«Ελπίδα», ένα κείμενο αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που δίνουν μάχη με τον καρκίνο!

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια όμορφη και καλοσυνάτη νεράιδα, που την έλεγαν Ζωή. Η νεράιδα αγαπούσε πολύ τα παιδιά και ήταν πάντα δίπλα τους όταν έπαιζαν, έτρωγαν, κοιμούνταν, διάβαζαν τα μαθήματά τους ή κάθονταν με την οικογένειά τους τριγύρω απ’ το τζάκι.

Ήταν δίπλα τους συνεχώς, ωστόσο τα παιδιά δεν μπορούσαν να τη δουν, γιατί η νεράιδα είχε τη μαγική ικανότητα να γίνεται αόρατη! Μια χειμωνιάτικη μέρα, που ο ήλιος έδειχνε τα δόντια του, τα παιδιά έπαιζαν γεμάτα ξεγνοιασιά στο πάρκο, φορώντας πανωφόρια, σκουφιά και ζεστά γάντια.

Ναι, σωστά μαντέψατε, η νεράιδα Ζωή ήταν εκεί, καθισμένη στο παγκάκι και τα παρατηρούσε, «Φαίνονται στ’ αλήθεια πολύ χαρούμενα», σκέφτηκε, όταν τα μάτια της έπεσαν σ’ ένα μικρό κοριτσάκι που καθόταν απόμερα, κάτω από ένα δέντρο. Ήταν ένα κοριτσάκι περίπου 6 ετών, με όμορφα, μακριά, ξανθά μαλλιά και μπλε, εκφραστικά μάτια.

«Πώς σε λένε;», ρώτησε η νεράιδα.
«Ποια είσαι; Πού είσαι;», παραξενεύτηκε το κοριτσάκι.
«Είμαι Νεράιδα, με λένε Ζωή, δεν μπορείς να με δεις αλλά θα με ακούς», απάντησε η νεράιδα.
«Με λένε Ελπίδα», απάντησε το κοριτσάκι.
«Γιατί κάθεσαι μόνη σου;»
«Είμαι λυπημένη γιατί είμαι άρρωστη»...

«Μη στεναχωριέσαι, θα είμαι δίπλα σου...θα γίνεις καλά... ΧΑΜΟΓΕΛΑ!!!», της αποκρίθηκε η νεράιδα και έτσι έγινε.

Η νεράιδα κράτησε την υπόσχεσή της και δεν έφυγε λεπτό απ’ το πλευρό της μικρής Ελπίδας... Έμεινε εκεί, ακόμα και τα πιο δύσκολα βράδια της στο νοσοκομείο, όταν το σώμα και το κεφάλι της, πονούσε, είχε πυρετό, ήταν χλωμή και ντρεπόταν να βγάλει το κόκκινο σκουφάκι της! Κι όταν δυσκολευόταν να περπατήσει και παραπάταγε, η νεράιδα της κρατούσε το χέρι.

Ένα από αυτά τα βράδια η Ελπίδα ρώτησε τη νεράιδα Ζωή: «Νεράιδα πώς θα τα καταφέρω;», «Πρέπει να με εμπιστευτείς» της είπε η νεράιδα και συνέχισε, «Με το μαγικό μου ραβδί, σου έσβησα το ροζ χρώμα από τα μαγουλάκια σου, σου πήρα την ανεμελιά της ηλικίας σου, τις βόλτες στο πάρκο και τα γέλια με τους φίλους σου. Ακόμα, σου στέρησα τα πλούσια, χρυσαφένια σου μαλλιά»...

«Γιατί όλα αυτά;», ρώτησε η Ελπίδα...
«Σου πήρα για λίγο καιρό αυτά, αλλά σου έδωσα δύναμη, αντοχή, αγάπη και χαμόγελο για πάντα. Μέσα απ’ αυτή την περιπέτεια μπορείς, πια, να με δεις, να με αγγίξεις, να με εκτιμήσεις, εμένα τη ΖΩΗ. Έκανα,λοιπόν ένα δώρο που λίγοι, κατάφεραν να το κερδίσουν»...

Έτσι κι έγινε! Ο καιρός πέρασε. Η Ελπίδα ένιωθε τελείως καλά. Μπορούσε πια, να δει τη Ζωή και να νικάει όλες τις δυσκολίες με ΑΓΑΠΗ και Χαμόγελο!

Είχε φτάσει κιόλας Καλοκαίρι κι εκείνη θα γύρισε δυνατή στο σπίτι της. Και -ΝΑΙ- σωστά μαντέψατε η Ζωή ήταν ακόμα δίπλα της!

Στην ιστορία μας, η νεράιδα ΖΩΗ συναντά ένα κοριτσάκι, την ΕΛΠΙΔΑ, που παλεύει με τον καρκίνο. Η νεράιδα της στερεί την ανεμελιά της ηλικίας, όμως της δίνει εφόδια (όπλα) για να ζήσει ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ με χαμόγελο κι αγάπη στη ζωή που έρχεται μετά την περιπέτεια της.

Τσουλφίδη Ηρακλεια
Εκπαιδεύτρια συναισθηματικής αγωγής - Λογοθεραπεύτρια

Πηγή:http://www.mothersblog.gr

Σήμερα η Νεφέλη έγινε 6 χρονών. Γιορτάσαμε ξανά όπως … παλιά!

“ Σήμερα γίναμε 6 χρονών”.  Αυτά είναι τα λόγια της μητέρας της μικρής Νεφέλης, που έπασχε από καρκίνο .

«Είμαι η μητέρα της Νεφέλης και σήμερα η πριγκίπισσα μου,  έγινε 6 χρονών. Γιορτάσαμε όπως συνηθίζαμε παλιά. Με τους φίλους-αγγέλους της αλλά και με νέους φίλους από το σχολείο της.

Από αρχές Μαρτίου μας «επέβαλλε» να της λέμε κάθε μέρα χρόνια πολλά γιατί τον Μάρτιο γιορτάζει. Από χθες ήθελε να βλέπει συνέχεια το κεράκι της.

Το δείχνει στη γιαγιά της και αναρωτιέται φωναχτά: «Στα άλλα μου γενέθλια έκλαιγα όταν ήταν να σβήσω το κεράκι. Γιατί έκλαιγα, μαμά;». Και πριν προλάβω να απαντήσω, συνεχίζει: «Έκλαιγα γιατί είχα αρρώστια. Τώρα δεν έχω τίποτα και δεν θα κλαίω. Και θα σβήσω τόσο δυνατά το κεράκι».

Δεν ξέρω τι σκέφτεται και πώς βιώνει όσα πέρασε. Δεν ξέρω τι μπορεί να της έχει αφήσει όλη αυτή η εμπειρία. Ίσως να ήταν ένα διαφορετικό παιδί, με διαφορετική ψυχοσύνθεση, αν δεν είχε αρρωστήσει. Κάθε μέρα παρατηρώ αλλαγές. Αλλάζει το παιδί μου. Κάποιες φορές δεν μπορώ να εξηγήσω τη συμπεριφορά της. Τα νεύρα της στα καλά καθούμενα. Το τρίξιμο των δοντιών της, ειδικά όταν είναι πολύ αγχωμένη –ποιος ξέρει με τι. Τα κλάματα στον ύπνο της.

Την κοιτάω που μπαίνει στην τάξη της και θέλω να την πάρω αγκαλιά, να γυρίσουμε μαζί σπίτι, να μην την πειράξει κανείς.

6 χρονών η πριγκίπισσα μου. Θα ήθελα να σβήσω τα προηγούμενα 2,5 χρόνια. Θα ήθελα και τα επόμενα 2,5 να περάσουν γρήγορα. Εγώ ανάβω κεράκι κάθε μήνα, κάθε 3 του μήνα. Και μετράω αντίστροφα. 32 μήνες έχουν περάσει. Μετράμε άλλους 32.

Δεν μπορώ να χαρώ όσο λαχταράει η ψυχή μου. Πόσο με πιέζω να μη σκέφτομαι, να μη φοβάμαι. Μπούρδες! Δεν θα σταματήσω ποτέ να φοβάμαι. Όσο δυνατοί και να είμαστε, όσο και να γελάμε, να προσευχόμαστε, να λέμε «δόξα σοι ο Θεός», δεν τα εννοούμε. Γιατί ο φόβος είναι μεγάλος. Γιατί ένα μέρος μου δεν μπορεί να χαρεί τίποτα. Γιατί η δύναμη, η υπομονή, το κουράγιο είναι αυτονόητα.

Γιατί το μυαλό μου είναι κολλημένο σε όσα περάσαμε, στις εικόνες και στα συναισθήματα 2,5 χρόνια τώρα. Γιατί με πνίγει το παράπονο: Δεν έφτασε το παιδί μου 6 χρονών για να φοβάμαι μήπως το χάσω! Κανένα παιδί δεν πρέπει να χάνεται, να κινδυνεύει, να φοβάται…»

Πηγή: http://www.karkinaki.gr

3χρονο αγοράκι με ελάχιστες πιθανότητες ζωής, ξεπέρασε τον καρκίνο με φαρμακευτική κάνναβη!

Ένα από τα πολλά περιστατικά ίασης με κάνναβη

Ο Landon Riddle από το Κολοράντο είναι μόλις 3 χρονών, αλλά είναι στο επίκεντρο μιας καυτής αντιπαράθεσης που αφορά την φαρμακευτική μαριχουάνα.

Οι γιατροί του έδιναν μόνο μερικές εβδομάδες ζωής μετά από την πολύ κακή αντίδραση του οργανισμού του στη χημειοθεραπεία, αλλά μόλις η μητέρα του ξεκίνησε να του δίνει θεραπευτική μαριχουάνα, ακόμα και η χημειοθεραπεία κατέστη περιττή. Το πρόβλημα είναι ότι ο Landon δεν ζούσε σε μια πολιτεία όπου η θεραπευτική μαριχουάνα είναι νόμιμη για να παρέχεται.

Ο Landon έχει οξεία λεμφοκυτταρική λευχαιμία, έναν καρκίνο του αίματος και του μυελού των οστών. Ή μήπως πρέπει να πούμε ΕΙΧΕ. Όλα ξεκίνησαν με έναν πονόλαιμο και διογκωμένους λεμφαδένες το 2012, αλλά γρήγορα εξελίχτηκε σε έναν καρκίνο πλήρους σταδίου. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, ο Landon πέταξε σε ένα νοσοκομείο στο Salt Lake City επειδή τα συμπτώματα προχωρούσαν πολύ γρήγορα.

«Ολόκληρο το στήθος του ήταν γεμάτο από όγκους λευχαιμίας, εξαιτίας των οποίων δεν μπορούσε να αναπνεύσει», λέει η μητέρα του. «Του ξεκίνησαν χημειοθεραπεία, αλλά μας είπαν ότι μάλλον δεν θα τα κατάφερνε». Είπανε στην μητέρα του Landon ότι είχε 8% πιθανότητες να ζήσει.

Ο Landon αναμενόταν να είναι σε χημειοθεραπείες για ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ, αλλά μετά από λίγους μήνες έγινε πολύ άρρωστος. Τότε ήταν που η μητέρα του κατέφυγε στην ιατρική μαριχουάνα παρόλο που ήταν παράνομη στη Utah, μέσα από μια πρόταση που της έκανε η γιαγιά του Landon.

Η μητέρα του Landon έκανε ό,τι θα έκανε ο καθένας για να σώσει το παιδί του-μετακόμισε στο Κολοράντο. Νοίκιασε ένα δωμάτιο, έβγαλε στον Landon κάρτα για ιατρική μαριχουάνα και ξεκίνησε να του δίνει μαριχουάνα- THC για τον πόνο και τη ναυτία και CBD για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Η δόση ήταν βασισμένη στο βάρος του Landon. Πρώτα το πήρε σε μορφή ελαίου αλλά τώρα παίρνει χάπι.

Λέει ότι η ποσότητα των λευκών και ερυθρών του αιμοσφαιρίων αυξήθηκε δραματικά μόλις μετά από λίγες δόσεις.

«Είναι απαίσιο ο καθένας στον πλανήτη να κατηγορείται που επιλέγει την κάνναβη αντί άλλων φαρμάκων. Η καρδιά μου βρίσκεται με τους Adam Koessler και Rumor Rose, μαζί με αμέτρητες άλλες οικογένειες που επλήγησαν από την απαγόρευση της κάνναβης. Ετοιμαστείτε για την μάχη της ζωής σας.

Το να χεις ένα άρρωστο παιδί είναι μια μάχη από μόνο του, αλλά το να κάνεις αυτή την επιλογή είναι ένας ολόκληρος καινούργιος κόσμος. Θα χρειαστεί να γίνετε χοντρόπετσοι, να έχετε διαίσθηση και μια σταθερή ομάδα. Μην χάνετε χρόνο προσπαθώντας να βεβαιωθείτε ότι κάθε άλλο φάρμακο κάνει περισσότερο κακό από καλό. Αν το αισθάνεστε λάθος, τότε πιθανότατα είναι λάθος», είπε.

Σήμερα ο καρκίνος του Landon είναι τώρα σε πλήρη ύφεση.

Πηγή: Offer Hope For Landon

Νεφροβλάστωμα, Όγκος του Wilms

Ο πιο συχνός όγκος του ουροποιογεννητικού συστήματος στα παιδιά είναι το νεφροβλάστωμα

Ο όγκος του Wilms ή νεφροβλάστωμα, ICD-10 C64, είναι κακοήθης εμβρυονικός όγκος του νεφρού. Αποτελεί το 6% των νεοπλασιών στα παιδιά και είναι ο πιο συχνός όγκος του ουροποιογεννητικού συστήματος σε αυτά και αφορά περίπου 1 στα 10.000 παιδιά. Μεγαλύτερη επίπτωση παρατηρείται μεταξύ του 2ου και 3ου έτους της ζωής. Ο όγκος είναι αμφοτερόπλευρος στο 5 ως 10% των περιπτώσεων και πολυεστιακός διάσπαρτος στον ένα νεφρό στο 12%. Σπάνια εμφανίζεται και στους ενήλικες.

Η πλειοψηφία των νεφροβλαστωμάτων (75%) εμφανίζονται σε κατά τα άλλα φυσιολογικά παιδιά. Μια μειοψηφία (25%) συνδέεται με άλλες αναπτυξιακές ανωμαλίες

. 

Το νεφροβλάστωμα ανταποκρίνεται στη  θεραπεία, και περίπου 90% των ασθενών επιβιώνουν.

  

Μοριακή βιολογία

Οι μεταλλάξεις του γονιδίου WT1 στο χρωμόσωμα 11p13 παρατηρoύνται σε περίπου 20% των Wilms όγκων. 

Οι μισοί με μεταλλάξεις στο WT1 γονίδιο φέρουν, επίσης, μεταλλάξεις στο CTNNB1, το γονίδιο που κωδικοποιεί το πρωτογκογονίδιο βήτα-κατενίνης.

Ένα γονίδιο στο χρωμόσωμα Χ, το WTX, αδρανοποιείται σε  30% των περιπτώσεων των όγκων Wilms.

Οι περισσότερες περιπτώσεις δεν έχουν μεταλλάξεις σε οποιοδήποτε από αυτά τα γονίδια. 

  

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα του νεφροβλαστώματος είναι: οίδημα στην κοιλιακή χώρα (διόγκωση της κοιλιάς που διαπιστώνεται κατά το μπάνιο η το ντύσιμο), αιματουρία, δυσφορία, και πυρετός, μια ασυνήθιστα μεγάλη κοιλιά, ναυτία , έμετος και υψηλή πίεση του αίματος σε ορισμένες περιπτώσεις.

Διάγνωση

Η διάγνωση τίθεται συνήθως στην ηλικία των 3 ετών. Το παιδί με τα συμπτώματα εξετάζεται κλινικά για κοιλιακή διόγκωση ή μάζα και διενεργούνται εξετάσεις ούρων και αίματος. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιηθούν ειδικές ακτινολογικές εξετάσεις όπως η ενδοφλέβια πυελογραφία. Άλλες πιθανές εξετάσεις είναι το υπερηχογράφημα νεφρών, η αξονική ή μαγνητική τομογραφία (CT και MRI αντίστοιχα). Αν εντοπιστεί μη φυσιολογικός ιστός, η διαγνωστική διαδικασία θα προχωρήσει σε βιοψία.

 

Παθολογοανατομία

Ο όγκος Wilms είναι ένας κακοήθης όγκος που περιέχει μετανεφρικό βλάστεμα, στρωματικά και επιθηλιακά παράγωγα και χαρακτηριστική είναι η παρουσία σωληναρίων και  σπειράματων που περιβάλλονται από ένα στρώμα ατρακτοειδών κυττάρων . Το στρώμα μπορεί να περιλαμβάνει γραμμωτούς μύες, χόνδρους, οστά, το λιπώδη ιστό, ινώδη ιστό. Ο όγκος συμπιέζει το φυσιολογικό παρέγχυμα των νεφρών.

Το μεσεγχυματικό συστατικό μπορεί να περιλαμβάνει κύτταρα τα οποία εμφανίζουν διαφοροποίηση ραβδωτού σχήματος με  χαρακτηριστικά κακοήθειας.

Πρόγνωση

Οι Όγκοι Wilms μπορεί να διαχωριστούν σε 2 ομάδες με βάση τους προγνωστικούς δείκτες:

Ευνοϊκή - Περιέχει τους χαρακτήρες που αναφέρονται παραπάνω

Αναπλαστική - Έχει εικόνα διάχυτης ανάπλασης 

Η συνολική 5-ετής επιβίωση εκτιμάται να είναι περίπου 90%,  αλλά η πρόγνωση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ατομική σταδιοποίηση και τη θεραπεία. Πρώιμη χειρουργική αφαίρεση του όγκου τείνει να έχει θετικά αποτελέσματα.

Η απώλειας ετεροζυγωτίας για τα χρωμοσώματα 1p και 16q προσδιορίζει μια υποομάδα ασθενών με όγκο Wilms που έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο υποτροπής και θανάτου. Η απώλεια ετεροζυγωτίας  για αυτές τις χρωμοσωμικές περιοχές μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί ως ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντα μαζί με το στάδιο της νόσου με στόχο την απόφαση για θεραπεία. 

 

Απαραίτητη είναι η μοριακή ανάλυση του όγκου. 

Η πρόγνωση και η επιλογή της θεραπείας που θα εφαρμοστεί εξαρτώνται από το στάδιο του καρκίνου του μικρού ασθενούς (αν εντοπίζεται στο νεφρό ή έχει χορηγήσει μεταστάσεις σε απομακρυσμένα όργανα), τους ιστολογικούς χαρακτήρες των καρκινικών κυττάρων τη μικροσκοπική εξέταση, τη μοριακή ανάλυση, το μέγεθος του όγκου και τη γενική κατάσταση της υγείας του παιδιού.

Στάδια του όγκου Wilms

Από τη στιγμή που θα διαγνωσθεί το νεφροβλάστωμα γίνονται εξετάσεις για να διαπιστωθεί εάν ο όγκος περιορίζεται στους νεφρούς ή έχει χορηγήσει μεταστάσεις και σε απομακρυσμένες εστίες. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται σταδιοποίηση. Η γνώση του σταδίου της νόσου είναι ιδιαιτέρως σημαντική για τον προγραμματισμό της καλύτερης δυνατής θεραπευτικής αντιμετώπισης. 

 

Η σταδιοποίηση του όγκου Wilms έχει ως εξής:

Στάδιο I

Ο καρκίνος εντοπίζεται αποκλειστικά στον νεφρό και μπορεί να αφαιρεθεί πλήρως με χειρουργική επέμβαση.

Στάδιο II

Ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί πέραν του νεφρού, διηθώντας το λίπος που περιβάλλει του νεφρούς ή τα αγγεία της περιοχής. Και πάλι όμως είναι δυνατόν να αφαιρεθεί πλήρως με χειρουργική επέμβαση.

Στάδιο III

Ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί εντός της κοιλίας σε βαθμό που δεν είναι εφικτό να αφαιρεθεί εξ ολοκλήρου με χειρουργική επέμβαση. Ο καρκίνος μπορεί να έχει διηθήσει τους γειτονικούς (επιχώριους) λεμφαδένες (πρόκειται για μικρές ωοειδείς δομές, διάσπαρτες σε όλο το σώμα, επιφορτισμένες με την παραγωγή και αποθήκευση των λεμφοκυττάρων), γειτονικά αιμοφόρα αγγεία ή το περιτόναιο (υμένα που επενδύει την έσω επιφάνεια του κοιλιακού τοιχώματος και καλύπτει τα περισσότερα σπλάχνα της κοιλίας).

Στάδιο IV

Ο καρκίνος έχει χορηγήσει μεταστάσεις σε απομακρυσμένες εστίες, όπως οι πνεύμονες, το ήπαρ, τα οστά ή/και ο εγκέφαλος.

Στάδιο V

Στο στάδιο αυτό, ο καρκίνος ανευρίσκεται, κατά την πρώτη διάγνωση, ταυτόχρονα και στους δύο νεφρούς (αμφοτερόπλευρη εντόπιση).

Υποτροπιάζον νεφροβλάστωμα

Υποτροπή καλείται η επανεμφάνιση της νόσου, μετά την ολοκλήρωση της αρχικής αντιμετώπισής της. Ο καρκίνος μπορεί να υποτροπιάσει στην ίδια ή σε άλλη εστία του σώματος.

Θεραπεία

Το βασικό ρόλο στη θεραπευτική αγωγή του νεφροβλαστώματος έχει η χημειοθεραπεία και η χειρουργική επέμβαση. Ανάλογα με τον τρόπο θεραπείας (πρωτόκολλο) που επιλέγει η θεραπευτική ομάδα ή προηγείται χημειοθεραπεία και ακολουθεί χειρουργική αφαίρεση του όγκου μαζί με τον σύστοιχο νεφρό ή προηγείται η νεφρεκτομή, ανάλογα με την μοριακή ανάλυση του όγκου.

 

Οι μεταστάσεις είναι συνήθως στον πνεύμονα.

Μια ρήξη του όγκου Wilms θέτει τον ασθενή σε κίνδυνο αιμορραγίας και περιτοναϊκή εξάπλωση του όγκου. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η χειρουργική επέμβαση από έναν χειρουργό, ο οποίος είναι εξοικειωμένος με την απομάκρυνση ενός τέτοιου εύθραυστου όγκου είναι επιτακτική ανάγκη.

Τα περισσότερα παιδιά με όγκους Wilms θα λάβουν  χημειοθεραπεία σε κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια της θεραπείας τους.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η χημειοθεραπεία, συνήθως, χορηγείται μετά τη χειρουργική επέμβαση. Μερικές φορές μπορεί να χρειαστεί να γίνει πριν από την χειρουργική επέμβαση για να συρρικνωθεί έναν όγκος  για να γίνει δυνατή την εξαίρεση.

Στην Ευρώπη, η χημειοθεραπεία δίνεται πριν από την επέμβαση και συνεχίζεται αργότερα. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, ο τύπος και η ποσότητα της χημειοθεραπείας εξαρτάται από το στάδιο, την  ιστολογία και την μοριακή ανάλυση του όγκου.

Τα φάρμακα χημειοθεραπείας που χρησιμοποιούνται πιο συχνά για τη θεραπεία του όγκου του Wilms είναι η ακτινομυκίνη D (dactinomycin) και η βινκριστίνη. 

Για όγκους σε πιο προχωρημένα στάδια, αυτά με δυσμενή πρόγνωση, ή όγκους που υποτροπιάζουν μετά τη θεραπεία, άλλα φάρμακα, όπως η δοξορουβικίνη (αδριαμυκίνη), η κυκλοφωσφαμίδη, η ετοποσίδη, η ιρινοτεκάνη, και / ή η καρβοπλατίνη μπορεί, επίσης, να χρησιμοποιηθούν.

Πιθανές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της θεραπείας είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα παιδιά μετά τη θεραπεία του καρκίνου.

Για παράδειγμα, αν το παιδί έχει πάρει δοξορουβικίνη (Adriamycin), υπάρχει μια πιθανότητα μεγάλη για βλάβη της καρδιάς.

Ορισμένα φάρμακα χημειοθεραπείας μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο της ανάπτυξης ενός δεύτερου τύπου του καρκίνου (όπως η λευχαιμία) χρόνια μετά αφότου ο όγκος Wilms θεραπευθεί. Αυτή η αύξηση του κινδύνου θα πρέπει να σταθμίζεται ανάλογα με τη σημασία της χημειοθεραπείας στην αντιμετώπιση του όγκου του Wilms.

Γι' αυτό απαραίτητα θα πρέπει να γίνεται εξατομικευμένη θεραπεία ανάλογα με το μοριακό προφίλ του όγκου.

Γράφει η

Δρ Σάββη Μάλλιου Κριαρά
Ειδικός Παθολόγος- Ογκολόγος, MD, PhD

Πηγή: http://emedi.gr

Είναι μεγάλη υπόθεση ο θεράπων γιατρός να είναι πρώτα απ' όλα άνθρωπος!

 Και εκεί που νομίζεις ότι έπιασες πάτο...

... συνειδητοποιείς ότι έχει και πιο κάτω....

Πριν μερικές μέρες είχαμε βρεθεί Αθήνα για την μαγνητική μας. Επί την ευκαιρία συνδυάσαμε και τις επισκέψεις μας στους γιατρούς που μας παρακολουθούσαν από τότε που νοσηλευόμασταν ακόμα. 

Ανάμεσα σε αυτούς ήταν αυτή την φορά και οι ογκολόγοι, αυτοί οι ογκολόγοι που μας έστειλαν σπίτι μας να πεθάνουμε, στων οποίων το τμήμα βρίσκεται ο φάκελος του παιδιού. Ενάμιση χρόνο  και βάλε που είχαμε να τους δούμε ούτε μια στιγμή δεν ένιωσα ανασφάλεια που δεν είχα παιδοογκολόγο να παρακολουθεί το παιδί και ευτυχώς ούτε τον χρειάστηκα. Ο λόγος που αποφάσισα να τους επισκεφτώ ήταν γιατί χρειάζομαι ένα χαρτί για να μπορέσει το παιδί να περάσει επιτροπή στο ΚΕΠΑ. Χρειαζόμουν δηλαδή ένα κοινό δημόσιο έγγραφο που το χορηγούν αδιακρίτως σε κάθε παιδί που περνάει την πόρτα τους και μας το είχαν ήδη χορηγήσει μια φορά. Ένα τόσο άνευ σημασίας χαρτί για αυτούς που από όσο μου είπε μια φίλη που το χρειάστηκε για τον ίδιο λόγο απλά πήρε τηλέφωνο το ζήτησε και της το έστειλαν ταχυδρομικώς στο σπίτι της. 

Πήραμε λοιπόν το παιδί και πήγαμε, λίγες ώρες πριν το ραντεβού μας για την μαγνητική και εκεί διαπιστώσαμε πόσο ακόμα πιο χαμηλά μπορεί να πέσει κάποιος. Μας φωνάζει κάποια στιγμή η διευθύντρια του τμήματος στο γραφείο της (είχε αλλάξει εν τω μεταξύ) και μας ρωτάει τι κάνουμε. Της λέμε ότι είμαστε εκεί που μας στείλανε. Σπίτι μας. Μας ρωτάει αν έχουμε κάνει εξετάσεις έκτοτε και ποιος τις βλέπει (χωρίς να ζητήσει να δει καμιά) και της λέμε ότι κάνουμε και τις στέλνουμε σε νευροχειρουργούς να τις εκτιμήσουν. Και αφού μας δικαιολογήτο ότι η ίδια έλειπε όταν μας έστειλαν σπίτι με πρόοδο νόσου, δεν παραλείπει να τονίσει το πόσο καταστροφικό είναι το γεγονός ότι το παιδί δεν ολοκλήρωσε την θεραπεία του και από τους 8 κύκλους χημειοθεραπείας έκανε μόνο τους 2 (παρόλο που πλέον δεν υπάρχει δυνατότητα συνέχισης). 

Λες και φταίγαμε εμείς για αυτό. Βέβαια αφού πρώτα μας είπε να προσέξουμε τον ελαφρύ στραβισμό του παιδιού γιατί μπορεί να του προκαλέσει τύφλωση και αφού μας είπαν ότι πρέπει να περάσουν πάνω από 6 χρόνια για να θεωρηθεί ιαθέν από τον πρωτοπαθή καρκίνο, όπως ένα άλλο παιδάκι που πρόσφατα μετά από 3-4 χρόνια υποτροπίασε και τελικά έφυγε, αλλά βέβαια να έχουμε κατά νου ότι πολύ πιθανόν εξαιτίας των θεραπειών να εκδηλώσει και άλλου είδους καρκίνο στο μέλλον, και ένα σωρό άλλα τέτοια ενθαρρυντικά κατέληξε να μας πει με σαφήνεια  αυτό που ήθελε να πει από την αρχή, ότι αν θέλουμε να μας υπογράψει το χαρτί για το ΚΕΠΑ πρέπει να της υπογράψουμε προηγουμένως ότι ξέραμε ότι το παιδί μπορούσε να συνεχίσει την θεραπεία του την αρχική, (επειδή ΕΜΕΙΣ ψάξαμε, επειδή ΕΜΕΙΣ τρέξαμε, ΕΜΕΙΣ πληρώσαμε ιδιωτικά να κάνουμε εξετάσεις όταν αυτοί μας έλεγαν ότι δεν έχει κανένα νόημα και δεν μας παρέπεμπαν) και δεν το φέραμε πίσω να την συνεχίσει.  

Εκεί πλέον εμπέδωσα  ότι δεν έχουν τσίπα εκτός του ότι είναι μισάνθρωποι.  Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα να πηγαίνουμε να τους δούμε, να είναι σαν να τους λέμε ότι ό,τι έγινε έγινε, τέλος καλό όλα καλά, πάμε παρακάτω τώρα και να απαιτούν να τους υπογράψεις χαρτί που να λέει εγγράφως ότι το δικό τους λάθος το επωμιζόμαστε εμείς. Απίστευτοι!

Φεύγοντας, τους είπαμε βέβαια ότι ελπίζουμε να μην χρειαστεί να τους δούμε ποτέ ξανά και ότι αν κάτι δείξει η μαγνητική μας να είναι σίγουροι ότι θα πάμε κάπου αλλού που δεν θα μας ζητάνε να τους υπογράψουμε τίποτα. Όλα αυτά μέσα στο χαμόγελο και χτυπώντας ο ένας την πλάτη του άλλου! Τόσο πολύ δεν με ένοιαζε και το τι θα πουν και το παλιόχαρτο τους. Το παιδί να ήταν καλά και αυτό αρκούσε.

  

Ευτυχώς  όλα πήγαν καλά. Η μαγνητική μας για άλλη μια φορά ήταν καλή. Τώρα περιμένω να δω τι θα γράψουν στην ιατρική βεβαίωση του ιστορικού που τους ζήτησα εκ νέου.

Άραγε θα συμπεριλάβουν τα τελευταία εδάφια του ιατρικού ημερολογίου του παιδιού; Έχω περιέργεια... Μόνο περιέργεια όμως.

Πηγή : http://dsrmlion.blogspot.gr