντιγόνα, αυξάνοντας τις πιθανότητες εξόντωσης των συμπαγών όγκων.

·        Ήπιες παρενέργειες: Οι περισσότεροι ασθενείς ανέχθηκαν εξαιρετικά καλά τη θεραπεία, με κύριες παρενέργειες την κόπωση και τον πονοκέφαλο.

 

Τα επόμενα βήματα και οι νέες κλινικές δοκιμές

Η επιστημονική ομάδα προχωρά άμεσα σε δύο νέες κλινικές δοκιμές για να βελτιώσει ακόμη περισσότερο τα ποσοστά επιτυχίας:

·        Υπέρηχοι για προσπέραση του αιματοεγκεφαλικού φραγμού: Στην πρώτη δοκιμή, η κυτταρική θεραπεία θα συνδυαστεί με τεχνολογία υπερήχων που ανοίγει προσωρινά τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, επιτρέποντας σε μεγαλύτερο αριθμό Τ-κυττάρων να φτάσουν απευθείας στον εγκέφαλο.

·        Πλήρως εξατομικευμένη προσέγγιση: Στη δεύτερη δοκιμή, θα πραγματοποιείται γενετική ανάλυση του όγκου κάθε παιδιού, ώστε να δημιουργείται μια θεραπεία «κομμένη και ραμμένη» στα μοναδικά αντιγόνα του δικού του καρκίνου.

Αν και οι ειδικοί τονίζουν ότι χρειάζεται χρόνος πριν μιλήσουμε για οριστική λύση, η συγκεκριμένη εξέλιξη ανοίγει ένα εντελώς νέο και ελπιδοφόρο κεφάλαιο στην παιδιατρική ογκολογία.

 

Πηγή: https://www.infokids.gr

Επιστρέφουμε λίγη από τη στοργή που πήραμε!

 Ως παιδιά πέρασαν από την «Ελπίδα». Νοσηλεύθηκαν εκεί και τα κατάφεραν. Κάποιοι αποφάσισαν να γίνουν γιατροί και εθελοντές, να επιστρέψουν για να βοηθήσουν μικρούς ασθενείς, όπως ήταν οι ίδιοι. Αυτές είναι οι ιστορίες τους

Η Εφη Βλάμη και ο Παναγιώτης Κόκκινος στα γραφεία του συλλόγου «Οραμα Ελπίδας», της Τράπεζας Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών.  Η Εφη νόσησε στην εφηβεία, ανέρρωσε και σήμερα εργάζεται στο «Οραμα».   Ο Παναγιώτης χρειάστηκε να κάνει δύο φορές μεταμόσχευση με δότρια την αδελφή του. Σήμερα εργάζεται στον Σύλλογο «Ελπίδα» για παιδιά με καρκίνο. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

26 Ιουλίου 2026, Καστοριά. Τα γαμπριάτικα ήταν έτοιμα στην κρεμάστρα. Η ανθοδέσμη περίμενε. Είχε έρθει η ώρα κυριολεκτικά να ξυρίσουν τον γαμπρό. Συγγενείς και φίλοι ήταν γύρω από τον 27χρονο Λαμιώτη γιατρό Επαμεινώνδα Κολορίζο. Παντρευόταν την εκλεκτή της καρδιάς του, την Αγάπη, επίσης γιατρό, στην πόλη καταγωγής της. Γνωρίστηκαν και ερωτεύθηκαν στην ειδικότητα στο Νοσοκομείο Μεταξά. Κατά παράδοση, πατέρας και αδελφός παίρνουν πρώτοι το ξυράφι. Ομως εκείνος το παρέδωσε συμβολικά αλλού: «Σ’ έναν άνθρωπο που μου τον έφερε η ζωή μέσα στη δυσκολία, τον έκανε οικογένειά μου και θέλω να τον τιμήσω. Γιατί ορισμένα πράγματα δεν ξεπληρώνονται, ούτε ξεχρεώνονται», είπε συγκινημένος προς όλους.

Ηταν ο Δημήτρης Νάνης, κοινωνικός λειτουργός στον ξενώνα «Ελπίδα» του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με καρκίνο, τον οποίο ο νεαρός γνώρισε όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Τότε διαγνώστηκε με λέμφωμα Non Hodgkin Burkitt. Η πιθανότητα να το πάθει ένας εκπρόσωπος της λευκής φυλής στο σημείο του σώματος όπου εκδηλώθηκε είναι μία στα δύο εκατομμύρια. Ο Επαμεινώνδας όχι μόνον κατάφερε να το ξεπεράσει, αλλά έκανε σκοπό της ζωής του μέσα από την επιστήμη να βοηθήσει όσο περισσότερα καρκινοπαθή παιδιά μπορεί. Και βέβαια δεν ξέχασε ποιος στήριξε τον ίδιο και τους δικούς του τις πιο σκοτεινές ώρες.

Ο Επαμεινώνδας Κολορίζος φωτογραφίζεται με την Αγάπη στην πόλη καταγωγής της, την Καστοριά, όπου έγινε και ο γάμος τους. Και οι δύο αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα υγείας ως παιδιά. Γνωρίστηκαν την περίοδο που έκαναν την ειδικότητά τους στο Νοσοκομείο Μεταξά.

Δεν είναι ο μόνος που έχει νοσηλευθεί στην Ογκολογική Μονάδα Παίδων «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη» και επιστρέφει για να βοηθάει εθελοντικά παιδιά και γονείς στη δυσκολότερη δοκιμασία. Από τις χιλιάδες κερδισμένες ζωές μέσα σε 35 χρόνια λειτουργίας, πολλοί από τους αποθεραπευμένους ασθενείς παραμένουν κοντά στους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους κοινωνικούς λειτουργούς. Με το δικό τους παράδειγμα παραστέκονται και φωτίζουν τον δρόμο της αισιοδοξίας και της ελπίδας. Δεν υπάρχει τίποτε πιο καίριο από τη θετική σκέψη, από τη ζωντανή απόδειξη ότι αυτοί που ασθένησαν άφησαν την αρρώστια πίσω τους, έκαναν σπουδές και οικογένειες, άνθησαν στα επαγγέλματά τους.

Ο Επαμεινώνδας Κολορίζος νόσησε σε ηλικία τεσσάρων ετών. Αυτός και οι γονείς του άφησαν τη Λαμία και πέρασαν ένα διάστημα στον ξενώνα – εκεί γνώρισε τον Δημήτρη Νάνη. Δέθηκε τόσο πολύ με τον κοινωνικό λειτουργό, που στον γάμο του –πρόσφατα– του ζήτησε να τον ξυρίσει, πριν ακόμη και από τον πατέρα και τον αδελφό του.

Η «Κ» συνάντησε και μίλησε με πέντε νέους και νέες που μετέτρεψαν το δικό τους βίωμα σε κουράγιο, επειδή ξέρουν στην ίδια τους την ψυχή πως τα σωστά λόγια, οι πράξεις και οι αγκαλιές έχουν διάσταση ιαματική. Κοινή αναφορά τους δεν ήταν μόνο οι ηρωικές προσπάθειες των θεραπόντων, η εξέλιξη της επιστήμης που έχει αλλάξει τα δεδομένα υπέρ των ασθενών και η υποδειγματική λειτουργία των δομών. Σε κάθε πρόταση υπήρχε πάντα η αναφορά στην «κυρία Μαριάννα», τη γυναίκα που ταυτίστηκε με τον αγώνα της «Ελπίδας», η οποία έφυγε από τη ζωή πριν από ακριβώς τρία χρόνια. Κι όμως, ακόμη και μετά τον θάνατό της εξακολουθεί να προσφέρει. Σήμερα το έργο της συνεχίζει με την ίδια αφοσίωση η θυγατέρα της Χριστιάννα.

«Την αισθανόμαστε κάθε μέρα πλάι μας», λέει η Εφη Βλάμη, που αν και έχασε το πόδι της, δεν το έβαλε κάτω και έγινε πρωταθλήτρια στο αγώνισμα της ξιφασκίας με αμαξίδιο. Σήμερα εργάζεται στον σύλλογο «Οραμα Ελπίδας» για τους εθελοντές δότες μυελού των οστών για αιματολογικούς καρκίνους. «Γεννήθηκα το 1988 και μεγάλωσα στη Ζαχάρω Ηλείας. Ο αθλητισμός μπήκε στη ζωή μου από το δημοτικό, με δρόμους αντοχής. Στα 14 μου άρχισα να έχω πόνους και πρήξιμο κάτω από το γόνατο. Υστερα από περίπου έξι μήνες διαγνώστηκα με οστεοσάρκωμα. Δεν μου είχαν πει ακριβώς τι έχω, “μικρόβιο είναι”, μου εξηγούσαν για να μην τρομάξω, αλλά τα παιδιά πάντα ξέρουν την αλήθεια. Ηρθαμε στην Αθήνα, στον “Αγιο Σάββα” και ύστερα στην Ογκολογική. Ξεκίνησα χημειοθεραπείες. Αποφασίστηκε ακρωτηριασμός. Θυμάμαι ότι έκανα ακραίες ερωτήσεις στους γιατρούς: Πόσο θα επιβίωνα αν δεν μου έκοβαν το πόδι; Πριν από το χειρουργείο ρώτησα πώς ακριβώς θα έκαναν την αφαίρεση του μέλους μου, με τι ιατρικά όργανα. Συνήθως όλοι οι έφηβοι αντιδρούν έτσι, θέλουν να ξέρουν τι γίνεται στο σώμα τους».

Η Εφη Βλάμη είχε αθλητική κλίση από μικρή. Ηδη στο δημοτικό έκανε προπονήσεις ως δρομέας αντοχής. Μετά τον ακρωτηριασμό στο πόδι λόγω της ασθένειας, κατάφερε να γίνει πρωταθλήτρια ξιφασκίας με αμαξίδιο.

Σαν αδέλφια

Οταν η Εφη και η οικογένειά της χρειάστηκε το 2002 να περάσουν πολλούς μήνες στην Αθήνα για θεραπεία, ευτυχώς είχε ανοίξει ο ξενώνας της «Ελπίδας» κοντά στο νοσοκομείο. Κάποια χρόνια πριν, γονείς από την επαρχία την έβγαζαν χειμώνα – καλοκαίρι στα παγκάκια, διότι δεν υπήρχαν οι δομές φιλοξενίας για τους οικείους. «Στη διαμονή μας με τις υπόλοιπες οικογένειες γίναμε ένα, σαν αδέλφια, και σήμερα έχουμε κρατήσει το δέσιμό μας. Με τα παιδιά αυτά, που ζήσαμε τα ίδια, ακόμη και όταν δεν λέγαμε λέξη, καταλαβαινόμασταν πλήρως. Στα 15α γενέθλιά μου εκείνη τη χρονιά, ο κοινωνικός λειτουργός του ξενώνα Δημήτρης Νάνης οργάνωσε μια έκπληξη. Μου άρεσαν τα τραγούδια του Γιάννη Βαρδή, αλλά και η φυσιογνωμία του. Εβγαζε καλοσύνη. Ο Δημήτρης λοιπόν κανόνισε να έρθει ο τραγουδιστής στο πάρτι μου. Τα έχασα. Ηταν αξέχαστη εμπειρία».

Γύρισε στη Ζαχάρω έπειτα από 9-10 μήνες, με τεχνητό μέλος και με μαλλιά που μόλις φύτρωναν. «Κάποια παιδιά με ρωτούσαν γιατί είναι σαν αγορίστικα, σαν να με πίεζαν να ομολογήσω κάτι. Αυτά τα μεμονωμένα σχόλια δεν βοηθούσαν. Λίγο αργότερα ο Γιάννης Βαρδής ήρθε στην πόλη μου για συναυλία, αλλά και για να με ξανασυναντήσει. Βγήκαμε οι δυο μας, με είδαν όλοι μαζί του, μου μίλησε υποστηρικτικά, να μη δίνω σημασία στο τι λένε οι άλλοι. Αυτό έπαιξε τον ρόλο του. Σήμερα υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση στην κοινή γνώμη. Παλιά οι άνθρωποι αισθάνονταν ότι φταίνε επειδή νόσησαν. Πλέον δεν είναι έτσι τα πράγματα», θυμάται η Εφη, που πήρε μια γεύση από το κοινωνικό στίγμα.

Χαρισμένο μετάλλιο

«Στα 18-19, στις σπουδές μου στην Αθήνα, είδα ότι η ομοσπονδία ατόμων με αναπηρία αναζητούσε αθλητές και έτσι άρχισα να δοκιμάζω αθλήματα σε διάφορα σωματεία. Κατέληξα στην ξιφασκία με αμαξίδιο. Μου εμφύσησε ξανά την αίσθηση ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Προπονήθηκα για Παραολυμπιάδα, ο Σύλλογος “Ελπίδα” έγινε χορηγός μου. Ενας τραυματισμός αλλά και η COVID συνέβαλαν στο να σταματήσω. Πιο πριν όμως, όταν κέρδισα ένα πανελλήνιο μετάλλιο, το κρέμασα στον λαιμό της Μαριάννας Βαρδινογιάννη σε μια γιορτή χωρίς να το περιμένει. Ηταν ένα μικρό ευχαριστώ για όλα όσα έκανε για εμένα, για εμάς. Από το 2014 έπιασα δουλειά στο “Οραμα Ελπίδας”, τον φορέα για τους εθελοντές δότες του μυελού των οστών. Μέχρι σήμερα έχουμε πάνω από 200.000 μέλη που μπαίνουν σε μια παγκόσμια βάση δεδομένων».

Λόγω της δουλειάς της έχει ζήσει πολλά συγκινητικά περιστατικά. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια μητέρα τριών παιδιών –από τη Ζαχάρω μάλιστα– που βρέθηκε συμβατή με ένα παιδί και παραβρέθηκα στην πρώτη τους συνάντηση μετά τη δωρεά μυελού και την επιτυχή μεταμόσχευση. Θυμάμαι έναν ακόμη συμπατριώτη μας που κλήθηκε να δώσει κύτταρα την ώρα που η γυναίκα του γεννούσε το παιδί τους. Εκείνη έφερνε μια ζωή στον κόσμο και εκείνος έσωζε εδώ μία ακόμη. Η καλοσύνη, η ανιδιοτέλεια, παίζουν αφάνταστο ρόλο στο να γίνεις καλά. Ο καλός, υποστηρικτικός λόγος που θα σε διαβεβαιώσει ότι θα τα καταφέρεις και όχι το βλέμμα που θα σε κοιτάξει περίεργα. Οι γιατροί σού προσφέρουν τα εφόδια για να δώσεις τη μάχη της ζωής σου, αλλά δεν αρκούν. Χρειάζεσαι το φως των άλλων μέσα στο σκοτάδι που περνάς».

«Σήμερα υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση στην κοινή γνώμη. Παλιά οι άνθρωποι αισθάνονταν ότι φταίνε επειδή νόσησαν. Πλέον δεν είναι έτσι τα πράγματα», θυμάται η Εφη – είχε νοσήσει το 2002.

«Δεν έλεγα τίποτε»

Ο Παναγιώτης Κόκκινος ήταν από τα πρώτα παιδιά που έγιναν καλά χάρη στον Σύλλογο «Ελπίδα» το 1996: «Τριών ετών διαγνώστηκα με μεσογειακή αναιμία. Χρειάστηκε να κάνω μεταμόσχευση μυελού των οστών με δότρια την αδελφή μου. Ημουν πολύ τυχερός, είχα συμβατότητα μαζί της. Το βάρος της ασθένειας το σήκωσε η μητέρα μου, ο πατέρας μου ήταν στα καράβια. Η μόνη εικόνα μου από τότε είναι της κυρίας Μαριάννας να έρχεται με τον γιατρό στον θάλαμό μου. Εγινε η δεύτερή μου μάνα, η δεύτερη μάνα όλων μας. Ξεπέρασα εντελώς το πρόβλημα, πήγα σχολείο, δεν έλεγα τίποτε για την περιπέτειά μου για να μη με ξεχωρίζουν από τα άλλα παιδιά.

«Σήμερα υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση στην κοινή γνώμη. Παλιά οι άνθρωποι αισθάνονταν ότι φταίνε επειδή νόσησαν. Πλέον δεν είναι έτσι τα πράγματα», θυμάται η Εφη – είχε νοσήσει το 2002.

 Στα 22 μου έπαιζα μπάλα, ήμουν στα ντουζένια μου για να πάρω μεταγραφή σε καλύτερη κατηγορία. Ξανανόσησα, ο οργανισμός μου απέβαλε το μόσχευμα της αδελφής μου. Η πρώτη που με πήρε τηλέφωνο ήταν πάλι η κυρία Μαριάννα. Παρότι ήμουν ενήλικος πια, ήθελα να κάνω τη μεταμόσχευση στην Ογκολογική Παίδων. Λόγω της προϊστορίας, αυτό λύθηκε. Η κλινική με έκανε να νιώθω σιγουριά, όπως και η παρουσία της που μου ενέπνεε τρομερή δύναμη. Συν την πίστη μου στον Θεό. Δότρια ξανά η αδελφή μου. Η μητέρα μου είχε διαλυθεί. “Το ξεπέρασα μία, θα το ξεπεράσω και δεύτερη φορά!”, επέμενα. Μια βραδιά την είδα να κλαίει και της είπα: “Είτε σταματάς είτε φεύγεις από το δωμάτιο”. Πέθανε και ο πατέρας από καρδιά εκείνη την περίοδο, με τον οποίο είχε χωρίσει πιο πριν. Ημουν σίγουρος ότι το έκανε για να ζήσω εγώ, πήρε τη θέση μου. Είχα κάνει τάμα αν αποκτήσω παιδί να του δώσω το όνομά του… Ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Παντρεύτηκα, έγινα πατέρας, έχω τον μικρό Δημήτρη. Σήμερα εργάζομαι στα γραφεία του Συλλόγου “Ελπίδα” και είμαι εθελοντής στο “Οραμα Ελπίδας”. Τότε που έκανα την πρώτη μεταμόσχευση, πολλοί πίστευαν ότι ο καρκίνος είναι μεταδοτικός. Τη δεύτερη φορά η αντιμετώπιση ήταν πολύ καλύτερη, υπάρχει ευαισθητοποίηση και ενημέρωση. Ηταν ο σύλλογος και η κλινική που άλλαξαν την κοινή γνώμη.

«Θα γίνεις καλά!»

Είναι ευλογία να εργάζεσαι κάπου που μπορείς να προσφέρεις έστω και λίγη δύναμη σε όλους όσοι δοκιμάζονται. Η εμπειρία μού δίνει δύναμη να συμπαρίσταμαι σε γονείς και παιδιά που περνούν την ίδια περιπέτεια με εμένα. Ξυπνάω το πρωί και θέλω να έρθω στο γραφείο. Ξέρω τι σημασία έχει για τους ανθρώπους αυτούς. Το βασικό εδώ στο νοσοκομείο, στον ξενώνα και στον σύλλογο είναι πως η αλληλοϋποστήριξη αποτελεί καταλύτη στη θεραπεία. Τη Δευτέρα, λ.χ., θα πάρω έναν πατέρα μαζί μου στο γήπεδο για να τον κάνω να ξεχαστεί. Πριν από λίγο καιρό πήγα να μιλήσω σε έναν πιτσιρικά 16 ετών με λευχαιμία. Ο μικρός δεν ήθελε καν να με δει. Η μητέρα του ήταν χάλια ψυχολογικά. Είχα μάθει στο μεταξύ ότι ήταν κι αυτός φανατικός Ολυμπιακός σαν και μένα: “Θα γίνεις καλά. Θα πάμε γήπεδο!”, του λέω και βλέπω το πρώτο χαμόγελο. Συνεχίζω: “Θα σου φέρω κάτι που θα σου χρειαστεί μόλις βγεις” και φρόντισα την επόμενη ημέρα με τη βοήθεια της ομάδας να φτάσει στα χέρια του μια φανέλα. Τώρα έγινε η μεταμόσχευση, όλα καλά και περιμένουμε να τον πάω σε αγώνα. Η χαρά μου δεν περιγράφεται».

Πολλοί αποθεραπευμένοι από την επαρχία βρίσκουν τον δικό τους τρόπο να συμβάλουν. Οπως η οικογένεια του Αντώνη Φωτιάδη: «Το 2000, σε ηλικία πέντε ετών, διαγνώστηκα με λέμφωμα Non Hodgkin. Ζούσαμε στα Νέα Μουδανιά και οι γονείς μου είχαν δικό τους ωδείο. Πρώτα πήγαμε στη Θεσσαλονίκη, ύστερα πήγαμε στην Ογκολογική Κλινική στην Αθήνα. Μείναμε σε συγγενείς και μετά μας βρήκαν από τον Σύλλογο “Ελπίδα” και μας πρότειναν να πάμε στον ξενώνα. Το κλίμα ήταν καταπληκτικό, η ψυχοκοινωνική στήριξη ήταν τεράστια. Η μητέρα μου δεν αισθανόταν μόνη σε μια τεράστια, άγνωστη πόλη, εγώ βρήκα φίλους στα πρόσωπα των άλλων μικρών ασθενών. Αποθεραπεύθηκα. Σήμερα είμαι κι εγώ μουσικός, έκανα μεταπτυχιακά στην Ολλανδία. Και έχω αναλάβει με την αδελφή μου το ωδείο.

Εδώ και 24 χρόνια οι γονείς μου είχαν αποφασίσει να κάνουν μια συναυλία με τους μαθητές μας στο θέατρο στα Νέα Μουδανιά, χωρητικότητας 2.000 θέσεων. Τα έσοδα προσφέρονται στον ξενώνα της “Ελπίδας” και σε έναν σύλλογο στη Θεσσαλονίκη που λέγεται “Στοργή”. Και για την τοπική κοινωνία, και τους μαθητές, έχει γίνει πλέον θεσμός ευαισθητοποίησης. Πράγματι, τα παιδιά τρέχουν, βρίσκουν χορηγούς και πιστεύουν στον σκοπό, πουλάνε τα ίδια τα εισιτήρια. Αισθάνομαι πολλή χαρά όταν επιστρέφω στον ξενώνα και βλέπω ότι έχουν γίνει πράγματα με τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν από την προσπάθειά μας. Ολοι έχουμε καλή πλευρά μέσα μας. Αν όμως από μικρός περνάς κάτι τόσο δύσκολο, τότε ενεργοποιείται περισσότερο, σου δείχνει τον δρόμο της προσφοράς».

Θέληση για ζωή

«Πίσω από κάθε ιστορία των παιδιών της “Ελπίδας” κρύβεται μια διαδρομή αστείρευτης δύναμης και θάρρους», λέει στην «Κ» η πρόεδρος του σωματείου Χριστιάννα Βαρδινογιάννη. «Είναι οι γονείς που δεν λύγισαν, οι γιατροί που αγωνίστηκαν, οι νοσηλευτές που κατέθεσαν την ψυχή τους και, πάνω απ’ όλα, οι μικροί μαχητές μας. Παιδιά που έδωσαν τον πιο δύσκολο αγώνα, διδάσκοντάς μας τι σημαίνει ελπίδα και θέληση για ζωή. Παιδιά που βγήκαν νικητές, προχώρησαν μπροστά, πραγματοποιούν τα όνειρά τους και γίνονται τα ίδια το πιο φωτεινό παράδειγμα, δίνοντας πίστη και θάρρος στα παιδιά που αγωνίζονται σήμερα. Δέσμευσή μας για το μέλλον είναι να συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα διευρύνοντας το έργο μας και εξελίσσοντας τις δομές μας για να χαρίσουμε ελπίδα και ζωή σε κάθε οικογένεια που δίνει αυτή τη δύσκολη μάχη», καταλήγει.

«Ο καρκίνος μου με έκανε γιατρό»

Η φοιτήτρια Ιατρικής Ιωάννα Μιχαλίτση από τη Λαμία έχει γίνει εθελόντρια στον ξενώνα «Ελπίδα» του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με Καρκίνο: «Το 2018, σε ηλικία 13 ετών, διαγνώστηκα με συνοβιακό σάρκωμα. Αρχισα να καταλαβαίνω τι συμβαίνει όταν είδα το “Ογκολογικό” στην επιγραφή του νοσοκομείου και τη λέξη “καρκίνος” στο όνομα του ξενώνα. Υπήρχε εκεί απίστευτη αλληλεγγύη, ανθρωπιά, γλυκύτητα. Καθίσαμε αρκετούς μήνες στην Αθήνα, το είχα πάρει αρνητικά. Σκεφτόμουν ότι η δική μου περιπέτεια είχε επιπτώσεις στην οικογένειά μου. Νομίζω μετά τη νοσηλεία μου κατάλαβα ότι ήθελα να γίνω γιατρός. Αυτό που μου άρεσε ήταν ότι άνθρωποι που δεν με ήξεραν ήθελαν να με βοηθήσουν. Με συγκίνησε τόσο, που θέλησα κι εγώ να διαλέξω το ίδιο λειτούργημα. Τελειώνω το τρίτο έτος και ξέρω ότι έχω επηρεαστεί από ειδικότητες που είχα ζήσει στο νοσοκομείο. Επίσης, τώρα που διαβάζω πώς λειτουργεί ο οργανισμός και τα φάρμακα, συμπληρώνω σε γνώση αυτά που έζησα στο σώμα μου ως παιδί. Οι γονείς αισθάνονται αισιοδοξία όταν με βλέπουν στον ξενώνα, διότι το μυαλό τους φεύγει από το δύσκολο “τώρα” και πηγαίνει στο αισιόδοξο “μετά”. Τα παιδιά έχουν μια σπίθα και μια δύναμη στα μάτια που ακόμη κι εμένα, που πέρασα τα ίδια, δεν παύει να με εντυπωσιάζει».

Η Ιωάννα Μιχαλίτση μεγάλωσε στη Λαμία. Οταν ήταν στην εφηβεία (επάνω) νόσησε από καρκίνο. Ηρθε στην Αθήνα και πέρασε πολύμηνο διάστημα στον ξενώνα της «Ελπίδας». Σήμερα σπουδάζει Ιατρική και έχει επιστρέψει ως εθελόντρια (κάτω) για να βοηθήσει τα παιδιά που νοσούν και τους γονείς τους.

«Ενα κλειστό εφηβάκι»

Ο Δημήτρης Νάνης θυμάται πολύ καλά την Ιωάννα μικρή, αν και έχουν περάσει από τα χέρια του πάνω από 3.000 παιδιά μέσα σε 28 χρόνια δουλειάς στον ξενώνα. Να τι αφηγείται στην «Κ»: «Ηταν ένα κλειστό εφηβάκι. Δεν πολυκατέβαινε στις δράσεις μας, έμενε πιο πολύ στο δωμάτιό της. Αργότερα, ως φοιτήτρια Ιατρικής, γύρισε για να πείθει αυτά τα παιδιά που αντιδρούν σαν κι εκείνη να είναι πιο ανοιχτά. Καθημερινά αισθανόμαστε τη δύναμη της καλοσύνης. Σε αντίθεση με πολλούς ενηλίκους, που αποθεραπεύονται και γυρίζουν στον πρότερο βίο δίχως να έχουν καταλάβει τίποτε, τα παιδιά που νόσησαν και έρχονται να βοηθήσουν είναι αυτά που άλλαξαν μέσα τους, γνωρίζουν ποια είναι τα σπουδαία της ζωής. Αρπαξαν την υπαρξιακή ευκαιρία μέσα από τη δοκιμασία και τη μετουσίωσαν σε δύναμη, την οποία με γενναιοδωρία θέλουν να μοιραστούν. Βρήκαν τον τρόπο να γίνουν καλύτεροι μέσα από τον πόνο τους. Και σε έναν κόσμο που δεν προάγει την αξία της καλοσύνης, εκείνοι την πρεσβεύουν κάθε μέρα. Πολλά από τα παιδιά έχουν γίνει γιατροί, κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι.

Ο Δημήτρης Νάνης εργάζεται ως κοινωνικός λειτουργός επί 28 χρόνια στον ξενώνα. Εχει ζήσει από κοντά πάνω από 3.000 περιστατικά. Η θετική σκέψη, ο καλός λόγος και η αισιοδοξία είναι από τα μεγαλύτερα όπλα για να αντιμετωπίσουν τα παιδιά μια μάχη για τη ζωή τους, δηλώνει στην «Κ». [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]

Το έργο της “Ελπίδας” συνέβαλε σε απίστευτο βαθμό στο να μπορούμε να ακούμε τη λέξη “καρκίνος”. Φανταστείτε ότι το 1999-2000 κάποιοι ήθελαν να τη βγάλουμε από την επιγραφή έξω από τον ξενώνα. Και χάρη στον αγώνα του συλλόγου και της ιδρύτριάς του, και οι συμπολίτες μας είναι πιο ενήμεροι, και οι γονείς πιο προϊδεασμένοι ώστε να πάνε έγκαιρα τα παιδιά τους στον γιατρό –αν κάτι τους ανησυχήσει– και να κερδίσουν χρόνο. Και εμείς στον ξενώνα μπορούμε να το χειριστούμε πολύ διαφορετικά. Θυμάμαι τη μητέρα του Επαμεινώνδα. Στην πρώτη μας συνέντευξη είχε μπροστά της ένα χαρτί που έγραφε από τι πάσχει ο μικρός. “Το δικό μου παιδί δεν έχει καρκίνο”, μου λέει. “Το παραπεμπτικό που έχετε μπροστά σας όμως;” τη ρώτησα. “Αν έχει καρκίνο το παιδί μου, εγώ θα πέσω από το παράθυρο”, συνέχισε. Της άνοιξα το παράθυρο. “Να το κάνετε, αν θέλετε, αλλά μετά ποιος θα τον φροντίσει;” κατέληξα. Hταν η φράση που την έβγαλε από την άρνηση.

«Η δουλειά μου είναι πολύ δύσκολη, αλλά εγώ αισθάνομαι ότι μου έχει κάνει το μεγαλύτερο δώρο. Eχω πάρει από τους μικρούς ασθενείς πολύ περισσότερη δύναμη από αυτήν που έχω δώσει», λέει ο Δημήτρης Νάνης.

Πριν από λίγες ημέρες τον καμαρώσαμε γαμπρό. Oταν μου έδωσε το ξυράφι πριν από τον γάμο του, για το παραδοσιακό ξύρισμα, συγκινήθηκα τόσο πολύ που με έπιασαν δάκρυα. Eχω δύο μεγάλους γιους, δεν ξέρω όταν θα παντρευτούν αν θα ζήσω την ίδια συγκίνηση, όπως με τα παιδιά που τα βλέπω να είναι καλά και να κάνουν οικογένεια. Θα έλεγε κάποιος ότι η δουλειά μου είναι πολύ δύσκολη, αλλά εγώ αισθάνομαι ότι μου έχει κάνει το μεγαλύτερο δώρο. Eχω πάρει από τους μικρούς ασθενείς πολύ περισσότερη δύναμη από αυτήν που έχω δώσει. Δεν είμαι ούτε γιατρός, ούτε Θεός, ούτε παπάς. Eχω όμως την εκπαίδευση και την εμπειρία για να τους ανοίξω ένα δρόμο, να τους απαλύνω το μέσα τους».

«Εκεί ανήκω»

Ο Επαμεινώνδας Κολορίζος, που τώρα κάνει το ιατρικό αγροτικό του στην Ιτέα, προσθέτει: «Oταν ήρθε η ώρα να φύγουμε από τον ξενώνα, έκλαιγα και έλεγα “μη με παίρνετε από το σπίτι μου”, τόσο πολύ είχα ταυτιστεί και είχα αισθανθεί ότι εκεί ανήκω. Οταν μας συμβαίνει κάτι άσχημο, έχει σημασία ποιος βρίσκεται πλάι μας. Ημουν τεσσάρων ετών όταν αρρώστησα και θυμάμαι ακόμα και το κενό βλέμμα που είχαν οι δικοί μου το πρώτο βράδυ στο νοσοκομείο. Εμένα μου είχαν πει ότι είχα ένα τερατάκι μέσα μου που θα μπορούσα να το νικήσω. Επειδή ήμουν φανατικός Ολυμπιακός, σκεφτόμουν ότι είναι πράσινο και όταν έβλεπα το πράσινο φωτάκι στα ιατρικά μηχανήματα στις εξετάσεις έλεγα ότι αρχίζει η μάχη για να το σκοτώσω. Κάποιοι θα θεωρούσαν κατάρα το να πάθουν κάτι τόσο σπάνιο. Εμένα όμως μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω απίθανους ανθρώπους. Θυμάμαι τη Μαριάννα Βαρδινογιάννη να παίρνει αγκαλιά όλα τα παιδιά που έκαναν χημειοθεραπεία, να κάνουν επάνω της εμετό κι εκείνη να συνεχίζει σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Θυμάμαι την επικεφαλής του Τμήματος Παιδιατρικής Ογκολογίας-Αιματολογίας να με κρατάει αγκαλιά, να κάνω εμετό με αίμα κι εκείνη να είναι πλάι μου συνέχεια. Εχω τελειώσει Ιατρική, βλέπω ειδικευόμενους και δεν σημαίνει ότι όλοι έχουν αυτήν τη δύναμη και τη γενναιοδωρία.

Θέλησα να γίνω χειρουργός και μάλιστα ογκολόγος, για να τιμήσω αυτούς τους ανθρώπους που σας είπα αλλά και τα παιδιά που πέθαναν. Θεωρώ ότι έγιναν άγγελοι και είναι στο πλευρό όλων εμάς που ζήσαμε. Μεγαλώνοντας έλεγα στον εαυτό μου ότι θα γίνω υπερήφανος για εμένα όταν περνάω καθημερινά το κατώφλι του νοσοκομείου και πηγαίνω να σώσω ανθρώπους. Η σκέψη μού έδωσε το κουράγιο στις σπουδές, στα ξενύχτια, στις εφημερίες. Αυτή η δουλειά δεν πληρώνεται, την κάνεις καλά μόνο αν έχεις μέσα σου το νόημα της ζωής, το κίνητρο της προσφοράς. Και η γυναίκα που παντρεύτηκα, γιατρός κι εκείνη, είχε ως παιδί μια τεράστια περιπέτεια υγείας. Εμεινε για μήνες σε κώμα. Πιστεύει ακριβώς το ίδιο. Δεν έχει σημασία πόσες φορές θα πέσεις. Εχει σημασία να σηκωθείς. Πιο μεγάλη ακόμη, να βοηθήσεις να σηκωθεί και ο διπλανός σου».

Συντάκτης: Μαργαρίτα Πουρνάρα

 

Πηγή: https://www.kathimerini.gr

Ο μικρός Γιάννης έχασε τη μάχη με τον καρκίνο – Συγκλονίζει το «αντίο» της μητέρας του

Την άνιση μάχη με τον καρκίνο έχασε ο μικρός Γιάννης από τη Σύρο, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν.

Τη δυσάρεστη αυτή είδηση γνωστοποίησε η μητέρα του με μια συγκλονιστική ανάρτησή της στα social media, όπου αναφέρει τα εξής: «Ο Γιάννης μας έφυγε … ένας άγγελος, ένα παιδί που πάλεψε με νύχια και με δόντια για να κρατηθεί στην ζωή ..Έδωσε τα πάντα για την ζωή, ήθελε πολύ να ζήσει το κάθε λεπτό και αυτό είναι το νόημα. Έφυγε χορτάτος ήρεμος και χαμογελαστός χωρίς πια να πονάει … θα τον θυμάμαι πάντα και πάντα θα τον κουβαλάω μέσα μου Γιατί είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος που έχω γνωρίσει».

Διαγνώστηκε με επιθετικό καρκίνο στα οστά

Όπως αναφέρει το cyclades24.gr, το 2020 ο Γιαννάκης διαγνώστηκε με επιθετικό καρκίνο στα οστά (οστεοσάρκωμα) και για τα επόμενα χρόνια βρέθηκε αντιμέτωπος με αμέτρητες δοκιμασίες. Νοσηλεύτηκε σε ογκολογική μονάδα στην Αθήνα, υποβλήθηκε σε πολλαπλά χειρουργεία και χημειοθεραπείες, ενώ, κάποια στιγμή, οι γιατροί αναγκάστηκαν να τού ακρωτηριάσουν το δεξί πόδι.

Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες, ο Γιαννάκης δεν έχασε ποτέ το χαμόγελό του και την αγάπη του για τη ζωή, ευαισθητοποιώντας χιλιάδες ανθρώπους που στάθηκαν στο πλευρό της οικογένειάς του όλο αυτό το διάστημα.

Επέστρεψε από τις ΗΠΑ αποφασισμένος να συνεχίσει τον αγώνα του

Όταν η ασθένεια επανεμφανίστηκε, η οικογένειά του αναζήτησε νέα θεραπευτική ελπίδα στην Πανεπιστημιακή Αντικαρκινική Κλινική MD Anderson, στο Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών, από όπου επέστρεψε πιο δυνατός και αποφασισμένος να συνεχίσει τον αγώνα του.

Δυστυχώς, παρά την εξαιρετικά γενναία μάχη που έδωσε τα τελευταία έξι χρόνια, δεν κατάφερε να νικήσει τον καρκίνο, με αποτέλεσμα να φύγει από τη ζωή.

Πηγή: https://www.newsbreak.gr

 

Όγκος εγκεφάλου στα παιδιά: Η δεύτερη πιο συχνή κακοήθεια

«Έχουμε αρκετά όπλα, όχι όμως πάρα πολλά», αναφέρει για την αντιμετώπιση ο Αντώνης Καττάμης, καθηγητής Παιδιατρικής Αιματολογίας / Ογκολογίας

Περισσότερα από 70 παιδιά και οι γονείς τους στη χώρα μας σε ετήσια βάση βρίσκονται αντιμέτωποι με μια νέα δύσκολη διάγνωση που αφορά όγκους εγκεφάλου. Η μάχη που θα δώσουν θα είναι δύσκολη. Η 8η Ιουνίου 2026 είναι αφιερωμένη στα παιδιά που δίνουν ή έδωσαν τη δική τους μάχη με έναν όγκο εγκεφάλου, στις οικογένειές τους που στέκονται καθημερινά δίπλα τους, αλλά και σε όλους τους επαγγελματίες υγείας και ερευνητές που εργάζονται για ένα καλύτερο μέλλον.

Ένας από αυτούς είναι ο Αντώνης Καττάμης, καθηγητής Παιδιατρικής Αιματολογίας / Ογκολογίας και διευθυντής του Τμήματος Παιδιατρικής Αιματολογίας / Ογκολογίας στο νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία». Oπως αναφέρει στην «Κ», «ο όγκος εγκεφάλου είναι ο πιο συχνός συμπαγής όγκος στα παιδιά, η δεύτερη πιο συχνή κακοήθεια στα παιδιά μετά τις λευχαιμίες. Υπολογίζουμε ότι στη χώρα μας έχουμε περίπου 70-90 νέα περιστατικά τον χρόνο». Σύμφωνα με τον καθηγητή, τα κύρια συμπτώματα που βλέπουμε στους όγκους εγκεφάλου είναι η νευρολογική συνδρομή, δηλαδή να έχουμε αδυναμία σε κάποιο άκρο, σε κάποια κίνηση των μυών του προσώπου, να έχουμε πονοκεφάλους οι οποίοι να επιμένουν, να έχουμε εμετούς, και κυρίως όταν το παιδί ξυπνάει το πρωί και κάνει εμετό και όλη την ημέρα είναι καλά, αυτό είναι ένα καμπανάκι που επί επιμονής των συμπτωμάτων πρέπει να το κοιτάξει, ενώ βεβαίως σε κάποιες περιπτώσεις έχουμε σπασμούς και επιληπτικές κρίσεις. Ο κ. Καττάμης εξηγεί ότι «στους όγκους εγκεφάλου υπάρχει μεγάλη ετερογένεια. Έχουμε κάποιους όγκους, οι οποίοι ευτυχώς είναι το μεγάλο μέρος, που τους ονομάζουμε χαμηλόβαθμους όγκους, τύπου χαμηλόβαθμων γλοιωμάτων, τα οποία εξελίσσονται πολύ αργά και δίνουν αργά συμπτώματα. Έχουμε όμως και όγκους που εξελίσσονται πολύ γρήγορα και όταν έρθουν σε εμάς έχουν πια προχωρήσει αρκετά και έχουν δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα».

Η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη ενός όγκου εγκεφάλου. «Σαφώς η καρκινογένεση έχει και περιβαλλοντικό και γενετικό υπόστρωμα. Ξέρουμε σήμερα ότι τουλάχιστον ένα στα δέκα παιδιά με καρκίνο γενικά ή όγκο εγκεφάλου έχει ένα γενετικό υπόστρωμα για την εμφάνιση του καρκίνου. Κατά τα άλλα δεν έχουμε βρει κάποιον συγκεκριμένο λόγο που να σχετίζεται με την ανάπτυξη όγκων εγκεφάλου, εκτός από την ακτινοβολία (ακτινοθεραπεία), η οποία όμως θα πρέπει να υπάρχει κάποιος άλλος λόγος για να γίνει στο κρανίο ενός παιδιού, πριν από την ανάπτυξη του όγκου». Στην ερώτηση εάν επηρεάζει η πολύωρη έκθεση στην οθόνη του κινητού, ο καθηγητής απαντάει ότι «δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτή τη στιγμή, με τα δεδομένα που έχουμε, θεωρείται παράγοντας ανάπτυξης καρκίνου στα παιδιά».

Για την αντιμετώπιση των όγκων εγκεφάλου ο καθηγητής τονίζει ότι «έχουμε αρκετά όπλα, όχι όμως πάρα πολλά. Θα θέλαμε να έχουμε περισσότερες θεραπευτικές δυνατότητες. Οι όγκοι εγκεφάλου κατά κανόνα αντιμετωπίζονται χειρουργικά. Η χημειοθεραπεία έχει τον χώρο της και μπορεί να προσφέρει αρκετά. Και βέβαια ένα άλλο μεγάλο όπλο είναι η ακτινοβολία. Πολλά από τα παιδιά μπορεί να χρειαστούν την πιο εξειδικευμένη ακτινοβολία με πρωτόνια. Αυτή δεν γίνεται στην Ελλάδα, οπότε χρειάζεται κάποια περιστατικά να τα στείλουμε στο εξωτερικό».

 

 

Συντάκτης Πέννυ Μπουλούτζα

 

Πηγή https://www.kathimerini.gr

«Πρωτοφανή» αποτελέσματα με νέο εμβόλιο κατά του καρκίνου - Εξαφανίστηκαν όγκοι σε ασθενείς

 
Το φάρμακο amivantamab πέτυχε σύμφωνα με διεθνή μελέτη να συρρικνώσει ή να εξαλείψει τον καρκίνο σε πολλούς ασθενείς

Γιατροί χαιρετίζουν ως «πρωτοφανή» τα αποτελέσματα κλινικής δοκιμής που δείχνουν ότι ένα νέο εμβόλιο τριπλής δράσης κατά του καρκίνου μπορεί να εξαλείψει πλήρως όγκους σε ασθενείς.

Σε μια διεθνή μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε 11 χώρες, η ένεση χορηγήθηκε σε ασθενείς των οποίων ο καρκίνος είχε εξαπλωθεί ή επανεμφανιστεί και δεν ανταποκρινόταν πλέον σε άλλες θεραπείες.

Το φάρμακο, με την ονομασία amivantamab, προκάλεσε συρρίκνωση των όγκων σε περισσότερους από το ένα τρίτο των συμμετεχόντων, ενώ σε 15 περιπτώσεις οι γιατροί διαπίστωσαν ότι οι όγκοι είχαν εξαφανιστεί εντελώς.

Ο Kevin Harrington, καθηγητής βιολογικών θεραπειών καρκίνου στο Institute of Cancer Research του Λονδίνου (ICR), δήλωσε: «Πρόκειται για απίστευτα ισχυρές αποκρίσεις σε ασθενείς των οποίων η νόσος έχει καταστεί ανθεκτική τόσο στη χημειοθεραπεία όσο και στην ανοσοθεραπεία».

«Πρόκειται για μια ομάδα ασθενών με εξαιρετικά περιορισμένες θεραπευτικές επιλογές, επομένως το επίπεδο αυτού του οφέλους είναι πραγματικά εντυπωσιακό», πρόσθεσε ο ίδιος, ο οποίος είναι επίσης σύμβουλος ογκολόγος στο Royal Marsden NHS Foundation Trust.

Παρουσίαση των αποτελεσμάτων στο συνέδριο ASCO

Τα αποτελέσματα θα παρουσιαστούν στο ετήσιο συνέδριο της American Society of Clinical Oncology (ASCO) στο Σικάγο, τη μεγαλύτερη παγκοσμίως συνάντηση για τον καρκίνο.

Στη δοκιμή, 102 ασθενείς με καρκίνο κεφαλής και τραχήλου —την έκτη πιο συχνή μορφή καρκίνου παγκοσμίως— έλαβαν την ένεση. Οι όγκοι συρρικνώθηκαν ή εξαφανίστηκαν σε 43 άτομα, ενώ σε 15 από αυτούς εξαλείφθηκαν πλήρως.

Οι ερευνητές σημείωσαν ότι το φάρμακο είχε παρόμοια αποτελέσματα και σε ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα. Το amivantamab, που αναπτύχθηκε από τη Johnson & Johnson, αξιολογείται σήμερα σε περίπου 60 κλινικές δοκιμές, κυρίως για καρκίνο του πνεύμονα αλλά και για καρκίνο του παχέος εντέρου, του εγκεφάλου και του στομάχου.

Πώς λειτουργεί το «έξυπνο» εμβόλιο

Η νέα θεραπεία στοχεύει τον καρκίνο με τριπλό μηχανισμό δράσης. Αναστέλλει τις πρωτεΐνες EGFR και MET, που βοηθούν τους όγκους να αναπτύσσονται και να διαφεύγουν της θεραπείας, ενώ παράλληλα ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό σύστημα ώστε να επιτεθεί στα καρκινικά κύτταρα.

Ένας από τους πρώτους ασθενείς που επωφελήθηκαν ήταν ο Carl Walsh, 56 ετών, ο οποίος διαγνώστηκε με καρκίνο της γλώσσας και εντάχθηκε στη δοκιμή OrigAMI-4 στο Royal Marsden.

«Υποβλήθηκα αρχικά σε χημειοθεραπεία και ανοσοθεραπεία, χωρίς αποτέλεσμα. Στη συνέχεια, μου προτάθηκε να συμμετάσχω στη δοκιμή OrigAMI-4. Βρίσκομαι πλέον στον 17ο κύκλο θεραπείας και είμαι πολύ ικανοποιημένος με την πρόοδο», ανέφερε ο ίδιος.

Ελπίδα για βελτιωμένη ποιότητα ζωής

Σε αντίθεση με πολλές αντικαρκινικές θεραπείες, το amivantamab χορηγείται υποδόρια, με μια μικρή ένεση κάτω από το δέρμα. Η διαδικασία είναι ταχύτερη και πιο άνετη για τους ασθενείς, ενώ διευκολύνει και τη χορήγηση στα εξωτερικά ιατρεία.

Οι περισσότερες παρενέργειες ήταν ήπιες έως μέτριες, με λιγότερο από το 10% των ασθενών να διακόπτουν τη θεραπεία.

Ο Walsh, από το Μπέρμιγχαμ, περιέγραψε πως «πλέον αισθάνομαι ότι μπορώ να ζήσω μια φυσιολογική ζωή». Πριν από τη δοκιμή, δυσκολευόταν να μιλήσει και να φάει λόγω πόνου και πρηξίματος. Μετά από δύο κύκλους θεραπείας, η διατροφή του επανήλθε στο φυσιολογικό και η ομιλία του αποκαταστάθηκε πλήρως.

Σημαντική πρόοδος για δύσκολες μορφές καρκίνου

Οι ερευνητές υπογράμμισαν ότι η δοκιμή επικεντρώθηκε σε ασθενείς με καρκίνο κεφαλής και τραχήλου που δεν σχετίζεται με τον ιό HPV —μια μορφή που θεωρείται πιο δύσκολη στη θεραπεία. Αυτό καθιστά τα αποτελέσματα ακόμη πιο ενθαρρυντικά.

Οι ασθενείς που έλαβαν το amivantamab έζησαν κατά μέσο όρο 12,5 μήνες μετά την έναρξη της θεραπείας, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μορφή καρκίνου με πολύ δυσμενή πρόγνωση όταν αποτυγχάνουν οι συμβατικές θεραπείες.

Ο καθηγητής Kristian Helin, διευθύνων σύμβουλος του ICR, σημείωσε: «Η μελέτη αυτή αποδεικνύει πώς η ανάπτυξη νέων θεραπειών μέσα από αυστηρή επιστημονική έρευνα μπορεί να οδηγήσει σε ουσιαστικές προόδους, ακόμη και για ασθενείς με ελάχιστες επιλογές».

«Το επίπεδο ανταπόκρισης των όγκων και τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα επιβίωσης σε τόσο δύσκολα περιστατικά συνιστούν ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός», πρόσθεσε.

Πηγή: Guardian

Νικήτρια επέστρεψε η 12χρονη Κατερίνα μετά από δύσκολη μεταμόσχευση μυελού των οστών στην Ιταλία

Το παιδί έδωσε μια σκληρή μάχη, έχοντας στο πλευρό του την οικογένεια και τους γιατρούς που συνέβαλαν στην επιτυχή έκβαση. Η επιστροφή της γεμίζει χαμόγελα και αισιοδοξία, αναδεικνύοντας τη σημασία της ιατρικής φροντίδας, της υποστήριξης και της ανθρώπινης δύναμης.

Η ιστορία της Κατερίνας αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα για όλους, δείχνοντας πως ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, η ελπίδα μπορεί να βγει νικήτρια.

Η 12χρονη Κατερίνα επέστρεψε στην Ελλάδα μετά από μια εξαιρετικά δύσκολη περιπέτεια υγείας, έχοντας υποβληθεί σε μεταμόσχευση μυελού των οστών στην Ιταλία, με δότη τον ίδιο της τον πατέρα.

Η οικογένεια μίλησε δημόσια για πρώτη φορά για τη μάχη που έδωσε το παιδί, τις δραματικές στιγμές που έζησαν, αλλά και την αγωνία για την επόμενη ημέρα και την επιστροφή της μικρής στην καθημερινότητα και το σχολείο.

Παράλληλα έστειλαν ένα μήνυμα ελπίδας αλλά και συμπαράστασης προς όλες τις οικογένειες που δίνουν αντίστοιχες μάχες. Καμία οικογένεια να μην περνάει αυτή την κόλαση», είπε ο πατέρας της μικρής.

Ο πατέρας της Κατερίνας, Ηλίας Γκρέκος, περιέγραψε πως όλα ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2024, όταν το παιδί εισήχθη για πρώτη φορά σε νοσοκομείο στην Ελλάδα. Όπως είπε, οι τελευταίοι μήνες εξελίχθηκαν σε έναν αδιάκοπο αγώνα μεταξύ νοσοκομείων στην Ελλάδα και την Ιταλία.

 «Η ιστορία ξεκινάει τον Οκτώβριο του 2024, την οποία ξεκινήσαμε την πρώτη νοσηλεία εδώ στην Ελλάδα και έκτοτε μέχρι σήμερα μετράμε όλο αυτό το διάστημα νοσηλευόμενοι και τους τελευταίους τρεις μήνες, τέσσερις μπαίνοντας και βγαίνοντας στο νοσοκομείο κάθε μία και κάθε δύο μέρες στην Ιταλία πλέον», είπε χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος αποκάλυψε πως έμαθε τον Αύγουστο του 2025 ότι ήταν συμβατός δότης για την κόρη του, εξηγώντας ότι η οικογένεια γνώριζε πως η μεταμόσχευση από στενό συγγενή ήταν ουσιαστικά η μοναδική ελπίδα.

«Μέχρι που μου έδωσαν κάποιες εξετάσεις που έκαναν νωρίτερα από ότι μου είχανε πει. Και εκεί ανακαλύψαμε ότι ο μυελός δεν λειτουργούσε καθόλου. Δηλαδή οι γραμμές του αίματος δεν παράγονταν», ανέφερε.

Η ίδια περιέγραψε και το σοκ των γιατρών όταν είδαν τις τιμές των εξετάσεων της 12χρονης. «Το παιδί δηλαδή φανταστείτε είχε 18 αιματοκρίτη. Τίποτα δηλαδή, δεν ξέραμε πώς στεκότανε».

«Για 8-9 μήνες ήταν μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς να ανοίγει ούτε παράθυρο»

Οι γονείς μίλησαν και για τις συνθήκες απομόνωσης που βίωσε η Κατερίνα επί μήνες, προκειμένου να προστατευτεί ο οργανισμός της.

«Τουλάχιστον 8-9 μήνες πίσω και ένα χρόνο ήτανε μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς να βλέπει ούτε από το να ανοίγει παράθυρο. Δεν επιτρεπόταν ούτε το παράθυρο να ανοίξει, ούτε καν στο διάδρομο να βγει», είπε ο πατέρας της.

Οι δύο γονείς εξήγησαν πως προσπαθούσαν καθημερινά να δημιουργούν μια διαφορετική πραγματικότητα για το παιδί μέσα στο δωμάτιο του νοσοκομείου, ώστε να αντέξει ψυχολογικά όλη τη διαδικασία.

«Κάναμε θεματικές ενότητες, δηλαδή παιχνίδια. Αυτός ο μήνας, παιχνίδια επιτραπέζια. Ο επόμενος είναι κούκλες, βάζαμε μάσκες στο νοσοκομείο, ό,τι μπορούσαμε να φανταστούμε να δημιουργήσουμε ένα κόσμο μέσα σε ένα δωμάτιο», ανέφερε η μητέρα της 12χρονης.

Ο πατέρας της πρόσθεσε: «Ψάχναμε να βρούμε τον καλύτερο τρόπο ακόμα και στις χειρότερες συνθήκες εμείς να μπορούμε να περνάμε καλά όσο μπορεί αυτό το πράγμα να γίνει».

Παράλληλα, οι γονείς αποκάλυψαν πως η μικρή ανησυχεί ήδη για την επιστροφή της στο σχολείο, μετά από δύο χρόνια απουσίας και μεγάλων αλλαγών στην εικόνα της λόγω της θεραπείας.

«Με απασχολεί πολύ και πώς θα την υποδεχτούν στο σχολείο με τη νέα χρονιά», είπε η μητέρα της, εξηγώντας ότι η Κατερίνα χρειάζεται στήριξη και αγκαλιά από το περιβάλλον της.

Παράλληλα, μίλησαν για τη μεγάλη στήριξη που έλαβαν όλο αυτό το διάστημα από γιατρούς, φίλους, καλλιτέχνες, αλλά και απλό κόσμο που στάθηκε στο πλευρό τους.

Κλείνοντας, οι γονείς της 12χρονης έστειλαν ένα μήνυμα ελπίδας αλλά και συμπαράστασης προς όλες τις οικογένειες που δίνουν αντίστοιχες μάχες.

«Προσευχόμαστε στο Θεό και στην Παναγία. Καμία οικογένεια να μην περνάει αυτή την κόλαση», είπε ο πατέρας της μικρής.

Ιστορίες σαν της Κατερίνας μας θυμίζουν πόση δύναμη μπορεί να κρύβει ένας άνθρωπος, ακόμα και σε τόσο μικρή ηλικία.

Η στήριξη, η πίστη και η σωστή ιατρική φροντίδα μπορούν να κάνουν τη διαφορά, ακόμα και στις πιο δύσκολες περιπτώσεις.

Αν αυτή η ιστορία σε άγγιξε, μοιράσου την για να δώσεις κι εσύ λίγη ελπίδα και δύναμη σε όσους περνούν κάτι παρόμοιο. Τέτοια παραδείγματα αξίζουν να ακούγονται, γιατί μας φέρνουν πιο κοντά και μας θυμίζουν τι πραγματικά έχει σημασία.

Η ζωή συνεχίζεται με περισσότερη αισιοδοξία, όταν βλέπουμε ότι η δύναμη και η ελπίδα μπορούν να κερδίσουν.

Πηγή:  https://www.newsitamea.gr

 

Ο αόρατος κίνδυνος στο σπίτι μας: Πώς τα «αιώνια» χημικά (PFAS) συνδέονται με την παιδική λευχαιμία

Η πρώιμη έκθεση των παιδιών στα PFAS, τις λεγόμενες και ως «αιώνιες» χημικές ουσίες, συσχετίστηκε με υψηλότερο κίνδυνο οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας, τον πιο συνηθισμένο καρκίνο της παιδικής ηλικίας, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Ιρβάιν (UCI), που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Journal of Exposure Science & Environmental Epidemiology».   Τα PFAS βρίσκονται μεταξύ άλλων σε πόσιμο νερό, δοχεία τροφίμων και ποτών, αντικολλητικά μαγειρικά σκεύη και υφάσματα ανθεκτικά στους λεκέδες. Δεν διασπώνται εύκολα και μπορούν να συσσωρευτούν στο σώμα με την πάροδο του χρόνου.

Στην παρούσα μελέτη, οι ερευνητές ανέλυσαν αποξηραμένες κηλίδες αίματος από νεογνά. Συνολικά στην έρευνα συμμετείχαν 125 παιδιά που στη συνέχεια διαγνώστηκαν με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία στην ηλικία των 0-14 ετών και 219 παιδιά χωρίς καρκίνο. Όλα τα παιδιά είχαν γεννηθεί στην κομητεία του Λος 'Αντζελες την περίοδο 2000-2015.

Επίσης, διερευνήθηκαν οι διευθύνσεις των μητέρων τους κατά την περίοδο της γέννησης και συσχετίστηκαν με τις μετρήσεις του πόσιμου νερού για αιώνια χημικά.

Στο αίμα των νεογνών ανιχνεύθηκαν 17 PFAS με τις χημικές ουσίες PFOA και PFOS να εντοπίζονται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Τα παιδιά με υψηλότερα επίπεδα χημικών ουσιών είχαν αυξημένες πιθανότητες εμφάνισης λευχαιμίας, αν και οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι οι εκτιμήσεις δεν ήταν ακριβείς. Ο κίνδυνος φάνηκε επίσης να αυξάνεται με τη συνδυασμένη έκθεση στις δύο χημικές ουσίες.

Είχε προηγηθεί έρευνα της ίδιας ομάδας που παρακολούθησε την έκθεση σε PFAS στο πόσιμο νερό σε περισσότερα από 40.000 παιδιά στην Καλιφόρνια, που επίσης είχε συνδέσει τα υψηλότερα επίπεδα δύο κοινών χημικών ουσιών PFAS (των PFOA και PFOS), με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης αρκετών παιδικών καρκίνων.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η μελέτη δεν αποδεικνύει την αιτία και το αποτέλεσμα. Επίσης, διευκρινίζουν ότι η ανάλυση ήταν περιορισμένη λόγω του μικρού αριθμού των συμμετεχόντων. Ωστόσο, προσθέτουν ότι παρατηρήθηκε αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας έπειτα από την έκθεση σε ορισμένα «αιώνια χημικά» και η έρευνα προσθέτει επιπλέον στοιχεία στα ήδη αυξανόμενα δεδομένα για την σύνδεση των PFAS με τον κίνδυνο καρκίνου στα παιδιά.

Πηγή: ΑΠΕ

 

Ένας αγώνας γεμάτος «Πίστη»: Ο καρκίνος, η μάχη των παιδιών, οι γονείς και η ελπίδα

 

Ο Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων Παιδιών με Νεοπλασματικές Παθήσεις «Η Πίστη» μετρά περισσότερα από 30 χρόνια ζωής

Καρκίνος.  Μία λέξη, που στο άκουσμά της προκαλεί φόβο μέχρι και στις μέρες μας, όπου υπάρχουν προηγμένα διεθνή πρωτόκολλα θεραπείας. Ίσως γιατί, κανείς δεν μπορεί να προκαταβάλει το αποτέλεσμα, δεδομένου ότι πρόκειται για μία από τις πιο «ύπουλες» και θανάσιμες ασθένειες παγκοσμίως.

Ένας φόβος και μία ανασφάλεια που γεννιέται τόσο για τους ασθενείς όσο και για τους οικείους τους. Αρχές του 1993, μία ομάδα γονιών βρέθηκαν στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία». Όλοι τους είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Τα παιδιά τους είχαν διαγνωστεί με καρκίνο. Αυτό που τους ένωσε όμως, δεν ήταν η ασθένεια, αλλά η ανάγκη επίλυσης καθημερινών προβλημάτων ή καλύτερα προκλήσεων που θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν. Γιατί, στη διαδρομή της μάχης ενός ασθενούς με τον καρκίνο ανεξαρτήτως ηλικίας, ακολουθεί μία παράλληλη διαδρομή και ο φροντιστής του. Κοινό όραμα όλων η Πίστη.

Κάπως έτσι, από αυτούς τους γονείς που βρέθηκαν στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου γεννήθηκε και ο Σύλλογος «Πίστη». Έχοντας σαν πρότυπα, τα ειδικά κέντρα νοσηλείας του εξωτερικού, βάσει των οποίων ο παιδικός καρκίνος είναι ιάσιμος σε ποσοστό άνω του 80%, τα μέλη του συλλόγου καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να προσεγγίσουν το ποσοστό αυτό, στηρίζοντας το δύσκολο έργο των ιατρών, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα αποτελεσματικές και αξιοπρεπείς συνθήκες.

Σήμερα, η Πίστη μετρά περισσότερο από 30 χρόνια ζωής. Μία λέξη, η οποία ακολουθεί όλους τους ανθρώπους μικρούς και μεγάλους, που μάχονται τον καρκίνο ή συγγενής τους μάχεται με τον καρκίνο. Πόσο σημασία έχει στη διαδρομή των ανθρώπων που βιώνουν έμμεσα ή άμεσα την ασθένεια;

«Η πίστη είναι συχνά το πρώτο και το τελευταίο στήριγμα για έναν άνθρωπο που έρχεται αντιμέτωπος με τον καρκίνο. Δεν μιλάμε μόνο για τη θρησκευτική πίστη, αλλά για την πίστη στη ζωή, στην ελπίδα, στους γιατρούς, στην οικογένεια και στις δυνάμεις του ίδιου του ανθρώπου. Στη διαδρομή της ασθένειας, αυτή η εσωτερική δύναμη λειτουργεί σαν φως μέσα σε μια πολύ δύσκολη περίοδο» εξηγεί στο mononews.gr η Αναστασία Σταματέα, Πρόεδρος Δ.Σ. Συλλόγου «Η Πίστη» και προσθέτει:

«Για τα παιδιά και τις οικογένειές τους, η πίστη γίνεται πολλές φορές το στοιχείο που τους βοηθά να αντέξουν τον φόβο, την αγωνία και την αβεβαιότητα. Είναι η δύναμη που τους κάνει να συνεχίζουν τη θεραπεία, να ελπίζουν στο αύριο και να μην εγκαταλείπουν τον αγώνα.

Δεν είναι τυχαίο ότι και ο Σύλλογος ‘’Πίστη’’ έχει αυτό το όνομα. Για περισσότερα από 30 χρόνια εκφράζει ακριβώς αυτή τη στάση ζωής: την πίστη ότι κανένα παιδί και καμία οικογένεια δεν πρέπει να δίνει αυτή τη μάχη μόνη της και ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, η ελπίδα και η αλληλεγγύη μπορούν να κάνουν τη διαφορά».

Εικόνες που δεν ξεχνιούνται ποτέ

Ο αγώνας ενάντια στις νεοπλασίες, όπως είναι και η επίσημη ιατρική ονομασία του καρκίνου γεννά εικόνες που δεν ξεχνιούνται ποτέ. Είναι ένας αγώνας όπου πέραν από την ασθένεια καλείσαι να αντιμετωπίσεις και τις ίδιες σου τις αντοχές. Αντοχές που κλήθηκαν να αυξήσουν και τα μέλη του συλλόγου.

«Ο Σύλλογος ιδρύθηκε από γονείς που βρέθηκαν αντιμέτωποι με την πιο δύσκολη δοκιμασία της ζωής τους μέσα στους διαδρόμους του Νοσοκομείου Παίδων ‘’Η Αγία Σοφία’’. Εκεί γεννήθηκαν εικόνες που δεν ξεχνιούνται ποτέ: το βλέμμα ενός παιδιού που, παρά τις θεραπείες και την κούραση, συνεχίζει να χαμογελά, η αγωνία των γονιών έξω από ένα δωμάτιο ή ένα χειρουργείο, αλλά και η βαθιά αλληλεγγύη που δημιουργείται ανάμεσα σε οικογένειες που μέχρι χθες ήταν άγνωστες μεταξύ τους και ξαφνικά γίνονται μια μεγάλη αγκαλιά στήριξης.

Μέσα από αυτές τις εμπειρίες γεννήθηκε και η ανάγκη να δημιουργηθεί ο Σύλλογος ‘’Πίστη’’, ώστε καμία οικογένεια να μην αισθάνεται μόνη σε αυτή τη διαδρομή. Οι μνήμες αυτές μετατράπηκαν σε δύναμη, σε προσφορά και σε έναν οργανωμένο αγώνα για τα παιδιά που δίνουν τη μάχη με τον καρκίνο.

Και όλοι εμείς που συνεχίζουμε σήμερα αυτό το έργο αισθανόμαστε βαθιά ευγνωμοσύνη προς εκείνους τους γονείς. Γιατί μέσα από τον δικό τους πόνο βρήκαν τη δύναμη να δημιουργήσουν κάτι που μέχρι σήμερα στηρίζει και δίνει ελπίδα σε δεκάδες  παιδιά και οικογένειες», αφηγείται η κα. Σταματέα.

Ο καρκίνος μέσα από τα μάτια ενός παιδιού

Τα παιδιά και οι έφηβοι βλέπουν διαφορετικά τον καρκίνο σε σχέση με έναν ενήλικα και αυτό έχει να κάνει με την ηλικία του μικρού ασθενούς.

«Τόσο το παιδί, όσο και ο έφηβος, δεν έχουν την ίδια αντίληψη για τον καρκίνο με αυτή ενός ενήλικα, η οποία συνήθως εστιάζει στη σοβαρότητα της νόσου και στην απειλή για τη ζωή. Το παιδί και ο έφηβος αντιλαμβάνονται την ασθένεια υπό το πρίσμα των καθημερινών τους εμπειριών: τις επισκέψεις και τις νοσηλείες στο νοσοκομείο, τη σωματική δυσφορία που προκαλούν οι θεραπείες, την απομάκρυνση από το σχολικό περιβάλλον, το σπίτι, τη ρουτίνα τους», εξηγεί η Νάσια Φάντη, Ψυχολόγος – Προσωποκεντρική Ψυχοθεραπεύτρια Συλλόγου «Η Πίστη» και συνεχίζει:

«Ανάλογα την ηλικία, ο μικρός ασθενής εστιάζει σε διαφορετικό κομμάτι της εμπειρίας του αυτής. Σε κάθε περίπτωση και σε κάθε ηλικία, είναι απαραίτητο οι γονείς να διαμορφώνουν, με τη στάση και τη συμπεριφορά τους, ένα περιβάλλον μέσα από το οποίο το παιδί να μπορεί να βλέπει και να αντιμετωπίζει αυτή την περιπέτεια με αισιοδοξία, δύναμη, εμπιστοσύνη και ασφάλεια».

Περισσότερα από 8 στα 10 παιδιά θεραπεύονται

Ο καρκίνος εν έτει 2026 συνεχίζει να «τρομάζει». Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. «Η πραγματικότητα σήμερα είναι πολύ διαφορετική από αυτή που πιστεύει ο περισσότερος κόσμος. Η πρόοδος της ιατρικής τις τελευταίες δεκαετίες στον καρκίνο της παιδικής ηλικίας είναι εντυπωσιακή. Ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1970, λιγότερα από τα μισά παιδιά με καρκίνο κατάφερναν να επιβιώσουν, σήμερα θεραπεύονται περισσότερα από 8 στα 10 παιδιά, ενώ για ορισμένες μορφές καρκίνου το ποσοστό αυτό ξεπερνά ακόμη και το 90%. Αυτό έχει επιτευχθεί χάρη στη σημαντική πρόοδο στη διάγνωση, στα διεθνή θεραπευτικά πρωτόκολλα, στα νέα φάρμακα και στη βελτίωση της υποστηρικτικής φροντίδας. Αυτό δεν σημαίνει ότι η διάγνωση δεν παραμένει μια δύσκολη και απαιτητική εμπειρία για το παιδί και την οικογένεια· σημαίνει όμως ότι σήμερα υπάρχει πολύ περισσότερη γνώση, αποτελεσματική θεραπεία και πραγματική ελπίδα απ’ ό,τι στο παρελθόν», υπογραμμίζει ο Dr. Σταύρος Γλεντής, Βιολόγος – Γενετιστής Συλλόγου «Η Πίστη».

Δίπλα στους ανθρώπους

«Οι στόχοι του Συλλόγου ‘’Πίστη’’ γεννήθηκαν μέσα από τις πραγματικές ανάγκες των παιδιών που νοσούν από καρκίνο και των οικογενειών τους. Από την πρώτη στιγμή, βασική μας επιδίωξη ήταν να σταθούμε δίπλα τους ουσιαστικά: να προσφέρουμε ψυχολογική, κοινωνική αλλά και πρακτική στήριξη, ώστε καμία οικογένεια να μη νιώθει μόνη σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή», θα μας πει στη συνέχεια η κα. Σταματέα.

Στο πλαίσιο του έργου του, ο σύλλογος υλοποιεί μία σειρά από δράσεις από τον άνθρωπο προς τον άνθρωπο, ενισχύοντας το ιδεώδες της αλληλεγγύης. Ποιο το έργο του συλλόγου; Η κα. Σταματέα απαντά:

«Ο Σύλλογος στηρίζει διαχρονικά το έργο των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού στις Αιματολογικές – Ογκολογικές Κλινικές και στη Μονάδα Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία», συμβάλλοντας στη βελτίωση των συνθηκών νοσηλείας των παιδιών. Στις δράσεις μας περιλαμβάνονται η οικονομική και κοινωνική στήριξη των οικογενειών, η κάλυψη σημαντικών αναγκών για τη θεραπεία των παιδιών, η ενίσχυση των νοσοκομειακών δομών, αλλά και δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινωνίας για τον παιδικό καρκίνο και τη δωρεά μυελού των οστών.

Μετά από περισσότερα από 30 χρόνια συνεχούς παρουσίας, πολλά από αυτά τα βήματα έχουν ήδη αποδώσει σημαντικά αποτελέσματα. Έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε ένα ισχυρό δίκτυο στήριξης γύρω από τα παιδιά και τις οικογένειές τους και να συμβάλουμε ουσιαστικά στη βελτίωση της καθημερινότητας μέσα στο νοσοκομείο. Ωστόσο, για εμάς ο στόχος παραμένει πάντα ο ίδιος: κάθε παιδί που δίνει αυτή τη μάχη να έχει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες φροντίδας, θεραπείας και ελπίδας για το μέλλον».

Μία «αδικημένη» ασθένεια;

Όπως θα μας εξηγήσει ακολούθως ο κ. Ευάγγελος Δημακάκος, Ε. Καθηγητής Ανατομίας – Φυσιολογίας, Πρόεδρος της Παγκόσμιας Λεμφολογικής Εταιρείας, Μέλος του Δ.Σ. UEMS of Angiology/Vascular Medicine,  Μέλος του Δ. Σ. Συλλόγου «Η Πίστη», αν και μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για τα σύγχρονα συστήματα υγείας, ο παιδικός καρκίνος μέχρι πρότινος ήταν μία «αδικημένη» ασθένεια. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει βελτιωθεί.

«Ο καρκίνος της παιδικής ηλικίας αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για τα σύγχρονα συστήματα υγείας τόσο  παγκοσμίως όσο και στην Ελλάδα. Μάλιστα, θεωρείται ότι για πολλά χρόνια ήταν μια «αδικημένη» ασθένεια σε επίπεδο κρατικής προσοχής στην Ελλάδα. Μέχρι περίπου πριν από μία δεκαετία, οι δομές υποστήριξης, η ενημέρωση της κοινωνίας και τα προγράμματα ψυχοκοινωνικής φροντίδας για τα παιδιά με καρκίνο και τις οικογένειές τους ήταν πολύ περιορισμένα.

Ωστόσο, η δημιουργία και η δράση συλλόγων, οργανισμών και εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον τομέα της υποστήριξης παιδιών με καρκίνο συνέβαλαν σημαντικά στην ευαισθητοποίηση της κοινωνίας και της πολιτείας. Μέσα από ενημερωτικές δράσεις, εθελοντισμό και συνεργασία με ιατρικούς φορείς, ανέδειξαν τις ανάγκες των μικρών ασθενών και άσκησαν πίεση για την ανάπτυξη καλύτερων υπηρεσιών.

Ως αποτέλεσμα, το κράτος τα τελευταία χρόνια δείχνει μεγαλύτερη κινητοποίηση, προσπαθώντας να συνεισφέρει τόσο σε υλικό επίπεδο —με την ενίσχυση νοσοκομειακών δομών και εξοπλισμού— όσο και σε επίπεδο ψυχοκοινωνικής υποστήριξης για τα παιδιά και τις οικογένειές τους. Έτσι, παρότι στο παρελθόν ο παιδικός καρκίνος μπορούσε να χαρακτηριστεί «αδικημένος», σήμερα παρατηρείται μια σταδιακή προσπάθεια βελτίωσης της φροντίδας και της υποστήριξης».

Όμως, ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια και ποιο το μεγαλύτερο ψέμα για τον παιδικό καρκίνο; Ο κ. Δημάκος απαντά:

«Ως φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, θεωρώ ότι η μεγαλύτερη αλήθεια για τον καρκίνο της παιδικής ηλικίας είναι πως μπορεί να θεραπευτεί. Υπάρχει η ελπίδα και η πίστη ότι αυτή η μάχη μπορεί να δοθεί και να κερδηθεί.

Το μεγαλύτερο ψέμα για τον καρκίνο της παιδικής ηλικίας είναι ότι είναι ανίκητος. Ζούμε σε μια εποχή όπου έχουμε προηγμένη τεχνολογία τόσο για την έγκαιρη διάγνωση όσο και για τη θεραπεία του. Υπάρχουν υψηλού επιπέδου υποδομές για την αντιμετώπιση του καρκίνου, αλλά και για την υποστήριξη του μικρού ασθενή και της οικογένειάς του.

Και το κυριότερο: υπάρχουν γιατροί και παραϊατρικό προσωπικό με απίστευτες γνώσεις, εμπειρία και υψηλό επιστημονικό επίπεδο. Όλα αυτά συνδυάζονται με καλή διάθεση, καλοσύνη, χαμόγελο και θετική ψυχολογία απέναντι στον μικρό ασθενή, με ένα κοινό μήνυμα: Ότι θα τα καταφέρουμε ΜΑΖΙ».

Στο επίκεντρο και οι φροντιστές

Συνήθως ρωτάμε τι χρειάζονται οι ασθενείς που εμφανίζουν νεοπλάσματα. Ωστόσο, τι ισχύει για τους φροντιστές; «Η κόπωση του φροντιστή είναι μια κατάσταση σωματικής, συναισθηματικής και ψυχικής εξάντλησης που εξελίσσεται σταδιακά με την πάροδο του χρόνου. Ειδικά για τους γονείς, το συναισθηματικό βάρος του να βλέπουν το παιδί τους να μάχεται μέρα με τη μέρα, δημιουργεί στρες, μούδιασμα, ενοχές, απόγνωση και ένα πλήθος δύσκολων συναισθημάτων. Οι φροντιστές χρειάζονται και οι ίδιοι φροντίδα σε συναισθηματικό, πρακτικό και οικονομικό επίπεδο,  προκειμένου να μπορούν να συνεχίσουν να ανταποκρίνονται στις πολλαπλές απαιτήσεις του ρόλου αυτού. Αναγκαία η ξεκάθαρη και κατανοητή ιατρική ενημέρωση, η ψυχολογική στήριξη  από επαγγελματίες ειδικούς, η οικονομική στήριξη από το κράτος, συναισθηματική στήριξη και πρακτική βοήθεια στις καθημερινές ανάγκες από το κοντινό περιβάλλον, που θα προσφέρει έστω και ελάχιστο χρόνο για προσωπική φροντίδα», τονίζει η κα Φάντη.

Το Α και το Ω της ίασης

Ερωτηθείς για το Α και το Ω της ίασης, ο κ. Γλεντής εξηγεί τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης. «Το Α και το Ω είναι η έγκαιρη διάγνωση, η πρόσβαση σε εξειδικευμένα παιδοογκολογικά κέντρα και η ολιστική φροντίδα του παιδιού και της οικογένειας. Πρόκειται για έναν πραγματικό μαραθώνιο, όπου η θεραπεία, πέρα από τα φάρμακα και τα ιατρικά πρωτόκολλα, απαιτεί μια οργανωμένη διεπιστημονική ομάδα και συνεχή ψυχοκοινωνική υποστήριξη, ώστε το παιδί να μπορέσει να ολοκληρώσει τη θεραπεία του και η οικογένεια να αντέξει αυτή τη δύσκολη διαδρομή.

Σήμερα, στις ανεπτυγμένες χώρες θεραπεύονται περισσότερα από 8 στα 10 παιδιά με καρκίνο, ποσοστό που αυξάνεται σταθερά τα τελευταία χρόνια. Στην Ελλάδα τα αποτελέσματα είναι συγκρίσιμα με εκείνα των περισσότερων Ευρωπαϊκών χωρών, χάρη στο πολύ καλά καταρτισμένο προσωπικό των παιδοογκολογικών μας κέντρων, αλλά και στη στενή συνεργασία τους με διεθνή κέντρα αριστείας, όπως το DKFZ στη Γερμανία και το Princess Máxima Center στην Ολλανδία».

Τα «όπλα» ενάντια στο «τέρας»

Μιλώντας με όρους παραμυθιού, για ένα μικρό παιδί ο καρκίνος είναι ένα «τέρας», που καλείται να αντιμετωπίσει. Όμως, τα πιο ισχυρά όπλα ενός ασθενούς δεν είναι μόνο τα «δηλητήρια», όπως αποκαλούν οι ογκολόγοι τα φάρμακα των χημειοθεραπειών. Η Σοφία Σκολίδη, Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος Συλλόγου «Η Πίστη», υπογραμμίζει:

«Τα πιο ισχυρά «όπλα» απέναντι στον καρκίνο δεν είναι μόνο οι ιατρικές θεραπείες, αλλά και η γνώση, η ανοιχτή επικοινωνία και η συστηματική ψυχολογική υποστήριξη. Η στενή συνεργασία ψυχολόγων με την ιατρική ομάδα βοηθά ώστε το παιδί και η οικογένεια να κατανοούν καλύτερα τη θεραπευτική πορεία και να νιώθουν ότι δεν είναι μόνοι σε αυτή τη διαδρομή.

Παράλληλα, ο δεσμός εμπιστοσύνης ανάμεσα στον γονιό και το παιδί λειτουργεί ως βασική πηγή δύναμης και ασφάλειας. Μέσα από αυτή τη συνεργατική φροντίδα, ενισχύεται η ανθεκτικότητα της οικογένειας και καλλιεργείται η αισιοδοξία σε κάθε βήμα. Η αγάπη, η παρουσία και η μεταξύ τους εμπιστοσύνη αποτελούν ίσως τα πιο ουσιαστικά «όπλα» γονιών και παιδιών σε αυτή τη διαδρομή. Μαζί, ως ομάδα, μπορούν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες με περισσότερη δύναμη και ψυχική αντοχή

».

Το «καμπανάκι» της απελευθέρωσης

Όταν ένα παιδί ολοκληρώσει τη θεραπεία του, χτυπά ένα καμπανάκι μαζί με τους γιατρούς, το προσωπικό και τους οικείους του. Τι σημαίνει αυτό το καμπανάκι για την επόμενη ημέρα;

«Όταν το παιδί χτυπά το καμπανάκι, βιώνει μια αίσθηση απελευθέρωσης και επιβεβαίωσης ότι η προσπάθειά του απέδωσε, ενώ η οικογένεια αισθάνεται τη χαρά ενός νέου ξεκινήματος μετά τη μακρά περίοδο θεραπείας. Αυτή η στιγμή έχει μεγάλη ψυχολογική αξία, καθώς ενισχύει την αυτοεκτίμηση του παιδιού και την αίσθηση ελέγχου πάνω στη ζωή του. Επιστημονικά, λειτουργεί ως σύμβολο μετάβασης, σηματοδοτώντας το πέρασμα από την κατάσταση της ασθένειας στην κατάσταση της ίασης.

Παράλληλα, προσφέρει δύναμη και έμπνευση στο προσωπικό της κλινικής, υπενθυμίζοντας τη σημασία της υποστήριξης και της ελπίδας για τα παιδιά που συνεχίζουν τη θεραπεία τους. Το καμπανάκι γίνεται έτσι ένα τελετουργικό που ενώνει το παιδί, την οικογένεια και τους επαγγελματίες σε μια συλλογική στιγμή εορτασμού και ανανέωσης. Είναι ένας ορατός δείκτης της ανθεκτικότητας και της δυνατότητας για μια νέα αρχή, τόσο για το παιδί όσο και για τους ανθρώπους που το στήριξαν», καταλήγει η κα. Σκολίδη.

 

Συντάκτης: Ράνια Παπαδοπούλου

Πηγή: https://www.mononews.gr